ကျောက်စိမ်းဓားဂိုဏ်း၏ ပါရမီရှင်နှင့် အိပ်ပျော်နေသော သူရဲကောင်း

'လျှို့ဝှက်နဂါးချောက်' အထွက်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဝတ်စုံအဖြူကို သပ်ရပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောမှာ ရွှေရောင်ဓားကို လွယ်ထားတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်က တပည့်အခြံအရံတွေနဲ့ စောင့်နေပါတယ်။ သူကတော့ ကျောက်စိမ်းဓားဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ် (၁) ပါရမီရှင် 'ကျောက်ဖုန်း' ပါ။

"လင်ရွှယ်... မင်း ဘေးကင်းကင်း ပြန်လာတာ မြင်ရလို့ ဝမ်းသာလိုက်တာ" ကျောက်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ကြိုဆိုလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လင်ရွှယ်ရဲ့ ဘေးမှာ ရေစိုရွှဲနေတဲ့ မိုဖန်ကို မြင်သွားတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ချက်ချင်း တင်းမာသွားပါတယ်။

"ဒါက ဘယ်သူလဲ? ငါတို့ ဂိုဏ်းထဲကို ဒီလို အနံ့အသက်မကောင်းတဲ့ အောက်တန်းစားကောင် တွေကို ဘယ်သူက ခေါ်လာတာလဲ?" ကျောက်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး မေးပါတယ်။

လင်ရွှယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး "သူက ငါ့ကို ကယ်ခဲ့တဲ့ အာဖန်ပဲ။ အခု သူက အတွင်းတပည့် ဖြစ်သွားပြီ ကျောက်ဖုန်း"

ကျောက်ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ "အတွင်းတပည့် ဟုတ်လား? ဒီလို အမှိုက်ကောင် မျိုးက အတွင်းတပည့် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ငါ့ရဲ့ ဓားကို အရင် ကျော်ဖြတ်ရမယ်။ ဟေ့ကောင်... မင်းက ဘာလဲ? လမ်းဘေးက သတောင်းစားလား?"

"သတောင်းစား" ဆိုတဲ့ စကားလုံး ထွက်လာတာနဲ့ ယွဲ့အာရဲ့ မျက်လုံးတွေက ခရမ်းရောင်တောက်သွားပြီး ဒေါသက ငယ်ထိပ်ရောက်သွားပါတယ်။ သူမက ရှေ့ကို ခြေလှမ်းတစ်ချက် တိုးလိုက်ပေမဲ့ မိုဖန်က သူမရဲ့ ပခုံးကို လှမ်းဖမ်းထားလိုက်ပါတယ်။

"ဘာလဲ... ဒီကောင်က ရူးနေတာလား?" ကျောက်ဖုန်းက မထေမဲ့မြင်နဲ့ မိုဖန်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ တွန်းထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။

မိုဖန်က ကျောက်ဖုန်းရဲ့ လက်ကို အသာလေး ရှောင်လိုက်ပြီး၊ ခလုတ်တိုက်သလိုမျိုးနဲ့ ရှေ့ကို ငိုက်ကျသွားရင်း ကျောက်ဖုန်းရဲ့ ဗိုက်ကို သူ့ရဲ့ ဦးခေါင်းနဲ့ "ဘုန်း" ခနဲ ဆောင့်လိုက်ပါတယ်။

"အား!!!" ကျောက်ဖုန်းခမျာ မမျှော်လင့်ထားဘဲ နောက်ကို လွင့်ထွက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ် ဖင်ထိုင်လျက် ကျသွားပါတယ်။

ယွဲ့အာကတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ ကြားထဲက ဝင်ရပ်လိုက်ပါတယ်။ "အေး! သူက အိပ်ပျော်နေလို့ ရူးကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ နင်က သူ့ကို 'နသတောင်းစား' လို့ ခေါ်လိုက်တာလား? ! နောက်တစ်ခါ အဲဒီနာမည် ထပ်ခေါ်ရင် နင့်လျှာကို ငါ အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်မယ်!"

ယွဲ့အာက ချက်ချင်းပဲ ပြန်သတိရသွားပြီး ငိုချင်းချပါတော့တယ်။ "အမလေး... မိန်းကလေး လင်ရွှယ် ကယ်ပါဦး! ဒီစီနီယာကြီးက ကျွန်မတို့ မောင်နှမတွေကို သတ်တော့မလို့ လုပ်နေပါတယ်။ ကျွန်မမောင်လေးက နေမကောင်းလို့ 'ပေါက်စီ' ရှာနေတာကို သူက ရန်လုပ်နေတာပါရှင်!"

လင်ရွှယ်က ကျောက်ဖုန်းကို တားလိုက်ပါတယ်။ "တော်တော့ ကျောက်ဖုန်း! မင်းက ဂိုဏ်းရဲ့ နံပါတ် (၁) ပါရမီရှင်ပဲ။ ဒီလို လူနာတစ်ယောက်ကို ဓားနဲ့ တိုက်မယ်ဆိုရင် လူတကာ ကဲ့ရဲ့စရာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သွားလိုက်တော့!"

ကျောက်ဖုန်းခမျာ မျက်နှာကြီး နီရဲပြီး ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ရပါတယ်။ "ကောင်းပြီ... လင်ရွှယ်။ အခုတော့ မင်းမျက်နှာနဲ့ လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင့်ကို ငါ မှတ်ထားလိုက်ပြီ။ ဂိုဏ်းတွင်း အရည်အချင်းစစ်ပွဲကျရင်တော့ သူ့ကို ငါကိုယ်တိုင် မြေလှန်ပစ်မယ်!"

ကျောက်ဖုန်းတို့ ထွက်သွားတဲ့အခါ မိုဖန်က မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "ယွဲ့အာ... မင်း ခုနက သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်တာ တကယ့်ကို မိုက်တယ်"ယွဲ့အာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါတယ်။ "ဒါပေါ့! နင့်ကို ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူကမှ 'အနိုင်ကျင့်လို့မရဘူး။ ကဲ... လာဦး။ နင့်ရဲ့ အင်္ကျီအောက်မှာ ဟို နဂါးတက်တူးက လင်းနေပြန်ပြီ!"

"အာဖန်... မင်းရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ တစ်ခုခု လင်းနေသလိုပဲ" လင်ရွှယ်က သူတို့ဆီ ပြန်လျှောက်လာပါတယ်။ "နေဦး... ငါ့ကို ပြပါဦး။ ဒဏ်ရာရထားတာလား မသိဘူး"