သွေးစွန်းသော ဝတ်ရုံကို ချွတ်၍ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသို့ ခြေဆန့်ခြင်း

တိမ်တိုက်ဖြူတောင်တန်းတစ်ခုလုံး ပြာကျပြီးနောက် အောက်ဘုံမှာ မိုဖန်ရဲ့ နာမည်ဟာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကပ်ဘေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားအားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းဝန်းရှာဖွေနေချိန်မှာ မိုဖန်ကတော့ သူရဲ့ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါတွေကို ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ သံချိန်းကြိုးအထပ်ထပ်နဲ့ ချည်နှောင်ထားသလို ပိတ်လှောင်လိုက်ပါတယ်။

"မိုဖန်... မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ရှိနေသရွေ့ မင်းဟာ 'နတ်ဆိုးဘုရင်' အဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ ကျော်ဖြတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လူသားတွေရဲ့ ပျော်ရွှင်မှု၊ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ သာမန်ဘဝရဲ့ အရသာကို မင်းကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းကြည့်ရမယ်။ ဒါဟာ ကျင့်ကြံခြင်းထက် ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ်" အဘိုးအိုရဲ့ သတိပေးချက်က မိုဖန်ရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပါတယ်။

မိုဖန်ဟာ သူရဲ့ သွေးစွန်းနေတဲ့ 'သွေးနဂါးအကြေးခွံဓား' ကို ဝိညာဉ်အာကာသထဲမှာ အိပ်ပျော်နေစေပြီး၊ သူရဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ နတ်ဆိုးရုပ်သွင်ကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်ပါတယ်။

သူဟာ ဝေးလံသီခေါင်လှတဲ့ 'နှင်းဆီတောင်ကြား' ဆိုတဲ့ ရွာလေးကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီရွာလေးဟာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကနဲ့ အလှမ်းဝေးပြီး လူတွေဟာ စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ပဲ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ကြတဲ့ နေရာလေးပါ။

အလှပဆုံးသော လူသားတစ်ဦး၏ အသွင်

မိုဖန်ဟာ ရွာလမ်းကလေးအတိုင်း လမ်းလျှောက်ဝင်လာတဲ့အခါ ရွာသူရွာသားတွေဟာ သူတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကို ခေတ္တရပ်ပြီး ငေးကြည့်မိကြပါတယ်။ သူတို့ တစ်သက်မှာ ဒီလောက် ချောမောခန့်ညားတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြပါဘူး။ မိုဖန်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ပန်းပုဆရာတစ်ဦးက အနုစိတ်ထုဆစ်ထားသလို ပြီးပြည့်စုံနေပြီး၊ သူရဲ့ အသားအရေက နှင်းလိုဖြူစင်ကာ မျက်ဝန်းတွေကတော့ ကြယ်စင်တွေလို နက်ရှိုင်းနေပါတယ်။

"ဟိုကောင်လေး... မင်းက ဘယ်ကလာတာလဲ? လမ်းမှားလာတာလား?" ရွာအဝင်က အဘိုးအိုတစ်ဦးက လှမ်းမေးပါတယ်။

မိုဖန်က ခပ်သိမ်သိမ်လေး ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်တော့်နာမည် 'ဖန်ဖန်' ပါ။ အဝေးက လာတာပါ။ ဒီရွာလေးက အေးချမ်းပုံရလို့ ခေတ္တနားခိုချင်လို့ပါ"

မိုဖန်ရဲ့ အသံဟာ သာယာငြိမ့်ညောင်းလွန်းတာကြောင့် နားထောင်ရသူတွေရဲ့ စိတ်ကို အေးချမ်းသွားစေပါတယ်။ သူဟာ ရွာစွန်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံးကို ငှားရမ်းလိုက်ပြီး အဲဒီမှာ 'အရက်ဆိုင်' လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ ပြင်ဆင်ပါတယ်။

နတ်ဆိုး၏ လက်ဖဝါးနှင့် အရက်ချက်ခြင်း

မိုဖန်ဟာ တစ်ချိန်က လူသားတွေရဲ့ နှလုံးသားကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲထုတ်ခဲ့တဲ့ သူရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို အခုတော့ ဆန်တွေ၊ ဂျုံတွေနဲ့ ဆေးမြစ်တွေကို နယ်ဖတ်ဖို့ အသုံးပြုနေပါတယ်။ သူဟာ နေ့စဉ် စောစောထပြီး တောင်ပေါ်က စမ်းရေကြည်ကို ခပ်ပါတယ်။

ပထမဆုံး တစ်လမှာတော့ မိုဖန်အတွက် ခက်ခဲလှပါတယ်။ သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နတ်ဆိုးဗီဇက သွေးကို တောင်းဆိုနေပေမဲ့ သူကတော့ သွားကို ကြိတ်ပြီး အရက်အိုးတွေကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။

"အရက်က... လူသားတွေရဲ့ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေတယ်လို့ ဆိုတယ်" မိုဖန်က တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။

သူဟာ အရက်ချက်တဲ့အခါမှာ သူရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို တစ်စက်ကလေးမှ မသုံးပါဘူး။ သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပဲ ချွေးသံစိုစိုနဲ့ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း... သူရဲ့ မျက်လုံးထဲက သတ်ဖြတ်လိုတဲ့ အလင်းတန်းတွေဟာ မှေးမှိန်သွားပြီး၊ အဲဒီနေရာမှာ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ အေးချမ်းမှုတွေ အစားထိုးဝင်ရောက်လာပါတယ်။

ပထမဆုံးသော မိတ်ဆွေငယ်

တစ်နေ့မှာတော့... မိုဖန် အရက်ဆိုင်ရှေ့မှာ သစ်သားခုံလေးတွေကို သုတ်နေတုန်း ၅ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးလေးတစ်ယောက်က ခေါင်းလေးပြူပြီး ချောင်းကြည့်နေပါတယ်။ သူမကတော့ ဘေးအိမ်က 'ရှောင်လင်း' ပါ။

"ဦးဦးက သိပ်ချောတာပဲ... ဦးဦးက နတ်သားလားဟင်?" ရှောင်လင်းလေးက မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။

မိုဖန်က အံ့သြသွားပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လပိုင်းကပဲ သူဟာ လူပေါင်းသောင်းချီကို သတ်ခဲ့တဲ့ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ပါ။ အခုတော့ ကလေးမလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို 'နတ်သား' လို့ ခေါ်နေပါတယ်။ မိုဖန်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ဖြတ်စီးသွားပါတယ်။

သူဟာ ရှောင်လင်းလေးရဲ့ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမရဲ့ အရပ်နဲ့ အညီ ဖြစ်အောင် နှိမ့်လိုက်ပါတယ်။

"ဦးဦးက နတ်သားမဟုတ်ပါဘူး။ ဦးဦးက အရက်ချက်တဲ့သူပါ"

"ဒါဆို... ဦးဦးဆီမှာ သကြားလုံးရှိလား?" ရှောင်လင်းလေးက လက်ကလေးဆန့်ပြီး တောင်းပါတယ်။

မိုဖန်မှာ သကြားလုံးမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ တောင်ပေါ်ကနေ ခူးလာတဲ့ ချိုမြိန်တဲ့ တောသီးလေးတွေကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ရှောင်လင်းလေးက ဝါးစားကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်သွားပါတယ်။

"ချိုလိုက်တာ! ဦးဦးဖန်ဖန်က သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ။ သမီး ဦးဦးဆီ နေ့တိုင်းလာမယ်နော်"

ရှောင်လင်းလေးက ရယ်မောရင်း ပြေးထွက်သွားပါတယ်။ မိုဖန်ကတော့ သူမ ပြေးသွားတဲ့ ကျောပြင်လေးကို ကြည့်ရင်း ရင်ဘတ်ထဲက နတ်ဆိုးတက်တူးက ငြိမ်သက်သွားတာကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။