ဆန်အရက်နံ့သင်းသော ဆောင်းဦးနှင့် နတ်ဆိုး၏ ပြုံးယောင်သန်းခြင်း

နှင်းဆီတောင်ကြားရွာလေးမှာ 'ဖန်ဖန်' ရဲ့ အရက်ဆိုင်လေး ဖွင့်လှစ်ခဲ့တာ အခုဆိုရင် တစ်နှစ်ပြည့်ခဲ့ပါပြီ။ မိုဖန်ဟာ သူရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားတွေကို အသုံးမပြုဘဲ သာမန်လူသားတစ်ယောက်လို နေထိုင်ရတာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အသားကျလာပါတယ်။

သူရဲ့ နေ့စဉ်မှတ်တမ်းဟာ သွေးစွန်းတဲ့ တိုက်ပွဲတွေအစား ရိုးရှင်းတဲ့ အလုပ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။

မနက်အာရုဏ်တက်ချိန်မှာ မိုဖန်ဟာ တောင်ခြေက စမ်းရေတွင်းဆီကို ရေပုံးနှစ်လုံး ထမ်းပြီး သွားတတ်ပါတယ်။ သူရဲ့ အလွန်အမင်း ချောမောတဲ့ ရုပ်ရည်ကြောင့် လမ်းမှာတွေ့တဲ့ ရွာက ပျိုဖြန်းလေးတွေဟာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ခေါင်းငုံ့သွားကြသလို၊ အချို့ကလည်း သူခူးလာတဲ့ တောပန်းလေးတွေကို မိုဖန်ရဲ့ ရေပုံးထဲ ခိုးထည့်သွားတတ်ကြပါတယ်။

မိုဖန်ကတော့ ဒါတွေကို ကြည့်ပြီး အရင်လို "အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ" လို့ မတွေးတော့ဘဲ၊ ခပ်ယောင်ယောင်လေး ပြုံးမိရုံသာ ရှိပါတော့တယ်။

အရက်ဆိုင်လေး၏ ညနေခင်းများ

ညနေစောင်းပြီဆိုရင်တော့ မိုဖန်ရဲ့ အရက်ဆိုင်လေးဟာ ရွာက လယ်သမားတွေ၊ သစ်ခုတ်သမားတွေနဲ့ စည်ကားလှပါတယ်။ မိုဖန်ဟာ ဆိုင်ကောင်တာနောက်မှာ ရပ်ရင်း သူတို့ရဲ့ ဘဝအကြောင်းတွေကို နားထောင်ပေးတတ်ပါတယ်။

"ဖန်လေးရာ... ဒီနှစ်တော့ မိုးခေါင်လို့ စပါးတွေ သိပ်မထွက်ဘူးကွ။ ငါ့သားကြီးကို မြို့တက်ကျောင်းထားဖို့တောင် ခက်နေပြီ" လယ်သမားကြီး အဘိုးထွန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြောပါတယ်။

မိုဖန်က အရက်တစ်ခွက်ကို အသာအယာ ငှဲ့ပေးလိုက်ပါတယ်။ "အဘိုး... စိတ်မပူပါနဲ့။ မိုးကတော့ အမြဲခေါင်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအရက်လေးကို အရင်သောက်ပြီး အမောဖြေလိုက်ပါဦး"

မိုဖန်ရဲ့ အရက်က ထူးခြားပါတယ်။ သူဟာ နတ်ဆိုးစွမ်းအား မသုံးပေမဲ့ သူသိထားတဲ့ ရှေးဟောင်းဆေးမြစ်တွေရဲ့ ဗဟုသုတကို သုံးပြီး အရက်ချက်တာကြောင့် သောက်လိုက်တဲ့သူတိုင်းဟာ စိတ်ကြည်လင်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ပါတယ်။

ရွာသားတွေက မိုဖန်ကို အရက်ရောင်းသူထက် သူတို့ရဲ့ ရင်ဖွင့်ဖော်၊ သူတို့ရဲ့ မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို သဘောထားလာကြပါတယ်။ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဟာ လူသားတွေရဲ့ "သောက" ကို စတင်နားလည်လာတာဟာ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အကြီးမားဆုံး အတွေ့အကြုံတစ်ခုပါပဲ။

မိုဖန်ရဲ့ ဘဝထဲမှာ အရေးအပါဆုံးဖြစ်လာတာကတော့ ဘေးအိမ်က ရှောင်လင်းလေးပါပဲ။ သူမဟာ အခုဆိုရင် ၆ နှစ်အရွယ် ရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး ပိုလို့တောင် စကားတတ်လာပါတယ်။

"ဦးဦးဖန်ဖန်... သမီးကို ဒီနေ့ ပုံပြင်အသစ် ပြောပြမယ်ဆို" ရှောင်လင်းလေးက မိုဖန်ရဲ့ အရက်အိုးတွေကြားထဲ ပြေးဝင်လာရင်း အော်ပြောပါတယ်။

မိုဖန်က သူမကို ချီလိုက်ပြီး သစ်သားခုံလေးပေါ်မှာ တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ "ဒီနေ့တော့... ဝေးလံတဲ့ အရပ်က နဂါးကြီးတစ်ကောင်အကြောင်း ပြောပြမယ်"

မိုဖန်ဟာ သူကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် သူမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ သားရဲကြီးတွေရဲ့ အကြောင်းကို ကလေးနားလည်မယ့် ပုံပြင်လေးတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြောပြတတ်ပါတယ်။ ရှောင်လင်းလေးကတော့ မိုဖန်ရဲ့ ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီရင်း အိပ်ပျော်သွားတတ်ပါတယ်။

ရှောင်လင်းရဲ့ မိဘတွေကလည်း မိုဖန်ကို အရမ်းအားကိုးကြပါတယ်။ "ဖန်လေး... မင်းရှိနေလို့သာ ငါတို့ လယ်ထဲသွားရင် ရှောင်လင်းအတွက် စိတ်အေးရတာ။ မင်းဟာ တကယ့်ကို ငါတို့ရွာအတွက် ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ" လို့ သူမအမေက မကြာခဏ ပြောတတ်ပါတယ်။

အတွင်းစိတ်၏ တည်ငြိမ်မှု (Tranquility)

ဒီလိုနဲ့ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်... အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပါတယ်။ မိုဖန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေဟာ အရင်လို ကြမ်းတမ်းမနေတော့ဘဲ၊ သမုဒ္ဒရာရေပြင်လို နက်ရှိုင်းပြီး တည်ငြိမ်လာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ မသိတာက... ဒီငြိမ်းချမ်းမှုဟာ မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ ခေတ္တခဏဆိုတာပါပဲ။