လပြည့်ညပွဲတော်နှင့် နတ်ဆိုး၏ ပထမဆုံးသော လူသားမီးအိမ်

နှင်းဆီတောင်ကြားရွာလေးမှာ လူသားဘုံရဲ့ တတိယမြောက် ဆောင်းဦးရာသီကို ရောက်ရှိလာပါပြီ။ ဒီနှစ်မှာတော့ ရွာရဲ့ အစဉ်အလာဖြစ်တဲ့ 'လပြည့်ည ဆုတောင်းပွဲတော်' ကို ကျင်းပဖို့ ရွာသားတွေ ပြင်ဆင်နေကြပါတယ်။ ဒါဟာ မိုဖန်အတွက်တော့ သူရဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆင်နွှဲရမယ့် လူသားပွဲတော်တစ်ခုပေါ့။

မိုဖန်ရဲ့ အရက်ဆိုင်လေးကတော့ ပွဲတော်အတွက် အလုပ်အရှုပ်ဆုံး နေရာဖြစ်နေပါတယ်။ ရွာသားတွေက သူတို့ရဲ့ အိမ်လုပ်မုန့်တွေကို မိုဖန်ဆီ လာပေးကြသလို၊ မိုဖန်ကလည်း သူအထူးချက်ထားတဲ့ 'နှင်းဆီဝိုင်' အိုးတွေကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပါတယ်။

"ဖန်လေး... ဒါက ငါ့မိန်းမ လုပ်ပေးလိုက်တဲ့ ပဲမုန့်ကွ။ မင်းက တစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ စားဖို့ သိပ်သတိမရမှာ စိုးလို့" လယ်သမားကြီး အဘိုးထွန်းက နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးနဲ့ မုန့်ထုပ်ကို ကမ်းပေးပါတယ်။

မိုဖန်က ထိုမုန့်ထုပ်ကို လက်ခံလိုက်ရင်း ခဏတာ ငေးကြောင်သွားပါတယ်။ သူရဲ့ နတ်ဆိုးအသိစိတ်က "ဒါတွေက အဆိပ်ဖြစ်နိုင်လား" လို့ အလိုအလျောက် စစ်ဆေးနေမိပေမဲ့၊ အဘိုးထွန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲက ရိုးသားတဲ့ စေတနာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူရဲ့ သံသယတွေက နှင်းလို အရည်ပျော်သွားပါတယ်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး... ကျွန်တော် အရသာရှိရှိ စားပါ့မယ်"

မိုဖန်ရဲ့ စကားလုံးတွေက အရင်လို အေးစက်မနေတော့ဘဲ နွေးထွေးမှု အနည်းငယ် ပါဝင်လာပါတယ်။ သူဟာ လူသားတွေရဲ့ "အပေးအယူမရှိတဲ့ စေတနာ" ကို စတင်နားလည်လာတာပါ။ပွဲတော်ည ရောက်တဲ့အခါ ရွာလယ်က မြစ်နားမှာ လူတွေ အုံခဲနေပါတယ်။ လူတိုင်းက သူတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို စက္ကူမီးအိမ်လေးတွေပေါ်မှာ ရေးပြီး မြစ်ထဲ မျှောကြပါတယ်။

"ဦးဦးဖန်ဖန်... လာ... လာပါဆို!"

ရှောင်လင်းလေးက မိုဖန်ရဲ့ လက်ကို အတင်းဆွဲပြီး မြစ်ကမ်းနားကို ခေါ်သွားပါတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ မီးအိမ်လေး နှစ်လုံး ပါလာပါတယ်။ သူမက မိုဖန်ကို စက္ကူတစ်ရွက်နဲ့ မှင်တံတစ်ချောင်း ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။

မိုဖန်က မှင်တံကို ကိုင်ထားရင်း အတန်ကြာအောင် စဉ်းစားနေမိပါတယ်။ ဆုတောင်းလား? သူ တစ်သက်လုံး လုပ်ခဲ့တာက လိုချင်တာကို အင်အားနဲ့ လုယူခဲ့တာပါ။ အခုလို ဆုတောင်းရမယ်ဆိုတော့ သူ ဘာတောင်းရမှန်း မသိဖြစ်နေပါတယ်။

သူက ဘေးနားက ရှောင်လင်းလေးကို ငဲ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူမကတော့ လျှာလေးထုတ်ပြီး စာကို အသည်းအသန် ရေးနေပါတယ်။ မိုဖန်က သူမရဲ့ စာရွက်ပေါ်က စာသားကို ခိုးဖတ်လိုက်မိပါတယ်။

(ဦးဦးဖန်ဖန် ငါတို့ရွာမှာ အမြဲတမ်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်ပါစေ)

မိုဖန်ရဲ့ နှလုံးသားက ရုတ်တရက် နာကျင်သွားသလိုလို၊ နွေးထွေးသွားသလိုလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆုတောင်းက သူ့အတွက် ဖြစ်နေပါတယ်။ သူဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စာရွက်ပေါ်မှာ စာလုံးလေးတစ်လုံးပဲ ရေးလိုက်ပါတယ်။

'ငြိမ်းချမ်းခြင်း'

မိုဖန်နဲ့ ရှောင်လင်းလေးဟာ သူတို့ရဲ့ မီးအိမ်လေးတွေကို မြစ်ထဲ တူတူမျှောလိုက်ကြပါတယ်။ ရေပြင်ပေါ်မှာ လွင့်မျောသွားတဲ့ မီးအိမ်လေးတွေရဲ့ အလင်းရောင်က မိုဖန်ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ ထင်ဟပ်နေပါတယ်။

ထိုအချိန်မှာ... မိုဖန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နတ်ဆိုးအမြုတေ (Demon Core) ဟာ အရင်ကထက် ပိုမို ကြည်လင်တဲ့ အလင်းရောင်ကို ထုတ်လွှတ်လာပါတယ်။ သူဟာ စွမ်းအားတွေ တိုးတက်လာတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ရှိပြီးသား စွမ်းအားတွေကို "ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း" ပိုမြင့်လာတာပါ။

"မိုဖန်... မင်းမြင်လား? မင်းရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားက ဖျက်ဆီးဖို့ပဲ သိတာ။ ဒါပေမဲ့ လူသားတွေရဲ့ ယုံကြည်မှုက တည်ဆောက်ဖို့ သိတယ်။ အခု မင်းဟာ အဲဒီအသိတရားနှစ်ခုကြားက တံတားကို စတင်တည်ဆောက်နေပြီ" အဘိုးအိုက သူ့စိတ်ထဲမှာ တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။

မိုဖန်က မြစ်ရေပြင်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။ "အဘိုး... လူသားတွေက သိပ်ပြီး ထူးဆန်းတာပဲ။ သူတို့က ဘာမှမရှိဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ပျော်နေနိုင်ကြတာလဲ?"

"အဲဒါကို မင်း နောက်ထပ် နှစ် ၅၀ အတွင်းမှာ သိလာလိမ့်မယ်"

ပွဲတော်ညရဲ့ လရောင်အောက်မှာ မိုဖန်ရဲ့ ချောမောလှတဲ့ မျက်နှာဟာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို သပ္ပာယ်နေပါတယ်။ သူဟာ ရွာသားတွေရဲ့ ရယ်သံတွေကြားမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိလိုက်ဘဲ အနည်းငယ် ပြုံးမိသွားပါတယ်။