ဝါးတောထဲမှ စာဖတ်သံနှင့် အေးချမ်းသော ဆရာတစ်ဦး

အချိန်ကာလဟာ မြစ်ရေပြင်လိုပဲ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းသွားလိုက်တာ၊ မိုဖန် နှင်းဆီတောင်ကြားရွာလေးမှာ အခြေချခဲ့တာ ခုဆိုရင် (၅) နှစ်တိတိ ရှိခဲ့ပါပြီ။ အသက် (၅) နှစ်အရွယ်ကနေ စတွေ့ခဲ့တဲ့ ရှောင်လင်းလေးဟာ ခုဆိုရင် (၁၀) နှစ်အရွယ်၊ နဖူးက ဆံပင်ဝဲလေးတွေနဲ့ တက်ကြွလှပတဲ့ မိန်းကလေးငယ်လေး ဖြစ်နေပါပြီ။

မိုဖန်ရဲ့ အရက်ဆိုင်လေးကတော့ နေ့ဘက်မှာ စာသင်ကျောင်းလေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။

"ဦးဦးဖန်... ဒီစာလုံးက 'ငြိမ်းချမ်းခြင်း' ဆိုတာ ဟုတ်လားဟင်?"

ရှောင်လင်းလေးက စားပွဲပေါ်မှာ ခေါင်းလေးတင်ပြီး မိုဖန် ရေးပေးထားတဲ့ လက်ရေးမူကို ကြည့်ရင်း မေးပါတယ်။ မိုဖန်က သူမရဲ့ ဘေးနားမှာ ထိုင်ရင်း ဝါးခက်တံလေးနဲ့ စာလုံးတွေကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညွှန်ပြနေပါတယ်။

မိုဖန်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေဟာ တစ်ချိန်က ဧရာမ ဓားကြီးတွေကို ကိုင်စွဲပြီး ကောင်းကင်ယံကို ခွဲခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အဲဒီလက်တွေက နူးညံ့တဲ့ စုတ်တံကို ကိုင်ပြီး ကလေးမလေးတစ်ယောက်ကို စာလုံးအလှ ရေးနည်း သင်ပေးနေရပါတယ်။ မိုဖန်ဟာ သူမကို စာသင်ပေးတဲ့အခါမှာ အလွန် စိတ်ရှည်ပါတယ်။

"ရှောင်လင်း... စာလုံးတစ်လုံးကို ရေးတဲ့အခါ အားနဲ့ မရေးရဘူး။ စိတ်နဲ့ ရေးရတယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်က တည်ငြိမ်နေရင် စာလုံးကလည်း လှပနေလိမ့်မယ်"

မိုဖန်ရဲ့ အသံက ဝါးတောထဲကို ဖြတ်တိုက်လာတဲ့ လေပြေလေးလို အေးမြနေပါတယ်။ သူဟာ ရှောင်လင်းကို စာတင်မကဘဲ လူ့ကျင့်ဝတ်တွေ၊ သဘာဝတရားရဲ့ အလှတရားတွေကိုလည်း ပြောပြတတ်ပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ လူသားတွေရဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို လေ့လာနေရဆဲ ကျောင်းသားတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ရွာသားတွေက မိုဖန်ကို "ပညာရှိလေးဖန်" လို့တောင် ခေါ်နေကြပါပြီ။ မိုဖန်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ ၅ နှစ်ကြာခဲ့ပေမဲ့ တစ်စက်လေးတောင် ရင့်ရော်မသွားဘဲ ပိုလို့တောင် တည်ငြိမ်ခန့်ညားလာပါတယ်။ ရွာက လူကြီးတွေက "ဖန်လေးကတော့ နတ်သားမို့လို့ မအိုတာနေမှာ" လို့ ရယ်မောပြီး ပြောတတ်ကြပေမဲ့၊ မိုဖန်ကတော့ ဒါကို ပြုံးရုံပဲ တုံ့ပြန်တတ်ပါတယ်။

မိုဖန်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အရင်က ရှိခဲ့တဲ့ "ငါက နတ်ဆိုး၊ မင်းတို့က ပုရွက်ဆိတ်" ဆိုတဲ့ အတွေးတွေက တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာပြီး "ငါက လူသားတစ်ယောက်၊ မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ မိသားစု" ဆိုတဲ့ အသိတရားက ပိုမို ခိုင်မာလာပါတယ်။တစ်ညမှာတော့... မိုဖန် အိပ်ပျော်နေတုန်း ရွာထဲကနေ ခွေးဟောင်သံတွေနဲ့ လူတွေရဲ့ အော်သံတွေကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ သူက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။ သူရဲ့ နတ်ဆိုးအာရုံက ရွာအစွန်မှာ ရှိတဲ့ ကျွဲနွားတွေကို လာခိုးတဲ့ 'ဓားပြ' တစ်စုကို ချက်ချင်း ခြေရာခံမိလိုက်ပါတယ်။

မိုဖန်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဝါးခက်တံနဲ့ ဓားပြတွေရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်တွေကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်ပါတယ်။

"ဖတ်! ဖတ်!"ဓားပြတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ဓားတွေကို ကိုင်မထားနိုင်ဘဲ မြေပေါ်ကို လွှတ်ချလိုက်ရပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ လက်မောင်းတွေက ထုံကျင်သွားပြီး ဘာမှ လုပ်လို့မရတော့ပါဘူး။ မိုဖန်က သူတို့ကို မသတ်ဘဲ အေးစက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"ဒါဟာ ပထမဆုံး သတိပေးချက်ပဲ။ နောက်တစ်ခါ ဒီရွာကို ထပ်လာရင်တော့... မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေ ပြန်ထွက်သွားရလိမ့်မယ်"

မိုဖန်ရဲ့ အသံထဲမှာ ပါဝင်နေတဲ့ အေးစက်မှုက ဓားပြတွေကို ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားစေပါတယ်။ မိုဖန်က ကျွဲတွေကို မူလနေရာမှာ ပြန်ထားပေးပြီး သူရဲ့ ဆိုင်လေးဆီကို ပြန်လျှောက်လာပါတယ်။