ဆယ်နှစ်တာ နွေဦးနှင့် ကြီးပြင်းလာသော ပန်းကလေး

အချိန်ကာလဟာ တောင်ကျစမ်းရေလိုပဲ တသွင်သွင် စီးဆင်းသွားလိုက်တာ၊ မိုဖန် နှင်းဆီတောင်ကြားရွာလေးမှာ နေထိုင်ခဲ့တာ အခုဆိုရင် (၁၀) နှစ် ပြည့်ခဲ့ပါပြီ။

မိုဖန်ရဲ့ ရုပ်ရည်ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကအတိုင်း ထူးဆန်းစွာ နုပျိုချောမောနေဆဲ ဖြစ်ပေမဲ့၊ သူနဲ့အတူ ရှိခဲ့တဲ့ ရွာသားတွေကတော့ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာကြပါတယ်။ လယ်သမားကြီး အဘိုးထွန်းဟာ အခုဆိုရင် ကျောကုန်းလေး ကိုင်းလို့ လမ်းလျှောက်ဖို့ တုတ်တစ်ချောင်းကို အားကိုးနေရပါပြီ။

ဒါပေမဲ့ အသိသာဆုံး ပြောင်းလဲမှုကတော့ ရှောင်လင်း ပါပဲ။

အသက် (၁၅) နှစ်အရွယ် ရောက်လာတဲ့ ရှောင်လင်းဟာ တစ်ရွာလုံးမှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေပါပြီ။ သူမရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက သိမ်မွေ့လာပြီး၊ အရင်လို ဦးဦးဖန်ဖန်ရဲ့ ပေါင်ပေါ် တက်ထိုင်တာမျိုး မလုပ်တော့ဘဲ ဆိုင်ကောင်တာလေးရဲ့ တစ်ဖက်မှာ အလိုက်တသိ ထိုင်ရင်း စာဖတ်တတ်လာပါတယ်။

"ဦးဦးဖန်... ဦးဦးက ဘာလို့ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် ပိုပြီး ချောလာရတာလဲဟင်?" ရှောင်လင်းက ပါးပြင်လေး လက်ဝါးနဲ့ထောက်ပြီး မိုဖန်ကို ငေးကြည့်ရင်း မေးပါတယ်။

မိုဖန်က စာရင်းစာအုပ်ထဲမှာ စုတ်တံနဲ့ စာရေးနေရင်း ခပ်ယောင်ယောင်လေး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ဦးဦးက လူအိုရုပ် မပေါက်တာပဲ ရှိတာပါ ရှောင်လင်းရယ်။ မင်းသာ အရွယ်ရောက်လာပြီး ပိုလှလာတာ"

ရှောင်လင်းရဲ့ ပါးပြင်လေးတွေဟာ ပန်းရောင်သန်းသွားပါတယ်။ သူမအတွက်တော့ မိုဖန်ဟာ ဆရာတစ်ဦးလည်း ဟုတ်တယ်၊ အစ်ကိုတစ်ဦးလည်း ဟုတ်တယ်၊ သူမရဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးလည်း ဖြစ်နေပါတယ်။ မိုဖန်ကတော့ သူမကို ကြည့်ရင်း လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ ကြီးပြင်းလာမှုကို စောင့်ကြည့်ရတဲ့ "ဖန်တီးရှင်" တစ်ယောက်လို အေးချမ်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ရနေပါတယ်။

တစ်ညမှာတော့ အဘိုးထွန်းဟာ မိုဖန်ရဲ့ ဆိုင်ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ရောက်လာပါတယ်။ သူက အရက်တစ်ခွက်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ သောက်ရင်း မိုဖန်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။

"ဖန်လေး... ငါတော့ သိပ်မကြာတော့ဘူး ထင်တယ်။ မင်းကို ကျေးဇူးတင်တယ်ကွာ။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆယ်နှစ်တာကို မင်းရဲ့ အရက်တွေ၊ မင်းရဲ့ စကားတွေနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းသွားရလို့"

မိုဖန်ဟာ အဘိုးထွန်းရဲ့ တွန့်လိပ်နေတဲ့ လက်ဖဝါးကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပါတယ်။ သူရဲ့ နတ်ဆိုးအာရုံက အဘိုးထွန်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အသက်ဓာတ်တွေ ကုန်ဆုံးနေတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေပါတယ်။ သူသာ နတ်ဆိုးစွမ်းအား တစ်စက်လောက် သုံးလိုက်ရင် အဘိုးထွန်းကို အသက် ဆယ်နှစ်လောက် ထပ်ဆွဲဆန့်ပေးလို့ ရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မိုဖန် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ သူဟာ လူသားတို့ရဲ့ 'သေခြင်းတရား' ဆိုတဲ့ သဘာဝတရားကို လေးစားဖို့ သင်ယူနေတာပါ။

"အဘိုး... အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူပါတော့" မိုဖန်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ အဘိုးထွန်းဟာ အိပ်ပျော်နေရင်း ဆုံးပါးသွားပါတယ်။ မိုဖန်ဟာ အသုဘအခမ်းအနားမှာ အေးစက်စွာ ရပ်နေပေမဲ့၊ သူရဲ့ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ ဆုံးရှုံးမှုရဲ့ အစစ်အမှန် အရသာကို စတင်မြည်းစမ်းလိုက်ရပါတယ်။ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ဟာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် သေဆုံးတာကိုပဲ သိခဲ့ပေမဲ့၊ အခုတော့ "အိုမင်းခြင်း" ကြောင့် သေဆုံးရတဲ့ လူသားတွေရဲ့ နာကျင်မှုကို သူ ခံစားတတ်လာပါပြီ။

မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်ခြင်း

ရွာလေးရဲ့ အေးချမ်းမှုဟာ ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် တည်မြဲခဲ့ပေမဲ့၊ တောင်ကြားရဲ့ အပြင်ဘက်မှာတော့ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲနေပါတယ်။

မိုဖန်ဟာ တရားထိုင်နေရင်း ဝေးလံတဲ့ အရပ်ကနေ ရောက်ရှိလာတဲ့ "ကျင့်ကြံသူ" တွေရဲ့ အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူတို့က အားကောင်းတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နယ်မြေလုနေတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးတွေရဲ့ ကင်းထောက်တွေ ဖြစ်နေပါတယ်။

မိုဖန်က ဆိုင်ရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း တောင်တန်းတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ခေတ္တမျှ နက်မှောင်သွားပါတယ်။

"မိုဖန်... မင်းရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုက ခြိမ်းခြောက်ခံနေရပြီ။ မင်း ဘာလုပ်မလဲ? ထွက်ပြေးမလား? ဒါမှမဟုတ် အဲဒီပုရွက်ဆိတ်တွေကို အရင်လို သတ်ပစ်မလား?" အဘိုးအိုရဲ့ အသံက လှောင်ပြောင်သလို ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

မိုဖန်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဘေးနားမှာ အပ်ချုပ်နေတဲ့ ရှောင်လင်းကို ငေးကြည့်နေမိပါတယ်။ သူကတော့ ဒီပန်းကလေးကို နင်းခြေခံရအောင် အဖြစ်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ စွမ်းအားသုံးလိုက်ရင် အထက်ဘုံက သူ့ကို သိသွားမှာပါ။

"ဦးဦးဖန်... ဘာတွေ ကြည့်နေတာလဲ?" ရှောင်လင်းက ခေါင်းမော့ပြီး မေးပါတယ်။