ကျူးကျော်သူတို့၏ ခြေသံနှင့် နတ်ဆိုး၏ သည်းခံခြင်း

နှင်းဆီတောင်ကြားရွာလေးရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ နေ့ခင်းတစ်ခုမှာ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်းခွာသံတွေ ပဲ့တင်ထပ်သွားပါတယ်။ တစ်ရွာလုံးက လူတွေဟာ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုပြီး ထွက်ကြည့်ကြတဲ့အခါမှာတော့ ဝတ်စုံအပြာရောင်တွေ ဝတ်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံသူ (၅) ဦးဟာ ရွာလယ်လမ်းမအတိုင်း မောက်မာစွာ စီးနင်းလာတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

သူတို့ကတော့ အနီးနားက ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုဖြစ်တဲ့ 'ပြာလဲ့တိမ်တိုက်ဂိုဏ်း' က တပည့်တွေပါ။

"ဒီရွာမှာ အရက်ဆိုင်ကောင်းကောင်း ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ!" ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက ဟိန်းဟောက်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။

ရွာသားတွေက ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ မိုဖန်ရဲ့ ဆိုင်လေးဆီကို ညွှန်ပြလိုက်ကြပါတယ်။ မိုဖန်ကတော့ ဆိုင်ရှေ့မှာ ရှောင်လင်းကို စာအုပ်အဟောင်းလေးတစ်အုပ် ဖတ်ပြနေတာပါ။ သူဟာ သူတို့ ရောက်လာတာကို သိပေမဲ့ မျက်တောင်တစ်ချက်တောင် မခတ်ဘဲ စာကို ဆက်ဖတ်နေပါတယ်။

ကျင့်ကြံသူ (၅) ဦးဟာ မိုဖန်ရဲ့ ဆိုင်ရှေ့မှာ မြင်းပေါ်က ဆင်းလိုက်ကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ မိုဖန်ရဲ့ အလွန်အမင်း ချောမောတဲ့ ရုပ်ရည်ကို မြင်တဲ့အခါမှာတော့ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုဖန်က သူတို့ကို အရေးမစိုက်တာကို မြင်တော့ ဒေါသက ချက်ချင်း ထွက်လာပါတယ်။

"ဟေ့လူ... နားမကြားဘူးလား! ငါတို့အတွက် အကောင်းဆုံးအရက်ကို ချက်ချင်း ယူခဲ့စမ်း!" တစ်ဦးက စားပွဲကို ဓားနဲ့ အားပြင်းပြင်း ထုလိုက်ပါတယ်။

မိုဖန်က စာအုပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်လင်းကို ဆိုင်ထဲဝင်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ သူက ကျင့်ကြံသူတွေကို ကြည့်ပြီး အေးချမ်းစွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။

"ကြိုဆိုပါတယ် ခရီးသည်တို့။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အရက်ရှိပေမဲ့... စည်းကမ်းတော့ ရှိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ ဓားမထုတ်ရဘူး၊ အော်ဟစ်ခြင်း မပြုရဘူး"

ကျင့်ကြံသူတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ကြပါတယ်။ "စည်းကမ်း ဟုတ်လား? ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ရှေ့မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်က စည်းကမ်းအကြောင်း ပြောနေတယ်ပေါ့! မင်းက မအိုမင်းတဲ့ ဆေးတွေ သောက်ထားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နတ်ဘုရား ထင်နေတာလား?"

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက မိုဖန်ရဲ့ ရင်ဘတ်က အဝတ်ကို ဆွဲကိုင်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။မိုဖန်ဟာ သူရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားကို သုံးလိုက်ရင် ဒီလူ (၅) ယောက်ဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာဖြစ်သွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူဟာ သူရဲ့ လက်ဖဝါးကို အသာအယာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကျင့်ကြံသူရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို မသိမသာ ပွတ်ဆွဲလိုက်ပါတယ်။

ကျင့်ကြံသူဟာ လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လက်ကို ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်ရပါတယ်။ သူ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သူကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ပါဘူး။ မိုဖန်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ အရက်အိုးတွေကို ကောင်တာပေါ် တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

"ဒါက ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ချက်တဲ့ အရက်ပါ။ သောက်ကြည့်ကြပါဦး"

သူတို့ဟာ ဒေါသထွက်နေပေမဲ့ အရက်နံ့က အလွန်မွှေးပျံ့လွန်းတာကြောင့် စမ်းသောက်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။ သောက်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲက ဒေါသတွေဟာ ငြိမ်ကျသွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒါဟာ မိုဖန်က သူတို့ရဲ့ စိတ်ကို အရက်ထဲက ဆေးမြစ်တွေနဲ့ ထိန်းချုပ်လိုက်တာပါ။ကျင့်ကြံသူတွေ ထွက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ရှောင်လင်းလေးက တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ထွက်လာပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေပါတယ်။

"ဦးဦးဖန်... သူတို့က သိပ်ကြောက်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ သူတို့က ဦးဦးကို တစ်ခုခု လုပ်မလားလို့ သမီး ကြောက်နေတာ"

မိုဖန်က သူမရဲ့ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ "မကြောက်ပါနဲ့ ရှောင်လင်း။ ဦးဦး ရှိနေသရွေ့... ဒီရွာလေးကို ဘယ်သူမှ မဖျက်ဆီးစေရဘူး။ ဦးဦး ကတိပေးတယ်"

မိုဖန်ရဲ့ စကားလုံးတွေက တည်ငြိမ်ပေမဲ့ သူရဲ့ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲမှာတော့ နက်မှောင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။ သူဟာ လူသားတွေရဲ့ သည်းခံခြင်းကို သင်ယူနေတာ မှန်ပေမဲ့၊ အကယ်၍ သူမြတ်နိုးရတဲ့သူတွေကို ထိပါးလာရင်တော့ သူဟာ ကမ္ဘာဦးက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြန်လည် နိုးထဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"မိုဖန်... မင်းရဲ့ သည်းခံခြင်းက အကန့်အသတ် ရှိတယ်။ ဒီကျင့်ကြံသူတွေက စစချင်းပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်ထပ် ပိုပြီး ယုတ်မာတဲ့သူတွေ လာဦးမှာ။ မင်းရဲ့ 'လူသားဘဝ' ကို သူတို့က သွေးနဲ့ ဖျက်ဆီးကြလိမ့်မယ်" အဘိုးအိုက သူ့စိတ်ထဲမှာ သတိပေးလိုက်ပါတယ်။

မိုဖန်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ မိုဖန်ရဲ့ ချောမောတဲ့ ပုံရိပ်ဟာ အေးချမ်းမှုနဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကြားမှာ ဝေခွဲမရအောင် ရှိနေပေတော့တယ်။