နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်၏ သံယောဇဉ်နှင့် ပန်းကလေး၏ ကဗျာ

မိုဖန် နှင်းဆီတောင်ကြားရွာလေးမှာ အခြေချခဲ့တာ အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း (၂၀) တိတိ ရှိခဲ့ပါပြီ။

ရွာသားတွေအတွက်တော့ ဒါဟာ မျိုးဆက်တစ်ခုစာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အချိန်ပါ။ မိုဖန်နဲ့အတူ အရက်သောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ အဘိုးအိုတွေ အတော်များများဟာ မြေကြီးအောက်ကို ရောက်ကုန်ကြပြီဖြစ်သလို၊ အဲဒီတုန်းက ကလေးငယ်တွေဟာ အခုဆိုရင် အိမ်ထောင်ရက်သားကျလို့ ကလေးအဖေ၊ ကလေးအမေတွေ ဖြစ်နေကြပါပြီ။

ဒါပေမဲ့ မိုဖန်ကတော့ ထူးဆန်းစွာပဲ... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် ၂၀ ကအတိုင်း အလွန်အမင်း ချောမောခန့်ညားတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် တည်ရှိနေဆဲပါ။ ရွာသားတွေက သူ့ကို "နတ်ဘုရားဖန်" လို့ တိတ်တဆိတ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ရွာရဲ့ အဆောင်အယောင်တစ်ခုလို တလေးတစား ဆက်ဆံကြပါတယ်။

အသက် (၂၅) နှစ်အရွယ် ရောက်လာတဲ့ ရှောင်လင်းဟာ တောင်ကြားရွာလေးမှာသာမက အနီးနားက ရွာတွေမှာပါ နာမည်ကြီးတဲ့ အလှပိုင်ရှင်လေး ဖြစ်နေပါပြီ။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကြည်လင်ပြီး၊ မိုဖန်သင်ပေးထားတဲ့ အသိပညာတွေကြောင့် သူမရဲ့ အပြောအဆိုဟာ သိမ်မွေ့ထက်မြက်လှပါတယ်။

ရှောင်လင်းဟာ သူမကို လာရောက်တောင်းရမ်းတဲ့ ရွာက လူငယ်တွေကို တစ်ယောက်မှ ခေါင်းမညိတ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူမကို ပွေ့ချီခဲ့တဲ့၊ သူမကို စာသင်ပေးခဲ့တဲ့၊ အမြဲတမ်း အေးချမ်းတဲ့ အပြုံးနဲ့ စောင့်ကြည့်ပေးတတ်တဲ့ ဆရာဖြစ်သူ မိုဖန်တစ်ယောက်ပဲ ရှိပါတယ်။

"ဦးဦးဖန်... ဒီနေ့တော့ ဦးဦးအတွက် ဝတ်ရုံအသစ်တစ်ထည် ငါချုပ်ပေးထားတယ်"

ရှောင်လင်းက ဆိုင်ကောင်တာလေးဘေးမှာ ထိုင်ရင်း သူမကိုယ်တိုင် အနုစိတ်ချုပ်ထားတဲ့ ဖြူစင်တဲ့ ဝတ်ရုံလေးကို ကမ်းပေးပါတယ်။ သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက မိုဖန်ရဲ့ လက်ကို ထိမိသွားတဲ့အခါမှာတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးက ရဲခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။မိုဖန်က ဝတ်ရုံကို လက်ခံလိုက်ရင်း သူမကို ငေးကြည့်မိပါတယ်။ သူ့ရဲ့ နတ်ဆိုးနှလုံးသားထဲမှာ အရင်က မရှိခဲ့ဖူးတဲ့ "နူးညံ့မှု" တစ်ခုက အမြစ်တွယ်နေပါပြီ။ သူဟာ ရှောင်လင်းကို ကလေးတစ်ယောက်လို ချစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ အခု သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက "အချစ်" ဆိုတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို မြင်တဲ့အခါမှာတော့ မိုဖန်ဟာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပါတယ်။ညဉ့်နက်တဲ့အခါ မိုဖန်ဟာ ဆိုင်ရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း လရောင်ကို ကြည့်နေမိပါတယ်။

"မိုဖန်... မင်းမြင်လား? မင်းအတွက်က နှစ် ၂၀ ဆိုတာ မျက်စိတစ်မှိတ်စာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးအတွက်ကတော့ သူမရဲ့ နုပျိုမှုတွေ ကုန်ဆုံးတော့မယ်။ မင်းကတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ရှိနေဦးမယ်။ လူသားနဲ့ နတ်ဆိုး... ဘယ်တော့မှ ပေါင်းစပ်လို့ မရတဲ့ မျဉ်းပြိုင်နှစ်ခုပဲ" အဘိုးအိုရဲ့ အသံက အမှောင်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

မိုဖန်ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို နီရဲသွားပေမဲ့၊ သူက ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ပါတယ်။ သူဟာ ရှောင်လင်း အိပ်ပျော်နေတဲ့ အခန်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"ရှောင်လင်း... ဦးဦး ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း... မင်းရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ဘယ်သူမှ လာမဖျက်ဆီးစေရဘူး"

မိုဖန်က မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပါတယ်။ သူဟာ ဓားကို မယူပါဘူး။ သူဟာ ဝါးခက်တံလေး တစ်ချောင်းကိုပဲ ကိုင်ပြီး ညမှောင်မှောင်ထဲကို ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားပါတယ်။ သူဟာ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်နဲ့ပဲ ဒီဘေးအန္တရာယ်ကို တားဆီးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။