ဝါးတောထဲမှ သွေးညှော်နံ့နှင့် အရက်သမား၏ သတိပေးချက်

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံမှာ နှင်းဆီတောင်ကြားရွာလေးရဲ့ အပြင်ဘက် ဝါးတောအုပ်ဟာ ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိုဖန်အတွက်တော့ ဒီတိတ်ဆိတ်မှုဟာ သေခြင်းတရားရဲ့ ရှေ့ပြေးနိမိတ်ဆိုတာ သိနေပါတယ်။

သွေးလမင်းဂိုဏ်းရဲ့ ကျင့်ကြံသူ (၁၀) ဦးဟာ အမှောင်ထုကို အကာအကွယ်ယူပြီး ရွာဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဟာ 'အမြုတေအဆင့်' (Core Formation) ကို ရောက်ခါစ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာ ရက်စက်တဲ့ အမာရွတ်တစ်ခု ရှိပါတယ်။

"ဒီရွာမှာ ရှိတဲ့ မိန်းမလှလေးတွေကို အရှင်ဖမ်းခဲ့။ ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ သတ်ပစ်ပြီး ရွာကို မီးရှို့လိုက်။ ငါတို့ အခြေစိုက်ဖို့ နေရာလွတ်ရအောင် လုပ်ရမယ်" ခေါင်းဆောင်က တိုးတိုးနဲ့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

သူတို့ ဝါးတောအလယ်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာတော့... လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ် ထိုင်ရင်း အရက်အိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

သူဟာ ဖြူစင်တဲ့ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားပြီး လရောင်အောက်မှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ချောမောလွန်းနေပါတယ်။ သူကတော့ မိုဖန်ပါပဲ။ မိုဖန်ဟာ သူတို့ကို ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ အရက်ကို တစ်ငုံချင်း မော့သောက်နေပါတယ်။

"ဟေ့လူ... သေချင်လို့ လမ်းပိတ်နေတာလား!" ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အော်ဟစ်ပြီး ရှေ့ကို ထွက်လာပါတယ်။

မိုဖန်က အရက်အိုးကို အသာအယာ ချလိုက်ပါတယ်။ သူရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက ကြည်လင်နေပေမဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးမှာတော့ သွေးရောင်တွေ လျှံတက်နေပါတယ်။

"ဒီရွာမှာ... ကျွန်တော် သင်ပေးထားတဲ့ ကလေးမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူမက အခုမှ အိပ်ပျော်ကာစပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေကြောင့် သူမ နိုးသွားမှာကို ကျွန်တော် မလိုလားဘူး"မိုဖန်ရဲ့ အသံက တိုးညှင်းပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူ (၁၀) ဦးလုံးရဲ့ နားထဲမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလို ဟိန်းထွက်သွားပါတယ်။ သူတို့အားလုံးရဲ့ ရင်ဘတ်တွေ အောင့်တက်သွားပြီး ခြေလှမ်းတွေ တုံ့ခနဲ ရပ်သွားပါတယ်။

"မင်းတို့ ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားပြောလိုက်ပါ။ ဒီရွာကို ထပ်ပြီး ခြေဦးလှည့်လာရင်... ငါကိုယ်တိုင် မင်းတို့ဂိုဏ်းဆီ လာခဲ့မယ်လို့။ အခု... ထွက်သွားကြတော့"ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ဒဏ်ရာအပြည့်နဲ့ တောထဲကနေ လူးလဲထွက်ပြေးသွားကြပါတယ်။ မိုဖန်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဝါးခက်တံကို မြေပေါ် လွှတ်ချလိုက်ပါတယ်။ သူရဲ့ လက်ဖဝါးတွေဟာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပါတယ်။ ဒါဟာ ဒေါသကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ 'သတ်ဖြတ်လိုစိတ်' ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားရလို့ပါ။

သူဟာ ရွာထဲကို ပြန်လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ရွာသူရွာသားတွေကတော့ ဘာမှမသိဘဲ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေကြဆဲပါ။

မိုဖန်ဟာ ရှောင်လင်းရဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ ရပ်လိုက်ပါတယ်။ ရှောင်လင်းဟာ အခန်းထဲမှာ မီးအိမ်လေးထွန်းပြီး စာဖတ်နေတုန်းပါပဲ။ သူမက ပြတင်းပေါက်ကနေ မိုဖန်ကို မြင်သွားတဲ့အခါ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။

"ဦးဦးဖန်... ဘယ်က ပြန်လာတာလဲ? နှင်းတွေတောင် စိုနေပြီ"

မိုဖန်က သူမကို ကြည့်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်ပါတယ်။ "တောထဲမှာ လမ်းခေတ္တ လျှောက်နေတာပါ။ အိပ်တော့နော် ရှောင်လင်း... ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့"

ရှောင်လင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး မီးအိမ်လေးကို ငြှိမ်းလိုက်ပါတယ်။ မိုဖန်ကတော့ အမှောင်ထဲမှာ ရပ်ရင်း သူမရဲ့ အိမ်လေးကို ကြည့်နေမိပါတယ်။"မိုဖန်... မင်းသူတို့ကို အရှင်လွှတ်လိုက်တာ မှားပြီ။ လူသားတွေဟာ ကျေးဇူးသိတတ်တဲ့အမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က ပိုပြီး အင်အားကြီးတဲ့သူတွေကို ခေါ်လာလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုက ခဏတာပဲ" အဘိုးအိုရဲ့ အသံက လှောင်ပြောင်သံနဲ့အတူ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

မိုဖန်က မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။ "သူတို့ လာခဲ့ရင်လည်း... ငါ ထပ်ပြီး ကာကွယ်ရုံပဲပေါ့"