အဆင့် ၅ စမ်းသပ်ချက်

"ရှင်အရမ်းစိတ်ဖိစီးနေတာ မြင်လို့ ကျွန်မ တစ်ပတ်ရစ်ဂိမ်းဦးထုပ်လေးတစ်လုံး ဝယ်လာပေးတာလေ၊ ဒါက စိတ်သက်သာရာရစေတဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ ဂိမ်းအမျိုးအစားတဲ့၊ ဆိုင်ရှင်ပြောတာတော့ ဒါက စိတ်ကို အနားရစေပြီး စိတ်ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောတာပဲ"

လျိုယီက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း ကောင်းမင်၏အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ပျော်ရွှင်နေပုံမရဘဲ အတော်လေး ကိုးရိုကားရားဖြစ်နေသည့် ပုံရှိသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လျိုယီက ဦးထုပ်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။ ကောင်းမင်၏တုံ့ပြန်မှုမှာ သူမ အွန်လိုင်းတွင် မြင်ခဲ့ဖူးသော ဗီဒီယိုများနှင့် ကွဲပြားနေသည်။ ရည်းစားဖြစ်သူက ဂိမ်းဝယ်ပေးလျှင် အမျိုးသားတိုင်းမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်ကြသည်ပဲ မဟုတ်လား။

"ဒီဂိမ်းနာမည်က ဘာလဲ"

ကောင်းမင်သည် သန့်ရှင်းနေသော ဂိမ်းဦးထုပ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်မထင်တာတော့ ပျင်းရိပျင်းတွဲလဲနေပြီး ပိုက်ဆံရှာတဲ့ ဆင်မြူလေတာဂိမ်း လို့ခေါ်တယ်ထင်တာပဲ၊ စူပါမားကတ်တစ်ခုထဲမှာ ဆော့ရတာတဲ့"

လျိုယီသည်လည်း သေချာမသိပေ။ ဂိမ်းဦးထုပ်ပေါ်တွင် မည်သည့်တံဆိပ်မှ မပါပေ။ အခမဲ့ပေးသော ကေဘယ်ကြိုးများနှင့် ကွန်ဗာတာများသာ ပါဝင်သည်။ သေတ္တာပေါ်တွင် ဆိုင်လိပ်စာနှင့် ဆက်သွယ်ရန် နံပါတ်သာ ရှိသည် ။

"အရင် ထမင်းစားရအောင်၊ ဒီနေ့ခေတ်မှာ ပုံရိပ်ယောင်ဂိမ်းတွေက အများကြီးပါပဲ"

ကောင်းမင်သည် ဦးထုပ်ကို မှန်တင်ခုံဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။ သူသည် ကြုံရာကျပန်းချလိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။သူသည် ထိုသရဲခြောက်သည့် စကားပြောခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက ညဘက်ဆိုလျှင် ပိုနေသောပုံရိပ်တစ်ခုကို သူမြင်နေရတတ်သည်။ ထိုသူသည် အမြဲတမ်းလိုပင် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေတတ်သည်။ ထိုသရဲကို ဤဂိမ်းထဲတွင် သူ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ကောင်း ထားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ကောင်းမင် မီးဖိုချောင်မှ ဟင်းပွဲများ ယူလာသောအခါ လျိုယီသည် ခြင်းတောင်းထဲမှ ဝိုင်ပုလင်းများ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ထုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ကောင်းမင်ကို မူးအောင်တိုက်ပြီး တစ်ခုခုလုပ်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းမင်သည် သူမ အရက်ဖျော်နေသည်ကို မတားဆီးရုံတင်မက သူမကိုပင် ချီးကျူးလိုက်သေးသည် ။

ညစာစားပြီးနောက် အနည်းငယ် မူးနေသော လျိုယီက အလုပ်အကြောင်းများကို ညည်းညူပြောဆိုတော့သည်။ ကောင်းမင်က ခေါင်းငြိမ့်ကာ နားထောင်ပေးနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် အိမ်ရာစီမံကိန်းကို ပစ်ထားခဲ့သော ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းရှင်များအကြောင်း ဆက်ပြောကြရာ လျိုယီက လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူမသာ အခွင့်အရေးရလျှင် သူတို့ကို ကလဲ့စားချေပစ်မည်ဟု ကြိမ်းဝါးသည်။ကောင်းမင်သည် လျိုယီနှင့် ရှိနေချိန်တွင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးနေရသည်။ ထိုကြောက်စရာကောင်းသော အရာများကို သူစဉ်းစားနေစရာမလိုဘဲ အိမ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်သည် ။

"ရေချိုးပြီး အနားယူလိုက်ဦး"

ကောင်းမင်က ဆိုဖာပေါ်တွင် မှောက်နေသော လျိုယီကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက အမှန်တကယ် အရက်သောက်နိုင်ခြင်းမရှိပေ။ မီးဖိုချောင်ကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကောင်းမင်သည် လျိုယီကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီသွားလိုက်သည်။ သူကတော့ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်မှာပဲ အိပ်လိုက်သည်။ သူသည် ထောင့်ရှိ ဂိမ်းဦးထုပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား"

ကောင်းမင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဦးထုပ်ကို ဆောင်းကာ စူပါမားကတ်တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်ဟု ကောင်းမင်ယုံကြည်သည် ။

နေရောင်ခြည်က အခန်းထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာလေသည်။ လျိုယီက နှိုးစက်ကို အလျင်စလို ပိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် နောက်ကျနေပြီဟု အော်ဟစ်ရင်း ရေချိုးခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဖချိုင်သည်လည်း သူမနောက်ကနေ ကစားနေရင်း ခုန်ပေါက် လိုက်သွားသည်။

"ငါ ဒါကို တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာပြီပဲ"

ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ကောင်းမင်သည် နေရောင်ခြည်ကို သူ့မျက်နှာပေါ် ကျရောက်ခွင့် ပေးထားသည်။ သူ မျက်စိမကျိန်းမိပေ။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် ဤအရာအားလုံးကို သူ တန်ဖိုးထားသည် ။

လျိုယီ အလုပ်သွားပြီး မကြာမီ ကောင်းမင်သည် ပိုင်ဖုန်းထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု လက်ခံရလိုက်သည်။ သူမသည် ထန်ချင်းထံသို့ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ပြီး အဆင့် ၅ စမ်းသပ်မှုအတွက် စာရင်းပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကားတစ်စီးက ပိုင်ဖုန်း၏အိမ်သို့ လာကြိုမည်ဖြစ်သည်။ အဆင့် ၅ ဓာတ်ခွဲခန်း၏ တည်နေရာမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ စမ်းသပ်မှု လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုချင်းစီမှာလည်း မတူညီကြပေ ။

ကောင်းမင်သည် ပိုင်ဖုန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ထွက်ခွာလိုက်သည်။ သူသည် လိုအပ်သည်များကို ယူလာခဲ့ပြီး အခြားသူများ သူ့အိတ်ကို စစ်ဆေးလျှင် ဝေခွဲမရဖြစ်စေရန်အတွက် အခြားပစ္စည်းများကိုလည်း ထည့်ထားခဲ့သည်။ မနက် ၉ နာရီတွင် ကောင်းမင်သည် ပိုင်ဖုန်း၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် ချက်ပြုတ်နေသည့် အနံ့များကို သူ ရလိုက်သည်။

ပိုင်ဖုန်းသည် အေပရွန်ကိုဝတ်ထားပြီး အိမ်ရှင်မတစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ ထက်မြက်မနေတော့ဘဲ သာမန်မိခင်တစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

"ဒီတစ်ခါတော့ ငါ ပြန်လာနိုင်မလား မသိဘူး၊ ဟင်းတွေအများကြီး ချက်ထားတယ်၊ ငါနဲ့အတူ လာစားပါဦး"

ပိုင်ဖုန်းသည် ကောင်းမင်အား သူမ၏ ကလေးကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ချက်ထားသော ဟင်းများမှာ ပိုင်ရှောင်နှင့် ပိုင်ချောင်တို့ အကြိုက်ဆုံးဟင်းများ ဖြစ်သည် ။

"အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

ကောင်းမင်သည် နားထောင်သူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေးလိုက်သည်။ ပိုင်ဖုန်းသည် ပုံမှန်ထက် ပို၍ စကားများနေလေသည်။ သူမသည် သူမ၏ အတိတ်အကြောင်းများကို ကောင်းမင်အား ပြောပြနေသည်။ လူများသည် နောင်တွင် သူတို့၏အကြောင်းများကို ပြောပြရန် အခွင့်အရေး မရတော့မည်ကို စိုးရိမ်သည့်အခါ ပို၍ စကားများလာတတ်ကြပေသည်။ မွန်းတည့်ချိန်တွင် သာမန် ဗန်ကားတစ်စီးက ပိုင်ဖုန်း၏ အိမ်ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်လာသည်။ သူမသည် ထန်ချင်းထံမှ အကြောင်းကြားစာ ရရှိလိုက်သည် ။

"သူတို့ ရောက်လာကြပြီ"

ပိုင်ဖုန်းသည် ပန်းကန်များကို ဆေးကြောလိုက်ပြီး မီးဖိုကို တိုက်ချွတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အေပရွန်ကို ချွတ်၍ ကောင်းမင်နှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်လာ၏။ အိမ်ပြောင်းကုမ္ပဏီ ဝတ်စုံဝတ်ထားသော အလုပ်သမား နှစ်ယောက်သည် ကားဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က ပိုင်ဖုန်း၏အထောက်အထားကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကောင်းမင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် ။

"သူက ငါ့လက်ထောက်ပဲ၊ ငါ့ကို ကူညီဖို့ လက်ထောက် သုံးယောက်အထိ ရွေးလို့ရတယ်လို့ ထန်ချင်းက မပြောဘူးလား"

ပိုင်ဖုန်းက ပြောလိုက်သည် ။

ထိုလူက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ပြီး ကောင်းမင်၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ အနက်ရောင်လက်ပတ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူသူကင်းရှင်းသွားသောအခါ သူက နောက်ဖုံးတံခါးကို ဖွင့်၍ ပိုင်ဖုန်းနှင့် ကောင်းမင်ကို ကားပေါ်တက်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း စကားမပြောကြပေ။ သူတို့သည် နေကာမျက်မှန်အမည်းများ၊ နှာခေါင်းစည်းများနှင့် ဦးထုပ်များကို ဝတ်ဆင်ကာ သူတို့၏ရုပ်သွင်ကို ဖုံးကွယ်ထားကြသည် ။

"သွားကြစို့"

ကားတံခါး ပိတ်သွားသည်။ ကားအတွင်းခန်းမှာ မှောင်မိုက်နေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းမင်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ ဦးထုပ်တစ်လုံး လာဆောင်းပေးလိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ပိုင်ဖုန်းကို လှမ်းခေါ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သူမှ ပြန်မထူးပေ။ သို့သော် နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးတစ်ခုက သူ့လက်မောင်းကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို သူခံစားလိုက်ရသည်။ အလင်းရောင် ကွယ်ပျောက်သွားပြီးနောက် စက္ကန့်တိုင်းသည် ကြာရှည်နေသကဲ့သို့ ခံစား‌နေရသည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တံခါးပွင့်သံကို ကောင်းမင် ကြားလိုက်ရသည်။ သူ့ကို ကားပေါ်မှ တွဲခေါ်သွားကြသည်။ သူ့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်မှာတော့ မလွှတ်သေးပေ။ သူတို့ နှစ်ယောက်မှာ ဆက်သွယ်မိနေဆဲ ဖြစ်ရမည်။

သူ့ကို သဲလွန်စပေးနိုင်မည့် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုမှ မရှိပေ။ ၁၀ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ကောင်းမင်သည် လေထဲတွင် ဆေးနံ့ခပ်ပါးပါး ရလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ထူးခြားသော အနံ့တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စူးရှမနေဘဲ လူကို စိတ်လက်ပေါ့ပါးစေသည်။ သူသည် ဆေးရုံ၌ ထိုအနံ့မျိုးကို ရဖူးသည်ဟု သူ ယုံကြည်သည် ။

"အဲ့ဒီဆရာဝန်လား၊ရွှမ်ဝမ်လား"

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဆူညံသံများ ပိုမိုထွက်ပေါ်လာသည်။ ကောင်းမင် ခဏမျှ ခေါ်ဆောင်ခံရပြီးနောက် လက်တစ်စုံက သူ၏ ဦးထုပ်ကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည် ။

"ရှင် ပြန်မလာသင့်ဘူး"

ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက ပြောလိုက်သည်။ ကောင်းမင် လှည့်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်စဉ် မူးဝေသည့် ခံစားချက်က သူ့ကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ တံခါးပိတ်သွားသောအခါ ဦးထုပ်က သူ့အလိုလို ပြုတ်ကျသွားသည်။ မှောင်မိုက်နေသော အခန်းထဲတွင် မျက်လုံးများ အစုံလိုက် လင်းလက်လာကြသည်။

အခန်းထဲတွင် ကောင်းမင်နှင့် ပိုင်ဖုန်းအပြင် အခြားလူများလည်း ရှိနေကြသည်။ သူတို့လည်း အနက်ရောင်လက်ပတ်များ ဝတ်ထားကြသဖြင့် စမ်းသပ်မှုအတွက် လာကြသူများ ဖြစ်ပေမည်။

"လူအတော်များများ ရှိနေတာပဲ"

ကောင်းမင် စကားပြောလိုက်သောအခါ လူတိုင်းက သူ့ကို လှည့်ကြည့်ကြသည်။ ပိုင်ဖုန်းက ကောင်းမင်အား သူမ၏နောက်ကွယ်တွင် ကာကွယ်ပေးထားလိုက်သည်။

အခန်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မည်သူမှ သူတို့ကို လာမကူညီကြပေ ။

စမ်းသပ်သူများက အခန်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့အားလုံးသည် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုရှေ့တွင် စုဝေးမိသွားကြသည်။

ထိုယဇ်ပလ္လင်သည် ကောင်းမင် ယခင်က တွေ့ဖူးသည်များနှင့် ကွဲပြားနေသည်။ ရုပ်တုများ သို့မဟုတ် နာမည်ပြားများ မရှိပေ။ ထိုအစား စက္ကူအရုပ်ကလေးတစ်ရုပ်က အထဲတွင် စနစ်တကျ ထိုင်နေလေသည်။