ဖုံးကွယ်မရသော အရှိန်အဝါနှင့် ပန်းကလေး၏ သံသယ

ဝါးတောထဲက တိုက်ပွဲပြီးတဲ့နောက် ရက်အနည်းငယ်မှာ နှင်းဆီတောင်ကြားရွာလေးရဲ့ လေထုဟာ ထူးဆန်းစွာ လေးလံနေပါတယ်။ မိုဖန်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ ဆိုင်ရှေ့မှာ အရက်အိုးတွေကို ဆေးကြောနေပေမဲ့၊ သူရဲ့ စိတ်အာရုံကတော့ မိုင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှာ ရှိနေပါတယ်။

သွေးလမင်းဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ဟာ ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေပြီး၊ သူရဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့တွေကို ဒီရွာလေးဆီ စေလွှတ်လိုက်ပြီဆိုတာ မိုဖန် သိနေပါတယ်။

"ဦးဦးဖန်... ဦးဦးမှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိလားဟင်?"

ရှောင်လင်းက မိုဖန်ရဲ့ ဘေးနားမှာ ရပ်ရင်း မေးလိုက်ပါတယ်။ သူမဟာ အခုဆိုရင် အသက် (၂၅) နှစ်အရွယ်၊ ရင့်ကျက်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီမို့ မိုဖန်ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ တည်ငြိမ်မှုတွေကို သတိထားမိလာတာပါ။

"ဘာလို့ အဲလိုမေးတာလဲ ရှောင်လင်း?" မိုဖန်က အလုပ်ကို မရပ်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြန်မေးပါတယ်။

"ဟိုတစ်ညက... ဝါးတောထဲက ပြန်လာတုန်းက ဦးဦးရဲ့ ဝတ်ရုံမှာ သွေးစက်အချို့ ပါလာတာ သမီးတွေ့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့... ရွာသားတွေ ပြောနေကြတာက ဦးဦးက နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာတဲ့အထိ တစ်ရက်လေးတောင် မအိုသွားဘူးတဲ့။ ဦးဦးက... တကယ့်ကို လူသားတစ်ယောက် ဟုတ်ရဲ့လား?"

မိုဖန်က လက်ထဲက အိုးကို ချလိုက်ပြီး ရှောင်လင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ အထီးကျန်မှုတွေ အရိပ်ထင်သွားပါတယ်။

"ရှောင်လင်း... ဒီကမ္ဘာမှာ အမှန်တရားဆိုတာထက် 'ယုံကြည်မှု' က ပိုအရေးကြီးတယ်။ မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုမြင်သလဲ ဆိုတာကပဲ အရေးကြီးတာပါ"ရှောင်လင်းက ခေတ္တမျှ နှုတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။ သူမက မိုဖန်ရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။ "သမီးအတွက်တော့ ဦးဦးက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ်... ဦးဦးဟာ သမီးရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့... သမီး ကြောက်နေမိတယ်။ ဦးဦးက တစ်နေ့မှာ သမီးကို ထားခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားမှာကို"

မိုဖန်က သူမရဲ့ လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ... သူရဲ့ နတ်ဆိုးအာရုံက ပြင်းထန်တဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ဖမ်းယူမိလိုက်ပါတယ်။"ဝုန်း!!!"

မိုဖန်က ဓားသွားကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။ သူရဲ့ မျက်ဝန်းအိမ်ထဲမှာ အနက်ရောင် မြူခိုးတွေ စတင်ဝေ့ဝဲလာပါတယ်။

"ကျွန်တော် ပြောခဲ့သားပဲ... ဒီရွာကို ထပ်မလာပါနဲ့လို့။ မင်းတို့က... ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးဖို့ သိပ်ဝါသနာပါတာပဲ"

သွေးသောက်နဂါးက ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ "ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်က ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတာ... မင်းက တကယ်ပဲ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်!"

သူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးရောင်ဓားချက်က မိုဖန်ရဲ့ ဦးခေါင်းကို ဦးတည်လာပါတယ်။

မိုဖန်က မရှောင်ပါဘူး။ သူက လက်နှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဆုပ်လိုက်ပါတယ်။ ရုတ်တရက်... မိုဖန်ရဲ့ ပတ်ပတ်လည်မှာ ရှိတဲ့ မြေပြင်တွေဟာ အက်ကွဲသွားပြီး အနက်ရောင် စွမ်းအားတွေက ဒိုင်းတစ်ခုပမာ ထိုးထွက်လာပါတယ်။

"ဒေါက်!"

သွေးသောက်နဂါးရဲ့ ဓားဟာ မိုဖန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မထိဘဲ လေထဲမှာတင် တန့်သွားပါတယ်။

"ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ!"

မိုဖန်က ခေါင်းမော့လိုက်ပါတယ်။ သူရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက အခုတော့ သွေးရောင်မဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင် အမှောင်ထုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ သူရဲ့ အသံကတော့ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံထက် ငရဲကလာတဲ့ အသံနဲ့ ပိုတူနေပါတယ်။

"မင်းတို့ သတ်ချင်တဲ့ 'နတ်ဆိုး' က... ငါပဲ!"