အခန်း (၂၆၉-၂၇၀)

အခန်း (၂၆၉)။

မုရုန်ယန်သည် ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှုတွင် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် ရန်ပုံငွေများ ရရှိထားပြီဖြစ်ရာ သူမသည် သူ၏ လုပ်ငန်းစဉ်များစွာကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်အောင် ကူညီနိုင်လိမ့်မည်ဟု ဟုန်ယွိ ယုံကြည်သည်။

"အယ်…၊ သူမက ဘယ်သူလဲ။"

မုရုန်ယန် အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာ ဟုန်ယွိ၏ဘေးတွင် ရုတ်တရက် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ ချန်ယင်းရှာသည် ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ငါ မုရုန်မိသားစုနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖူးတယ်။ မင်းက မုရုန်ယန် ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ် မဟုတ်လား။ မင်းက ယွမ်မန်နိုင်ငံက မုရုန်မိသားစုရဲ့ ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်း ငါးရာကို ထိန်းချုပ်ထားသူပဲ။ မင်း တစ်ချိန်က ကျွန်တွေ ရောင်းဖို့ ယွမ်နိုင်ငံကို ရောက်လာခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိပါသေးတယ်။"

ချန်ယင်းရှာသည် မုရုန်ယန်ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောသည်။ "ရှင်... ရှင်က... ငွေငါးမန်း။"

မုရုန်ယန်က အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။ ယင်းရှာက ငွေငါးမန်းဘုရင်မပဲ။ သူမက ငါ့ရဲ့ တာအိုလက်တွဲဖော်လည်း ဟုတ်တယ်။" ဟုန်ယွိက ပြောသည်။

"ငွေငါးမန်း... မဟာနတ်ဆိုးအင်မော်တယ် ရှစ်ပါးထဲက တစ်ပါး။" ဦးလေးဂန်၏ စကားသံမှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွှံ့နေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ယင်းရှာ၊ မင်းရဲ့ ယွမ်နိုင်ငံက ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းတွေကလည်း အတော်လေး အင်အားကြီးတယ်။ ငါတို့ လက်ထဲက ငွေဒင်္ဂါး အများအပြားကို အသုံးပြုပြီး ကောင်ကင်အထွဋ်ထိပ်နယ်မြေရဲ့ ကုန်သွယ်ကုမ္ပဏီတွေကို ဘယ်လို ဖျက်ဆီးရမလဲဆိုတာ ထိုင်ပြီး ဆွေးနွေးကြစို့။"

ဟုန်ယွိသည် သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြောသည် "ငါ ဟုန်ခမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ငါ့ အတွေးအမျှင်တစ်ခုကို ချည်နှောင်ထားခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါ ငါ အများကြီး နားလည်ခဲ့တယ်။ ကောင်ကင်အထွဋ်ထိပ်နယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာအားလုံးကိုလည်း ကောင်းကောင်း နားလည်ခဲ့ပြီ။ ဟွန်း..။ ဒီရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ လျှို့ဝှက်ငွေကြေးနဲ့ ငွေဒင်္ဂါးတစ်သုတ်ကို နန်းကျိုးကနေ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ကို သယ်ယူလာလိမ့်မယ်။ ဒါက ကျောက်မျိုးနွယ်စုက ဝူဝမ်မြို့စားစံအိမ်က မဒမ်ကျောက်ကို နှစ်စဉ် ထောက်ပံ့ပေးတဲ့ စရိတ်ပဲ။ လူတစ်ယောက်ကို စေလွှတ်ပြီး ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်ခိုင်းပါ။ ဒါဆို, ဒီနှစ်မှာ ဝူဝမ်မြို့စားစံအိမ် တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။"

"အင်း၊ လက်နက်မသုံးဘဲ သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့အတွက် ဒီလို လက်စားချေနည်းမျိုးက တကယ်ကို ထုံနေတဲ့ဓားနဲ့ အသားကို လှီးဖြတ်နေသလို ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီကိစ္စကို နင်ဂျာဘုန်းကြီးကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်, ကောင်းကင်အထွဋ်အထိပ်နယ်မြေကလည်း အရင်က ဒိုင်ဇန်ဘုရားကျောင်းကို လုယက်ခဲ့တာပဲ။ သူ အတိုးတချို့ ပြန်ယူလို့ရတာပေါ့။" ချန်ယင်းရှာက ပြောသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချီဇီယန် ဝင်လာပြီး ပြောသည် "သခင်လေး၊ အပြင်မှာ သွေးတစ်စက်က တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်။"

"သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ။"

သွေးတစ်စက်သည် အစိမ်းရောင် မိုးမခစံအိမ်ရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ကျောက်စိမ်းမြို့တော်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားပြီးနောက် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"သခင်လေး၊ အရိုအသေပေးပါတယ်။ ကျွန်တော် မင်းသားနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးပါပြီ။ မင်းသားက သခင်လေးအနေနဲ့ မြို့တော်ကို အမြန်သွားပြီး မင်းသားအိမ်တော်မှာ သူ့နဲ့ လာရောက်တွေ့ဆုံဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်။ အခု မြို့တော်ရဲ့ အခြေအနေက တင်းမာနေတယ်။ မင်းသားက အိမ်တော်ကနေ ထွက်ခွာဖို့ အဆင်မပြေဘူး။ မဟုတ်ရင် မင်းသားကိုယ်တိုင် အလောတကြီး လာရောက်တွေ့မှာပါ။" သွေးတစ်စက်သည် ခြံဝန်းထဲတွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်၍ ပြောသည်။

"မင်းသားဆီ ပြန်ပြီး သတင်းပို့လိုက်ပါ။ တစ်ရက်နားပြီး မနက်ဖြန် မနက်မှာ မင်းသားအိမ်တော်ကို လာရောက်မယ်လို့။ ဒါနဲ့ ထာဝရမိခင်ကို အစောင့်အရှောက်နဲ့ သွားခေါ်တာရော ဘယ်လိုလဲ။ မင်းသားရဲ့ အစီစဉ်က ဘာလဲ" ဟုန်ယွိက မေးသည်။

"မင်းသားက ကျွမ်းကျင်သူတွေကို စေလွှတ်ပြီး၊ ကျွမ်းကျင်သူတွေလည်း နေ့ရောညပါ ခရီးနှင်ကာ၊ ဝူယွမ်ပြည်နယ်မြို့ကို သွားနေပါပြီ" သွေးတစ်စက်က ပြောသည်။

"အင်း၊ မင်းသားဆီ သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်ပါ။ ငါ ဒီညတော့ အနောက်တောင်ကုန်းကို ငါ့အမေရဲ့ အုတ်ဂူကို သွားရောက်ရှင်းလင်းဦးမယ်လို့။ မနက်ဖြန် မနက်မှာ မင်းသား အိမ်တော်ကို လာတွေ့မယ်လို့။" ဟုန်ယွိက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သွေးတစ်စက်ကို ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်ပါသည်။

"စကားပြောတာ ဒီလောက်ကြာသွားပြီလား။ ကောင်းကင်ကြီးတောင် မှောင်စပြုနေပြီ။ ငါ အမေရဲ့ အုတ်ဂူကို သွားကြည့်ရမယ်။ မရောက်တာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ အုတ်ဂူပေါ်မှာ မြက်တွေတောင် ပေါက်နေလောက်ပြီ။ ငါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ခဏလောက် အရိုအသေပေးရမယ်။"

ဟုန်ယွိသည် မုရုန်ယန်နှင့် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီးက တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ, ထရပ်ပြီး သူ့လက်အောက်ငယ်သားများကို အမွှေးတိုင်၊ ဖယောင်း၊ စက္ကူ၊ မြက်ခင်းများအပြင် ပူဇော်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ယူဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးလိုက် သည်။ လူနှင့် မြင်းအုပ်စုကြီးသည် ရေခဲနှင့် နှင်းများကို နင်းဖြတ်ကာ အနောက်တောင်ကုန်းသို့ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။

ယခင်တစ်နှစ်က ဟုန်ယွိသည် သူ့အမေကို အရိုအသေ လာပေးစဉ်တုန်းက သူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသေးသည်။ ၎င်းသည် အလွန် အထီးကျန်ဆန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယနေ့ တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် သူ၏အမေကို အရိုအသေ လာက်ရောက်ပေးခဲ့သည်။ သူနှင့်အတူ အစေခံ နှစ်ဆယ်မှ သုံးဆယ် အထိ ခေါ်လာနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဘိုးဘေးများကို အရိုအသေပေးသည့် သူဌေးသူကြွယ် မျိုးနွယ်စုများကဲ့သို့ ပူဇော်ဖွယ်ပစ္စည်း၊ ဝိုင်၊ သစ်သီးများ၊ အမွှေးတိုင်နှင့် ဖယောင်းတိုင်များ အမျိုးမျိုးကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

"အမေ၊ အမေ သေဆုံးတုန်းက အနောက်တောင်ကုန်းမှာ ဘွဲ့ဂုဏ်ထူးမရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း မြှုပ်နှံခံခဲ့ရတယ်။ မကြာခင်မှာ အမေကို ခမ်းနားတဲ့ ဈာပနပွဲကြီးတစ်ခု သား ပြုလုပ်ပေးမယ်။ ဟုန်ရွှန်ကျိကို အမေရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက် တောင်းပန်ခိုင်းပြီး၊ သူ့လုပ်ခဲ့အရာတွေအတွက် သူ့အမှားတွေကို ဝန်ခံပြီး တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ပညာရပ်တွေအားလုံး အမေဆီ ပြန်ပေးခိုင်းမယ်။ ပြီးရင်, သား သူ့ကို အသက်ချမ်းသာခွင့် ပေးလိုက် မယ်။”

မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကြေမွနေသော ရေခဲများကို နင်းကျော်ဖြတ်လျှောက်ရင်း ကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ငွေရောင်လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း ဟုန်ယွိသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဟုန်ရွှန်ကျိကို တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာကို သူ့အမေထံ ပြန်ပေးခိုင်းမည်ဟု ပြောဆိုခြင်းမှာ သူသည် ဟုန်ရွှန်ကျိကို သူ့ကိုယ်ပိုင် သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ အလွန် ရှင်းလင်းသည်။

တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်း၏ သူတော်စင် မိန်းမပျိုအဖြစ် သူ၏အမေသည် ဟုန်ဟုန်ကျိကို ချစ်မိသွားပြီး တိုင်းရှန်တာအိုဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာကို သူ့အား ပေးခဲ့ကြောင်း ဟုန်ယွိ သိရှိထားသည်။ သူမသည် မိုနိုဂိုတာရီ၏ ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ပျက်စီးစေသည်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဤကိစ္စအတွက် သူမသည် တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းအပေါ်တွင် အကြွေးတင်နေခဲ့သည်။ သူ့အမေသည် ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရှိနေလျှင်ပင် ဤကိစ္စအတွက် သေချာပေါက် စိတ်အေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဟုန်ယွိသည် ဟုန်ရွှန်ကျိကို သူ့ကိုယ်ပိုင် သိုင်းပညာကို ဖျက်ဆီးပြီး တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်း၏ သိုင်းပညာကို ပြန်ပေးခိုင်းခြင်းမှာ ကောင်းကင်ဘုံရှိ သူ့အမေ၏ ဝိညာဉ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ရန်လည်း ဖြစ်ပါသည်။

"ဒီအနောက်တောင်ကုန်း... ငါ ဒီကို မရောက်ဖြစ်တာ အချိန်အတော်ပြီ။ အခုအချိန်ထိ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မြင်ကွင်းက မပြောင်းလဲသေးဘူးပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ် ဒီအချိန် နှင်းတွေမကျခင်, ငါ ဆောင်းဦးလ ဘုရားကျောင်းကို ရောက်ရှိလာခဲ့တယ်။ ငါ ကြင်ယာတော်ယွမ်နဲ့ တွေ့ခဲ့ပြီး သူမက ငါ့ကို ကျင့်ကြံခြင်း တံခါးပေါက်ဆီ ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့တယ်။"

နှစ်နာရီခန့် မြင်းစီးပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် သူ၏ လက်အောက်ခံများကို အနောက်တောင်ကုန်း၏ တောင်ခြေရင်းသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ မှောင်မည်းနေသော အနောက်တောင်ကုန်းကို ငေးမော့ကြည့်ရင်း အဝေးတွင် ပျက်စီးနေသော ဆောင်းဦးလ ဘုရားကျောင်းသည် ညှိုးခြောက်နေ သော သစ်ပင်များကြားတွင် ထီးထီးကြီး တည်နေသည်။ လေတိုက်ခတ်ပြီး ညှိုးခြောက်နေသော မြက်ပင်များ လှုပ်ယမ်းနေသည်။ အဝေးတွင် မြေခွေးများနှင့် ဝံပုလွေများ၏ အော်သံများ သဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဤနှင်းကျနေသော ညတွင် လေအေးတိုက်ခတ်ခြင်း၊ ညှိုးခြောက်သော မြက်ပင်များ လှုပ်ယမ်းခြင်းနှင့် မြေခွေးနှင့် ဝံပုလွေများ အော်ဟစ်ခြင်းတို့ သည် အလွန် ဆိုးရွားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ဟုန်ယွိသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် ရင်းနှီးသည့် ခံစားချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည်။

"ကြင်ယာတော်ယွမ် နန်းတော်ထဲမှာ အဆင်ပြေရဲ့လား မသိဘူး။ အခွင့်အရေးရရင် ငါ သူမကို သွားတွေ့မယ်" ဟုန်ယွိ တွေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အနောက်တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားခဲ့သည်။

အဝေးတွင် တောင်ကုန်းအလယ်၌ သူ့အမေ၏ အုတ်ဂူ တည်ရှိသည်။ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ တစ်နှစ်ကြာပြီဖြစ်သည့် အုတ်ဂူပေါ်တွင် အမှန်ပင် ပေါင်းပင်များ ကြီးထွားပေါက်ရောက်နေလေပြီ။ နှင်းများအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေသော်လည်း ညှိုးခြောက်နေသော အကိုင်းအခက်များနှင့် အရွက်များကို သဲ့သဲ့လေး မြင်နေရ၏။

"အယ်..။"

ဟုန်ယွိသည် ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းတော့မည့်အချိန်တွင်……။

သူ့ခြေလှမ်းများက ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သူ့အမေ၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် အရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ မဟုတ်ဘူး၊ တိတိကျကျ ပြောရရင် လူတစ်ယောက် ဖြစ်သင့်ပါသည်။ သို့သော် မှောင်မိုက်သော ညကောင်းကင်ယံအောက်တွင်၊ သစ်တောထဲမှာ ထိုလူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ဝေဝါးနေပါသည်။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုလူသည် အုတ်ဂူရှေ့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး မည်သည့် စွမ်းအင်မှ ထုတ်လွှတ်ထားခြင်း မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပင် ကြိုတင်၍ အသေးငယ်ဆုံးသော စွမ်းအင်မျှင်တန်းလေးတစ်ခုကိုပင် သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် ထိုအုတ်ဂူရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး၊ ဝိုးတဝါး မြင်နေရခြင်းက သူသည် ကျယ်ပြန့်သော ကောင်းကင်ကြီးနှင့် ပေါင်းစည်းနေပြီး၊ ခြေရာလက်ရာ သဲလွန်မရှိသလို, တစ်ချိန်တည်းမှာပင်, သူသည် ဤကမ္ဘာနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့်အတိုင်းပင်။ အခြားလူများသည် သူ၏တည်ရှိမှုကို လုံးဝ မခံစားနိုင်ပေ။ တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို, အခြားလူများသည် သူ့ကို ပုံမှန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင်, ဤလူသည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး၏ ဗဟို ဖြစ်နေသည့် အတိုင်း တွေ့ရှိရလိမ့်မည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သဘာဝလွန်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသည့် သဘာဝတရားနှင့် တစ်သားကျနေသည့် အနေထားမျိုး ကို တွေ့မြင်ရလိမ့်မည်။

ထိုလူသည် ဟုန်ယွိဘက်ကို ကျောပေးထားသည်။ သူသည် ပန်းထိုးထားသော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းတွင် ခရမ်းရွှေရောင်သရဖူကို ဆောင်းထားသည်။

ဟုန်ယွိ၏ အကြည့်က သူ၏ကျောကို သတိပြုမိသောအခါ ဒီလူက "ဟုန်ယွိ၊ မင်း မင်းအမေရဲ့ အုတ်ဂူကို လာရောက်လည်ပတ်တာလား" ဟု ပြောသည်။

သူ့လေသံ သူ့စကားလုံးတိုင်းက မိုးကြိုးကဲ့သို့ ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားခဲ့သည်။ စကားလုံးတိုင်းက ဟုန်ယွိ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွား စေပါသည်။ သူသည် အတိတ်ကျမ်းကို ကျင့်ကြံထားပြီး သူ၏ စစ်မှန်သော အတိတ်အမိတ္တဘဗုဒ္ဓကဲ့သို့ ထာဝရမပြောင်းလဲသော်လည်း ဟုန်ယွိ၏ စိတ်နှလုံးသည် ဆူပွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ၏ သွားများကို ကြိတ်ပြီး ဟုန်ယွိသည် အေးစက်စစ်လေသံဖြင့် စကားလုံးသုံးလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်ပါသည်- "ဟုန်…၊ ရွှန်… ကျိ။"

အခန်း (၂၇၀)။

ဟုတ်ပါသည်။

အုတ်ဂူရှေ့တွင် တစ်ဦးတည်း ရပ်နေသည့် ပန်းထိုးအဝတ်အစားနှင့် ခရမ်း ရွှေရောင် သရဖူဦးရစ်ကို ဆောင်းထားသော သူသည် ဟုန်ယွိ၏ ဖခင်အရင်း ပင် ဖြစ်သည်။

သူကတော့ တော်ဝင်ချန်တရားရုံး၏ ဧကရာဇ်အကြံပေး, ဝူဝမ်မြို့စား ဟုန်ရွှန်ကျိပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အချိုးအစားကျလှသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သည်။ သူ့ပုံစံက အသက် သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ်ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး၊ ကြော့ရှင်းပြီး တည်ငြိမ်လှသည်။ သာမန်လူတစ်ဦးအဖို့, သူ့ပုံစံက ရင့်ကျက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှိသော ပညာရှင်တစ်ဦး ပမာပင်။

သို့သော် နက်ရှိုင်းသော တာအိုပညာများ ကျင့်ကြံထားပြီး ချီစွမ်းအင်ကို ခံစားနိုင်သော ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဟုန်ရွှန်ကျိသည် လေအေးတိုက်ခတ်နေသော်လည်း သူ၏ အဝတ်အစားများသည် သံမဏိဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ မလှုပ်ခါဘဲ ရပ်နေသည်။

သူ့ပုံစံက နတ်ဘုရားများကို အုပ်စိုးရသော နတ်ဘုရားဘုရင်တစ်ပါး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

ညလေပြင်း တိုက်ခတ်နေသည့် ကြားထဲတွင် ဟုန်ယွိသည် သွားများ တင်းတင်းကြိတ်ထားရင်း "ဟုန်…၊ ရွှန်…၊ ကျိ…" ဟု အသံပြုလိုက်သည်။ ဤစကားလုံး သုံးလုံးသည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ ညလေကို ပို၍ပင် အေးစက်စေသည်။ ထိုစကားလုံးများ ထွက်လာသည်နှင့် ကမ္ဘာကြီး သည် ပို၍ပင် အေးခဲပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပုံရသည်။

သူ့နောက်ပါ လူများအားလုံး ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ချန်ယင်းရှာပင်လျှင် ဟုန်ရွှန်ကျိကို လှမ်းကြည့်သည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိက နောက်ဆုံးတွင် စကားစသည်။ "ဟုန်ယွိ။ မင်းက ပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းတွေကို မဖတ်ဖူးဘူးလား။ ကျင့်ဝတ် ငါးပါးနှင့် အခြေခံစည်းမျဉ်း သုံးပါးကို မင်း မနားလည်ဘူးလား။ ကိုယ်ကျင့်စာရိတ္တကိုရော မင်း မနားလည်ဘူးလား။ မင်း ဘာလို့ ငါ့နာမည်ကို ခေါ်ဝံ့တာလဲ။"

ဟုန်ယွိထံမှ ထိုစကားသုံးလုံး ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်တန့်တွင်, ကမ္ဘာကြီးသည် အေးစက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လူတိုင်းလည်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အချိန်တော်ကြီး ကြာပြီးနောက်မှ ဟုန်ရွှန်ကျိက နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ အသံသည် အလွန် တည်ငြိမ်သည်။ ဖိအား၊ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်၊ အမျက်ဒေါသ မည်သည့်အငွေ့အသက်မျှ မပါဘဲ ချစ်ခင်ရသော သားတစ်ယောက်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် လမ်းညွှန်နေသကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဤသို့ တည်ငြိမ်လေ၊ ဟုန်ယွိ ပို၍ သတိထားလေ ဖြစ်သည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိကို မြင်လိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် ဟုန်ယွိသည် မီးလုံးကြီးတစ်လုံး သူ့ရင်ထဲ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သွေးများ ဆူပွက်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ် အသိစိတ်က ခန္ဓာကိုယ်၏ တုံ့ပြန်မှုအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသည်။

"ဟုန်ရွှန်ကျိနဲ့ ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ သူ ငါ့ကို စောင့်နေတာလား။ ဒီလိုဆိုရင် ငါ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက သူ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတာလား။ သူ့ဆီကနေ ဖုံးကွယ်လို့မရဘူးလား။" ထိုအတွေးက ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာပါသည်။

ဟုန်ယွိသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ တုံ့ပြန်မှုကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းချုပ်ပြီးနောက် အုတ်ဂူရှေ့ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်စဉ် အတွေးတစ်ခု သူ့စိတ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ပါသည်။

ဟုန်ယွိသည် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်သို့ ပြန်လာကတည်းက, ဖခင်ဖြစ်သူ ဟုန်ရွှန်ကျိနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ဘဝတွင် စိတ်ကူးနှင့်ပင် မမျှော်မှန်းသည့်အရာမှာ သူပြန်ရောက်သည့် ပထမဆုံးနေ့၌ပင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် ဟုန်ရွှန်ကျိနှင့် တည့်တည့် တိုးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤလူသည် သူ့ဖခင် ဖြစ်ရုံသာမက၊ ဘဝတစ်သက်တာလုံး ရန်သူဖြစ်ရန် သတ်မှတ်ထားသူလည်း ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိ၏ အစီအစဉ်သည် အသေးစိတ် ကျသော်လည်း ယခုည သူ့မိခင်၏ အုတ်ဂူရှေ့တွင် ဟုန်ရွှန်ကျိ ပေါ်လာခြင်းက သူ့စိတ်ထဲရှိ ပြင်ဆင်မှုများကို အနည်းငယ် ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်ဟု ပြောနိုင်သည်။

ဟုန်ယွိ၏ မူလအစီအစဉ်မှာ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်သို့ သွားရောက်ကာ မင်းသားယုနှင့် ဆွေးနွေးပြီး ဝူဝမ်မြို့စားစံအိမ်နှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များစွာကို ရယူရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကောင်းကင်အထွဋ်ထိပ်နယ်မြေနှင့် မဒမ်ကျောက်တို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေရှင်းပြီးမှ ဟုန်ရွှန်ကျိနှင့် ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုက သူ၏အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

"ဒီလိုဆိုရင်လည်း ရင်ဆိုင်ရုံပဲပေါ့။ ခင်ဗျား သေမလား၊ ကျုပ် သေမလား။"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်နှလုံးသည် လုံးဝ တည်ငြိမ်သည်။ သူသည် ဖခင်နှင့် သားကြား ဆက်ဆံရေး၊ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုသည့် အနှောင်အဖွဲ့အားလုံးကို ချိုးဖျက်ပြီး အဝေးသို့ လွင့်ပစ်နိုင်သည်။ သူ့ဝိညာဉ်က နောက်တစ်ဆင့် တက်လှမ်းပြီး၊ အနှောင်ဖွဲ့မှ လွတ်မြောက်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မှန်ပါသည်။ ၎င်းသည် "အနှောင်ဖွဲ့မှ လွတ်မြောက်ခြင်း" ပင် ဖြစ်ပါသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟုန်ယွိသည် ဟုန်ရွှန်ကျိနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သောအခါ၊ သူ၏ နှလုံးသားအတွင်းရှိ အနှောင်အဖွဲ့များအားလုံး ကျိုးပြတ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အတွေးများတွင် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိတော့ပေ။ ဟုန်ယွိသည် ယခုကဲ့သို့ သူ့စိတ်နေသဘာဝကို ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ သူသည် သူ့ဘဝ၏ 'အကြောင်း'နှင့် 'အကျိုး'၊ ထို့အပြင် 'ကိုယ်ကျင့်သီလ' ကိုပါ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိနှင့် သူ၏မိခင် မန်ပိုင်ယွန်ကြားမှ ရန်ငြိုးသည် သူ့နှလုံးသားတွင် အမြဲတမ်း ကြီးမားသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဤအတားအဆီးကို မကျော်လွှားနိုင်ပါက သူ၏ကျင့်ကြံမှုသည် တိုးတက်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။

သူသည် တစ်လှမ်း ရှေ့တိုးလိုက်ပြီး စကားပြောရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ဟွန်း။"

ဟုန်ယွိသည် စကားပြောရန် ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ နောက်မှ ချန်ယင်းရှာက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပါသည်။

ဟုန်ယွိ၏ တာအိုလက်တွဲဖော်အနေဖြင့် ချန်ယင်းရှာသည် ဟုန်ယွိမိခင်၏ အုတ်ဂူကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည့်အခါ လေးစားစွာ ဂါရဝပြုသင့်သည်မှာ သဘာဝပင်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် စကြာဝဠာအိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ကျင့်ကြံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယင်းရှာ။ ဒါက ငါ့ကိစ္စပဲ၊ ငါ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမယ်" ဟုန်ယွိက ချန်ယင်းရှာကို လက်ဖြင့် အမြန်တားလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။”

ချန်ယင်းရှာသည် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားမှုကို ခံစားမိပြီး နောက်ပါ လူများကို ဆုတ်ခွာရန် ပြောကြားကာ သူမလည်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။

ဟုန်ယွိသည် ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ ခွန်အားက တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် သူသည် လူသားအင်မော်တယ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေနိုင်ကြောင်း သိသည်။ ထိုသို့သော ကျင့်ကြံမှု နယ်ပယ်တွင် ခြေလှမ်း ထောင်ပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးအတွင်း၌ပင် နေထိုင်ရန် မလုံခြုံပေ။

တစ္ဆေအင်မော်တယ် ကျွမ်းကျင်သူများပင် ခြွင်းချက်မရှိပေ။

ချန်ယင်းရှာ၏ ကျင့်ကြံမှုသည် နက်နဲသော်လည်း သူမသည် ရုပ်ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်ပါက သူမ၏ရုပ်ခန္ဓာသည် ချက်ချင်း ပျက်စီးသွားပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားရပေလိမ့်မည်။

သိုင်းတော်စင်သည်ပင်လျှင် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီ။ ဝူဆန်သိုင်းတော်စင်ထက် ဆယ်ဆ သို့မဟုတ် အဆပေါင်း တစ်ရာ ပိုမို အင်အားကြီးသော လူသာအင်မော်တယ်ဆို ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။

ယနေ့ ဟုန်ယွိနှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသော ရွှေပင့်ကူ၊ ရှန်ထိုက်ဇူ၊ မုကလေး၊ ချီဇီယန်၊ သခင်ကျိုးနှင့် အခြားလက်အောက်ငယ်သား အားလုံးသည် မည်သည့်စကားမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ တက်ကြွလှုပ်ရှားဆုံး ဖြစ်နေတတ်သည့် ရွှေပင့်ကူပင်လျှင်, စကားတခွန်းမှ မပြောဘဲ ချန်ယင်းရှာနောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါသွားကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားကြသည်။

ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ရွှေပင့်ကူသည် နာခံလိုစိတ် ရှိ၍မဟုတ်ဘဲ ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကို ခံစားမိသောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိသည် ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်နေပြီး တစ်လက်မမျှ မလှုပ်ရှားဘဲ ရပ်မြဲ ရပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် ချန်ယင်းရှာနှင့် ရွှေပင့်ကူတို့၏ ရှိနေခြင်းကို သတိမထားမိသည့်အလား ပြုမူနေခဲ့ပြီး၊ ဟုန်ယွိ၏ အဖြေကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

သူသည် ဟုန်ယွိဘက်သို့ နောက်ကျောပေးထားသော်လည်း ဟုန်ယွိအနေဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သော ဤဖခင်သည် ရွှေပင့်ကူနှင့် ချန်ယင်းရှာတို့ ရှိနေသည်ကို မသိနိုင်ဟု မထင်မှတ်ထားပေ။

ဟုန်ယွိသည် ဟုန်ရွှန်ကျိကို မည်သည့်အခါမျှ အထင်သေးမည် မဟုတ်ပေ။

"ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အခြေခံနိယာမတွေဟာ ခံစားချက်ရှိပြီး ဖြောင့်မတ်တဲ့လူတွေ အတွက်ပဲ။ သူက နှလုံးသားမရှိတဲ့သူဆိုတော့ ဘာလို့ သူ့နဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားအကြောင်း ပြောနေရမှာလဲ" တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်၏ ဧကရာဇ်အကြံပေး ဝူဝမ်မြို့စား ဟုန်ရွှန်ကျိကို ကြည့်ရင်း ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးတွေက လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ့အသက်က အသံကျယ်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မေးခွန်းတစ်ခုပဲ မေးချင်တယ်။ ကျွန်တော့်အမေ ဘယ်လို သေဆုံးသွားတာလဲ။" နဂိုကတော့ ကျွန်တော် ဝူဝမ်မြို့စားစံအိမ်ကို သွားမေးမလို့။ လိုအပ်ရင် အင်ပါယာတရားရုံးကိုတောင် လူကိုယ်တိုင် သွားမေးတော့မလို့။”

ဟုန်ယွိသည် နောက်ဆုံးတွင် ဟုန်ရွှန်ကျိအား သူ့ရင်ထဲရှိ အရာများကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တုန်းက ဟုန်ရွှန်ကျိသည် သူ့ကို စံအိမ်ကြီးသို့ ခေါ်လာသောအခါ ဟုန်ယွိသည် ခေါင်းညိတ်သူ တစ်ယောက်သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဖြောင့်မတ်ခြင်း အခြေခံ နိယာမများကို ထောက်ပံ့ရန်အတွက် ခွန်အား အလုံအလောက် မရှိခဲ့သော ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုမူကား သူ့တွင် ထိုခွန်အား ရှိလာပြီ။ သူသည် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်နိုင်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အရာများကို လွတ်လပ်စွာ ပြောဆိုနိုင်ပြီ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟုန်ယွိသည် အလွန်ပင် လွတ်လပ် ပေါ့ပါးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"အင်း!"

ဟုန်ယွိ၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ ဟုန်ရွှန်ကျိသည် နောက်ဆုံးတွင် လှည့်လာပြီး ဟုန်ယွိနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မြှားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်နိုင်သော အကွာအဝေးဖြစ်သည့် ခြေလှမ်း နှစ်ရာခန့် အကွာတွင် ရှိနေကြသည်။

ဟုန်ရွှန်ကျိ လှည့်လာသည့်အခါ ဟုန်ယွိသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ပေါ်သို့ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ဖိအားတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖိနှိပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ကြိတ်ချေခံရတော့မည့်အလား အက်ကွဲသံများ ထွက်နေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ "အင်း" ဟူသောသံသည် ဟုန်ယွိအား မိုးခြိမ်းသံကို ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ တောင်ခြေမှ မော့ကြည့်နေသော ရွှေပင့်ကူသည်ပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် တုန်ယင်သွားပြီး ယိမ်းယိုင်သွားခဲ့ရသည်။

"ကြည့်ရတာ, မင်းက အရာအားလုံးကို သိနေတယ် ထင်တယ်။ မင်းရဲ့အမေက တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင် မိန်းမပျို မန်ပိုင်ယွန်။" ဟုန်ရွှန်ကျိက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောသည်။

တော်ဝင်ချန်နိုင်ငံ၏ ဤဧကရာဇ်အကြံပေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိသေးပေ။ ထိုသို့ အေးစက်နေသော လေပြင်းထဲတွင် စကားပြောသည့်တိုင် သူ၏ပါးစပ်မှ အဖြူရောင် အငွေ့မျှပင် ထွက်မလာပေ။

ဤမြင်ကွင်းအရ သူသည် အခြားသော လေဟာနယ်တစ်ခုတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

"မှန်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် အရာအားလုံးကို သိနေတယ်။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ရှင်းပြရဲလား" ဟုန်ယွိက အေးစက်စွာ ပြောသည်။ "ကျွန်တော့်အမေ ဘယ်လိုသေဆုံးသွားလဲ ရှင်းပြပါ။ အမေက မဒမ်ကျောက်ကြောင့် သေဆုံးသွားတာ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား သိလျက်နဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေခဲ့တာ မဟုတ်လား။"

"ငါ ဟုန်ရွှန်ကျိ တစ်ခုခု လုပ်တဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှင်းပြဖို့ မလိုဘူး။ မင်းလို ကလေးတစ်ယောက်ဆို ပြောစရာတောင် မလိုဘူး။" ဟုန်ရွှန်ကျိသည် ဟုန်ယွိ၏စကားများကို ကြားသောအခါ, ပေါက်ကွဲတော့မည့်အလား သူ့မျက်ခုံးများကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပါသည်။ သို့သော် သူသည် အုတ်ဂူကို မြင်လိုက်သောအခါ ထိန်းချုပ်လိုက်ပါသည်။ သူ၏အသံက အနည်းငယ် ပို၍ ကျယ်လာပြီး သူ့မျက်လုံးများသည် ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်သည့် လျှပ်စီးကြောင်း နှစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဒါ့အပြင်၊ မင်းက ငါ့ကို ဒီလို စကားပြောရဲသေးတာလား။ ကိုယ့်ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းမှာ အကျင့်စာရိတ္တဆိုတာ ရှိသေးရဲ့လား။ မင်းက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်များ ဖြစ်နေပြီလား။"

"ဟား…၊ ဟား…၊ ဟား…၊ ဟား။" ဟုန်ယွိသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရယ်ရဆုံး ဟာသတစ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် မြို့စားအိမ်တော်မှာ ရှိတုန်းက အနိုင်ကျင့်ခံရတယ်၊ အရှက်ခွဲခံရခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဖခင်တစ်ယောက် အနေနဲ့ ခင်ဗျား ဘယ်ရောက်နေခဲ့တာလဲ။ ခင်ဗျား ဟုန်ရှီနဲ့ ဟုန်ခမ်းကို လက်သီးပညာတွေ သင်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိုကျတော့ သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခွင့် ပိတ်ပင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ဖတ်ချင်တဲ့ စာအုပ်တွေကိုတောင် အပြင်ကနေ ချေးငှားပြီး ကူးယူခဲ့ရတယ်။ ဒါ့အပြင် ကျွန်တော် ပညာရှင် စာမေးပွဲ ဖြေတုန်းက ခင်ဗျား အဲဒီနေရာကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဘာလို့ ကျွန်တော့် စာမေးပွဲ အဖြေလွှာကို ဆွဲလုခဲ့တာလဲ။ ကံကောင်းလို့ ကျွန်တော့် ဆရာ လီရှန်ကွန်က ကျွန်တော့်ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့လို့တာ။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အမေကို သေစေခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဖိနှိပ်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဝက်တစ်ကောင်လို သဘောထားပြီး မြို့စားအိမ်တော်မှာ သိမ်းထားခဲ့တယ်။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ အခမ်းအနားကိုတောင် ခင်ဗျားရဲ့ အာဏာကိုသုံးပြီး ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခဲ့သေးတယ်။ ခင်ဗျားက ဖခင်တစ်ယောက် ဖြစ်ထိုက်သေးလား။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သားတစ်ယောက်လို မသဘောထားခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားကို ဖခင်တစ်ယောက်လို သဘောမထားနိုင်ဘူး။ ရှေးခေတ်သူတော်စင်တွေက ပြောခဲ့တယ်- 'ဘုရင်တစ်ပါးက သူ့ရဲ့ဝန်ကြီးတွေကို ညီအစ်ကိုလို သဘောထားရင်, ဝန်ကြီးတွေကလည်း ဘုရင်ကို ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေလို သဘောထားမယ်။ ဘုရင်က ဝန်ကြီးတွေကို ခွေးတစ်ကောင်လို သဘောထားရင် ဝန်ကြီးတွေကလည်း ဘုရင်ကို သာမန်ပြည်သူတစ်ယောက်လို သဘောထားမယ်။ ဘုရင်က သူ့ဝန်ကြီးတွေကို ပေါင်းပင်တွေလို သဘောထားရင်, ဝန်ကြီးတွေလည်း ဘုရင်ကို ရန်သူလို သဘောထားမယ်။ ဘုရင်နဲ့ ဝန်ကြီးတွေဆိုတာ၊ အဖေနဲ့သား၊ ခင်ပွန်းနဲ့ ဇနီးလိုပဲ။ ဘုရင်နဲ့ ဝန်ကြီးတွေဆိုတာလည်း အဲဒီလိုပဲ။ ဖခင်နဲ့ သားဆိုတာလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်သင့်တယ်။ ဇနီးမောင်နှံတွေရင် လည်း အဲဒီလိုပဲဖြစ်သင့်တယ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သားတစ်ယောက်လို မသဘောထားမှတော့ ကျွန်တော်ကလည်း ဘာလို့ ခင်ဗျားကို ဖခင်တစ်ယောက်လို သဘောထားရမှာလဲ။ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်အမေရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ခင်ဗျား အမေ့ကို တောင်းပန်ပါ။ ပြီးရင် ပြန်သွားပြီး မဒမ်ကျောက် ကို သတ်ပါ။ တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေကို ပြန်ပေးပါ။ အဲဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ် ပြုနေဦးမယ်။ ကျွန်တော်တို့ဟာ ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ ဖခင်နဲ့ သားလိမ္မာအဖြစ် ဆက်ရှိနေဦးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့...။"

"မင်း ပြောလို့ ပြီးပြီလား" ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ မျက်ခုံးများက ပို၍ မြင့်တက်လာပါသည်။ "ကျင့်ဝတ်စည်းကမ်းအရ မင်းဟာ မြို့စားအိမ်တော်မှာ တရားမဝင် သားတစ်ယောက်ပဲ။ ခမ်းအာ၊ ရှီအာတို့နဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရနိုင်ဘူး။ ငါက မင်းကို ခမ်းအာနဲ့ ရှီအာတို့ကို ဆက်ဆံသလိုမျိုး မင်းကိုလည်း ဆက်ဆံစေချင်တာလား။ အကြီးအကဲနဲ့ အငယ်ကို ခွဲခြားမသိဘူးဆိုပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးက လူတွေ ရယ်စရာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် ငါဟုန်ရွှန်ကျိမှာ သား ၁၆ ယောက်နဲ့ သမီး ၇ ယောက် ရှိတယ်။ မင်း တစ်ယောက် ပိုနေတာ ဒါမှမဟုတ် လျော့သွားတာက ငါ့အတွက် ဘာမှအရေးမကြီးဘူး။ မင်းအမေက တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင် မိန်းမပျိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ နန်းတော်ကို ရှုပ်ထွေးစေခဲ့တယ်။ နိုင်ငံတော်ရဲ့ နတ်ဘုရားလက်နက်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မင်းက ငါ့ကိုတောင် မတရား စွပ်စွဲချင်နေသေးတယ်။ ဒါ့အပြင် သူမက ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးပဲ။ သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းက နိမ့်ကျတယ်။ ငါ့ဇနီးက သူမကို သတ်လိုက်တာဟာ စည်းကမ်းနဲ့ ညီပြီး နိုင်ငံတော် ဥပဒေကို ဆန့်ကျင်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးအကြောင်း ပြောနေရင်တောင် ဒီယုတ္တိကို ယှဉ်နိုင်ဦးမှာလား။ မန်ပိုင်ယွန်ဆိုတာ မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ။ သူမက နိုင်ငံတော်ရဲ့ ကိစ္စတွေကို ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ချင်တာလား။ "မင်းက ငါ့ကို အဖေတစ်ယောက်အဖြစ် အသိအမှတ် မပြုဘူးဆိုရင် ငါဟုန်ရွှန်ကျိက မင်းလို ပုန်ကန်ပြီး ဖခင်ကို မရိုသေတဲ့ သားတစ်ယောက်ကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ။ မင်းက စာတွေ ဖတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်မှုအကြောင်း ပြောနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြောင့်မတ်မှုက ဘာလဲဆိုတာ မင်း နားမလည်သေဘူး။ ခွေးမသားလေး။"

ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ မျက်လုံးများတွင် အထင်မြင်သေးမူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းတယ်၊ ပြောတာကောင်းတယ်။ ကျုပ်အမေရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာတောင် ခင်ဗျားက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့။ ကောင်းတယ်။ အလွန်ကောင်းတယ်။" ဟုန်ယွိ၏ ရင်ထဲရှိ အမျက်ဒေါသသည် လုံးဝ လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။ "ဟုန်ရွှန်ကျိ! ခင်ဗျားကမှ အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသူပဲ။ ကျုပ်အမေက တိုင်ရှန်တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မိန်းမပျိုဖြစ်လျက်နဲ့ ခင်ဗျားကို လက်ထပ်ခဲ့တာ။ ခင်ဗျားကရော ဘာလဲ။ ခင်ဗျားကမှ အထွဋ်ထိပ် အဂ္ဂိရတ်ကျမ်းကို ခိုးယူချင်နေတဲ့ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ပဲ။ ဟုန်ခမ်း၊ ဟုန်ရှီတို့ကရော ဘာကောင်းတာ လုပ်ခဲ့ဖူးလို့လဲ။ ဟုန်ခမ်းဆိုရင် ရွှေ့ယန်ပြည်နယ် နယ်မြေမှာ အခွန်ငွေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ ကောက်ခံပြီးပြီး ငါးနဲ့ ဆန်ရေစပါးပေါကြွယ်ဝပြီး သယံဇာတပေါကြွယ်ဝတဲ့နယ်မြေကို လူတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ရောင်းချရတဲ့အထိ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ကရော ခင်ဗျားတို့လို လူတွေပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျားတို့လို လူတွေက ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်ချုပ်ဖို့အကြောင်း ပြောနေတာ တကယ်ကို ရယ်စရာကြီးပါဗျာ…။"

"ဖြောင့်မတ်မှု... မိသားစု... နိုင်ငံ... ကမ္ဘာ..." ဟုန်ယွိသည် တီးတိုးရေရွတ်မိသည်။ "မိသားစုမရှိဘဲ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံ ဘယ်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာမှာလဲ။ ကိုယ့်အိမ်ကိုတောင် မကာကွယ်နိုင်ဘဲ တိုင်းပြည်ကို ဘယ်လို အုပ်ချုပ်မလဲ။ ကမ္ဘာကြီးကိုရော ဘယ်လို အုပ်ချုပ်မလဲ။"

"ရှူး..."

ဟုန်ရွှန်ကျိသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အုတ်ဂူကိုကြည့်ကာ ပြောသည်။ "မန်ပိုင်ယွန်၊ မင်းရဲ့သားက ဆိုးသွမ်းနေပြီ။ ဒီနေ့ မင်း မြင်တွေ့လောက်ပါပြီ။ ငါဟုန်ရွှန်ကျိမှာ ဒီလို သားမျိုး မရှိဘူး။ ဒီခွေးမသားလေးကို ငါ ဖယ်ရှားပစ်တာ မင်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့။"

"ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို သတ်ချင်တာလား။ ခင်ဗျား ကျုပ်ကို သတ်နိုင်မှာလား" ဟုန်ယွိက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်း ချန်ယင်းရှာလို နတ်ဆိုးမတစ်ယောက်ကို အားကိုးနေတာလား။ မင်းရဲ့ မတောက်တခေါက် တာအိုပညာလေးနဲ့ မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ မျက်လုံးများက အထင်သေးမူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ “မင်း ကျောက်ဖေးရုန်ကို သတ်နိုင်ရုံနဲ့ မင်း ကြိုက်တာ လုပ်လို့ရပြီလို့ ထင်နေတာလား။"

"ကျုပ် ကျောက်ဖေးရုန်ကို သတ်လိုက်ပြီဆိုတာ ခင်ဗျား သိသွားပြီလား။" ဟုန်ယွိက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖုံးကွယ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း မသိသေးတာက ဖေးရုန်က သေမှာ မဟုတ်ဘူး! ငါ လေဟာနယ်ကို ချိုးဖျက်ပြီးတဲ့နောက် သူမရဲ့အတွေးတွေကို ပြန်လည် စုစည်းပေးနိုင်တယ်။ ပြီးတော့, သူမရဲ့ နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည် စုစည်းပေးနိုင်တယ်။ ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ ခန္ဓာကိုယ်က မလှုပ်ရှားဘဲ စကားပြောနေသော်လည်း သတ်ဖြတ်လိုစိတ်က တစ်နေရာလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

သူသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လေဟာနယ်ကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကိုပင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်ဟု ထင်ရသည့်အတိုင်းပင်။

"ဒါဆို ကျုပ် ဝူအိမ်တော်ထိန်းကို ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့လိုက်ပြီ။ ခင်ဗျား သူ့ကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နိုင်လား။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့သား ဟုန်ခမ်းကို ကျုပ် သူ့ဝိညာဉ် ထိန်းချုပ်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ ခင်ဗျား သူ့ကို ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နိုင်လား။ ပြီးတော့ ယန်ကျင့်ကျုံ၊ သူ့ကိုလည်း ကျွန်တော်နဲ့ ယင်းရှာတို့ပေါင်းပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီ။ ခင်ဗျား သူ့ကိုရော ပြန်ရှင်အောင် လုပ်နိုင်လား"

ဟုန်ယွိသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ ဝှက်ဖဲများကို ထုတ်ဖော်လိုက်တော့သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဟုန်ရွှန်ကျိ၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲသွားပါတော့သည်။

စာစဉ် (၂၄)။ ပြီးပါပြီ။

ဘာသာပြန်သူ နေဇင်။