အနက်ရောင်မီးလျှံ၏ သန့်စင်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံကို လှောင်ပြောင်ခြင်း

နေဝန်းနီဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ ဟာယန်၏ ဝိညာဉ်ကို ဝါးမြိုပြီးနောက် မိုဖန်သည် မီးလျှံတောင်ကြား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော 'ချော်ရည်ဂူ' အတွင်း၌ ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် နတ်ဆိုးဘုရင် (Stage 5 - အထွတ်အထိပ်) သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် အပြင်ပန်း အရှိန်အဝါသာ ဖြစ်သည်။ အထက်ဘုံ၏ ပြင်းထန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် အောက်ဘုံမှ ပါလာသော သူ၏ နတ်ဆိုးစွမ်းအားများကြားတွင် သဟဇာတမဖြစ်မှု အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။

မိုဖန်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း သူ၏ 'နတ်ဆိုးအမြုတေ' ကို အာရုံပြုလိုက်သည်။ သူသည် အဆင့်တက်ရန် ကြိုးစားမည့်အစား၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးကြောတိုင်း၊ ဆဲလ်တိုင်းကို မီးလျှံကြာပန်း၏ အနှစ်သာရဖြင့် ပြန်လည် ထုဆစ်နေသည်။ ဤသည်မှာ တရုတ်ရှန်ရှပညာရှင်တို့၏ "ခန္ဓာကိုယ်ကို စိန်ကဲ့သို့ သန့်စင်ခြင်း" နည်းနာပင် ဖြစ်သည်

"မိုဖန်... အဆင့်တက်ဖို့ထက် အုတ်မြစ်ခိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်။ အခု မင်းရဲ့ နတ်ဆိုးစွမ်းအားတွေက မီးလျှံနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး 'ငရဲနက်မီးလျှံ' အဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီ။ ဒါကို မင်း ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် Stage 5 မှာတင် Stage 6 နတ်ဘုရားတွေကို သတ်နိုင်လိမ့်မယ်" အဘိုးအို၏ အသံက မြူခိုးများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ လေးနက်နေသည်။

ရက်စက်သော ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မှုနှင့် နတ်ဆိုး၏ ဒေါသ

မိုဖန်သည် ကျင့်စဉ်၏ အရေးကြီးဆုံးသော အချိုးအကွေ့သို့ ရောက်နေစဉ်၊ ဂူအပြင်ဘက်မှ လေထုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ လောဘတက်နေသော ကျင့်ကြံသူတစ်စုသည် နတ်ဘုရားမင်းကြီး၏ ဝရမ်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ မိုဖန် ပုန်းအောင်းနေသည့် နေရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြသည်။

"ဒီဂူထဲမှာ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါတွေ ရှိနေတာပဲ! အဲဒီကောင် အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်ရမယ်။ အခုဝင်တိုက်ရင် ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ!"

ကျင့်ကြံသူ အယောက် (၃၀) ခန့်သည် ဂူအတွင်းသို့ လက်နက်ကိုယ်စီဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် နတ်ဘုရားအဆင့် (Stage 4) ရှိသော 'လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူများ' ဖြစ်ကြပြီး၊ မိုဖန်၏ ဦးခေါင်းကို ရယူကာ နတ်ဘုရားမင်းကြီးထံမှ ဆုလာဘ်ယူရန် မျက်စိမှိတ် လောဘတက်နေကြသူများ ဖြစ်သည်။

မိုဖန်က မျက်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်မှာ အနက်ရောင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေပြီး၊ သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကပင် ဂူအတွင်းရှိ အပူချိန်ကို အဆပေါင်းများစွာ မြင့်တက်သွားစေသည်။

"ငါက ကမ္ဘာကြီးကို ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း ကြည့်နေတာကို... မင်းတို့က သေမင်းရဲ့ တံခါးကို လာခေါက်ကြတာပဲ"

မိုဖန်သည် နေရာမှပင် မထဘဲ လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အနက်ရောင် မီးလျှံလှိုင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ ရှေ့ဆုံးမှ တက်လာသော ကျင့်ကြံသူ (၅) ဦးကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုပစ်လိုက်သည်။

"အားးးးးးးးးးး!!!"

ထိုမီးလျှံများသည် သာမန်မီးများ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတို့သည် အသားကို လောင်ကျွမ်းစေရုံတင်မကဘဲ ဝိညာဉ်ကိုပါ အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုကာ နာကျင်မှုကို အဆပေါင်း ထောင်ချီ ခံစားစေသည့် 'ငရဲနက်မီးလျှံ' များ ဖြစ်သည်။ မိုဖန်သည် ထိုသူများ၏ အော်ဟစ်သံကို နားထောင်ရင်း ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းထားသည်။

ကျန်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မိုဖန်က လက်ညှိုးကို တောက်လိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဂူဝမှာ အနက်ရောင် မီးတံတိုင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ ထွက်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

"မင်းတို့ လာတုန်းကတော့ လွယ်လွယ်ပဲ... ပြန်တော့မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ့ကို တစ်ခုခု ပေးခဲ့ရလိမ့်မယ်။ အဲဒါကတော့... မင်းတို့ရဲ့ ဝိညာဉ်တွေပဲ!"

မိုဖန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းအောက်တွင် မြေပြင်မှာ အက်ကွဲသွားပြီး ချော်ရည်များ ပန်းထွက်လာသည်။ သူသည် ဓားကိုပင် မသုံးဘဲ လက်ဗလာဖြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ခေါင်းခွံကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အတွင်းမှ ဝိညာဉ်အမြုတေကို အရှင်လတ်လတ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး၊ သူသည် သက်ညှာမှုမရှိသော သေမင်းကဲ့သို့ ဂူအတွင်း၌ သွေးစွန်းသော အနုပညာကို ဖန်တီးနေပေတော့သည်။သတ်ဖြတ်မှု ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် မိုဖန်၏ ပတ်ပတ်လည်၌ အသားစများနှင့် ပြာပုံများသာ ကျန်ရစ်သည်။ သူသည် ထိုကျင့်ကြံသူ (၃၀) စလုံး၏ ဝိညာဉ်အနှစ်သာရများကို လေထဲတွင် စုစည်းကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ သွတ်သွင်းလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အဆင့်မတက်ပေ။ သို့သော် သူ၏ Stage 5 အထွတ်အထိပ် စွမ်းအားမှာ ပိုမို သိပ်သည်းလာပြီး၊ သူ၏ နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါမှာလည်း ပိုမို နက်မှောင်လာသည်။ သူ၏ အသားအရေမှာ အနက်ရောင် စကျင်ကျောက်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သော်လည်း စိန်ကဲ့သို့ မာကျောနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မီးလျှံတောင်ကြားက ငါ့အတွက် အသုံးမဝင်တော့ဘူး"

မိုဖန်သည် သွေးစွန်းနေသော သူ၏ ဝတ်ရုံကို လဲလှယ်လိုက်ပြီး၊ ဂူအတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက် ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် မြောက်ဘက် ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာတော့ ဒုတိယမြောက် နယ်မြေ၏ တံခါးစောင့်ဖြစ်သော 'ရေခဲဝိညာဉ် နန်းတော်' ရှိသည်။

"နတ်ဘုရားမင်းကြီး... မင်း ငါ့ဆီကို အမှိုက်တွေပဲ ဆက်လွှတ်နေမယ်ဆိုရင်၊ ငါ မင်းရဲ့ နန်းတော်ရှေ့ ရောက်တဲ့အခါ မင်းမှာ စစ်တပ် ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

မိုဖန်သည် ကောင်းကင်ကို လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အေးစက်သော မြောက်ဘက်နယ်မြေဆီသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက် ထွက်ခွာသွားပေတော့သည်။