← Chapters

ဆိပ်ကမ်းမြို့ (အပိုင်းနှစ်)

Vol. 65 Ch. 985-2

ဆိပ်ကမ်းမြို့ (အပိုင်းနှစ်)

Vol. 65 Ch. 985-2

ပင်လယ်မျိုးနွယ် မင်းသမီးလေးဟာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို ပြန်တွေးရင်း ဗျူဟာ ချမှတ်ပြီးနောက် ပင်လယ်ရေကို ပိုင်းခြားပြီး ပင်လယ်ထဲကို ပြန်လည် ပြေးဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် ပင်လယ်ရေ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အခြား မည်သူမျှ ပေါ်မလာတော့ပေ။

အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် အေးစိမ့်သောလေက တိုက်ခတ်လာကာ ပင်လယ်ရေလှိုင်းများက ပိုမြင့်တက်လာသည်။ အနက်ရောင် ပင်လယ်ရေသည် အငြိုးတကြီး ရိုက်ပုတ်နေချိန်တွင် ပင်လယ်မျိုးနွယ်၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလောင်းများသည် သမုဒ္ဒရာ၏ထိပ်သို့ မြင်မကောင်းရှုမကောင်း မျောပါသွားကာ ရေစိုနေသော ငရဲကြီးတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

ဆန်းသစ်သော ကြောက်စရာကောင်းသော ခေတ်တစ်ခေတ်ကို တိတ်တဆိတ် စတင်လိုက်ပုံရသည်။

ဆယ်ရက်အကြာတွင် လီယွန်အင်ပါယာ၏ မြောက်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းရှိ ထယ်လန်ဟူသော ဆိပ်ကမ်းမြို့၌

တောက်ပသော နေရောင်အောက်တွင်

ရွှံ့စေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းသည် လေထုတွင် စိမ့်ဝင်နေသည်။

ဆိပ်ကမ်းတွင် လူအများအပြား အမောတကော ပြေးလွှားနေကြပြီး ကျယ်လောင်သော အော်ဟစ်သံများကိုလည်း ကြားနိုင်ပါသည်။

ဒုတ်!

ဒုတ်!

ဒုတ်!

သတ္တုနှင့် တိုက်ခတ်မိသော ဆူညံသံများလည်း ထိုနေရာတွင် နားဆူဖွယ် ပဲ့တင်ထပ်နေပါသည်။

ပျက်သွားသော သင်္ဘောများကို ပြုပြင်ရန် လူတိုင်းနီးပါး ကြိုးစားနေကြပြီး အလုပ်သမား အများအပြားသည် စစ်သားများ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ဆိပ်ကမ်းရှိ ရွှံ့များကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရလျှင် ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးက မြို့ကို ဖျက်ဆီးသွားပုံရသည်။ ထိုဒေသတွင် နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် မီးပြတိုက်များပင် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးရက်က နှစ် တစ်ရာ အတွင်း ဒီထယ်လန်မြို့မှာ တကြိမ်တခါမှ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ ဧရာမ ဆူနာမီတစ်ခု တိုက်သွားတာတဲ့ လှိုင်းတွေက မီတာရာကျော် မြင့်ပြီး ဆိပ်ကမ်းကို စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မွှေနှောက်သွားတယ် လီယွန်အင်ပါယာရဲ့ ရေတပ်နဲ့ တံငါသည်တွေ အပြင်းအထန် ထိခိုက်ခဲ့တာပေါ့ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းချက်အရ ဒီဆူနာမီကြောင့် လူပေါင်း တစ်သောင်းကျော် သေဆုံးခဲ့ပြီး အခုအချိန်မှာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုစနစ် ပျက်ယွင်းနေတယ်တဲ့ကွ"

မြို့ကို စနည်းနာပြီးနောက် ဘက်ကင်ဟမ် ပြန်ရောက်လာပြီး ဖေးကို ထိုသို့ သတင်းပို့ခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်မိနစ်ခန့်က ပင်လယ်ပြင်ခရီးကို ပြီးဆုံးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဘက်ကင်ဟမ်၏ အခမဲ့ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် လီယွန်အင်ပါယာ၏ မြောက်ဘက်အကျဆုံး ထယ်လွန်သို့ လာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

ဘက်ကင်ဟမ်၏အဆိုအရ၊ ဤမြို့သည် လီယွန်မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ကုန်စည် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး အချက်အချာဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အင်ပါယာ၏အကြီးမားဆုံးဆိပ်ကမ်း ဖြစ်သည်။ အမျိုးမျိုးသော ကုန်သည်တို့သည် ဤဆိပ်ကမ်းမှ လာကြ၍ သွားလာရ လွယ်ကူ၏။

ဤနေရာသည် သတင်း အချက်အလက်စုဆောင်းဖို့ အကောင်းဆုံး နေရာ ဖြစ်သည်။

ဘက်ကင်ဟမ်ထံမှ ထိုသတင်းကို ကြားပြီးနောက် ဖေးသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

မြင်ရခဲ့သော ဤ ဧရာမ ဆူနာမီကြီးဟာ သမုဒ္ဒရာ အောက်ခြေမှ ရူးသွပ်သည့် တိုက်ပွဲကြောင့် ဖြစ်လာရသည်ကို ပြောစရာမလိုပေ။

လွန်ခဲ့သည့် ဆယ်ရက်ကျော်က၊

ဒီအလက်ဇန်ဒရိုနှင့် ကလူအီဗားတ်တို့သည် ပင်လယ်အောက်ခြေတွင် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ထိုရှေးဟောင်းပင်လယ်မျိုးနွယ်စု၏ မြို့တော်ကို ဖျက်ဆီးကာ

မလိုလားအပ်သော နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များစွာကို ဖန်တီးသည်။

ရေအောက်လှိုင်းများက ပင်လယ်ပြင်ကို တွန်းပို့ခဲ့သည်။ ရေအောက်လှိုင်းများ၏ စွမ်းအားသည် ကုန်းမြေကို မရောက်မီ ဆယ်ပုံတစ်ပုံအောက်သို့ လျော့နည်းသွားသော်လည်း ယင်းကို မမျှော်လင့်ထားသော လူသားများအတွက်တော့ ဆိုးရွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်များအား ရင်ဆိုင်ရာမှာ သာမန်လူသားတွေဟာ စွမ်းအား မဲ့လွန်းသည်။

ထယ်လန်မြို့သည် တိုက်ပွဲ၏ ဗဟိုမှ ကီလိုမီတာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်ခံခဲ့ရသည်။

ဘိုင်ဇန်တိုင်း နိုင်ငံတွင် တူညီစွာဖြစ်ပွားပါက၊ ၎င်းသည် ပိုမိုပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်များကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကွန်စတန်တင်း ဘုရင် ကံမကောင်းခဲ့ပါက ဘိုင်ဇန်တိုင်း၏ ရေတပ် အသစ်စက်စက်မှာ ပျက်ဆီးသွားနိုင်သည်။

ဖေးက အများကြီး မပြောတော့ပါ။ သူသည် မြို့ထဲသို့မဝင်မီ ဘက်ကင်ဟမ်နှင့် ဆိပ်ကမ်းတဝိုက်တွင် လှည့်လည်နေထိုင်ရန် ကောင်းမွန်သော ဟိုတယ် တစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

သမုဒ္ဒရာပေါ်တွင် ဆယ်ရက်နီးပါး ပျံသန်းပြီးနောက် ဖေး နှင့်ဘက်ကင်ဟမ် တို့သည် ထိပ်တန်းသခင်များဟု သတ်မှတ်ခံရသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည်။

လီယွန် မြို့တော်သို့ မသွားရောက်မီ ဖေး သည် ထယ်လန်မြို့၌ တစ်ရက် အနားယူကာ ပြန်လည် အားဖြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

ဖေး သူ့အခန်းထဲဝင်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်သည်။

မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်တော့ ညနေစောင်းနေပြီ။ ယခုအချိန်တွင် ဘက်ကင်ဟမ် ဟိုတယ်တွင် မရှိတော့ပေ။ မည်သည့် နေရာတွင်မှ ရှာမတွေ့ပါ။ ဖေး စားစရာရှိတာ စားသောက်ပြီး အဝတ်အစားလဲကာ ဟိုတယ်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

ထယ်လန်က လီယွန် မြောက်ပိုင်းဒေသ၏ ထိပ်တန်း ဆိပ်ကမ်းမြို့ ဖြစ်သည်။ ဆိပ်ကမ်းကို ဆူနာမီ ရိုက်ခတ်ခဲ့ပေမယ့်

မကြာခင်မှာပဲ မြို့ဟာ ပုံမှန်အတိုင်း စည်ကားနေပါသည်။

လမ်းများကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးလေပြီ။ လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် အုန်းအုန်းကျက်ကျက် စည်ကားနေပါပြီ။ ညဈေး ဖွင့်ခါနီး၍ လေထုက အရမ်းကောင်းမွန်နေပြီး ဘေးဆိုးကို လူတွေ

မေ့သွားပုံ ရသည်။

လမ်းမကြီးပေါ်ရှိ လူများနောက် လိုက်ပါခြင်းဖြင့် ဖေးသည် မြို့၏ အစည်ကားဆုံးနေရာသို့ အမြန်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ကြီး မှောင်ရီ ပျိုးလာသောအခါတွင် မှော်ပညာယဉ်ကျေးမှု၏ အလှကို သရုပ်ပြခဲ့သည်။ နေရာတိုင်းတွင် မှော်မီးများ လင်းထိန်နေပြီး ကောင်းကင်ကြီးသည်ပင် တောက်ပလာတော့၏။

လီယွန် အင်ပါယာသည် အဆင့် ခြောက် အင်ပါယာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် ထိပ်တန်းသခင်များနှင့် အင်အားကြီးမားသော စစ်တပ်အပေါ်တွင်သာ မှီခိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

ထယ်လန်မြို့သည် မြောက်ပိုင်းဒေသရှိ မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်သော်လည်း စိန့်ပီတာဘတ်နှင့် တန်းတူ ခမ်းနားသည်။

မတူညီသော ၀တ်စားဆင်ယင်မှုပုံစံများမှလွဲ၍ ကျန်သည့် အရာ အားလုံးနီးပါးသည် ဇင်းနစ် မြို့တော်တွင် မြို့သူ မြို့သားများနှင့် တူညီကြသည်။

များမကြာမီ ကြီးကျယ် ခမ်းနားသော လက်နက် အရောင်းဆိုင်အတွင်း၌ ဖေး၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်သွားသည်။

ဆိုင်ရှေ့တွင် အနက်ရောင်အလံကြီးတစ်ခုလွှင့်ထူသည်။ ၎င်းတွင် အတောင်ပံ တစ်စုံ ပါသည့် ဧရာမခွေးကြီးတစ်ကောင်ပုံအား ခြယ်မှုန်းသည်။

ဒီပုံက ရုပ်ဆိုးပြီး ကောက်ကျစ်ပုံပေါက်တာကြောင့် လူတော်တော်များများအတွက် ထူးဆန်းနေသော်လည်း ဖေးကတော့ ၎င်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးပါသည်။

ဤသည်မှာ ပို့စာရုံး၏ ဒေသဆိုင်ရာဌာနခွဲများအတွက် အမှတ်တံဆိပ် မဟုတ်ပါလား။

End

All Chapters