နတ်ဘုရားတို့၏ သုသာန်

နှင်းမြူတောင်တန်း၏ ကောင်းကင်ယံသည် ရွှေရောင်နှင့် အနက်ရောင်တို့၏ အားပြိုင်မှုကြောင့် အက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ မိုဖန်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသော်လည်း သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သမုဒ္ဒရာကြီး တစ်ခုလုံး မှောက်ခုံကျလာသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသည်။

"ငါ့ရဲ့ ယွဲ့အာကို ဖိအားပေးခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ?"

မိုဖန်၏ အသံက တိုးညှင်းသော်လည်း နတ်ဘုရားစစ်သည် ငါးထောင်လုံး၏ နားစည်ထဲသို့ အပ်ဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်သွားစေသည်။

မိုဖန်သည် သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ အနက်ရောင် လိပ်ပြာငယ်လေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ခဏချင်းမှာပင် ထိုလိပ်ပြာများသည် ထက်ရှလှသော 'ကမ္ဘာဦးဝိညာဉ်ဓားသွား' များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ နတ်ဘုရားစစ်သည်များကြားသို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။

"အား...!" "ငါ့မျက်လုံးတွေ...!"

ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ် စစ်သည်များသည် သူတို့၏ မြင့်မြတ်သော ဒိုင်းလွှားများဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ မိုဖန်၏ အမုန်းတရားနှင့် ထုဆစ်ထားသော ဓားသွားများမှာ ထိုဒိုင်းများကို စက္ကူကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်သွားသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ ရွှေရောင်ဝတ်စုံဝတ် နတ်ဘုရားများမှာ ငှက်တောင်များအလား တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပြတ်တောက်ကာ နှင်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာကြသည်။ မိုဖန်ကတော့ လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို လေထဲမှာ စန္ဒယားတီးနေသကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး လှုပ်ရှားနေသည်။ ဒါဟာ တိုက်ပွဲမဟုတ်ဘူး... ဒါဟာ စနစ်တကျ ပြုလုပ်နေတဲ့ 'သတ်ဖြတ်ခြင်း အနုပညာ' တစ်ခုပါ။

မိုဖန်က မရှောင်ပေ။ သူ၏ လက်အချည်းနှီးဖြင့် ထိုလှံသွားကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ လှံသွားမှ ထွက်ပေါ်လာသော နတ်ဘုရားမီးလျှံများက မိုဖန်၏ လက်ကို လောင်မြိုက်နေသော်လည်း၊ မိုဖန်က မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ လုံချန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မင်းရဲ့ နာကျင်မှုက ဒါပဲလား?" မိုဖန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ယွဲ့အာက အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ တစ်ကိုယ်တည်း ကြောက်လန့်နေရတုန်းက ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုကို မင်း သိလား? သူမက ငါ့အတွက် သွေးနဲ့ စာရေးနေရတုန်းက နာကျင်မှုကို မင်း သိလား?"

မိုဖန်က လှံကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လုံချန်ကို သူ့အနားသို့ ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်... မိုဖန်၏ လက်ဖဝါးမှာ လုံချန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီး၊ 'ကမ္ဘာဦးသွေးစုပ်ကျင့်စဉ်' ကို လှုံ့ဆော်လိုက်သည်။

"အားးးးးးးးးးးးး!" လုံချန်၏ မြင့်မြတ်သော နတ်ဘုရားသွေးများမှာ မိုဖန်၏ လက်ဖဝါးမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် စုပ်ယူခြင်း ခံနေရသည်။ လုံချန်၏ နုပျိုသော မျက်နှာမှာ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အိုမင်းရင့်ရော်လာပြီး သူ၏ ရွှေရောင်အသားအရေမှာလည်း မွဲခြောက်သွားတော့သည်။

အောက်ခြေမှ ယွဲ့အာ၏ အားနည်းသော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မိုဖန်၏ လက်က ခေတ္တမျှ တုန့်ဆိုင်းသွားသည်။ သူသည် လုံချန်ကို အမှိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ လုံချန်သည် တောင်ခြေရှိ နတ်ဆိုးစစ်သည်များကြားသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားပြီး၊ မိုခိုင်က ထိုသူကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆီးကာ ဒူးထောက်ခိုင်းလိုက်သည်။

မိုဖန်သည် ကောင်းကင်ယံတွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံမှာ နတ်ဘုရားများ၏ သွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး၊ သူ၏ အရှိန်အဝါက ကောင်းကင်ဘုံ၏ တံခါးဝအထိ တုန်ခါသွားစေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံက နတ်ဘုရားတွေ နားထောင်ကြစမ်း!" မိုဖန်၏ အသံက ကမ္ဘာမြေကို တုန်ဟိန်းသွားစေသည်။ "ဒီနေ့ ငါသတ်တာက မင်းတို့ရဲ့ စစ်သည် ငါးထောင်ပဲ ရှိသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ ယွဲ့အာကို ထပ်ပြီး မျက်ရည်တစ်စ ကျအောင် လုပ်ရင်တော့... ငါက ကောင်းကင်ဘုံကို မြေလှန်ပြီး မင်းတို့ရဲ့ နတ်ဘုရားရာဇပလ္လင်တွေကို နတ်ဆိုးတွေရဲ့ အိမ်သာ လုပ်ပစ်မယ်!"နှင်းမြူတောင်တန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နတ်ဘုရားစစ်သည် ငါးထောင်၏ အလောင်းများမှာ နှင်းဖွေးဖွေးပေါ်တွင် သွေးနီရောင် ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား ခင်းကျင်းထားသည်။