သွေးသောက်စစ်သူကြီး၏ စမ်းသပ်ချက်

မှောင်မိုက်သော ဝိညာဉ်တောင်ကြားအတွင်း၌ လေထုမှာ ခဲနေသကဲ့သို့ လေးလံလှသည်။ မိုဖန်၏ 'နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ ပင်လယ်' အရှိန်အဝါအောက်တွင် နတ်ဆိုးစစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ အသက်ရှူရန်ပင် ရုန်းကန်နေရသည်။ သို့သော် သွေးသောက်စစ်သူကြီး မိုခိုင်သည် ဒူးထောက်ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် တွန့်ဆုတ်မှုအချို့ ရှိနေဆဲပင်။

"အရှင်..." မိုခိုင်က အားယူကာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "အရှင့်ရဲ့ အရှိန်အဝါက ဧကရာဇ်ဟောင်းနဲ့ တူညီပေမဲ့... ဒီဝိညာဉ်တောင်ကြားမှာရှိတဲ့ နတ်ဆိုးစစ်တပ်က သာမန်စစ်တပ်မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ဟာ သေခြင်းတရားကို ကျော်လွန်ပြီးသား ဝိညာဉ်စစ်သည်တွေပါ။ အရှင့်မှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ကို ဦးဆောင်နိုင်တဲ့ 'ခွန်အား' တင်မကဘဲ 'နှလုံးသား' ရော ရှိရဲ့လား?"

မိုဖန်သည် သူ၏ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များကို နောက်သို့ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် ကြည့်မိသူတိုင်းမှာ အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်သွားရသည်။

"နှလုံးသား ဟုတ်လား?" မိုဖန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့နှလုံးသားက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အခု ငါ့ရင်ထဲမှာ ကျန်နေတာက 'ကတိတစ်ခု' နဲ့ 'အမုန်းတရား' ပဲ ရှိတော့တယ်"

မိုဖန်သည် သူ၏ ခြေလှမ်းများကို တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းကာ မိုခိုင်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ အနက်ရောင် မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းသည် 'ဝိညာဉ်ငရဲခန်းကျိန်စာ' ၏ အစနများပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့က သေခြင်းတရားကို ကျော်လွန်ပြီးသားဆိုရင်... ငါ့ရဲ့ ငရဲခန်းကျိန်စာအောက်မှာ ထာဝရ နာကျင်ရတာကိုရော ခံနိုင်ရည်ရှိရဲ့လား?"

ထိုစဉ် တောင်ကြား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အဘိုးအိုတစ်ဦး ထွက်လာသည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း ခြေသံမထွက်ဘဲ ဝိညာဉ်တစ်ခုအလား လွင့်မျောနေသည်။ သူသည် မိုဖန်၏ အဖေလက်ထက်က ပညာရှိ နတ်ဆိုးအိုကြီး 'ခူယန်' ဖြစ်သည်။

မိုဖန်၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယွဲ့အာက သူ့ကို ပြုစုပေးနေသည့် ပုံရိပ်၊ သူမ ခေါ်ခဲ့သော "နွားကျောင်းသားလေး" ဆိုသည့် အသံလေးက လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

မိုဖန်သည် သူ၏ 'ကမ္ဘာဦးသွေးစုပ်ဓား' ကို မြေကြီးထဲသို့ စိုက်လိုက်သည်။ ဓားသွားမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနက်ရောင် စွမ်းအားလှိုင်းများက တောင်ကြားတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး၊ နတ်ဆိုးစစ်သည်အားလုံး၏ သွေးသားများကို ဆွဲဆောင်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ အခု သွားမယ့်လမ်းက ယွဲ့အာဆီကို သွားမယ့်လမ်းပဲ။ ငါ့လမ်းကို ပိတ်တဲ့သူက နတ်ဘုရားဖြစ်ဖြစ်၊ နတ်ဆိုးဖြစ်ဖြစ်... ငါ့ဓားရဲ့ လောင်စာ ဖြစ်စေရမယ်" မိုဖန်က ကြွေးကြော်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်မလား... ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာမှာတင် မြေမြှုပ်ခံမလား?"

နတ်ဆိုးစစ်သည် သိန်းချီသည် တပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြသည်။ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးသည် နတ်ဆိုးတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံဖြင့် တုန်ခါသွားသည်။ မိုဖန်သည် ပထမဆုံးသော စစ်တပ်ကို လက်ဝယ် ရရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာတွင် အောင်ပွဲခံသည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။

"ယွဲ့အာ... မင်းရှိရာကို ငါ တစ်လှမ်းချင်း လာနေပြီ"