ဝိညာဉ်တောင်ကြား၏ ငိုရှိုက်သံ

ဝိညာဉ်တောင်ကြားတစ်ခုလုံးသည် မိုဖန်၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း၊ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် အေးချမ်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ အသက်ရှူရပ်လုနီးပါး လေးလံသော ဖိအားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

မိုဖန်သည် သူ၏ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များကို တိုးဝင်တိုက်ခတ်နေသည့် လေကြမ်းကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်၌ တည်ရှိနေသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ ပုံစံသည် ဧကရာဇ်တစ်ပါးနှင့် တူသလို၊ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးထားရသည့် လူသားတစ်ဦးနှင့်လည်း တူနေသည်။

"အရှင်... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ နာကျင်နေရတာလဲ?"

ပညာရှိနတ်ဆိုးအိုကြီး ခူယန်က မိုဖန်၏ အနားသို့ တိုးကပ်လာရင်း မေးလိုက်သည်။ သူသည် မိုဖန်၏ မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် သေခြင်းတရားထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုကို မြင်နေရသည်။

မိုဖန်က ခေါင်းမော့မလာဘဲ သူ၏ လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလက်ဖဝါးတွင် ရွာသားတွေ အသတ်ခံရစဉ်က စွန်းထင်ခဲ့သော သွေးကွက်များ မရှိတော့သော်လည်း၊ ယွဲ့အာ၏ နွေးထွေးသော လက်ချောင်းလေးတွေ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးသည့် ခံစားချက်က ရှိနေဆဲပင်။

"ခူယန်... မင်း သိလား?" မိုဖန်၏ အသံက တိုးညှင်းသော်လည်း တောင်ကြားထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "ငါ့ရွာသားတွေ အသတ်ခံရပြီး ငါ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေတုန်းက... သူမက ငါ့နားကို ရောက်လာခဲ့တာ။ သူမက ငါ့ကို ဘယ်သူလဲလို့ မမေးဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အနာတွေကိုပဲ သူမရဲ့ အဝတ်စနဲ့ သုတ်ပေးခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါဟာ သူမရဲ့ 'နွားကျောင်းသားလေး' ဖြစ်ခဲ့ရတာပဲ"

မိုဖန်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်တစ်စ ဝဲတက်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အတွက် မျက်ရည်ဆိုသည်မှာ အားနည်းချက် ဖြစ်သည်ဟု သူ သိထားသည်။

သွေးသောက်စစ်သူကြီး မိုခိုင်သည် မိုဖန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ ဧရာမ ပုဆိန်ကြီးကို မြေမှာ ချလိုက်သည်။ သူသည် စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်သဖြင့် ခွန်အားကိုသာ နားလည်သော်လည်း၊ မိုဖန်၏ စကားထဲမှ "အထီးကျန်မှု" ကိုတော့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

မိုဖန်သည် မိုခိုင်နှင့် နတ်ဆိုးစစ်သည်အားလုံးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းတရားနှင့် လက်စားချေလိုစိတ်များ ရှိနေကြသည်။ သူတို့သည်လည်း နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဖိနှိပ်မှုအောက်မှာ အကြာကြီး နေခဲ့ရသူတွေ မဟုတ်လား။

"မင်းတို့လည်း နာကျင်နေရတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ ငါတို့အားလုံးဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပစ်ပယ်ထားတဲ့သူတွေပဲ" မိုဖန်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ အနက်ရောင် ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် တဖျပ်ဖျပ် လွင့်နေသည်။ "ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြစမ်း။ ငါက မင်းတို့ကို အောင်ပွဲတွေ ပေးမယ်... မင်းတို့ကိုဘသူမှမနှိမ့်ချစေရတော့ဘူး!"

"အသက်ကို စတေးပြီး အရှင့်နောက်ကို လိုက်ပါ့မယ်!"

နတ်ဆိုးစစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အော်ဟစ်သံသည် ဝိညာဉ်တောင်ကြားကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ဤအော်ဟစ်သံသည် သာမန် စစ်တပ်တစ်ခု၏ အသံမဟုတ်ဘဲ၊ နာကျင်နေသော ဝိညာဉ်များစွာ၏ ပေါက်ကွဲသံပင် ဖြစ်သည်။

မိုဖန်သည် ဝေးလံလှသော မြောက်ပိုင်းဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယွဲ့အာ၏ ပုံရိပ်က ဝေဝါးနေသော်လည်း နှလုံးသားထဲတွင်မူ ထင်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့အာ... မင်းရဲ့ နွားကျောင်းသားလေး လာနေပြီ။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငါတို့ကြားထဲ ဝင်ခွင့်မပြုတော့ဘူး"