နွမ်းလျသော ပန်းနှင့် တောက်လောင်သော ကတိ

မိုဖန်သည် လက်ထဲက နွမ်းလျနေသော တောပန်းလေးကို ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေမိသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်က နတ်ဆိုးစစ်သည်များသည်လည်း သူတို့အရှင်သခင်၏ ထူးဆန်းသော ငြိမ်သက်မှုကြောင့် အသက်ရှူပင် မဝံ့ဘဲ ရပ်နေကြသည်။

လေအဝှေ့တွင် ပန်းလေး၏ အစွန်အဖျားက ကြွေကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ မိုဖန်သည် ထိုပန်းလေးကို သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ကပ်လိုက်သည်။ ပန်းလေးက အေးစက်နေသော်လည်း သူ့အတွက်တော့ ယွဲ့အာ၏ နွေးထွေးသော လက်ချောင်းလေးများကဲ့သို့ပင်။

"သူမ... ဘယ်ဖက်ကို ထွက်သွားတာလဲ?"

မိုဖန်က ကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ မဟုတ်ဘဲ၊ မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် တုန်ရီနေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

"ဟို... ဟိုဘက်က တောင်တန်းကြီးဆီကိုပါ ဦးဦး" ကလေးငယ်က မြောက်ဘက်ဆီက တိမ်တိုက်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ 'နှင်းမြူတောင်တန်း' ဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ "မမက ပြောတယ်... သူ ပြန်ရမယ့်နေရာက အရမ်းအေးတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ နွားကျောင်းသားလေး လာရင်တော့ နွေးထွေးသွားမှာပါတဲ့"

မိုဖန်၏ ရင်ထဲတွင် ဓားဖြင့် မွှေလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ယွဲ့အာ... မင်းက ဒီလောက်အထိ အထီးကျန်နေတာလား? မင်းအဖေက မင်းကို အေးစက်တဲ့ နေရာမှာ ပိတ်လှောင်ထားတာလား?"

မိုဖန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အနက်ရောင် စွမ်းအားများမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး သွေးနီရောင် လျှပ်စီးများပင် ပါဝင်လာသည်။ ၎င်းသည် သူ၏ 'ကမ္ဘာဦးသိုင်းပညာ' ထဲမှ ဒေါသစွမ်းအားများ နိုးထလာခြင်းပင်။

"မိုခိုင်!" မိုဖန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ရှိပါတယ် အရှင်!" သွေးသောက်စစ်သူကြီး မိုခိုင်က ဒူးထောက်လိုက်သည်။

"ငါတို့ရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းမယ်။ 'မှောင်မိုက်သော ဝိညာဉ်တောင်ကြား' က စစ်တပ်တွေကို စောင့်မနေတော့ဘူး။ အခုချက်ချင်း 'နှင်းမြူတောင်တန်း' ကို ချီတက်မယ်။ ငါ့လမ်းကို ပိတ်တဲ့သူ ရှိရင်... အဲဒီနေရာဟာ သူတို့ရဲ့ သင်္ချိုင်း ဖြစ်စေရမယ်!"

မိုခိုင်သည် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဒါပေမဲ့ အရှင်... အဲဒီတောင်တန်းက 'မြောက်ပိုင်းနတ်ဆိုးဘုရင်' ရဲ့ နယ်မြေထဲမှာ ရှိတာပါ။ အင်အားအပြည့်အစုံ မပါဘဲ သွားရင်..."

"ငါ့မှာ ဒီပန်းလေး ရှိတယ်!" မိုဖန်က ပန်းလေးကို ပြလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများက နီမြန်းနေသည်။ "သူမက ငါ့ကို စောင့်နေတာ။ တစ်စက္ကန့် နောက်ကျသွားတာနဲ့ ငါ့ကိုယ်ငါ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့နောက်ကို မလိုက်ချင်တဲ့သူ ဒီမှာတင် ကျန်ခဲ့လို့ ရတယ်!"နတ်ဆိုးစစ်တပ်ကြီးသည် မိုဖန်၏ ဒေါသနှင့်အတူ မြောက်ဘက်ဆီသို့ အပြင်းအထန် ချီတက်ကြတော့သည်။ လမ်းခရီးမှာ နှင်းများ စတင်ကျလာသည်။ မိုဖန်သည် သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ သူ့လက်ထဲက ပန်းလေးကို မညှိုးနွမ်းအောင် ကာကွယ်ထားသည်။

ရက်စက်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ယောက်ဟာ သွေးစွန်းတဲ့ စစ်တပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး နှင်းတောထဲမှာ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ကာကွယ်သွားနေတာကို။

စစ်တပ်ကြီး တောင်ခြေကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့... နှင်းတွေကြားထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အပြာရောင် သွေးစက်အချို့ကို မိုဖန် တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါ... ဒါက နတ်ဆိုးမင်းသမီးရဲ့ သွေးပဲ!" ခူယန်က အလန့်တကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။

မိုဖန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားသည်။ သူ၏ ဆံပင်ဖြူများမှာ ရုတ်တရက် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ယွဲ့အာ ဒဏ်ရာရနေတာလား? သူမကို တစ်စုံတစ်ယောက်က နှိပ်စက်နေတာလား?

"ယွဲ့အာ!!!!"မိုဖန်၏ အော်ဟစ်သံက နှင်းတောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ပြိုကျမတတ် တုန်ခါသွားစေသည်။ သူသည် စစ်တပ်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ အပြာရောင် သွေးခြေရာများနောက်သို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်သွားပေတော့သည်။