နတ်ဆိုးတို့၏ သစ္စာနှင့် အချစ်၏ အာဃာတ

နှင်းခဲအကျဉ်းထောင်ရှေ့မှာ လေထုက ဆူပွက်နေသည်။ မြောက်ပိုင်းနတ်ဆိုးဘုရင်ရဲ့ အရှိန်အဝါက တောင်ကြီးတစ်လုံးလို လေးလံလှသလို၊ မိုဖန်ရဲ့ 'ငရဲဘုံနိုးထခြင်း' စွမ်းအားကလည်း ကမ္ဘာမြေကို သွေးရောင်လွှမ်းစေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို စိန်ခေါ်ချင်တာလား မိုဖန်!" မြောက်ပိုင်းနတ်ဆိုးဘုရင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အဖေက ငါ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်ဖြစ်ခဲ့လို့ ငါ မင်းကို အသက်ချမ်းသာပေးခဲ့တာ။ အခုတော့ မင်းက ငါ့သမီးကိုပါ ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"

မိုဖန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံမှာ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ရူးသွပ်မှုတို့ ရောယှက်နေသဖြင့် ကြားရသူတိုင်း ရင်ထဲ၌ စိမ့်တက်သွားရသည်။

"ဦးလေး... မင်းက သူမကို ဖျက်ဆီးတယ်လို့ ပြောရဲတယ်လား?" မိုဖန်က သူ၏ ဓားကို မြှောက်ကာ အကျဉ်းထောင်ရှိရာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "နှင်းခဲတွေကြားမှာ သူမကို ပိတ်လှောင်ထားတာက ဘယ်သူလဲ? သူမကို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ခြေဖဝါးအောက်မှာ အသုံးတော်ခံဖို့ ရောင်းစားခဲ့တာက ဘယ်သူလဲ? မင်းက အဖေတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မမြင်ဘဲ မင်းရဲ့ အာဏာကိုပဲ မြင်နေတာ!"

မိုဖန်၏ မျက်လုံးထဲမှ သွေးရောင်မျက်ရည်တစ်စ စီးကျလာသည်။ "ငါ့မှာ ဘာမှမရှိခဲ့တုန်းက... ငါဟာ သာမန် 'နွားကျောင်းသားလေး' တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့တုန်းက... သူမကပဲ ငါ့ကို လူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့တာ။ အခု ငါ့မှာ စွမ်းအားတွေ ရှိလာပြီ။ ဒီစွမ်းအားတွေက မင်းကို သတ်ဖို့မဟုတ်ဘူး... သူမကို ကာကွယ်ဖို့ပဲ!"

မိုဖန်သည် သူ၏ 'ကမ္ဘာဦးသိုင်းပညာ' ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။ သူ၏ ဓားသွားနှင့် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ လက်ဝါးတို့ ထိတွေ့မိတိုင်း နှင်းတောင်တန်းကြီးမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

နတ်ဆိုးဘုရင်သည် အံ့အားသင့်နေမိသည်။ ဤလူငယ်၏ စွမ်းအားမှာ Stage 6 Peak ဆိုသော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားမှာ Stage 8 ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ပြင်းထန်နေသည်။ ၎င်းမှာ ကျင့်စဉ်ကြောင့်တင်မကဘဲ သူ၏ ရင်ထဲမှ အသည်းကွဲနာကျင်မှုများက စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အသက်သေရမှာထက်... သူမကို ထပ်ပြီး ဆုံးရှုံးရမှာကို ငါ ပိုကြောက်တယ်!" မိုဖန်က အော်ဟစ်ကာ သူ၏ ဓားဖြင့် နတ်ဆိုးဘုရင်၏ ကာကွယ်ရေး အလွှာကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ယွဲ့အာ၏ တိုးညှင်းသော အသံလေးကြောင့် မိုဖန်၏ လှုပ်ရှားမှုများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ၏ ဓားသွားမှာ နတ်ဆိုးဘုရင်၏ လည်ပင်းနှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာမှာတင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မိုဖန်က လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ယွဲ့အာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ သူ့ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ အရှိန်အဝါတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ သူဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက သူမကို ကြည့်ခဲ့တဲ့ ဖြူစင်တဲ့ "နွားကျောင်းသားလေး" အဖြစ် ပြန်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။

"ယွဲ့အာ..." မိုဖန်က တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဓားကို မြေမှာ ချလိုက်ပြီး သူမဆီသို့ ပြေးသွားကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲပွေ့လိုက်သည်။

ယွဲ့အာက မိုဖန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခေါင်းမှီထားရင်း တိုးညှင်းစွာ ရှိုက်ငိုလိုက်သည်။ "နွားကျောင်းသားလေး... မင်း တကယ် လာခဲ့တာပဲနော်။ ယွဲ့အာက... မင်း လာမှာကို သိနေခဲ့တာ"