အခန်း (၁၆၃)
Vol. 17 Ch. 163
တုပိုင် အံ့သြသွားသည်။ ဤဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည် တကယ်ပင် ကြင်နာတတ်ပြီး ပြတ်သားလှသည်။ အပိုစကား တစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ချက်ချင်းပင် အကူအညီ ပေးလေသည်။
ထို့နောက် ချူဟုန်မြန်သည် အချိန်တစ်ခဏမျှ မဖြုန်းတီးဘဲ မြင်းပြန်တောင်းရန်အတွက် တုပိုင်နှင့် ရွှဲ့ကွမ်ရင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လီချန်ချန်ထံ သွားရောက်လေတော့သည်။
ထို့ကြောင့် တုပိုင်နှင့် သူ၏ အပေါင်းအဖော်နှစ်ယောက်သည် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထွားလွန်းသော မောက်မာသည့် စော်ဘွားမင်းသမီး လီချန်ချန်ကို ဒုက္ခပေးရန် ပူးပေါင်းလိုက်ကြသည်။
**--**--**--**--**--**--**--**
လျန်ကျိုးစီရင်စုရှိ လီမိသားစု၏ အိမ်တော်တွင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပသော မင်းသမီးလီချန်ချန်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ပျင်းရိလေးတွဲစွာ လှဲလျောင်းနေသည်။
အမျိုးသမီး အစေခံက သတင်းပို့လိုက်သည်။ “သခင်မလေး။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက တုပိုင် လာရောက် တွေ့ဆုံခွင့် တောင်းပါတယ်။”
“တုပိုင်။ ဟုတ်လား။ မောင်းထုတ်လိုက်။”
စော်ဘွားမင်းသမီး လီချန်ချန်၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာတွင် စိတ်မရှည်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။ သူမက တဲ့တိုး ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်က အလကားကောင်က ငါ့ကို တွေ့ချင်ရတာလဲ။ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်ပဲ အာဏာကြီးကြီး ငါတို့ လီမိသားစုရှေ့မှာတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။”
“သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်လည်း ပါသေးတယ်။”
“သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်။” လီချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီကောင်မက ငါ့အစ်ကိုရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် လက်ခံမှပဲ ငါသူ့ကို တွေ့မယ်။”
အစေခံက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အန်လုံစော်ဘွား ချူဟုန်မြန်လည်း သူတို့နဲ့အတူ ပါလာပါတယ်။”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လီချန်ချန်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မတ်မတ် ထထိုင်လိုက်မိသည်။
သူတို့သည် ရန်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ချူဟုန်မြန်၏ ဂုဏ်သတင်းနှင့် သြဇာအာဏာမှာ ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ထို့ပြင် ချူဟုန်မြန်သည် သူမ၏ ဖခင်ထက် ရာထူးအဆင့် တစ်ဝက်ခန့်သာ နိမ့်သောကြောင့် မတွေ့ဘဲ နေ၍ မဖြစ်ပေ။
“သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်။ ခဏနေရင် ငါ ဧည့်ခန်းမဆောင်ကို လာခဲ့မယ်။” လီချန်ချန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
လျန်ကျိုးစီရင်စုရှိ လီမိသားစု၏ ဗီလာအိမ်တော်သည် ဧကရာပေါင်း ရာချီ ကျယ်ဝန်းသော အိမ်တော်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဝူကျန့်တောက်၏ အိမ်တော်ထက် များစွာ သာလွန်ပြီး ဗိသုကာလက်ရာမြောက်သည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အအုံ တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။
၁၅ မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စော်ဘွားသမီးတော် လီချန်ချန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ချူဟုန်မြန်ကို မလိုလားသော အမူအရာဖြင့် အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ။ အန်လုံစော်ဘွား ချူဟုန်မြန်။”
ထို့နောက် သူမသည် သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မြန်မြန်ပြော။ ငါ့မှာ နင်တို့ကို ဧည့်ခံနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး။”
သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီ မြင်းကောင်းက တုပိုင် ပိုင်တာ။ ငါတို့ အဲဒါကို ပြန်လိုချင်တယ်။”
လီချန်ချန်၏ လှပသော မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်တော့။ အဲဒါက ငါ့ပိုက်ဆံနဲ့ ငါဝယ်ထားတဲ့ မြင်းပဲ။ ဘာကိစ္စ နင့်ကို ပြန်ပေးရမှာလဲ။ နင် လမ်းပေါ်မှာ ပစ္စည်းတစ်ခု ဝယ်ပြီးမှ ရောင်းတဲ့သူက ပြန်လာတောင်းရင် နင် ပြန်ပေးမှာလား။” ဤမိန်းကလေးသည် အလွန်အမင်း ယုတ္တိမရှိပေ။
သွေးကွမ်ရင် မယ်တော်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “နင်က ဝယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဓားပြတိုက်သွားတာ။ ငွေတုံး တစ်သောင်းကျော်တန်တဲ့ မြင်းကောင်းတစ်ကောင်ကို ငွေတုံး တစ်ထောင်တည်းနဲ့ အတင်းအဓမ္မ ဝယ်ယူတာက ဓားပြတိုက်တာနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။”
“ဒါဆို ဘာဖြစ်လဲ။” လီချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “တိုတိုပြောရရင် လီမိသားစု လက်ထဲ ရောက်ပြီးသား ပစ္စည်းတစ်ခုကို ပြန်ယူသွားဖို့ စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နဲ့။”
သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်က ပြောလိုက်သည်။ “နင့်မှာ ယွမ်နီ ဆိုတဲ့ ပိုကောင်းတဲ့ အာခါတက်ခီမြင်း ရှိပြီးသားပဲလေ။ ဘာလို့ တုပိုင်ရဲ့ မြင်းကို ယူချင်နေရတာလဲ။”
လီချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “ငါက ကောင်းတဲ့အရာ မြင်ရင် ပိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ လူစားမျိုးပဲ။ ဘာဖြစ်လဲ။ တစ်ကောင်ကို ဆွဲပြီး တစ်ကောင်ကို စီးလို့ မရဘူးလား။”
ထိုစကားသည် အလွန်အမင်း မောက်မာပြီး ဗိုလ်ကျလွန်းလှသည်။ တာ့နင်အင်ပါယာကြီးသည် မည်မျှအထိ အားနည်းသွားသနည်း။ စော်ဘွားတစ်ဦး၏ သမီးကပင် ဤကဲ့သို့ စကားမျိုး ပြောဆိုရဲသည် အထိ ဖြစ်နေလေသည်။
ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ချူဟုန်မြန်သည် ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေပြီး တစ်လုံးချင်း ပြောလိုက်သည်။ “လီချန်ချန်။ နင့်ပစ္စည်း မဟုတ်တာကို ပြန်ပေးလိုက်စမ်း။”
လီချန်ချန်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ “အန်လုံစော်ဘွား ချူဟုန်မြန်။ ရှင်က လူကြီးမို့လို့ ကျွန်မ လေးစားတာနော်။ အသက်ကြီးတာကို အခွင့်ကောင်း မယူပါနဲ့။ ကျွန်မက ဘာလို့ ပြန်ပေးရမှာလဲ။ ရှင့်ရဲ့ အန်လုံစော်ဘွားအိမ်တော်က ကျွန်မတို့ ဝမ်ရှန်းစော်ဘွားအိမ်တော် ကိစ္စကို ဝင်ပါခွင့် မရှိဘူး။”
ချူဟုန်မြန် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။ “နင် ပေးမှာလား။ မပေးဘူးလား။”
လီချန်ချန် အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “မပေးတော့ ဘာလုပ်ချင်လဲ။ ကျွန်မက ရှင့်ကို ကြောက်မယ်များ ထင်နေလား။”
ချူဟုန်မြန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အန်လုံစော်ဘွားအိမ်တော် စစ်ရေးလျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စုံစမ်းဖို့ နင်တို့ လီမိသားစုက သူလျှို ဘယ်နှစ်ယောက် လွှတ်ထားလဲ။ ငါသိသလောက် ၃၉ ယောက် ရှိတယ်။”
“ငါတို့က တစ်နိုင်ငံတည်းသားတွေမို့လို့ ငါမသိချင်ယောင် ဆောင်ပေးထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နင်က ဒီလောက် မောက်မာနေမှတော့ အဲဒီ လီမိသားစု သူလျှို ၃၉ ယောက်လုံးကို ဖမ်းပြီး သတ်ပစ်ဖို့ ငါ အခုချက်ချင်း စာရေးလိုက်မယ်။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီချန်ချန် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သေချာပေါက် သူမအနေဖြင့် ထို လီမိသားစု သူလျှို ၃၉ ယောက်၏ အသက်ကို အလေးမထားပေ။ သို့သော် ထို ၃၉ ယောက်သာ သူမကြောင့် သေဆုံးသွားပါက သူမ၏ ဖခင် အပြစ်တင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်းပဲ ဤမြင်းကောင်းကို သူမသဘောဆန္ဒအလျောက် လက်လွတ်ပေးလိုက်ရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။
“သတ်ချင် သတ်လိုက်လေ။” လီချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကျွန်မတို့ လီမိသားစုဝင် ၃၉ ယောက်ကို သတ်ရင် ကျွန်မတို့ကလည်း ရှင့်လူ ၃၉၀ ကို ပြန်သတ်ရဲတယ်။”
ချက်ချင်းပင် ချူဟုန်မြန်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကန်လီဟိုင်ရဲ့ ကောင်မလေး။ ငါ ဒီအဘွားကြီးက နင့်ကို ပညာမပေးနိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား။”
ပြောပြီးသည်နှင့် ချူဟုန်မြန်သည် သူမ၏ သိုင်းဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ပြီး ဓားကိုပါ ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ လီချန်ချန် မျက်နှာပျက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ။”.ချူဟုန်မြန်က ပြောလိုက်သည်။
“နင့်အဖေ နယ်စားမင်း လီရူဟိုင် ကိုယ်စား နင့်ကို ငါ ပညာပေးမလို့လေ။” ဤဗိုလ်ချုပ်ကြီး အမယ်အိုသည် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ ဝန်မလေးတတ်ပေ။
လီချန်ချန် မျက်နှာထား လုံးဝ ပျက်ယွင်းသွားပြီး စူးရှစွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ “ရှင် ရဲလို့လား။”
ချူဟုန်မြန်သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ ရိုက်နှက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
လီမိသားစု၏ အစေခံများသည် တံခါးဝတွင် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အထဲသို့ မဝင်ရဲကြပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူဟုန်မြန်၏ ဂုဏ်သတင်းမှာ ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမသည် လီရူဟိုင်နှင့်ပင် တစ်ကြိမ်မက တိုက်ခိုက်ဖူးသူ ဖြစ်ရာ အစေခံများ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပါက အလဟဿ အသေခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လူသတ်အငွေ့အသက်များ ခန်းမတစ်ခုလုံး လွှမ်းခြုံသွားသည်။
ထို့နောက် တည်ငြိမ်သော အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ချူဟုန်မြန်။ ငါတို့လို လူကြီးပိုင်းတွေက ကလေးတွေ ကိစ္စ ဝင်မပါသင့်ပါဘူး။” ထိုအသံပိုင်ရှင်မှာ ဓားမိစ္ဆာ လီတောက်ကျိန်းမှတစ်ပါး အခြားသူ မဟုတ်ပေ။
ချူဟုန်မြန် သူမလက်ကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာသခင်လီ။ ရှင်က ကိုယ့်တပည့်ကို လွှတ်ပေးထားတော့မလို့လား။”
ဓားမိစ္ဆာ လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ငါ လီတောက်ကျိန်းက အမှန်တရားဘက် မပါဘူး။ ကိုယ့်လူဘက်ပဲ ပါတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြတာပဲလေ။”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ချူဟုန်မြန် ဒေါသထွက်သွားပြီး ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဓားနဲ့ပဲ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့။ လီတောက်ကျိန်း။ ရှင်က ဓားသိုင်းအရှင်သခင် ဖြစ်ပေမဲ့ စစ်မြေပြင်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်တွေကို လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ကျွန်မကလည်း ရှင့်ကို ကြောက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
ချက်ချင်းပင် ခန်းမတစ်ခုလုံး တင်းမာသွားပြီး ပဋိပက္ခ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ပွားတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။
တုပိုင်သည် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ချူဟုန်မြန်နှင့် လီတောက်ကျိန်းတို့ကို အတိုက်အခိုက်မခံနိုင်ပေ။ အကယ်၍ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားပါက ကြီးမားသော အပြစ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
“မိန်းကလေး လီချန်ချန်။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်အကြောင်း ကြားဖူးလား။” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။
လီချန်ချန်၏ လှပသော မျက်ဝန်းများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ပျင်းရိစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမသည် ရင်ဘတ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပြီး မေးစေ့ကို လက်ဖြင့် ထောက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
အပိုင်း ၁၆၃ ပြီး။