အခန်း (၁၆၉)

“ဗိုလ်ချုပ်ကြီး။ ကျွန်တော် စိတ်စွမ်းအင်နိုးထခြင်း နည်းစနစ်ကို တတ်မြောက်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူရဲ့ သားရဲဘာသာစကားမြင်းစီးခြင်းကဏ္ဍကို လေ့လာပြီးတာနဲ့ စစ်မြင်းနဲ့ တိုက်ရိုက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်နိုင်မှာ ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်လက်မောင်းလိုပဲ လွယ်ကူစွာ အမိန့်ပေး ထိန်းချုပ်နိုင်မှာပါ။ ပြိုင်ကွင်းက ပိုရှုပ်ထွေးပြီး ခက်ခဲလေ ကျွန်တော့်အတွက် ပိုအသာစီးရလေပါပဲ။”

“မင်းက စိတ်စွမ်းအင် နိုးထပြီးပြီလား။” ချူဟုန်မြန် အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း အသက် ၂၀ တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား။”

“ဟုတ်ပါတယ်။” တုပိုင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချူဟုန်မြန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာသခင် နင်ဇောင်ဝူရဲ့ သားရဲဘာသာစကား မှတ်တမ်းကို ငါ မမြင်ဖူးပေမဲ့ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒါက ထိပ်တန်း စိတ်စွမ်းအင် ကျမ်းစာအုပ်ပဲ။ ပြီးတော့ အရမ်း ခက်ခဲပြီး နက်နဲတယ်။ ပါရမီမြင့်တဲ့သူတွေ စိတ်စွမ်းအင် နိုးထပြီးသားသူတွေတောင် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး ဖတ်ဖို့ ၂ နှစ်ကျော် လိုအပ်တယ်။ တစ်ညတည်းနဲ့ လုပ်ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

ချူဟုန်မြန် ပြောသည်မှာ မှန်ကန်သည်။ နင်ဇောင်ဝူ၏ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာအုပ်တိုင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ရေးသားသော နတ်ဘုရားစာအုပ်များကဲ့သို့ပင်။ လူ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းသည် လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ ပါရမီပါသော ၁ ရာခိုင်နှုန်းသော လူများပင်လျှင် အပြည့်အဝ နားလည်ရန် ၂ နှစ် ၃ နှစ် အချိန်ယူရသည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် နင်ဇောင်ဝူသည် အရည်အချင်းများကို ဖြုန်းတီးပစ်သော သိုင်းပညာ သီအိုရီ ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ နိုဗယ်ဆု ရှိခဲ့လျှင် သင်္ချာနိုဗယ်ဆုမှလွဲ၍ သူ ဆုပေါင်းများစွာ ရရှိခဲ့ပေလိမ့်မည်။

တုပိုင် လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး။ စကားလုံးတွေက မလုံလောက်ပါဘူး။ လက်တွေ့မြင်ရတာကမှ ယုံကြည်ရတာပါ။ ကျွန်တော့်ကို တစ်ည အချိန်ပေးပါ။”

ချူဟုန်မြန်သည် တုပိုင်ကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ “ဒါက အရမ်း ပေါက်ကရနိုင်တဲ့ ကိစ္စလို့ ထင်ပေမဲ့ မင်းက ကလေးကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ယုံတယ်။”

“ငါ မင်းကို တစ်ည အချိန်ပေးမယ်။ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် မင်းရဲ့ မြင်းစီးစွမ်းရည်ကို လာစစ်ဆေးမယ်။ အကယ်၍ မင်း မရရင် ကွမ်ရင်လေးကို ကြိုခေါ်သွားပြီး အန်နမ်ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါ့ရဲ့ ဝံပုလွေတပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ခိုင်းမယ်။ မင်း သူ့ကို မီးထဲ တွန်းပို့တာမျိုး ငါ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။”

တုပိုင် သူမကို ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး။”

ချူဟုန်မြန်က ပြောလိုက်သည်။ “ဒါတင် မကသေးဘူး။ မနက်ဖြန် မနက်ကျလို့ မင်းရဲ့ မြင်းစီးစွမ်းရည်က လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးရင် ငါ အရမ်း စိတ်ပျက်မိလိမ့်မယ်။ မင်း ငါ့ယုံကြည်မှုကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်။”

“နောက်နောင် ဝံပုလွေတပ်ဖွဲ့က မင်းကို ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်သလို အန်လုံစော်ဘွားအိမ်တော်ကလည်း ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ မိတ်ဆွေ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောပြီး တန်ဖိုးရှိတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မီးတွင်းထဲ အလွယ်တကူ တွန်းပို့တတ်တဲ့ မိတ်ဆွေမျိုး ငါ မလိုချင်လို့ပဲ။”

သွေးကွမ်ရင်မယ်တော် ဘေးနားမှ အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး။ ဒါတွေအားလုံးက ကျွန်မ သဘောဆန္ဒပါ။ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် လိုလိုလားလား လုပ်ခဲ့တာပါ။”

ချူဟုန်မြန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရွှဲ့ကွမ်ရင်ကို စကားဆက်မပြောရန် တားဆီးလိုက်ပြီး တုပိုင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

တုပိုင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့ပါ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး။”

ရုတ်တရက် ဘေးနားမှ မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “အစ်ကိုကြီးတုပိုင်။ အိုး။ မဟုတ်ဘူး။ ဦးလေးတုပိုင်။ သမီး ဦးလေးကို ယုံတယ်။”

ထိုသူမှာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ချူဟုန်မြန်၏ မြေးမလေး ရှောင်လင်းရှို ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပန်းပွင့်သကြားလုံး အိတ်ကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သိပ်မကျန်တော့သဖြင့် သူမ မစားရက် ဖြစ်နေသည်။ နုနယ်ပြီး ဖြူဖွေးသော မျက်နှာလေးသည် တုပိုင်ကို ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် ချစ်ခင်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမက ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ယုတ္တိဗေဒကို လိုက်နာခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ နှစ်သက်မှုနှင့် အလိုလိုသိစိတ်အပေါ် မူတည်၍သာ ပြုမူတတ်သည်။

“ကျေးဇူးပါပဲ ရှောင်လင်းရှို။” တုပိုင် ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလေး သမီးကို စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

ထို့နောက် တုပိုင်သည် ထမင်းပင် ပြီးအောင် မစားနိုင်တော့ဘဲ ချူဟုန်မြန် ပြင်ဆင်ပေးထားသော အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ရောက်သည်နှင့် မျက်လုံးများကို မှိတ်၊ တရားထိုင်ပြီး အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်တော့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် ညများစွာက တုပိုင်သည် သားရဲဘာသာစကား မှတ်တမ်းကို လေ့လာရန် အိပ်မက်ထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ဤလျှို့ဝှက်ကျမ်းစာအုပ်ကို လေ့လာရန်အတွက် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ မည်သည့်အတားအဆီးမှ မရှိဘဲ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။.ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ယခင် သင်ယူလိုစိတ်က လုံလလောက် ပြင်းပြမှု မရှိခဲ့ပုံရသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တုပိုင်သည် ဤကျမ်းစာအုပ်ကို နေ့စဉ် ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီး အားလပ်ချိန်ရတိုင်း ဖတ်ရှုလေ့လာခဲ့သည်။ လက်တွေ့ဘဝတွင် ဤကျမ်းစာအုပ်ကို ဖတ်ရှုရသည်မှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးပြီး နက်နဲလွန်းလှသည်။ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာ ဖတ်ပြီးရန် တစ်နာရီ နှစ်နာရီခန့် အချိန်ယူရလေ့ရှိသည်။ ထို့ပြင် သုံးလေးမျက်နှာ ဖတ်ပြီးပါက ယခင်အကြောင်းအရာများကို ပြန်ဖတ်ရပြန်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပါဝင်သည့် အချက်အလက်များသည် အလွန် ရှုပ်ထွေးလွန်းပြီး မြင်းများ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများကို သေချာလေ့လာရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ရောက်သွားသည်နှင့် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ တုပိုင် ယခင်က လှန်လှောကြည့်ဖတ်ရှုခဲ့သော စာမျက်နှာတိုင်းသည် ယခုအခါ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ပြင် ယင်းတို့ကို တိုက်ရိုက်မြင်သာစေသော နည်းလမ်းဖြင့် ပြသထားပြန်သည်။

ထိုစစ်မြင်းများ၏ ရှုပ်ထွေးလှသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေများကိုလည်း လှုပ်ရှားနေသော ပုံရိပ်များမှတစ်ဆင့် တိုက်ရိုက် ဖော်ပြနေသည်။ ထို့ပြင် တုပိုင်သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို ထင်းရှူးသီးပုံဂလင်းမှတစ်ဆင့် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး အိပ်မက်ထဲရှိ စစ်မြင်းနှင့် ဆက်သွယ်ရန် စိတ်လှိုင်းများကို ဖန်တီးနိုင်သည်။ ဆက်သွယ်မှု မှန်ကန်သွားသည်နှင့် လူနှင့် မြင်း၏ စိတ်လှိုင်းအလျားများ ထပ်တူကျသွားကာ စစ်မြင်း၏ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ထူးခြားဆန်းကြယ်လှသည်။

စစ်မြင်း၏ စိတ်စွမ်းအင်သည် ယင်း၏ ဦးနှောက်အတွင်း၌သာ တည်ရှိပြီး စိတ်စွမ်းအင်နိုးထမှု မရှိသောကြောင့် ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ စစ်မြင်းတစ်ကောင်၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ စိတ်လှိုင်းအလျားများဟု ခေါ်ဆိုသော အရာများသည် လူသားဦးနှောက်ရှိ အတွေးအခေါ်များနှင့် ဦးနှောက်၏ အမိန့်ပေးချက်များနှင့် တူညီသည်။

ထို့ပြင် စစ်မြင်းများသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခုခံကာကွယ်မှု အလွန် အားနည်းသဖြင့် စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ခံရနိုင်သည်။ ဤအရာသည် လူသားတစ်ဦးအတွက်မူ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် တုပိုင်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များ၏ အထူးကြိမ်နှုန်း လှိုင်းအလျားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မှတ်သားရမည် ဖြစ်သည်။

ပြေးခြင်း၊ အရှိန်မြှင့်ခြင်း၊ ကွေ့ခြင်း၊ ခြေထောက်မြှောက်ခြင်း စသည်ဖြင့် အသေးစိတ် အမိန့်ပေးချက် တစ်ခုချင်းစီတိုင်းတွင် စိတ်လှိုင်းအလျားတစ်ခုစီ ရှိပြီး စုစုပေါင်း ရာချီ သို့မဟုတ် ထောင်ချီ၍ပင် ရှိသည်။

သေချာသည်မှာ လက်ရှိ တုပိုင်၏ ဦးနှောက်စွမ်းရည်သည် လက်တွေ့ဘဝထက် ၁၀ ဆ ပိုမိုမြင့်မားနေပြီဖြစ်ရာ ဤ ထောင်ပေါင်းများစွာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များကို မှတ်မိရန် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

စိန်ခေါ်မှုမှာ ဤစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမိန့်ပေးချက်များကို လွယ်ကူလျင်မြန်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ မြင်းပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် စစ်မြင်းကို ခုန်ခိုင်းရန် ဦးစွာ စဉ်းစားပြီးမှ ထိုခုန်ပျံမှုအတွက် လိုအပ်သော စိတ်စွမ်းအင်ကို ထင်းရှူးသီးပုံဂလင်းမှတစ်ဆင့် ထုတ်လွှတ်ရန် ကြိုးစားနေ၍ မဖြစ်ပေ။ ထိုအချိန်ရောက်မှဆိုလျှင် အလွန် နောက်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်နိုင်ရန်အတွက် စစ်မြင်းကို မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်နိုင်ရမည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဘယ်ခြေထောက်ကို လှမ်းလိုက်သည့်အခါ သို့မဟုတ် ညာလက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ ဤဦးနှောက် အမိန့်ပေးချက်များကို စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘဲ ဦးနှောက်ထဲတွင် အလိုအလျောက် အမိန့်ပေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သားရဲဘာသာစကား ကို စိတ်တိုင်းကျ အသုံးပြုလိုပါက ဤထောင်ပေါင်းများစွာသော စိတ်လှိုင်းအလျားများကို ပြီးပြည့်စုံစွာ မှတ်သားထားရန် လိုအပ်သည်။ ထို့နောက် ယင်းတို့ကို ဆက်တိုက် အသုံးပြုပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမိန့်ပေးချက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဦးနှောက်ထဲသို့ မပြတ်တမ်း ထုတ်လွှတ်နေရမည်။

နောက်ဆုံးတွင် စစ်မြင်းနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားပြီး လူနှင့် မြင်း ပေါင်းစည်းသွားစေရန် မြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွေးခေါ်တတ်လာရမည်ဖြစ်လေ၏။

အပိုင်း ၁၆၉ ပြီး။