အခန်း (၁၇၄)

စစ်မြင်း ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းသည် ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလုံးကို ပြီးဆုံးအောင် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေ။ အနိုင်ရဖို့ ဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင်။ တုပိုင်တွင် နတ်ဘုရား မြင်းစီးစွမ်းရည် ရှိလျှင်တောင် အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီမိသားစု ပြင်ဆင်ပေးထားသော မြင်း ၁၀ ကောင်သည် အရည်အသွေး ကွဲပြားကြသည်။ အချို့ ကောင်းပြီး အချို့ ဆိုးသည်။ သို့သော် မည်သည့်မြင်းမျှ ပြိုင်ပွဲတစ်ခုလုံးကို ပြီးဆုံးအောင် မယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပေ။ မည်သည့်မြင်းမျှ ခံနိုင်ရည် အလုံအလောက် မရှိကြပေ။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ မြင်းကောင်း ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒါကို သုံးပြီး ပြိုင်လို့ မရဘူးလား။”

“ဒါပေါ့ မရဘူး။” လီချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒါက လောင်းကြေးလေ။” သို့သော် ဤမြင်း ၁၀ ကောင်စလုံး အသုံးမဝင်ပေ။ အကယ်၍ ယင်းတို့ထဲမှ တစ်ကောင်ကို အတင်းအကျပ် အသုံးပြုပါက ပြိုင်ပွဲတွင် သေချာပေါက် ရှုံးနိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အော်သံတစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အရပ်ရှည်ပြီး ပိန်ပါးသော မြင်းတစ်ကောင်သည် တောင်စောင်းမှ ပြေးဆင်းလာသည်။ ယင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် တပ်မက်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ လီချန်ချန်၏ အာခါတက်ခီမြင်းဆီသို့ တည့်တည့် ဦးတည်လာနေသည်။

ဤသည်မှာ မြင်းရိုင်းတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး အလွန် ရုပ်ဆိုးသည်။ ယင်းကို ဆေးခပ်ပြီး ထျန်လုံမြင်းခြံမှ လူများက ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က မြင်းခြံတစ်ခုလုံးသည် ယင်းကို ရတနာအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ယဉ်ပါးအောင် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

ထို့ပြင် ယင်းသည် လူအများအပြားကို ဒဏ်ရာရစေခဲ့သဖြင့် လှောင်ပိတ်ထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ မထင်မှတ်ဘဲ လီချန်ချန်၏ အာခါတက်ခီမြင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယင်းသည် အိပ်မက်ချစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သစ်သားခြံစည်းရိုးကို ကန်ကျောက်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယင်းသည် ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေပြီး အတော်လေး ရုပ်ဆိုးသော်လည်း ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် သန်မာပြီး စွမ်းအားကြီးကာ အလွန် မြန်ဆန်သည်။ သာမန် စစ်မြင်းများထက် များစွာ ပိုမြင့်ပြီး ခွာများသည်လည်း ပိုကြီးသည်။

အနည်းငယ် ပိန်ပါးနေသော်လည်း အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး စွမ်းအားကြီးမားရာ မြင်းရိုင်းများ၏ ဘုရင်အစစ် ဖြစ်ပေသည်။

“ဖမ်းထား။ တားထားလိုက်။ ဒီကောင်စုတ်သာ ငါ့ရဲ့ အာခါတက်ခီမြင်းကို လာထိရင် နင်တို့အားလုံးကို သတ်ပစ်မယ်။”

လီချန်ချန် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ ချက်ချင်းပင် မြင်းထိန်းသမား ဒါဇင်ကျော် ရှေ့တိုးလာပြီး မြင်းရိုင်းကို အရှင်ဖမ်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

မြင်းရိုင်းသည် ချက်ချင်းပင် သောင်းကျန်းလာပြီး ကိုက်ခြင်း။ ကန်ကျောက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ရာ အချိန်တိုအတွင်း မြင်းထိန်းသမား ၃ ဦး ဒဏ်ရာရသွားပြီး တစ်ဦးမှာ ခြေထောက်ကျိုးသွားသည်။

ယင်းသည် အလွန် ဒေါသထွက်လွယ်ပြီး ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် သန်မာသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ မြင်းရိုင်းသည် အခြားမြင်းမများအတွက် သေစေလောက်သော ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေပြီး မြင်းမ ၄ ကောင် ၅ ကောင် ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာကာ မိတ်လိုက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

ချက်ချင်းပင် ယင်းက ထပ်မံ ကန်ကျောက်လိုက်ရာ မြင်းရိုင်းမ အများအပြား သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အခြားမြင်းထီးများက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်သွားပြီး ယင်းကို ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်ကြရာ မြင်းထီး ၆ ကောင်က ၁ ကောင်ကို ဝိုင်းတိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရလဒ်ကတော့ သူသည် မြင်း ၆ ကောင်ကို တစ်ကိုယ်တည်း အနိုင်ယူပြီး ကြီးကျယ်သော အောင်ပွဲကို ရရှိခဲ့သည်။ မြင်းထီး ၆ ကောင်သည် စုတ်ပြတ်သပ်ပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်ကာ အရိုးများ ကျိုးပြီး ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးသွားကြရသည်။

လီမိသားစု စစ်သည်များသည် အခွင့်ကောင်းယူကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး စွမ်းအားကြီးသော မြင်းရိုင်းကို သိုင်းပညာဖြင့် ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။

ယင်းသည် ဆက်လက် ရုန်းကန်ပြီး အသည်းအသန် ဟိန်းဟောက်နေရာ မြေကြီးပေါ်ရှိ မြေဆီလွှာများပင် လန်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ တကယ်ကို မယဉ်ပါးဘဲ ရိုင်းစိုင်းလှသည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး စွမ်းအားကြီးသော မြင်းရိုင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ တုပိုင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။

“ငါ အဲကောင်ကို လိုချင်တယ်။ “

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီချန်ချန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဤမြင်းရိုင်းသည် ရက်စက်သော သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်သော မြင်းထိန်းသမားပင် မနိုင်နင်းနိုင်ရာ တုပိုင်ကဲ့သို့ လူသစ်တစ်ယောက်ဆိုလျှင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပေ။ သူသည် မြင်းကျောပေါ် မရောက်ခင်မှာပင် ကန်သတ်ခံရပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် ဤ ဝိညာဉ်ကြွေလမ်းကြောင်း သည် အလွန် အန္တရာယ်များလှရာ ဤကဲ့သို့ မယဉ်ပါးသော မြင်းရိုင်းကို စီးနင်းခြင်းသည် အချိန်မရွေး သေလမ်းရှာခြင်းနှင့် တူညီသည်။

တုပိုင်သည် တကယ်ပင် မသိနားမလည်ဘဲ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် တုပိုင် သေလမ်းရှာနေမှတော့ လီချန်ချန်အနေဖြင့် တားဆီးရန် ပျော်ရွှင်လွန်းနေသည်။

ရွှဲ့ကွမ်ရင်နှင့် ချူဟုန်မြန်တို့ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။ ဤမြင်းရိုင်းသည် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အန္တရာယ်များလွန်းသည်။

“တုပိုင်။ မလုပ်ခင် နှစ်ခါလောက် စဉ်းစားဦး။” ချူဟုန်မြန်က ပြောလိုက်သည်။

တုပိုင် ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့။”

အမှန်တကယ်တွင် သူ့၌ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ ဤမြင်းရိုင်း တစ်ကောင်တည်းသာ ပြိုင်ပွဲကို ပြီးဆုံးအောင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ကြွေလမ်းကြောင်း တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မည့် ခံနိုင်ရည် ရှိသည်။

လီချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီ မြင်းရိုင်းကို ဖိချုပ်ထားလိုက်။ ပြီးရင် တုပိုင်ကို စီးခိုင်းလိုက်။”

“ဟုတ်ကဲ့။” ထို့နောက် လီမိသားစုမှ စစ်သည်အများအပြားသည် အရပ်ရှည်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်းရိုင်းကို ဝိညာဉ်ကြွေလမ်းကြောင်း၏ စမှတ်သို့ ခက်ခက်ခဲခဲ သယ်ဆောင်သွားလိုက်ကြရသည်။

ဤမြင်းရိုင်းသည် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လွန်းသဖြင့် လီမိသားစု စစ်သည် ၈ ဦးကို လုံးဝ မောပန်းနွမ်းနယ်သွားစေပြီး ချွေးများဖြင့် ရွှဲနှစ်သွားစေသည်။ မြင်းရိုင်းအပေါ် ဇက်ကြိုး ကုန်းနှီးနှင့် ခြေနင်းများ တပ်ဆင်နိုင်ပြီးနောက် တုပိုင် မြင်းပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မြင်းရိုင်းသည် ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေလေသည်။ အမိန့်တစ်ချက် ပေးလိုက်သည်နှင့် လီမိသားစု စစ်သည် ၈ ဦးသည် လက်လွှတ်လိုက်ကြမည် ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်းပင် တုပိုင်ကို လန်ကျသွားစေကာ နင်းချေသတ်ပစ်ပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးထွက်သံယို အပေါက်များ ဖြစ်ပေါ်စေပေလိမ့်မည်။

လီချန်ချန်သည် ဤမြင်ကွင်းကို အသည်းအသန် မြင်တွေ့ချင်နေသည်။ တုပိုင်သည် သေလမ်း တောင်းနေခြင်းပင်။ ဝိညာဉ်ကြွေလမ်းကြောင်း သည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်ပြီး စမှတ်နှင့် ပန်းတိုင် တူညီသည်။ ချူဟုန်မြန်သည် သဲနာရီကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လက်ကို မြင့်မြင့်မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အသင့်ပြင်။”

ထို့နောက် သူမသည် သဲနာရီကို ဇောက်ထိုး ပြောင်းလိုက်ပြီး အချိန်မှတ်ခြင်း စတင်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် တုပိုင်ထံသို့ ပြေးသွားသည်။ လီမိသားစု စစ်သည်များ လက်လွှတ်လိုက်တော့မည် ဖြစ်ပြီး တုပိုင် မြင်းပေါ်မှ လွင့်စင်ကျတော့မည် ဖြစ်ရာ သူမ ဝင်ရောက် ကယ်တင်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

“သွား။”

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် လီချန်ချန်၏ အာခါတက်ခီမြင်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး တစ်စက္ကန့်လျှင် ၂၃ မီတာဟူသော အံ့မခန်း အရှိန်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ဤသည်မှာ ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အမြန်ဆုံး သွေးကောင်းမြင်းထက် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော် ပိုမြန်နေသဖြင့် ယင်း၏ အရှိန်မှာ တကယ်ပင် မှတ်သားလောက်ပေသည်။

ယင်းသည် တန်ဖိုးဖြတ်မရသော အာခါတက်ခီမြင်း ဟူသော ဂုဏ်သတင်းနှင့် အမှန်တကယ် ထိုက်တန်လှသည်။ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးပြီးနောက် လီမိသားစု စစ်သည် ၈ ဦးသည် ချက်ချင်း လက်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

လွတ်လပ်သွားသော မြင်းရိုင်းသည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်စွာ ခုန်ပေါက်လာပြီး ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု သက်ရောက်လာရာ တုပိုင်ကို မြင်းပေါ်မှ လွင့်စင်ကျလုနီးပါး ဖြစ်စေပြီး နင်းချေသတ်ပစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။ ချူဟုန်မြန်နှင့် ရွှဲ့ကွမ်ရင်တို့ ကယ်တင်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။

သို့သော် မြင်းရိုင်းသည် နောက်တစ်ခဏ၌ ချက်ချင်း ငြိမ်သက်သွားသည်။ ယင်းသည် ရက်စက်သော သားရဲတစ်ကောင်အဖြစ်မှ ငြိမ်သက်ပြီး ခန့်ညားသော လူသားတစ်ယောက်အဖြစ် တိုက်ရိုက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယင်းကို တုပိုင်က စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အမိန့်ပေးချက်များ အသုံးပြု၍ တိုက်ရိုက် ထိန်းချုပ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် ရိုင်းစိုင်းပါစေ။ ရက်စက်ပါစေ။ စိတ်စွမ်းအင်၏ ထိန်းချုပ်မှုကို မခုခံနိုင်ပေ။

“ဟိုဘက်က မြင်းမကို မြင်လား။ အဲဒါ အာခါတက်ခီမြင်းပဲ။ သူ့ဆီ ပြေးသွားပြီး သူ့ကို တတ်လုပ်စမ်း။”

တုပိုင်၏ အမိန့်ပေးချက်ကြောင့် မြင်းရိုင်းသည် ရူးသွပ်သူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လီချန်ချန် စီးနင်းထားသော အာခါတက်ခီမြင်းနောက်သို့ အသည်းအသန် လိုက်လေတော့သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းသည် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝ ကြောင်အသွားကြသည်။

ဤမြင်းရိုင်းများသည် ခုနလေးတင် အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်နေခဲ့ပြီး ဖမ်းဆီးထားသည်မှာ တစ်လကျော်ပြီ ဖြစ်သည်။ မြင်းထိန်းသမား ဒါဇင်ကျော် အလှည့်ကျ နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးခဲ့သော်လည်း ယဉ်ပါးအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့်သော် တုပိုင်၏ လက်ထဲတွင်တော့ ဆရာမသားကဲ့သို့ အလွန်အမင်းကို လိမ္မာနေလေသည်။

တုပိုင် မည်ကဲ့သို့သော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုခဲ့သည်နည်း။ ချက်ချင်းပင် တုပိုင်သည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

“မြန်မြန်... မြန်မြန်... မြန်မြန်...”

“တိုက်... သူ့ကို သတ်...”

တုပိုင်သည် ဤမြင်းရိုင်းအုပ်ကို စီးနင်းလျက် လီချန်ချန်၏ နောက်သို့ လိုက်ကာ လည်ပင်းကျိုးမတတ် အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

အပိုင်း ၁၇၄ ပြီး။