အခန်း (၁၇၆)

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကြိုးတံတားသည် ယိမ်းထိုးနေသဖြင့် မြင်းစီးသူသည် တည်ငြိမ်သော အရှိန်ဖြင့် မပြေးလျှင် မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း မပြေးလျှင် သို့မဟုတ် ခွာချလိုက်သည့် အားမညီလျှင် ကြိုးတံတားသည် ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးလာမည် ဖြစ်ပြီး မြင်းစီးသူ သို့မဟုတ် မြင်း ပြုတ်ကျသွားသည့် ဆိုးရွားသော မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ မြင်မားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စစ်မြင်းအများစုသည် တံတားပေါ်သို့ တက်ရန် သတ္တိပင် မရှိကြဟု ပြောလျှင် မျှတပေသည်။ တက်ရဲသည် ဆိုလျှင်တောင် မျက်လုံးကို အဝတ်စည်းထားရပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ ရှေ့ဆက်ရဲကြသည်။ အရှိန်မတင်ရဲပေ။ အကယ်၍ ပြင်းထန်သော ယိမ်းထိုးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပါက သေချာပေါက် သေဆုံးရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တုပိုင်၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော မြင်းရိုင်းသည် ပြီးပြည့်စုံသော နည်းလမ်းဖြင့် ဖြတ်ကျော်နိုင်လေသည်။ အရှိန်ညီညာမှု၊ မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း သွားလာမှု၊ ခြေလှမ်းတိုင်း၏ စည်းချက်နှင့် အားတို့သည် ပြီးပြည့်စုံနေသည်။ ထို့ကြောင့် ကြိုးတံတားကို ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းထိုးစေခြင်း မရှိသလောက်ပင်။

လူနှင့်မြင်း တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသော အခြေအနေတွင် တုပိုင်သည် ကြောက်ရွံ့မှုကို မေ့လျော့နေပြီး မြင်းရိုင်းသည်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုကို မေ့လျော့နေသည်။ သို့မဟုတ် ဤရက်စက်သော သားရဲသည် ကြောက်ရွံ့မှု ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ ဆိုတာကိုပင် မသိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် အလွန် သတိထားပြီး ဖြတ်ကူးရမည့် ကြိုးတံတားကို တုပိုင်၏ မြင်းရိုင်းသည် လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြတ်ကျော်သွားလေသည်။ ကြိုးတံတားသည် မီတာ ၈၀၀ ရှည်လျားပြီး အမြန်ဆုံး မြင်းများပင်လျှင် ဖြတ်ကူးရန် ၂ မိနစ် ၃ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်သည်။ တုပိုင်၏ မြင်းရိုင်းဘုရင်သည် ၁ မိနစ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်ကြိမ် ယင်းသည် ယခင် အမြန်ဆုံး စံချိန်ကို လုံးဝ ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။ ကြိုးတံတားကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ကျဉ်းမြောင်းသော လျှိုမြောင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ လျှိုမြောင်သည် အလွန် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ကွေ့ကောက်ကာ အကျယ်ဆုံးနေရာသည် ၂ မီတာအောက်သာ ရှိပြီး အကျဉ်းဆုံးနေရာသည် ၁ မီတာအောက်သာ ရှိသည်။

မည်သည့်မြင်းမဆို မဖြတ်ကျော်မီ အလွန် သတိထားပြီး အရှိန်လျှော့ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ထက်ရှသော ကျောက်ဆောင်မျက်နှာပြင်များဖြင့် ပွတ်တိုက်မိပြီး သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နိုင်သလို ဗိုက်ပြဲသွားသည်အထိ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် ဤကျဉ်းမြောင်းသော လျှိုမြောင်သည် တစ်ကြိမ်လျှင် မြင်းတစ်ကောင်သာ ဖြတ်သန်းခွင့် ပြုသည်။

အလွန် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသဖြင့် တုပိုင်သည် မြင်းကျောပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်စွာ ဆက်လက် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လူနှင့်မြင်း တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သည့် အတားအဆီးမျှ မရှိဘဲ မီတာ ၁,၃၀၀ ရှည်လျားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လျှိုမြောင်ကို လျင်မြန် ချောမွေ့စွာ ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။ အရှိန် အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသော်လည်း အခြားမြင်းများထက် အဆများစွာ ပိုမြန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤကျဉ်းမြောင်းသော လျှိုမြောင်ကို ဖြတ်ကျော်ရာတွင် တုပိုင်၏ အချိန်သည် ယခင် စံချိန်ဟောင်းများ အားလုံးကို ကြီးမားစွာ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။၂ မိနစ်ခွဲသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ နောက်တစ်ဆင့်တွင် ဝိညာဉ်ကြွေလမ်းကြောင်း ၏ နောက်ဆုံး၊ အခက်ခဲဆုံး၊ အန္တရာယ်အများဆုံးနှင့် အရှည်လျားဆုံး အပိုင်း ဖြစ်သည့် အကွေ့အကောက်များ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပါဝင်သော ကျဉ်းမြောင်းသည့် ချောက်ကမ်းပါးလမ်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤသည်မှာ တောင်နံရံကို ထွင်းထုထားသော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြောင်း ဖြစ်ပြီး ကွေ့ကောက် ရှုပ်ထွေးကာ ၉ လီ ၄,၅၀၀ မီတာ တိတိ ရှည်လျားသည်။

လမ်းကြောင်းသည် ၂ မီတာသာ ကျယ်ဝန်းပြီး အကာအရံများ မရှိပေ။ တစ်ဖက်တွင် မီတာရာပေါင်းများစွာ နက်သော ချောက်ကမ်းပါး ရှိပြီး ပြုတ်ကျသွားပါက တစ်စစီ ကြေမွသွားကာ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်စရာ နေရာပင် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ကြွေလမ်းကြောင်း တစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အဆင့်ဖြစ်ပြီး လူသေဆုံးမှုများ အများဆုံး ဖြစ်ပွားရာ နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း ဤနေရာ၌ လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ကြရသည်။

ထို့ပြင် ဤလမ်းကြောင်းသည် မူလက မြင်းစီးပြိုင်ပွဲအတွက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စစ်တပ် ရိက္ခာသယ်ယူပို့ဆောင်ရေးအတွက် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသို့ ရောက်လာသော မည်သည့် စစ်မြင်းမဆို အလွန် သတိထားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာ သွားလာရမည် ဖြစ်ကာ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် မပြေးရဲကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သိပ်မသွားမီမှာပင် ကွေ့ရမည် ဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ရပ်တန့်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အရှိန်များလွန်းပါက ရပ်တန့်နိုင်မည် မဟုတ်ဘဲ မီတာရာပေါင်းများစွာ မြင့်သော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပေလိမ့်မည်။

သို့သော် တုပိုင်အတွက်မူ ယင်းသည် ပြီးပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် ဟန်ရေးပြ ကပြကွက် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူနှင့်မြင်းကြား ပြီးပြည့်စုံသော သဟဇာတဖြစ်မှုနှင့်အတူ သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် နေရာတိုင်း၏ အရှိန်နှင့် အကွေ့အကောက်များကို အစွန်းရောက်သည်အထိ တွက်ချက်နိုင်ပြီး အမှားအယွင်း အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ အရှိန်အပြည့်ဖြင့် ဒုန်းစိုင်းပြေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ တိကျသော တွက်ချက်မှုများဖြင့် ရိုင်းစိုင်းချင်သလောက် ရိုင်းစိုင်းစွာ ဒုန်းစိုင်းမောင်းနှင်နိုင်သည်။ အရှိန်လျှော့ရန် လုံးဝ မလိုအပ်သလောက်ဖြစ်သည်။ ကွေ့ကောက်သော ချောက်ကမ်းပါးလမ်းတစ်လျှောက် လည်ပင်းကျိုးမတတ် အရှိန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားကြသည်။

၉ လီ ရှည်လျားသော ချောက်ကမ်းပါးလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် အခြား ထူးချွန်သော စစ်မြင်းများအတွက် အနည်းဆုံး ၁၅ မိနစ် ကြာမြင့်သည်။ တုပိုင်နှင့် မြင်းရိုင်းအတွက်မူ ၆ မိနစ်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ အံ့မခန်း ၆ မိနစ် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အခြား မြင်းပြိုင်သူများအတွက် တုပိုင်သည် အနိုင်ရသူ မဟုတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်သူ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ စိတ်စွမ်းအင် နိုးထခြင်း၏ စွမ်းအား။ သားရဲဘာသာစကား မြင်းစီးခြင်းကဏ္ဍကျမ်းစာအုပ်၏ စွမ်းအားနှင့် နင်ဇောင်ဝူ၏ နောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်အင်အားစု၏ စွမ်းအား ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုတစ်ကြိမ် တုပိုင်နှင့် လီချန်ချန်၏ မြင်းပြိုင်ပွဲသည် အောင်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ လုံးဝဥဿုံ ချေမှုန်းပစ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီချန်ချန်သည် ထိပ်တန်း အရည်အသွေးရှိသော အာခါတက်ခီမြင်းကို ပိုင်ဆိုင်သည့် မြင်းစီးပါရမီရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက စိတ်စွမ်းအင် နိုးထခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။

အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ လီချန်ချန်၏ မြင်းစီးစွမ်းရည်သည် အမှန်တကယ် ပြိုင်ဘက်ကင်းသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမသည် အနောက်တောင်ပိုင်း စော်ဘွားမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ မြင်းစီးပြိုင်ပွဲတွင် အမြဲတမ်း ပထမရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တုပိုင်သည် လူနှင့်မြင်း ပေါင်းစည်းခြင်းကို အသုံးပြုခဲ့ရာ ယင်းသည် တရားမျှတသော တိုက်ပွဲတစ်ခု လုံးဝ မဟုတ်တော့ဘဲ ခေတ်ကြီးတစ်ခေတ်လုံးကိုပင် ပြောင်းလဲစေမည့် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံး တင့်ကားမောင်းသူက အကောင်းဆုံး တင့်ကားကို မောင်းနှင်နေသော်လည်း စက်ရုပ်ကို မနိုင်နိုင်သည့် အဖြစ်မျိုးနှင့် တူညီသည်။

ထို့ကြောင့် လီချန်ချန် တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသတ်ခံရခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေ ရလဒ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နင်ဇောင်ဝူသည် ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်မှ အင်အားစုသည်လည်း ယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးသည်။ ဝိညာဉ်ကြွေလမ်းကြောင်း ၏ နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်သော အကွေ့ကိုးခု အချိုးတစ်ဆယ့်ရှစ်ခု ပါဝင်သည့် ကွေ့ကောက်သော ချောက်ကမ်းပါးလမ်းသည် ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

တုပိုင်အတွက်မူ ဤမြင်းပြိုင်ပွဲသည် ပြီးဆုံးတော့မည် ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် မီတာရာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော မြေပြန့်လမ်းပိုင်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပန်းဝင်ရန်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ရလဒ်ကတော့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။

ထိုအချိန်တွင် လီချန်ချန်သည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသက်ကာ ဒုတိယမြောက် ကြိုးတံတားဆီသို့ ဦးတည်နေရုံသာ ရှိသေးသည်။ သူမသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလွန် ဂုဏ်ယူနေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် သူမသည် ထူးခြားကောင်းမွန်စွာ စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ယခင် စံချိန်ဟောင်းကို ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့သည်။

တုပိုင်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမ အနည်းငယ် အံ့သြခဲ့သော်လည်း သူသည် သေချာပေါက် အဝေးကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စော်ဘွားမင်းသမီး လီချန်ချန်သည် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်ရခြင်းက အလွန် အထီးကျန်ဆန်လှသည်။ သို့သော် တုပိုင် ပန်းဝင်တော့မည်ကို သူမ မသိရှိခဲ့ပေ။

အပိုင်း ၁၇၆ ပြီး။