အခန်း (၁၈၂)

သူသည် အရှေ့အင်ပါယာ၏ နင်ဂျာပညာကို ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်အထိ ကျွမ်းကျင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ “ နင်ဆန်း။ ခင်ဗျား လာမယ်ဆိုတာ ကျုပ် သိပြီးသားပါ။ ကျုပ် ဒီမှာ စောင့်နေတာ ကြာပါပြီ။ ကျုပ် ခင်ဗျားကို ဒီနေရာရောက်အောင် ခေါ်ခဲ့တာလေ။ ”

“ ဆုန်ချွဲကို ကျုပ် လုပ်ကြံခဲ့တာက နင်ဇောင်ဝူ။ ခင်ဗျားကို ရန်စလိုက်တာဆိုတာ ကျုပ် သိတယ်။ တာ့နင်အင်ပါယာရဲ့ သိုင်းပညာ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် ခင်ဗျား ကျုပ်ကို သတ်ကို သတ်ရမှာ။ ”

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခူအီသည် စကားတစ်ခွန်းကို တရုတ်ဘာသာဖြင့် ပြောပြီး နောက်တစ်ခွန်းကို ဂျပန်ဘာသာဖြင့် ပြောဆိုနေသည်။ ထို့နောက် နောက်ထပ် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး သူ၏ ပုံရိပ် ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ဝါးအိမ်အဝင်ဝတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။

ယခုအခါ သူသည် နင်ဇောင်ဝူနှင့် ပိုမို နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ တတိယမြောက် စကားကို ပြောရာတွင် ခူအီသည် ယိုးဒယားဘာသာစကားကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ ဖြစ်နိုင်တာက ခင်ဗျားရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်နေတာ။ ခင်ဗျားနဲ့ ကျုပ် ကြားက တိုက်ပွဲက အကောင်းဆုံးတွေရဲ့ တစ်ယောက်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်မှု ဖြစ်သင့်တယ်။ ”

နောက်ထပ် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြန်သည်။

ခူအီ၏ ပုံရိပ် ထပ်မံ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နင်ဇောင်ဝူနှင့် ၁၀ မီတာအောက်သာ ဝေးသော ခြံဝန်းထဲ၌ ပေါ်လာသည်။ ဤလူသည် အမှန်တကယ် ခန့်မှန်းရခက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ စတုတ္ထမြောက် စကားတွင် သူသည် တရုတ်ဘာသာစကားကို ပြန်လည် အသုံးပြုလိုက်သည်။

“ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အတွက်တော့ ရလဒ်ကသာ အရေးကြီးတယ်။ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို သတ်ခြင်းကသာ ကျုပ် လိုချင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရလဒ်ပဲ။ ”

“ ဝေါ... ဝေါ... ဝေါ...။ ” အပြင်ဘက် ရေကန်ထဲမှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ ဝါးအိမ်အတွင်းမှလည်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာကြသည်။

ထို့အပြင် ခြံဝန်းထဲရှိ မြေကြီးများ ကွဲအက်သွားပြီး မြေအောက်မှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီ ထိုးထွက်လာကြသည်။ တစ်ခဏချင်းအတွင်း ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် လုံးဝ ဝိုင်းရံခံလိုက်ရသည်။ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖွဲ့စည်းလိုက်ပြီး သူ့ကို ဝိုင်းရံထားရုံသာမက ခူအီနှင့် လုံးဝ ခြားသွားစေသည်။

နင်ဇောင်ဝူသည် အသက်အောင့်ထားပြီး ဓားကို ဖြည်းညင်းစွာ ကောက်ယူလိုက်ကာ ဓားလက်ကိုင်ရိုးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း ဓားကို မဆွဲထုတ်သေးပေ။

“ သတ်...။ ” လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခူအီ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် နင်ဇောင်ဝူထံသို့ ဓားများဖြင့် တပြိုင်နက် ထိုးနှက်လိုက်ကြသည်။ ခူအီသည် ခန့်မှန်းရခက်စွာ ပေါ်လာပြီး သူ၏ ဓားသည် ငရဲမှ သေမင်းအလင်းရောင်ကဲ့သို့ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ နင်ဇောင်ဝူ၏ လည်ပင်းရှေ့ လေထုထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူ။

ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်...။

ရမ်းလိုက်သည်...။

ထိုရမ်းချက်သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ အံ့သြဖွယ် ကျက်သရေ ရှိလှသည်။

တိုက်တန်များ၏ တိုက်ပွဲ။ ဆရာသခင်ကြီး နှစ်ပါး စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

ဓားတစ်ချက်သာ။ ဓားတစ်ချက်သာ လိုအပ်သည်။

စက္ကန့်ဝက်အကြာ...။

တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

လတ်ဆတ်သော သွေးများ စီးကျလာသည်...။

ဆရာသခင်ကြီး နှစ်ပါး။ ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ဓားချက်တစ်ချက်။ ခဏအကြာတွင် တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်။ ထို့နောက် ဆရာသခင်ကြီး နှစ်ပါးလုံးသည် ငြိမ်သက်နေကြပြီး နင်ဇောင်ဝူကို ဝိုင်းရံထားသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီသည်လည်း ငြိမ်သက်နေကြသည်။

“ ဖူး...။ ”

ဆရာသခင်ကြီးသည် အသက်အောင့်ထားရာမှ ယခုမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လည် ရှူထုတ်လိုက်သည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခူအီသည် နင်ဇောင်ဝူကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပျံ့နှံ့လာသည်။ သူ၏ လက်ထဲမှ သွေးစွန်းနေသော ဓားကို ခါရမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဓားကို စေ့စပ်သေချာစွာ ပြန်သိမ်းလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားသည် သင်ခန်းစာ စာအုပ်ထဲမှ အတိုင်း ပြီးပြည့်စုံနေပြီး ထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့်အညီ ဖြစ်နေသည်။

“ နင်ဆန်း။ ခင်ဗျား မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပါဘူး။ ” ခူအီက ပြောလိုက်သည်။

နင်ဇောင်ဝူ စကားမပြောဘဲ ခူအီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

“ နှုတ်ဆက်ပါတယ် နင်ဆန်း။ ” ခူအီက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဖြောင့်မတ်စွာ ဒူးထောက်လိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ အာမသရဆု အိုမီကာမိဘုရားသခင်။ ကျွန်တော် ရောက်လာပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂျပန်အင်ပါယာကို ဘုရားသခင် ကောင်းချီးပေးပါစေ။ ခူအီအင်ပါယာကို ဆက်လက် သစ္စာမစောင့်သိနိုင်တော့ပါဘူး။ ”

“ အမေ...။ ”

လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခူအီသည် အမေဟု အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များ ကျယ်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ ချည်မျှင်ကဲ့သို့ ပါးလွှာသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးအနည်းငယ်သာ စီးကျလာသည်။

သို့သော် သူ၏ အတွင်းကလီစာများသည် နင်ဇောင်ဝူ၏ လက်ချက်ဖြင့် လုံးဝ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ ဖူး...။ ”

ခူအီသည် နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျလျက် သေဆုံးသွားလေသည်။ အရှေ့အင်ပါယာ၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သော သူသည် ယိုးဒယားနိုင်ငံကို သစ္စာစောင့်သိသယောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အန်နမ်နိုင်ငံမှ သစ္စာဖောက်များကို အလုပ်အကျွေး ပြုခဲ့သည်။

သို့သော် သူ အမှန်တကယ် သစ္စာရှိခဲ့သည်မှာ လူတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပြီး ဂျပန်အင်ပါယာ၏ ဧကရာဇ် ဖြစ်ကာ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရန်သူမှာ တာ့နင်အင်ပါယာ ဖြစ်သည်။

နင်ဇောင်ဝူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆရာသခင်ကြီးလို့ ကြွေးကြော်တိုင်း သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း တူညီကြတာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ လူအများကြီး ရှိရုံနဲ့ အနိုင်ရနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ”

ထို့နောက် ဆရာသခင်ကြီးသည် လက်ထဲမှ ဓားကို ညင်သာစွာ ခါရမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ဓားသည် အစက်အပြောက်ကင်းစင်နေပြီး သွေးနံ့သာ ကျန်ရစ်သည်။

“ ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...။ ”

ဆရာသခင်ကြီးသည် ဓားကို ညင်သာစွာ ခါရမ်းလိုက်ရာ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည်။ သူ့ကို ဝိုင်းရံထားသော ရန်သူ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားကာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတည်းသာ။ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုတည်းဖြင့် ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ခူအီကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက သူတို့နှစ်ဦးကြား ရပ်နေသော ဂျပန်အင်ပါယာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီကိုပါ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ထိုဓားချက်သည် အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းပြားသော လှုပ်ရှားမှုများ ကင်းမဲ့နေသည်။ သက်တံကဲ့သို့ လှပသော ဓားအရှိန်အဝါ သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော ဓားအရှိန်အဝါ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ဆရာသခင်ကြီး တစ်ပါး ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တာ့နင်အင်ပါယာ၏ သိုင်းပညာ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နင်ဇောင်ဝူသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လှမ်းထိလိုက်ရာ လက်များ သွေးစွန်းသွားသည်။

သူ၏ စောစောက လှုပ်ရှားမှုသည် သေချာပေါက် သေမင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ခူအီနှင့် ရန်သူ အားလုံးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆုတ်ခွာစရာ လမ်းမချန်ဘဲ အတူတကွ ပျက်စီးသွားခြင်းကို ပိုနှစ်သက်သည်။ ဤသည်မှာ နင်ဇောင်ဝူ ဖြစ်သည်။ ခံစားလွယ်ပြီး အလွန်အမင်း တွေးတောတတ်ကာ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည် နိမ့်ပါးပြီး သူသည် မကြာခဏ စိတ်ဓာတ်ကျတတ်သည်။ သို့သော် လှုပ်ရှားသည်နှင့် ပြတ်သားသူ ဖြစ်သည်။

နင်ဇောင်ဝူတွင် ခံစစ်မရှိခြင်းနှင့် ခူအီ၏ ဓားသိုင်းသည် အလွန် ခန့်မှန်းရခက်ခြင်းတို့ကြောင့် ခူအီသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နှလုံးကို မထိမှန်သော်လည်း အဆုတ်ကို ထိမှန်သွားသည်။

“ အဟွတ်...။ အဟွတ်...။ ” ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီးနောက် နင်ဇောင်ဝူသည် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။

ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် နင်ဇောင်ဝူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ ငါ့ရဲ့ တာ့နင်အင်ပါယာကို စော်ကားတဲ့သူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးဝေး ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခံရမယ်။ ”

ထိုစကားလုံးများကို ပြောလိုက်ပုံသည် လွှမ်းမိုးထားသော အာဏာရှင်ဆန်သည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

“ တာ့နင်မင်းဆက်က မကြာခင် ကျဆုံးတော့မှာပဲ။ မကြာခင် အဆုံးသတ်ရတော့မှာပဲ...။ ”

နင်ဇောင်ဝူသည် အလွန် ဒေါသထွက်နေပြီး ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။

“ ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ။ ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ။ ” နင်ဇောင်ဝူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အသက်ငင်နေသော တုပိုင်ကို ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်၏ မျက်လုံးများသည် နီရဲ ရောင်ရမ်းနေပြီး အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

သုံးရက်နှင့် သုံးည ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း တုပိုင် နိုးမလာသေးပေ။ အမှန်တကယ်တွင် သူ၏ အသက်ရှူသံသည် ပိုမို အားနည်းလာသည်။

တုပိုင် မူးမေ့လဲကျသွားသော်လည်း ချူဟုန်မြန်ရော သူမပါ ကိစ္စကြီးဟု မထင်မှတ်ခဲ့ကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တုပိုင်သည် မြှားထိမှန်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အနည်းငယ် ပွတ်သပ်ရုံသာ ထိခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်သည် ဒဏ်ရာကို ချက်ချင်း ခွဲစိတ်ပြီး အဆိပ်သွေးများကို စုပ်ထုတ်ခဲ့သည်။

စစ်အမိန့်သည် အရေးကြီးဆုံး ဖြစ်သောကြောင့် ချူဟုန်မြန်သည် မိသားစု အစောင့်အရှောက် ဒါဇင်နှင့်ချီကို ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက် တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ တောင်ဘက်သို့ ချီတက်သွားခဲ့ပြီး တုပိုင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်အားလုံးကို သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်အား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ တုပိုင်၏ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာခဲ့သည်။ သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်သည် သမားတော်များနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီ ခေါ်ယူပြီး အဆိပ်ဖြေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သို့သော် အဆိပ်သည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသဖြင့် မည်သူမျှ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ထို့နောက် သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်သည် လူများကို ဦးဆောင်ကာ လီမိသားစု စံအိမ်တော်သို့ သွားရောက်ပြီး တုပိုင်၏ အဆိပ်ကို ကုသပေးရန် လီချန်ချန်အား ဖိအားပေးခဲ့သည်။

သို့သော် လီချန်ချန်ကို မတွေ့ရမီမှာပင် တိုက်ရိုက် တိုက်ခိုက်ခံခဲ့ရပြီး သွေးနဂါးဂိုဏ်းမှ ညီအစ်ကို ဒါဇင်နှင့်ချီ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

ထို့နောက် သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်သည် ကျန်းနန်နယ်စားမင်း အိမ်တော်သို့ သွားရောက်ပြီး သခင်လေးနှင့် သခင်မကြီးတို့အား ဖိအားပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အရေးပါသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး နှစ်ဦးသည်လည်း လီချန်ချန်အား ဖိအားပေးရန် လီမိသားစု စံအိမ်တော်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကြသည်။

သို့သော် လီချန်ချန်က အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

“ တုပိုင် အဆိပ်မိတာက ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါတို့က သူ့ကို ကုသပေးမယ့် နည်းလမ်းကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာပေးနိုင်မှာလဲ။ ”

လီချန်ချန်သည် ကျန်းနန်နယ်စားမင်းကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သော်လည်း သခင်မကြီးနှင့် သခင်လေးကိုမူ သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်သည် လီမိသားစု စံအိမ်တော် အဝင်ဝတွင် တစ်ရက်လုံး ဒူးထောက်ကာ မည်သည့် အဆိပ်မျိုး ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရန်နှင့် အဆိပ်ဖြေဆေးကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနိုင်ရန် လီမိသားစုကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။

သို့သော် လီမိသားစု စံအိမ်တော် တံခါးကြီးသည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသည်။

လီတောက်ကျိန်းနှင့် လီချန်ချန် ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူတို့သည် သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်ကို တစ်ချက်လေးပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားလေ့ ရှိသည်။

ထို့ပြင် တုပိုင်ကို ကုသပေးခဲ့သော အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်များနှင့် သမားတော်များ အားလုံးသည် နားမလည်နိုင်လောက်အောင် အသတ်ခံလိုက်ရပြီး ဆေးခန်းကိုပင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ လီမိသားစု၏ မောက်မာမှု ဖြစ်သည်။ လီမိသားစု ဖျက်ဆီးချင်သော လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရဲသူ မည်သူမဆို သေရမည်။

သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်သည် အမှန်တကယ် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူသည် ခူအီကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် တစ်နေ့လျှင် မိုင်ရာနှင့်ချီ ခရီးနှင်ကာ ဝူကျိုးစီရင်စုရှိ ကြာပန်းကျောင်းတော်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ တုပိုင်ကို မြင်းစီးသင်ပေးရန်နှင့် ကိုယ့်ဒဏ်ရာကိုယ် ကုသရန် ဖြစ်သည်။ တုပိုင် အချိန်မရှိတော့ကြောင်းနှင့် ကျောင်းဆင်းပွဲ စာမေးပွဲ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ တုပိုင်သည် ကြာပန်းကျောင်းတော်တွင် မရှိပေ။ ချန်ဖိန်က တုပိုင်၏ ဆရာသည် လျန်ကျိုးစီရင်စုသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် နင်ဇောင်ဝူသည် တောင်ဘက်သို့ မိုင်ရာပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ကာ သွေးနဂါးဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး သတိမေ့မြောနေသော တုပိုင်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

အပိုင်း ၁၈၂ ပြီး။