အခန်း (၁၈၄)

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းနှင့် အရိပ်က ပြောလိုက်သည်။ “ လီချန်ချန်ကို သတ်ဖြတ်မယ့် မစ်ရှင် တရားဝင် စတင်ပါပြီ။ မစ်ရှင် မအောင်မြင်ပါက စနစ်ရှင် အသတ်ခံရပါမည်။ ”

သို့သော် တုပိုင်သည် ဤကျရှုံးမှု ရလဒ်နှင့် ပတ်သက်၍ ညည်းညူခြင်း မရှိတော့ပေ။

.တစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး မအောင်မြင်ရင် ကိုယ်ပြန်အသတ်ခံရတာက ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်လား။” တုပိုင်က မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းနှင့် အရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တုပိုင် ရုတ်တရက် မျက်လုံးဖွင့်ကာ နိုးလာခဲ့သည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

တုပိုင် နိုးလာသောအခါ သူ၏ ဘေးတွင် ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေပြီး သွေးကွမ်ရင်မယ်တော် မရှိတော့ပေ။

အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် တုပိုင် သတိမေ့နေသော်လည်း သွေးကွမ်ရင်မယ်တော် အိပ်ပျော်နေစဉ် ပြောသော စကားများကို ကြားနေရသလို ရှိသော်လည်း သဲကွဲစွာ မမှတ်မိပေ။ အိပ်မက်ထဲတွင် ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

တုပိုင် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး နိုးလာသည်နှင့် ပြောလိုက်သော ပထမဆုံး စကားသည် နင်ဇောင်ဝူကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

“ ဆရာ ဒဏ်ရာရထားတာလား။ ဘာလို့ ဒီလောက် ပိန်သွားရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ဆံပင်တွေ အကုန် ဖြူသွားရတာလဲ။ ” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။

နင်ဇောင်ဝူသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ ခူအီကို သတ်တုန်းက သူ့မှာ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နဲ့ချီ ပါလာတယ်။ ငါ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့ပြီး ခူအီကိုပါ သတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့အဆုတ်ကို ဓားနဲ့ ထိုးသွားတယ်။ ”

တုပိုင် ချက်ချင်း တုန်လှုပ်သွားသည်။

ခူအီသည်လည်း ဆရာသခင်ကြီး အဆင့်ရှိသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ကူညီနေသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီ ရှိနေသော်လည်း နင်ဇောင်ဝူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်။ နင်ဇောင်ဝူ မည်မျှ စွမ်းအားကြီးမားသနည်း။

“ သူတို့ကို သတ်ဖို့ ဆရာ အချိန်ဘယ်လောက် ယူလိုက်ရသလဲ။ ” တုပိုင် မေးလိုက်သည်။

“ တစ်ကွက်တည်းပဲ။ ” နင်ဇောင်ဝူ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ တုပိုင်၏ တုံ့ပြန်မှုကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေသည်။

အကြိမ်တိုင်းတွင် တုပိုင်သည် နင်ဇောင်ဝူကို အံ့အားသင့်စေခဲ့ပြီး သူ၏ တည်ရှိမှုကိုပင် သံသယဝင်စေခဲ့ရာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤဆရာသခင်ကြီး မျက်နှာပျက်ခဲ့ရသည်။

ခူအီနှင့် အခြား ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီကို တစ်ကွက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည် ဟုတ်သည်လော။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုပိုင်၏ မျက်နှာထား လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ အလွန် တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး အသက်ရှူကျပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

တုပိုင်၏ မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူ ကျေနပ်သွားပြီး ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားလေသည်။

တုပိုင် အလွန် တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် ဆံပင်မွှေးများ ထောင်ထလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ဤဆရာသခင်ကြီး စွမ်းအားကြီးမှန်း သူ သိသော်လည်း ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

အခြား ဆရာသခင်ကြီး တစ်ပါးနှင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်နှင့်ချီကို တစ်ကွက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်လိုက်သည် ဟုတ်လော။

ဤသည်​က သောက်ကျိုးနည်း အလွန်အမင်း အံ့သြဖို့ ကောင်းလွန်းတယ် မဟုတ်လော။ ထိုကဲ့သို့သော ဒေါသအိုး အဘိုးကြီး တစ်ယောက်က ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော သိုင်းပညာ စွမ်းရည်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည် ဆိုခြင်းမှာ ယုံနိုင်စရာပင် မကောင်းပေ။

“ ဒဏ်ရာက ပြင်းလား။ ” တုပိုင် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ အဆုတ်ကို ဓားဖြင့် ထိုးခံရခြင်းသည် ဆေးပညာ တိုးတက်နေသော ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင်ပင် အလွန် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာ ဖြစ်ရာ ဤကမ္ဘာရှိ တာ့နင်အင်ပါယာတွင် ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။ “ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့သိုင်းပညာတစ်ဝက်လောက် ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ပြန်ကောင်းဖို့ နှစ်နှစ်ကျော် ကြာလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ငါ့သက်တမ်း ၇ နှစ် ၈ နှစ်လောက် တိုသွားလောက်တယ်။ ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တုပိုင် ချက်ချင်း နေမထိထိုင်မသာ ခံစားလိုက်ရသည်။

နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ ကလေး။ ဘာ ဝမ်းနည်းစရာ ရှိလို့လဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက သန်မာလာလောက်ပြီ ဆိုတော့ ငါ့လမ်းညွှန်မှု မလိုတော့ပါဘူး။ တာ့နင်အင်ပါယာ လိုအပ်တာက ကဏ္ဍစုံမှာ သန်မာတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။ သိုင်းပညာ ဆရာသခင်ကြီး တစ်ယောက် နှစ်ယောက် ရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ သိုင်းပညာ ဆရာသခင်ကြီးဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ခူအီကို သတ်တဲ့အချိန်မှာပဲ အသုံးဝင်တာ။ အချိန်အများစုမှာတော့ ငါက အလှပြထားသလို ဖြစ်နေတာ။ ”

နင်ဇောင်ဝူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်သောအခါ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှု နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားနေရသည်။ တုပိုင် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“ ဆရာသခင် နင်။ ကျွန်တော် လီချန်ချန်ကို သတ်ချင်တယ်။ ”

နင်ဇောင်ဝူက ပြောလိုက်သည်။

“ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ မဟာဗျူဟာတွေ ရှိရင် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဒီမောက်မာတဲ့ စော်ဘွားမင်းသမီးကို သတ်နိုင်မှာပါ။ ”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ လူကြီးလူကောင်းတွေက ၁၀ နှစ်ကြာမှ ကလဲ့စားချေကြတယ်။ လူယုတ်မာတွေကတော့ မနက်ကနေ ညအထိ ကလဲ့စားချေကြတယ်။ ကျွန်တော် ၁၀ နှစ် မစောင့်နိုင်ဘူး။ ဒီမိန်းမယုတ်ကို အခုချက်ချင်း သတ်မယ်။ အခုချက်ချင်း။ ”

နင်ဇောင်ဝူသည် တုပိုင်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ”

လီချန်ချန်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ကို မည်သူမျှ မတတ်နိုင်ကြပေ။ အင်ပါယာက အန်နမ်နိုင်ငံကို ကျူးကျော်နေချိန်တွင် အင်ပါယာ၏ အနောက်တောင်ပိုင်း တစ်ခုလုံးသည် ထိခိုက်လွယ်သော အနေအထားတွင် ရှိနေသည်။

အကယ်၍ လီချန်ချန် အသတ်ခံရပါက လီရူဟိုင် ပုန်ကန်ပေလိမ့်မည်။ သူသည် အမည်ခံအားဖြင့် အထက်တန်းလွှာ စစ်သည် ၃၀,၀၀၀ ကို ကွပ်ကဲနေသော်လည်း စစ်ပွဲ စတင်သည်နှင့် စစ်သည်အင်အား ၁၀၀,၀၀၀ ရှိလာနိုင်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အင်ပါယာ၏ အနောက်တောင်ပိုင်း တစ်ခုလုံး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်ပြီး ကျန်းနန်နယ်စားမင်း၏ စစ်သည် ၁၀၀,၀၀၀ သည် မြောက်ဘက်နှင့် တောင်ဘက် နှစ်ဖက်လုံးမှ တိုက်ခိုက်ခံရကာ မျိုးဖြုတ်သုတ်သင်ခံရမည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ ဖြစ်လာပါက အင်ပါယာ၏ တောင်ပိုင်းတစ်ခုလုံး ကျဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

တုပိုင် ဤအရာအားလုံးကို သိသည်။ နင်ဇောင်ဝူထက်ပင် ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ သို့သော် သူ လီချန်ချန်ကို သတ်ချင်နေသည်။

ဒေါသထွက်နေသော တုပိုင်သည် ရေလွှမ်းမိုးမှုကို ဂရုမစိုက်သော စိတ်ထားမျိုး ပြသနေသည်။ ထို့ပြင် အိပ်မက်စနစ်သည် လီချန်ချန်ကို သတ်ဖြတ်မည့် မစ်ရှင်ကို စတင်လိုက်ပြီ ဖြစ်၍ နောက်ပြန်လှည့်၍ မရတော့ပေ။

**--**--**--**--**--**--**--**

ကွေ့လင်၊ ကွမ်ရှီးပြည်နယ်။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ တပ်မှူးနေအိမ်။ လီဝမ်ဟွေ့ မကြာခင် ပြန်ရောက်တော့မည် ဖြစ်ရာ ဝမ်ရင်သည် လွန်ခဲ့သော ညများတွင် အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ နေ့တိုင်း အိပ်မက်ဆိုးများ မက်နေရသည်။

လီဝမ်ဟွေ့ ကွေ့လင်နှင့် နီးကပ်လာလေ ဝမ်ရင် ပိုမို ကြောက်လန့်လာလေ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အစီအစဉ်များ လုပ်ဆောင်ရန် မြို့တော်သို့ စေလွှတ်လိုက်သော သူ၏ မွေးစားသားသည် ပြန်မရောက်လာသေးပေ။ အစီအစဉ်များ မည်သို့ ဖြစ်နေကြောင်း သူ မသိရပေ။

အဓိက ပြဿနာမှာ အမိန့်တော် မရှိဘဲ ဝမ်ရင် ကွမ်ရှီးမှ ထွက်ခွာ၍ မရခြင်း ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက် သူ၏ အတွင်းစိတ်တွင် ကြောက်ရွံ့နေသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ နေနေသည်။ သို့သော် စားပွဲပေါ်တွင် အရသာရှိသော အစားအစာများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း မျိုချရန် ခက်ခဲနေသည်။

“ မိန်းမစိုးဝမ်။ တုပိုင်ရဲ့ ကံကြမ္မာ မရေရာဘူးလို့ ကြားတယ်။ သူ အဆိပ်မိနေတာတဲ့။ ” ယုံကြည်ရသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ “ ပြီးတော့ သူ့ကို အဆိပ်ခတ်တဲ့သူက လီဝမ်ဟွေ့တောင် ပြစ်မှားဖို့ မတတ်နိုင်တဲ့သူ။စော်ဘွားမင်းသမီး လီချန်ချန်ပဲ။ ”

ဝမ်ရင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ ဤလီချန်ချန်သည် အမှန်တကယ်ပင် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အနေဖြင့် ပြစ်မှားဖို့ မတတ်နိုင်သော သူ ဖြစ်သည်။ အင်ပါယာ၏ လက်ရှိ အခြေအနေအရ သူမနှင့် ပြဿနာဖြစ်ရဲသူ လူဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။

“ တုပိုင် သေတော့မှာလား။ ” ဝမ်ရင် မေးလိုက်သည်။

ယုံကြည်ရသော မိန်းမစိုးက ပြောလိုက်သည်။

“ သူ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီး အသက်ထွက်ဖို့ နီးနေပါပြီ။ ဒီလောကမှာ ဘယ်သူမှ လီမိသားစုရဲ့ အဆိပ်ကို မကုနိုင်ပါဘူး။ သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်က လီမိသားစု စံအိမ်တော် အဝင်ဝမှာ တစ်ရက်နဲ့ တစ်ည ဒူးထောက်ခဲ့တယ်။ ကျန်းနန်နယ်စားမင်းကတော်နဲ့ သခင်လေးတို့က သူ့အတွက် တောင်းပန်ခဲ့ပေမဲ့ အရာမထင်ခဲ့ဘူး။ လီမိသားစုက တုပိုင်ကို ဘယ်အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင်၊ ဘယ်သမားတော်မှ မကုသပေးရဘူး၊ အဆိပ်မဖြေပေးရဘူးလို့တောင် ကြေညာလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး လျန်ကျိုးစီရင်စု တစ်ခုလုံးမှာ တုပိုင်ကို ကယ်ဖို့သွားတဲ့ အဂ္ဂိရတ်ပညာရှင် မရှိသလောက်ပါပဲ။ သွားရဲတဲ့ လူနည်းစုကလည်း လီမိသားစုရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။ ဆေးဆိုင်တွေနဲ့ ဆေးခန်းတွေတောင် မီးရှို့ခံလိုက်ရတယ်။ ဒါကြောင့် တုပိုင်က သေမယ့်နေ့ကို စောင့်နေရုံပဲ ရှိတော့တာ။ ”

“ ဟားဟားဟား...။ ”

ဝမ်ရင် အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး အစာစားချင်စိတ် ပြန်ပေါ်လာသည်။ သူ ပြောလိုက်သည်။

“ ကောင်းတယ်။ ကောင်းကင်ကြီးက မျက်စိရှိပြီး ဒီကောင်စုတ်လေးကို ဝဋ်လည်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ။ သူ သေမယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေတာ။ သေသင့်တယ်။ သေသင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အတွက် လက်စားချေပေးရဲသူ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ ”

ထို့နောက် ဝမ်ရင်သည် အရက်ခွက်ပေါင်းများစွာ သောက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ ဒီသားရဲကောင်လေး သေဆုံးခြင်းအတွက် ငါတို့ တစ်ခွက်လောက် သောက်သင့်တယ်။ ”

ယုံကြည်ရသော မိန်းမစိုးသည် နားထောင်ပြီးနောက် ဝမ်ရင်၏ ခွက်ကို အမြန် ပြန်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်ရင်သည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အစာစားချင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စိတ်ကြိုက် စားသောက်လေသည်။

ကံကောင်းခြင်းများသည် စုံတွဲလိုက် လာတတ်သည်။ ညနေပိုင်းတွင် မြို့တော်မှ အမိန့်တော်ပြန်တမ်း ရောက်ရှိလာပြီး ဝမ်ရင်ကို မမျှော်လင့်ထားသော အံ့သြဖွယ်ရာ သို့မဟုတ် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်မှုကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

“ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အမိန့်တော် ရှိစေ။ ဝမ်ရင်အား ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ တပ်မှူးရာထူးမှ ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး တပ်မှူးအသစ် လီဝမ်ဟွေ့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ရာထူးလွှဲပြောင်းပေးရမည်။ ဝမ်ရင်အား ဟန်ကျိုး ကုန်ထုတ်လုပ်မှု ဗျူရို၏ အထည်အလိပ်လုပ်ငန်း တာဝန်ခံ မိန်းမစိုးအဖြစ် ခန့်အပ်လိုက်သည်။ ”

ဝမ်ရင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ ထိုသည်သာမက အနည်းငယ်ပင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် ကွမ်ရှီး တပ်မှူး ရာထူးတွင် ဆက်နေ၍ မရတော့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ သိသည်။ သူ ကြီးမားသော အမှားတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ယုံကြည်ရသော လက်အောက်ငယ်သားများကို ငွေတုံး သုံးသိန်းနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ စေလွှတ်ကာ အခမ်းအနားဌာနမှ အာဏာရှိ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများကို လာဘ်ထိုးခိုင်းခဲ့သည်။

သူ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက်မှာ အာဏာမဆုံးရှုံးစေရန် ဖြစ်ပြီး ရာထူးချခံရခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲမရကြောင်း သိထားသည်။ ဝမ်ရင်၏ စိတ်ထဲတွင် သင်္ချိုင်းစောင့်အဖြစ် အပြစ်ပေးခြင်း မခံရသမျှ ကာလပတ်လုံး ရာထူး တစ်ဆင့်ဝက် သို့မဟုတ် တစ်ဆင့်အပြည့် လျှော့ချခံရလျှင်ပင် ကျေနပ်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရာထူးလျှော့ချခံရမည့်အစား အလွန် ဝင်ငွေကောင်းသော ရာထူးတစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီး ရာထူး တစ်ဆင့်ဝက်ပင် တိုးမြှင့်ခံလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

တာ့နင်အင်ပါယာတွင် ကုန်ထုတ်လုပ်မှု ဗျူရို ငါးခု ရှိသော်လည်း ဆူးကျိုး၊ ဟန်ကျိုးနှင့် နန်ကျင်း ဗျူရိုများသည် အကြီးဆုံးနှင့် ဝင်ငွေအကောင်းဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

ဟန်ကျိုး အထည်အလိပ် ဗျူရို တစ်ခုတည်းကပင် နှစ်စဉ် ငွေတုံး တစ်သန်းကျော် ကိုင်တွယ်ရသည်။ ဤရာထူးသည် ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ တပ်မှူးရာထူးထက် ပိုမို ဝင်ငွေကောင်းပြီး အရေးပါသည်။ ယခုတစ်ကြိမ် သူ အမှားလုပ်မိသော်လည်း ရာထူးချခံရမည့်အစား ရာထူးအနည်းငယ် တိုးမြှင့်ခံလိုက်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း။

အခမ်းအနားဌာနမှ လူကြီးများကို ငွေတုံး သုံးသိန်း လာဘ်ထိုးခဲ့လျှင်ပင် ဤမျှ ဝင်ငွေကောင်းပြီး ရာထူးမြင့်သော နေရာကို မရနိုင်ပေ။

ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တပ်မှူးသည် ခေတ်သစ် အခေါ်အဝေါ်အရ ပြည်နယ်အဆင့် အရာရှိနှင့် ညီမျှသည်။ ဟန်ကျိုး လက်နက်တိုက်၏ ကြီးကြပ်ရေးမှူး မိန်းမစိုးသည် ဒုတိယ ပြည်နယ်အဆင့် အရာရှိ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရင်သည် သူ အဘယ်ကြောင့် ရာထူးတိုးခံရသည်ကို အမှန်တကယ် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် ဖြစ်စေ ရာထူးတိုးခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရင် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဝမ်းသာနေကာ လီဝမ်ဟွေ့အပေါ် ထားရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုများပင် ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ မိန်းမစိုး လီဝမ်ဟွေ့ ဝင်ရောက်ခွင့် တောင်းခံနေပါတယ်။ ”

ချက်ချင်းပင် ဝမ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

သူ ဆက်လက် သောက်နေလိုက်ရာ မျက်နှာသွေးရောင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာပြီး အရက်၏ အရှိန်ကြောင့် မောက်မာမှုများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

‘ငါ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။’

‘ငါက ဟန်ကျိုး အထည်အလိပ် ဗျူရိုရဲ့ တာဝန်ခံ မိန်းမစိုး ဖြစ်နေပြီ။ လီဝမ်ဟွေ့က ကွမ်ရှီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ တပ်မှူး ဖြစ်နေပေမဲ့ ငါ့ထက် ရာထူး တစ်ဆင့်တဝက် နိမ့်နေသေးတယ်။ ငါ ဘာကို ကြောက်စရာ လိုသေးလဲ။’

“ ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်။ ” ဝမ်ရင်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမိန့်တော် လာရောက်ပို့ဆောင်သော မိန်းမစိုးသည် ဝမ်ရင်အား စကားအနည်းငယ် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အကြောင်းအရာမှာ ရိုးရှင်းသည်။ လီဝမ်ဟွေ့သည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကြီးအကဲ လီလျန်တင်းကို အာခံခဲ့သဖြင့် မျက်နှာသာပေးမှု ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် ဝမ်ရင် အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ လီဝမ်ဟွေ့အပေါ် ထားရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုများ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် အသာစီးရမှု ခံစားချက်တို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

‘လီဝမ်ဟွေ့။ မင်းက အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကြီးအကဲ လီလျန်တင်းရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ဆုံးရှုံးသွားပြီ။ ငါကတော့ ဟန်ကျိုး အထည်အလိပ် ဗျူရိုရဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူး မိန်းမစိုး ဖြစ်လာပြီ။ မင်းက အခု ဘာမှ မဟုတ်တော့ဘူး။’

‘မင်း ငါ့ကို ဘာမှ လုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ မင်း ငါ့ကို ပြန်ပြီးမော့ကြည့်ရတော့မယ်။’

ထို့နောက် အမိန့်တော် လာရောက်ပို့ဆောင်သော မိန်းမစိုးသည် လျှို့ဝှက်ခန်းထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။

အပိုင်း ၁၈၄ ပြီး။