အခန်း (၁၈၆)
Vol. 19 Ch. 186
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်။
လီတောက်ကျိန်းသည် မျက်နှာဖုံး တပ်ထားသော်လည်း ပညာရှင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော နောက်ထပ် ဧည့်သည်တစ်ဦးကို ကြိုဆိုလိုက်သည်။
“ ဆရာသခင်လီ။ အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြရအောင်။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ လက်ကို ငှားပြီး တုပိုင်ကို သတ်ချင်တယ်။ ” မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
လီတောက်ကျိန်း အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ ကြည့်ရတာ လီချန်ချန်နဲ့ ကျွန်မက တကယ့်ကို ရှားပါးကုန်ပစ္စည်း ဖြစ်နေပုံပဲ။ ”
မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ အင်ပါယာက အားနည်းနေပြီး လီမိသားစု စော်ဘွားကို ဘယ်သူမှ မပြစ်မှားရဲကြဘူး။ လီချန်ချန်လက်ချက်နဲ့ တုပိုင် သေသွားရင် အလကား ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ဒီလို တစ်သက်မှာ တစ်ခါရတဲ့ အခွင့်အရေးကို ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မှာလဲ။ ”
လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ သာမန် တုပိုင်တစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခခံရကျိုး နပ်လို့လား။ ”
မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ လီဝမ်ဟွေ့ကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်ရင် လုံလောက်တဲ့ ပမာဏ ဖြစ်သွားမှာပါ။ ”
လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ ခင်ဗျားတို့က ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ပိုက်ကွန်ကြီးကို ဖြန့်ထားတာ လီဝမ်ဟွေ့ကို သတ်ချင်လို့လား။ ”
“ ဒါပေါ့။ ” မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။ “ ငါတို့ ကံကောင်းတယ်။ ဒီအခွင့်အရေး နှစ်ခုက တစ်ပြိုင်တည်း ပေါ်လာတာ။ ဒါက တုပိုင်ကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း ဖြစ်ရုံ သာမက လီဝမ်ဟွေ့ကို သတ်ဖို့လည်း တစ်သက်မှာ တစ်ခါရတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လီဝမ်ဟွေ့က အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကြီးအကဲ လီလျန်တင်းကို ဖီဆန်ခဲ့လို့ပဲ။ တုပိုင် သေဆုံးမှုက လီဝမ်ဟွေ့ကို လုံးဝ ရူးသွပ်သွားစေလိမ့်မယ်။ လူတစ်ယောက် ရူးသွပ်သွားပြီ ဆိုရင် သူ့ရဲ့ နိဂုံးက သိပ်မဝေးတော့ဘူး။ ”
လီတောက်ကျိန်းက မေးလိုက်သည်။
“ ဈေးနှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ။ ”
မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ မစ်သရယ်လ် သတ္တုတွင်း တစ်ခု။ ”
လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ အဲဒါ မလောက်ဘူး။ ဒါက တုပိုင်ကို သတ်ပေးရတဲ့ ဈေးနှုန်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့က အခွင့်အရေးယူပြီး လီဝမ်ဟွေ့ကိုပါ သတ်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့ ဈေးနှုန်းကို ပြည်နယ်စာမေးပွဲ နေရာ ကိုးနေရာအထိ တိုးမြှင့်ပေးရမယ်။ ”
မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော တမန်တော်သည် သွားကိုက်နေသကဲ့သို့ ရှူးရှူးရှားရှား ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ လီဝမ်ဟွေ့ကို သတ်ရတာက ငါတို့အတွက် အများကြီး ပေးဆပ်ရဦးမှာ။ ငါတို့က သေခါနီး လူတစ်ယောက်အတွက် ကြီးမားပြီး အကျိုးအမြတ်များတဲ့ ရာထူးတစ်ခု ရဖို့ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းရဲ့ အဖွဲ့ခွဲတစ်ခုကို ကြီးမားတဲ့ ဈေးနှုန်း ပေးဆပ်ထားရပြီးပြီ။ ဒါကြောင့် တုပိုင်ကို သတ်ဖို့အတွက် ဒီထက် ပိုမြင့်တဲ့ ဈေးနှုန်းကို တကယ် မပေးနိုင်တော့ဘူး။ ”
လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ ပြည်နယ်စာမေးပွဲ နေရာ ကိုးနေရာပဲ။ ”
မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ ငါတို့ ခင်ဗျားကို လာမရှာရင်တောင် တခြား အဖွဲ့အစည်းတွေက လာရှာကြမှာပဲ။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားကလည်း လုပ်မှာပဲလေ။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ခင်ဗျားကို အကျိုးအမြတ် ပေးသည်ဖြစ်စေ၊ မပေးသည်ဖြစ်စေ ရလဒ်ကတော့ အတူတူပဲ။ တုပိုင်က သေမှာပဲ။ ”
လီတောက်ကျိန်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ ခင်ဗျား စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်။ ပြည်နယ်စာမေးပွဲ နေရာ ကိုးနေရာပဲ။ လုံးဝ လျှော့မပေးနိုင်ဘူး။ ”
မျက်နှာဖုံးတပ်ထားသော တမန်တော်က အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ ကောင်းပြီ။ သဘောတူတယ်။ ”
**--**--**--**--**--**--**--**
နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ဓားမိစ္ဆာ လီတောက်ကျိန်းထံသို့ နောက်ထပ် ဧည့်သည်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာသည်။
ထိုဧည့်သည်၏ အသံမှာ စူးရှနေပြီး နားထောင်လိုက်ရုံဖြင့် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းဝင် တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။
“ ကျွန်တော်တို့ ဆရာသခင်လီနဲ့ အရောင်းအဝယ် လာလုပ်တာပါ။ ” မိန်းမစိုးဂိုဏ်း တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ ငါတို့ လက်ကို ငှားပြီး လီချန်ချန်ရဲ့ လက်ကို ငှားပြီး တုပိုင်ကို သတ်တာ မှန်ကန်ရဲ့လား။ ”
“ ဟုတ်ပါတယ်။ ” မိန်းမစိုးဂိုဏ်း တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။ “ ဆရာသခင်မလီက တကယ့်ကို ဉာဏ်ပညာကြီးမားသူပါပဲ။ ”
လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ ဆရာသခင်မာ မဆိုတာကိုဖြုတ်ပြော။ တုပိုင်ကို သတ်ရမလား။ အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်။ တစ်နှစ်ကို မှောင်ခိုဆား ပိဿာချိန် ၈၀၀၀။ မှတ်ထားနော်။ နှစ်တိုင်း ပေးရမယ်။ ”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိန်းမစိုးဂိုဏ်း တမန်တော်သည် သူ့နားသူပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ တစ်နှစ်လျှင် ဆားပိဿာချိန် ၈၀၀၀ ဆိုသည်မှာ တစ်နှစ်လျှင် ငွေတုံး လေးသောင်းနီးပါး ရှိသည်။
ချက်ချင်းပင် မိန်းမစိုး တမန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ တုပိုင်က ရွှေနဲ့ လုပ်ထားရင်တောင် ဒီလောက် ငွေအများကြီး မတန်ဘူး။ ”
လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ တုပိုင်က မတန်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လီဝမ်ဟွေ့ကိုပါ ထည့်ပေါင်းလိုက်ရင် တန်သွားပြီ။ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းထက်တောင် ကျော်လွန်နေသေးတယ်။ ခင်ဗျားတို့ လီဝမ်ဟွေ့ကို ဘယ်လောက်တောင် မုန်းသလဲ။ သူက အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကြီးအကဲ လီလျန်တင်းကို ခုလေးတင် ဖီဆန်လိုက်တာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ သုံးဖွဲ့က ချက်ချင်း ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်ဖို့ အစီအစဉ် ဆွဲကြတော့တာပဲ။ ဪ... မဟုတ်ဘူး။ အင်အားစု လေးခုပဲ။ ”
အမှန်တကယ်ပင် အခြား အင်အားစု တစ်ခု ဖြစ်သည့် ဂျာချင်လူမျိုးများလည်း ရှိနေသေးသည်။ သူတို့သည် လီတောက်ကျိန်းကို ရှာဖွေရန် လျှို့ဝှက်သူလျှို တစ်ဦးကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဂျင်ဆင်း မှောင်ခို အရောင်းအဝယ် သဘောတူညီချက် တစ်ခုလည်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
လူတိုင်းက လီဝမ်ဟွေ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ဤတစ်သက်တာ တစ်ကြိမ်သာ ရရှိမည့် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုကြသည်။ ယင်းက ထိုလူများသည် လီဝမ်ဟွေ့ကို မည်မျှ ကြောက်ရွံ့ပြီး မုန်းတီးကြောင်း ပြသနေသည်။ သူသည် လီလျန်တင်းကို ခုလေးတင် ဖီဆန်လိုက်ရုံ ရှိသေးသော်လည်း သူတို့သည် သူ့ကို အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့ပေ။
လီဝမ်ဟွေ့ အာဏာရလာပါက လူမည်မျှ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမည့် လမ်းကြောင်းများ ပိတ်ဆို့ခံရမည်။ လူမည်မျှ၏ အကျိုးစီးပွားများ ထိခိုက်မည်။ လူမည်မျှ အိပ်မပျော် စားမဝင် ဖြစ်ရမည် ဆိုသည်မှာ ထင်ရှားနေသည်။
တုပိုင်ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသည် လီဝမ်ဟွေ့၏ အစီအစဉ်ကို ပျက်ပြားစေမည့် သော့ချက် ဖြစ်သည်။
လီတောက်ကျိန်း ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ လီဝမ်ဟွေ့ကို သတ်တာက ခင်ဗျားတို့ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းအတွက် အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ဖြစ်ပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့က ဈေးကြီးကြီး ပေးဖို့ ဆန္ဒအနည်းဆုံးပဲ။ ”
မိန်းမစိုး တမန်တော် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ သဘောတူတယ်။ ”
လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။
“ ဒါဆို ခင်ဗျားတို့ မကြာခင် တုပိုင် သေဆုံးတဲ့ သတင်းကို ကြားရလိမ့်မယ်။ ”
**--**--**--**--**--**--**--**
ဧည့်သည် အားလုံး ရောက်ရှိပြီဟု လီတောက်ကျိန်း ထင်မှတ်ထားချိန်တွင် မိန်းမစိုးဂိုဏ်းမှပင် နောက်ထပ် လူတစ်စု ရောက်လာခဲ့သည်။
သဘောတူညီချက် စည်းကမ်းချက်များမှာ ရိုးရှင်းသည်။ တုပိုင်ကို သတ်ရန် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤမိန်းမစိုးဂိုဏ်း တမန်တော်သည် ယခင် အဖွဲ့များ ပေးသော ဈေးနှုန်း၏ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်သာ ရှိသော ဈေးနှုန်းကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် တုပိုင်အကြောင်းသာ ပြောဆိုပြီး လီဝမ်ဟွေ့အကြောင်း လုံးဝ မဟပေ။
လီတောက်ကျိန်း အလွန် အံ့သြသွားပြီး ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“ ခင်ဗျားတို့ မိန်းမစိုးတွေက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ တုပိုင်ကို သေစေချင်တဲ့ ဂိုဏ်းက တစ်ဂိုဏ်းတည်း မဟုတ်ဘူးပဲ။ ”
တာ့နင်အင်ပါယာ အတွင်းရှိ တိုက်ပွဲများသည် တကယ့်ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။
အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး အကြီးအကဲ လီလျန်တင်းသည် သူ၏ မွေးစားသား လီဝမ်ဟွေ့ကို အိမ်တော်မှ မောင်းထုတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အခြား အင်အားစု အများအပြားသည် ချက်ချင်း ထကြွလာကြပြီး သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်ကြသည်။
ဤကြီးမားသော စစ်ဆင်ရေးကြီးတွင် တုပိုင်သည်လည်း ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး လီဝမ်ဟွေ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် သော့ချက်ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ရလဒ်အနေဖြင့် လူတိုင်း၏ အာရုံစူးစိုက်မှုသည် လီတောက်ကျိန်းနှင့် လီချန်ချန်တို့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
အရပ်ဘက် အရာရှိများ၊ စစ်ဘက် ဗိုလ်ချုပ်များ၊ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းများနှင့် ဂျာချင်အင်အားစု အားလုံးတို့သည် ကြီးမားသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အစီအစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ပါဝင်ကူညီခဲ့ကြသည်။
ပထမဦးစွာ လီဝမ်ဟွေ့ကို ရူးသွပ်သွားစေရန်နှင့် ပြန်လမ်းမရှိသော ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ကျူးလွန်မိစေရန် လီချန်ချန်အား တုပိုင်ကို သတ်ခိုင်းမည် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ကြီးမားသော ပိုက်ကွန်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ကျဆင်းလာပြီး လီဝမ်ဟွေ့ကို သတ်ဖြတ်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် တုပိုင် မသေသေးဘဲ အဆိပ်သင့်ရုံသာ ရှိသေးသည်။ လီဝမ်ဟွေ့သည် ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်ကို သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။
လီဝမ်ဟွေ့၏ ဆောင်ပုဒ်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှုပ်ရှားတော့မည်ကို သိရှိပါက ခုခံကာကွယ်ရန် မစောင့်ဘဲ ဦးစွာ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်အရှိဆုံး အခိုက်အတန့်သည် အကြီးမားဆုံးသော အရာများကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်နိုင်သည့် အခိုက်အတန့်လည်း ဖြစ်သည်။
ထို့အပြင် တုပိုင်သည် လီချန်ချန်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ဤထောင်ချောက်ကိုပင် အသုံးပြုလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။
**--**--**--**--**--**--**--**
ကွမ်ရှီးပြည်နယ်၊ ကွေ့လင်စီရင်စု။
ညအမှောင်ထု၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် လီမိသားစု၏ အမာခံစခန်း အသီးသီးသည် လုံးဝ အငိုက်မိသွားကြပြီး အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ ထိပ်တန်းစစ်သည်များ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
သွေးညှီနံ့များသည် ကွေ့လင်မြို့တစ်မြို့လုံး၏ ဝေဟင်ထက်တွင် ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားသည်။
လီဝမ်ဟွေ့သည် ဖမ်းဆီးရန် မဟုတ်ဘဲ သတ်ဖြတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။
ထိုအမာခံစခန်းများမှ အစောင့်များနှင့် စစ်သည်များသည် မောက်မာပြီး အာဏာပြလေ့ ရှိကြသည်။ သူတို့က ပြန်လည် ဆဲဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူတို့၏ လက်နက်များကိုပင် မဆွဲထုတ်ရသေးမီ မြားမိုးရွာချခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားကြသည်။
“ ရွှမ်း... ရွှမ်း... ရွှမ်း...။ ”
စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း မရှိသလို ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခြင်းလည်း မရှိပေ။
သတ်ရုံသာရှိ၏။ လီဝမ်ဟွေ့သည် လက်နက်ကိုင် အစောင့်များနှင့် ဆိုင်ရှင်များ အပါအဝင် ကွမ်ရှီးတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လီမိသားစုဝင် အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်သည်။
ဤလူစု ပေးပို့လိုက်သော သတင်းအချက်အလက်တိုင်း သူတို့ ရှာဖွေရရှိခဲ့သော ငွေတုံး တိုင်းတွင် တာ့နင်အင်ပါယာရှိ ပြည်သူများ၏ သွေးနှင့် မျက်ရည်များ ပါဝင်နေသည်။
လီမိသားစု၏ တရားမဝင် လှုပ်ရှားမှု သက်သေအထောက်အထား အားလုံးကို စုဆောင်းပြီး သူတို့၏ တရားမဝင် ရရှိထားသော အကျိုးအမြတ် အားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
ကွေ့လင်သည် ကွမ်ရှီး၏ မြို့တော်ဖြစ်သောကြောင့် လီမိသားစုသည် ဤနေရာတွင် ပိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် လျှို့ဝှက်အမာခံစခန်း အများဆုံး ရှိပြီး စုစုပေါင်း သုံးဆယ်ကျော် ရှိသည်။ အရေးအကြီးဆုံးနေရာမှာ ဝမ်ရှန်းမျှော်စင် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ရှန်းမျှော်စင်နှင့် လျန်ကျိုးစီရင်စုရှိ လီမိသားစု အပန်းဖြေစံအိမ်တို့သည် ကွမ်ရှီးရှိ လီမိသားစု၏ အဓိက နေရာနှစ်ခု ဖြစ်ပြီး သံရုံးနှင့် ကောင်စစ်ဝန်ရုံးတို့ကဲ့သို့ အကြမ်းဖျင်း သတ်မှတ်နိုင်သည်။
တောင်ပုံရာပုံ ရှိသော ရွှေငွေများနှင့် နက္ခတ်တာရာ ကိန်းဂဏန်းမျှ များပြားသော ငွေကြေး သက်သေအထောက်အထားများကိုလည်း ဤဝမ်ရှန်းမျှော်စင်တွင် တွေ့ရှိရသည်။
ထို့ကြောင့် ကွမ်ရှီးရှိ လီမိသားစု၏ အမာခံစခန်း အားလုံးကို ဖယ်ရှားရာတွင် ဤဝမ်ရှန်းမျှော်စင်သည် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။
ဝမ်ရှန်းမျှော်စင်သည် ဝူကျိုးစီရင်စုရှိ မြူခိုးမျှော်စင်ထက်ပင် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် နေရာဖြစ်သည်။
ယင်းသည် ဒုစရိုက်သမားများ ခိုအောင်းရာ နေရာသက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကွမ်ရှီးဒေသ တစ်ခုလုံး၏ အာဏာ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်နေသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကွမ်ရှီးပြည်နယ်ရှိ လူကြီးလူကောင်း အားလုံးသည် ဤနေရာတွင် စားပွဲသောက်ပွဲများ ကျင်းပလေ့ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အရေးကြီး ဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် လျှို့ဝှက် အရောင်းအဝယ်များကို ဤနေရာတွင် ပြုလုပ်ကြသည်။
ကွမ်ရှီးဘုရင်ခံရုံး၊ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၊ လီကျင်းဌာန သို့မဟုတ် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးတို့တွင် သင် မလုပ်နိုင်သော အရာများစွာ ရှိသော်လည်း ဝမ်ရှန်းမျှော်စင်တွင်မူ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
အပိုင်း ၁၈၆ ပြီး။