အခန်း (၁၈၈)

ကွေ့လင်စီရင်စုတွင် လီဝမ်ဟွေ့သည် လီမိသားစု၏ အမာခံစခန်းများကို ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် အထိအခိုက်အကျအဆုံး များပြားခဲ့သည်။

သို့သော် လျန်ကျိုးစီရင်စုသည် လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ ရှိနေခဲ့ပြီး လီဝမ်ဟွေ့သည် ဤမျှ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူကမျှ ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှု ပြုလုပ်ပြီးနောက် အရပ်ဘက် အရာရှိများ၊ စစ်ဘက် ဗိုလ်ချုပ်များ၊ မိန်းမစိုးများနှင့် ဂျာချင်လူမျိုးများ ဟူသော အင်အားစု လေးခုသည် လီချန်ချန်ကို လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုကာ တုပိုင်နှင့် လီဝမ်ဟွေ့တို့ကို သတ်ဖြတ်ရန် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ထောင်ချောက်တစ်ခုကို ဆင်လိုက်ကြသည်။

ယခုအခါ သဘောတူညီချက်များ အားလုံး ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း ကစားပွဲ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လီတောက်ကျိန်းက လီချန်ချန်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ ပြင်ဆင်မှုတချို့ လုပ်ပြီး တုပိုင်ကို သွားသတ်လိုက်တော့။ ”

လီချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ ကျွန်မ သွားသတ်ရမှာလား။ ”

လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ ဟုတ်တယ်။ မင်း သွားသတ်ရမယ်။ မင်းတို့ လီမိသားစု တစ်ခုတည်းကပဲ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ လက်တုံ့ပြန်မှုကို မကြောက်တာ။ ”

လီချန်ချန်သည် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ လက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ထောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ တုပိုင်ကို သတ်ရတာက ခွေးတစ်ကောင်ကို သတ်ရသလိုပဲ အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဆရာ မခိုင်းရင်တောင် ကျွန်မ သူ့ကို သတ်မှာပါ။ တခြားသူတွေက လီဝမ်ဟွေ့ကို ကြောက်ပေမဲ့ လီမိသားစုက မကြောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ လူသတ်ဖို့ လက်နက်တစ်ခု အဖြစ် အသုံးချမခံချင်ဘူး။ ”

လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ အပေါ်ယံမှာတော့ ငါတို့က တုပိုင်ကို သတ်နေတာ ဖြစ်ပေမဲ့ တကယ့် ပစ်မှတ်က လီဝမ်ဟွေ့ပဲ။ လီဝမ်ဟွေ့ကို သတ်လိုက်ရင် လူတိုင်း အကျိုးရှိမှာ ဖြစ်မာ။ ပြီးတော့ အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရရှိမယ့်သူက မင်းတို့ လီမိသားစုပဲ။ ”

“ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာအောင် မင်းတို့ လီမိသားစုရဲ့ ကွမ်ရှီး ကုန်သွယ်မှု ပမာဏက နှစ်စဉ် ငွေတုံး သန်းပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်ခဲ့တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ သံ၊ တွင်းဆားနဲ့ ဖယောင်းဆိုးပန်းရိုက် အထည်တွေကို ကွမ်ရှီးပြည်နယ်၊ လျန်ကျိုးစီရင်စုမှာ ရှိတဲ့ ဆိပ်ကမ်းအသီးသီးကနေတစ်ဆင့် ဂျပန်နဲ့ ဂျာချင်လူမျိုးတွေလို ရန်သူ့အင်အားစုတွေဆီ ဆက်တိုက် ရောင်းချခဲ့တယ်။ ဒီလို တရားမဝင် ကုန်သွယ်မှုတွေကြောင့်ပဲ မင်းတို့ လီမိသားစုက ကမ္ဘာပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်လာပြီး ထိပ်တန်းစစ်သည်တွေနဲ့ လက်နက်တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့တာ။ လီဝမ်ဟွေ့သာ အာဏာရလာရင် သူ ပထမဆုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး သိမ်းဆည်းမယ့်အရာက ကွမ်ရှီးမှာ ရှိတဲ့ မင်းတို့ လီမိသားစုရဲ့ တရားမဝင် ကုန်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းတွေပဲ။ ”

လီတောက်ကျိန်းသည် အကြောင်းပြချက်များစွာကို ပြောပြလိုက်သည်။

“ ကျွန်မ လီမိသားစုရဲ့ ရေကြောင်း ကုန်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းကို သိမ်းပိုက်မယ် ဟုတ်လား။ သူ့မှာ နဂါးတစ်ကောင်ရဲ့သတ္တိရှိရင်တောင် မလုပ်ရဲပါဘူး။ ” လီချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “ ဒါ့အပြင် ကွမ်ရှီး လမ်းကြောင်း မရှိရင်တောင် ကျွန်မတို့ လီမိသားစုက မြန်မာနိုင်ငံကနေတစ်ဆင့်။ ပြီးတော့ အန်နမ်နိုင်ငံက ငုယင်မိသားစု နယ်မြေကနေတစ်ဆင့် ပင်လယ်ထွက်လို့ ရပါသေးတယ်။ ကျွန်မတို့က ကြက်ဥအားလုံးကို ခြင်းတစ်လုံးတည်းထဲ ထည့်မထားပါဘူး။ တုပိုင်ကို သတ်ဖို့က ကျွန်မအတွက် အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်။ လီမိသားစုက သူတို့ ဆရာ့ကို ပေးထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်ထဲက ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ယူမယ်။ ဒါက လုံးဝ မတရားတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ”

ယောင်္ကျားဆန်သည့် ဆရာသခင်မလေး လီတောက်ကျိန်း၏ ရင့်ကျက်ပြီး လှပသော မျက်နှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ဆရာသမား အပါအဝင် လူတိုင်းအပေါ် မောက်မာသော လီချန်ချန် ပင် ဖြစ်သည်။

“ ကောင်းပြီ။ သဘောတူတယ်။ ” လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။

လီချန်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ကျွန်မတို့ တုပိုင်ကို အချိန်မရွေး သတ်လို့ ရတယ်။ အခုချက်ချင်း သတ်မယ် ဆိုရင်တောင် ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ဆို သူ့ကို သတ်ရတာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ချေမှုန်းလိုက်သလိုပဲ လွယ်ကူပါတယ်။ ”

လီတောက်ကျိန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ ငါတို့ မနက်ဖြန် မိုးလင်းတာနဲ့ သူ့အသက်ကို သွားယူကြမယ်။ တုပိုင်ကို သေလမ်းပို့ဖို့ ငါတို့မှာ အကြောင်းပြချက် ခိုင်ခိုင်လုံလုံ ရှိတယ်။ ”

**--**--**--**--**--**--**--**

လျန်ကျိုးစီရင်စုရှိ သွေးကွမ်ရင်မယ်တော်၏ နေအိမ်အတွင်းတွင် တုပိုင် ပြန်လည် သက်သာလာသော်လည်း ဆရာသခင်ကြီး နင်ဇောင်ဝူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။ သူသည် ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပြီး ဒဏ်ရာများ ရောင်ရမ်းကာ အဖျားတက်နေပြီး အသက်ရှူသံများ အားနည်းနေသည်။

သူ၏ ဒဏ်ရာများမှာ အလွန် ပြင်းထန်လှသည်။ အဆုတ်တစ်ခုလုံး ထိုးဖောက်ခံခဲ့ရသော်လည်း သူသည် မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်ကာ နေ့ရောညပါ မနားတမ်း တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

တုပိုင်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပုပ်သိုးနေသော အသားများကို ဂရုတစိုက် လှီးဖြတ်ပြီးနောက် အကောင်းဆုံး ဆေးဝါးများကို အသုံးပြုပေးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ ဆရာသခင်ကြီး ကိုယ်တိုင်သည် ဆေးပညာနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ကုသနိုင်သည်။ သို့သော် တပည့်တစ်ဦးအနေဖြင့် တုပိုင်သည် ဆရာသမားအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုကို ပြသရမည် ဖြစ်သည်။

“ ဆရာ။ ကျွန်တော် လီချန်ချန်ကို သတ်မှ ဖြစ်မယ်။ ” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ သူ့ကို အနိုင်ယူပြီး သတ်ပစ်နိုင်မယ့် သိုင်းပညာများ ရှိလား။ ”

“ မရှိဘူး။ ” နင်ဇောင်ဝူ ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ မင်းရဲ့ တရားထိုင်ခြင်း စွမ်းရည်က အံ့မခန်းပဲ ဆိုတာ ငါ သိတယ်။ မင်းက တစ်ညတည်းနဲ့ စိတ်စွမ်းအားကို နိုးထစေခဲ့ပြီး အာရုံစူးစိုက် ပစ်ခတ်ခြင်း နည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့တယ်။ စိတ်စွမ်းအင် မြင်းစီးနည်းစနစ်ကိုတောင် ရရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ သိုင်းပညာ စွမ်းရည်ဆိုတာ ယေဘုယျအားဖြင့် ရွှမ်းချီ လို့ ခေါ်တဲ့ အတွင်းအား အဆင့်ပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ ”

အတွင်းအားနှင့် ရွှမ်းချီ စွမ်းအင်သည် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကို တိုင်းတာရန် တစ်ခုတည်းသော စံနှုန်းနီးပါး ဖြစ်ကြောင်း တုပိုင် သိထားသည်။

နင်ဇောင်ဝူ ဤမျှ စွမ်းအားကြီးမားပြီး ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခူအီနှင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံကို အာခံနိုင်သော အတွင်းအား ကျင့်ကြံခြင်းက ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဓားစွမ်းအင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နက်နဲသော နည်းစနစ်များကို အိပ်မက်ထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သော်လည်း စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းရန် လိုအပ်သည်။

စောင်းတီးခြင်း သို့မဟုတ် စစ်တုရင် ကစားခြင်းကဲ့သို့ပင် အိပ်မက်ထဲတွင် လေ့ကျင့်လျှင် လက်တွေ့ထက် ဆယ်ဆ ပိုမို မြန်ဆန်နိုင်သော်လည်း အိပ်မက်ထဲတွင် ရွှမ်းချီ စွမ်းအင်ကို ဆယ်ဆ တိုးမြှင့်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအင်သည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှ လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရက်အနည်းငယ် အတွင်း သူ၏ ရွှမ်းချီ ကျင့်ကြံမှုကို တိုးတက်စေရန် ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အိပ်မက်စနစ်ကို အသုံးပြုလျှင်ပင် သုည ဖြစ်ကြောင်း တုပိုင် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“ လီချန်ချန်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ကတည်းက အဆင့် ၇ သိုင်းပညာရှင်အဖြစ် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ဒါကြောင့် သူ့ဓားက မင်းထက် ပိုမြန်ပြီး ပိုသန်မာမှာ သေချာတယ်။ အဓိက အချက်က သူ့ရဲ့ ဓားစွမ်းအင်က မင်းကို အဝေးကနေ သတ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် မင်းသာ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ရင် ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရမှာ သေချာတယ်။ ”

တုပိုင် တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဤအမြင်ကို သဘောတူလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ပုံမှန် အခြေအနေမျိုးတွင် တုပိုင်သည် လီချန်ချန်၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ဘဲ သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်။ အိပ်မက်စနစ် ရှိနေလျှင်ပင် ဤအချက်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ပုံမှန် တိုက်ပွဲများတွင် အံ့ဖွယ်အမှုများ ဖြစ်ပေါ်လေ့ မရှိဘဲ အိပ်မက်စနစ်သည်လည်း အရာရာကို ကုသနိုင်သော ဆေးတစ်လက် မဟုတ်ပေ။

ဆရာသခင်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“ မင်းက ဉာဏ်ကြီးရှင် တစ်ယောက်ပါ။ နောက်ထပ် နှစ်ဝက်လောက် နေရင် မင်းက အဆင့် ၇ သိုင်းပညာရှင်အဖြစ် ချိုးဖျက်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ အရဲစွန့်ပြီး ခန့်မှန်းရဲတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း သူ့ကို ယှဉ်တိုက်နိုင်လိမ့်မယ်။ ”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ အဲဒီအချိန်ထိ ကျွန်တော် မစောင့်နိုင်တော့ဘူး။ အခုပဲ သူ့ကို သတ်ရမယ်။ ဒီရက်ပိုင်းက ကျွန်တော့်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်ခံလိုက်ရင် သူ့ကို သတ်ဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိသွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် သူ့ကို မသတ်ရင်တောင် သူက ကျွန်တော့်ကို လာသတ်မှာ။ ”

နင်ဇောင်ဝူက မေးလိုက်သည်။

“ ဘယ်လို အခွင့်အရေးလဲ။ ဘာလို့ သူက မင်းကို သေချာပေါက် လာသတ်မှာလဲ။ ”

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။

“ တချို့လူတွေအတွက်တော့ လီချန်ချန် ပေါ်လာတာက သူတစ်ပါးလက်ကို ငှားပြီး လူသတ်ဖို့ တစ်သက်မှာ တစ်ခါရတဲ့ အခွင့်အရေးပဲ။ သူတို့က အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးရဲ့ ရူးသွပ်ဖွယ် လက်တုံ့ပြန်မှုကို ခံရမှာ ကြောက်လို့ ကိုယ်တိုင် မလုပ်ရဲကြဘူး။ ဒါပေမဲ့ လီမိသားစုကို ဘယ်သူမှ မပြစ်မှားနိုင်ဘူးလို့ သူတို့ ခံစားရတယ်။ လီချန်ချန်ကသာ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိုက်ရင် အလကား သေသွားတာပဲ ဖြစ်မယ်။ ”

“ ဒါကြောင့် မကြာခင်မှာ သေစေနိုင်တဲ့ ထောင်ချောက်တစ်ခု ပေါ်လာတော့မယ်။ လောကကြီးမှာ ရှိတဲ့ အင်အားစု အများအပြားက ဒီထောင်ချောက် ဖြစ်လာအောင် အသည်းအသန် တွန်းအားပေးနေကြတယ်။ ဒီသေစေနိုင်တဲ့ ထောင်ချောက်ကို ဘယ်သူမှ မတားဆီးနိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့ ရတယ်။ ကျွန်တော့် မွေးစားအဖေ လီဝမ်ဟွေ့ အပါအဝင် ဘယ်သူမှ မတားဆီးနိုင်ဘူး။ ဒီသေစေနိုင်တဲ့ ထောင်ချောက်ရဲ့ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်က ကျွန်တော့် မွေးစားအဖေ လီဝမ်ဟွေ့ကို ရှင်းပစ်ဖို့လို့တောင် ကျွန်တော် သံသယ ရှိတယ်။ ”

“ လီတောက်ကျိန်းက ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရအောင် ခြိမ်းခြောက်တောင်းယူမယ်။ ပြီးတော့ မီးလောင်ရာ လေပင့် လုပ်လိမ့်မယ်။ လီချန်ချန်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှာနေတာ ဆိုတော့ ဒီသေလမ်းကို သူ ကြိုဆိုမှာ သေချာတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်… ” တုပိုင်၏ မျက်နှာ အေးစက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဒါက တစ်သက်မှာ တစ်ခါရတဲ့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော်လည်း လီချန်ချန်ကို သတ်ဖို့ ဒီသေလမ်းကို အသုံးပြုချင်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီသေလမ်းမှာ ကျွန်တော် သေရင် အလကားပဲ။ လီချန်ချန် သေရင်လည်း အလကားပဲ ဖြစ်သွားမှာ။ တခြားအချိန်တွေမှာ ဆိုရင် လီချန်ချန်ကို သတ်လိုက်ရင် ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ကြေးကို ကျွန်တော် မတတ်နိုင်ဘူး။ ”

လီချန်ချန်ကို သတ်လိုက်လျှင် ပေးဆပ်ရမည့် တန်ကြေးကို တုပိုင် မတတ်နိုင်သည်သာ မက မင်းသမီးယွီကျိန်းနှင့် မင်းသမီးနင်းရွှဲ့တို့ပင် မတတ်နိုင်ပေ။ တာဝန်ယူစရာ မလိုဘဲ သူမကို သတ်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်သည်။ ဆရာသခင်ကြီးသည် ဤအချက်ကို သဘောပေါက်ရန် အနည်းငယ် နှေးကွေးသော်လည်း တုပိုင်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

“ ကျွန်တော် မမှားဘူး ဆိုရင် ဒီသေလမ်းက အရမ်းကို နီးကပ်နေပြီ။ အရမ်းကို နီးကပ်နေပြီ။ ” တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ ဒါကြောင့် ဆရာ… ကျွန်တော့်မှာ ခြောက်လ အချိန်မရှိပါဘူး။ အချိန် လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ ဒီသေလမ်းက အချိန်မရွေး ရောက်လာနိုင်တယ်။ ”

ဆရာသခင်ကြီးသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

တုပိုင်က ပြောလိုက်သည်။ “ ဆရာ။ ဘယ်လို အထူးစွမ်းအင်မှ မလိုအပ်ဘဲ သိုင်းကွက်တွေနဲ့ချည်း လုံးဝ အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ ဓားသိုင်း ရှိလား။ သိုင်းကွက်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲပါစေ ကျွန်တော် အချိန်တိုအတွင်း တစ်ညတည်းနဲ့ ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ ”

နင်ဇောင်ဝူ ခေါင်းငုံ့ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ ငါ့ကလေး။ ငါ့မှာလည်း အဲဒီလို ဓားသိုင်းမျိုး ရှိချင်ပါသေးတယ်။ အားနည်းသူက အားကြီးသူကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ ကိုယ့်ထက် အများကြီး ပိုသန်မာတဲ့ ပြိုင်ဘက်ကို အနီးကပ် တိုက်ပွဲမှာ အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ အလွန် နက်နဲတဲ့ ဓားသိုင်းတချို့ ရှိတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ လီချန်ချန်က အဆင့် ၇ သိုင်းပညာရှင်လေ။ သူ့ရဲ့ ဓားစွမ်းအင်က မင်းကို နှစ်မီတာ အကွာကနေ သတ်နိုင်တယ်။ မင်းရဲ့ ဓားသိုင်းက ဘယ်လောက်ပဲ နက်နဲပါစေ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ ”

တုပိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ဆရာနင် ပြောသည့် စကားသည် အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ သူ၏ အိပ်မက်စနစ်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားပြီး အချိန်တိုအတွင်း နက်နဲသော နည်းစနစ်များကို နားလည်သဘောပေါက်စေနိုင်သော်လည်း ရွှမ်းချီ စွမ်းအင် မရှိလျှင် လက်တွေ့ တိုက်ပွဲတွင် သူ သေချာပေါက် ကျရှုံးပေလိမ့်မည်။ အတွင်းအား အဆင့်အနေဖြင့် တုပိုင်သည် အဆင့် ၉ ပင် မရောက်သေးပေ။ လီချန်ချန်၏ အဆင့် ဆယ်ပုံတစ်ပုံ သို့မဟုတ် အပိုင်းအစ တစ်ခုလောက်ပင် မရှိပေ။

“ ဂျိန်း… ဂျိန်း… ဂျိန်း…။ ”

ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ မိုးခြိမ်းသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နဂါးများကဲ့သို့ လျှပ်စီးကြောင်းများ ကျဆင်းလာသည်။ တုပိုင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး အလွန် ရူးသွပ်သော ယုတ္တိမရှိသော အကြံအစည်တစ်ခု ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“ ဆရာနင်။ အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်စက်ကွင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ ဓားသိုင်း ရှိလား။ မိုးခြိမ်းပြီး လျှပ်စီးလက်တာနဲ့ ကောင်းကင်က လျှပ်စီးကို ဆွဲဆောင်ပြီး လီချန်ချန်ကို ပစ်ချပြီးတော့ သေစေနိုင်တဲ့ ဓားသိုင်းမျိုးလေ။ ပြီးရင် ကျွန်တော်ကလည်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ကို ဆယ်ချက်လောက် ထိုးလိုက်မယ်။ ဒါဆို သူ သေချာပေါက် သေမှာပဲ။ ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နင်ဇောင်ဝူ လုံးဝ ကြောင်အသွားသည်။ သူ ခံစားလိုက်ရသော အံ့သြမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုကို မည်သည့် စကားလုံးဖြင့်မျှ အမှန်တကယ် ဖော်ပြနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အပိုင်း ၁၈၈ ပြီး။