အခန်း (၁၉၁)

ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမ၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တွင် သိုင်းသမားများ၏ လက်မောင်းခွန်အားကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် အလေးမပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို စနစ်တကျ စီစဉ်ထားရှိသည်။

အခြားသော သိုင်းကျောင်းများတွင် ကျောက်ခြင်္သေ့များကိုသာ အသုံးပြုကြသော်လည်း ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမတွင်မူ အလေးချိန်အလိုက် ကျောက်ရုပ် အမျိုးအစား ၃ မျိုး ခွဲခြားထားသည်။

တောင်ပိုင်းကျောက်ဖြင့် ထုလုပ်ထားသော ကျောက်ခြင်္သေ့မှာအလေးချိန် ၂၀၀ ကျင်း မှ ၁၂၀ ကီလိုဂရမ်ခန့်ရှိပြီး၊ သံရည်စစ်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော သံနွားလားမှာအလေးချိန် ၅၀၀ ကျင်း မှ ၃၀၀ ကီလိုဂရမ်ခန့်နှင့် ရွှေခဲရည်ဖြင့် လောင်းထည့်ထားသော ရွှေဆင်မှာအလေးချိန် ၁၀၀၀ ကျင်း မှ ၆၀၀ ကီလိုဂရမ်ခန့်ရှိသည်။

သိုင်းပညာကို အလေးထားသော မဟာကျိုးနိုင်ငံတွင် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော သာမန်အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ၅၀ ကျင်းခန့်ကို မနိုင်သော်လည်း ဝူကျိခန်းမသို့ ဝင်ခွင့်ရရန်အတွက် ကျားမ မရွေး အနည်းဆုံး ၁၀၀ ကျင်း အလေးချိန်ရှိသော ကျောက်ရုပ်ကို မြှောက်နိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အတွင်းခန်းမသို့ တက်လှမ်းလိုသူများမှာမူ ၅၀၀ ကျင်းလေးသော သံနွားလားကို မဖြစ်မနေ မြှောက်ပြနိုင်ရမည်ပင်။

ယွင်ရှန်းသည် ဤစည်းကမ်းများကို အကြီးအကဲမြောင် ရှင်းပြမှသာ သိရှိနားလည်သွားတော့သည်။

"မှော်ဆရာမလေး... ငါ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ထပ်သတိပေးမယ်နော်။ တခြားပြိုင်ပွဲအကြောင်းအရာကို ပြောင်းရွေးလို့ရသေးတယ်။ နင် ၂၀၀ ကျင်းဆိုတာ ဘယ်လောက်လေးလဲတောင် သိပုံမရဘူး"

လျိုချင်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သို့သော် ယွင်ရှန်းမှာ ထိုစကားများကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ခြင်္သေ့၊ နွားနှင့် ဆင်ရုပ်များရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဘိုဘို ပြောတာတော့ သူ အဆင့်တက်ပြီးရင် ငါနဲ့ ပေါင်းစပ်လို့ ရပြီတဲ့။ ငါတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်း ၂ မျိုး ရမယ်။ ပထမတစ်ခုက အတောင်ပံပါတဲ့လူသားအဖြစ် ပျံသန်းနိုင်တာ၊ ဒုတိယတစ်ခုကတော့ မဟာခွန်အားပဲ။ အဲဒီ မဟာခွန်အားဆိုတာက ၂၀၀ ကျင်းလား၊ ၅၀၀ ကျင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ၁၀၀၀ ကျင်းအထိလား...'

ယွင်ရှန်းသည် အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာ လှုပ်ရှားတတ်သူဖြစ်သည်။ သူမ ယနေ့ညတွင် လျိုချင်းကို စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်းမှာ အကြောင်းရင်း နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုမှာ မှော်ပိတ်ပင်ခြင်းခံထားရချိန်တွင် အပြင်ခန်းမ၌ ခြေကုပ်မြဲစေရန်အတွက် တစ်ဖက်လူကို ကြောက်ရွံ့သွားစေမည့် စွမ်းအားတစ်ခု ပြသရန် လိုအပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ လျိုချင်းကဲ့သို့ အဆင့် ၂၁ ရှိသော သိုင်းသမားကို အနိုင်ယူလိုက်ခြင်းက လူတိုင်းကို ပါးစပ်ပိတ်သွားစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ဘိုဘို၏ မဟာခွန်အားကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ယနေ့ညမှာ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။

ယွင်ရှန်းသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို သုံးသပ်ကြည့်ပြီးနောက် လျိုချင်းမှာ အပြင်ခန်းမတွင်သာ ရှိနေသေးသဖြင့် သူမ၏ အမြင့်ဆုံးခွန်အားမှာ ၅၀၀ ကျင်းလေးသော သံနွားလားကို မြှောက်နိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်မည်ဟု တွက်ဆလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ပေါင်းစပ်ခြင်းအခြေအနေသို့ ချက်ချင်းမဝင်သေးပေ။ သူမအတွက်မူ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျင့်စဉ်ကြောင့် တတိယအဆင့် သွေးကြောများ ပွင့်နေပြီဖြစ်ရာ ၂၀၀ ကျင်းဆိုသည်မှာ အပန်းမကြီးလှသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ ထူးခြားသော တည်ငြိမ်မှုကြောင့် လျိုချင်းသည်လည်း သူမ၏ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသည်။ ဤမှော်ဆရာမလေးမှာ အလွန်ထူးခြားလှသည်။ သူမကို တကယ်အနိုင်ယူနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေတာလား။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လှောင်ပြောင်သံများက သူမအပေါ် ဘာသက်ရောက်မှုမှ မရှိသည်မှာ အံ့သြစရာပင်။

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးက ကန့်ကွက်ရန်မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ အကြီးအကဲမြောင်က ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး "နှစ်ဖက်စလုံး ကန့်ကွက်ဖို့ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ပြိုင်ပွဲစည်းကမ်းကို ကြေညာမယ်။ ပြိုင်ပွဲက ၃ ကြိမ် ရှိမယ်။ ခြင်္သေ့၊ နွား နဲ့ ဆင် ရုပ်တွေကို ကြိုက်တဲ့နည်းနဲ့ မြှောက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ၁၅ မိနစ်ထက်ပိုပြီး မြှောက်ထားနိုင်မှ အောင်မြင်တယ်လို့ သတ်မှတ်မယ်။ အခု လျိုချင်းက အရင်စပါ"

အကြီးအကဲမြောင်မှာ မျှတသူဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ သိုင်းကျောင်းသားဘက်မှ အနည်းငယ် မျက်နှာလိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ လျိုချင်းကို အရင်စခိုင်းခြင်းမှာ ယွင်ရှန်းအပေါ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယွင်ရှန်း မပြိုင်ရသေးခင်မှာပင် စိတ်ဓာတ်ကျသွားစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အရင်စပြတာပေါ့"

လျိုချင်းသည် ရှေ့သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ခါးလောက်ရှိသော ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီးဆီသို့ စိန်ခေါ်သလို လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူမသည် လက်ကို မသုံးဘဲ နဂါးပျံ ရေကစားခြင်းအမည်ရှိ ခြေသိုင်းကို သုံးကာ ကျောက်ခြင်္သေ့၏ ဗိုက်အောက်သို့ ခြေဖျားဖြင့် လျှပ်တစ်ပြက် ပင့်ကန်လိုက်သည်။

အလေးချိန် ၂၀၀ ကျင်းရှိသော ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီးမှာ လေထဲသို့ ဘောလုံးတစ်လုံးအလား မြောက်တက်သွားပြီး ဝဲလည်နေတော့သည်။ ကျောက်ရုပ် ပြန်အကျတွင် လျိုချင်းက သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဖမ်းယူလိုက်ပြီး ၁၅ မိနစ်တိတိ မြှောက်ထားပြလိုက်သည်။

တစ်ခုလုံးသော လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သူမသည် အသက်ရှူပင် မပျက်ဘဲ ၂၀၀ ကျင်းမှာ သူမအတွက် ပေါ့ပါးသော ဘောလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့သာ ရှိနေတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ အားပေးသံများမှာ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ၂၀၀ ကျင်းကို မြှောက်နိုင်ခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည်မဟုတ်သော်လည်း ခြေထောက်ဖြင့် ကန်တင်ကာ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ၁၅ မိနစ်ကြာအောင် တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်ထားနိုင်ခြင်းမှာ လူတိုင်းမလုပ်နိုင်သော စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ဖြစ်သည်။

လျိုချင်းသည် ပထမအချီကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

မျက်မြင်မရသော ဖိအားများမှာ ယွင်ရှန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ သို့သော် သူမက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောက်ခြင်္သေ့ဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ကျောက်ခြင်္သေ့ရှေ့တွင် ရပ်ကာ အလေးမဟန် အတိုင်း ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ချီသွေးကြောများ နိုးကြားလာပြီး အားကောင်းသော ခွန်အားများမှာ သူမ၏ လက်မောင်းဆီသို့ စီးဝင်သွားသည်။ သူမသည် ၂၀၀ ကျင်းလေးသော ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီးကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်တင်လိုက်ပြီး ဆွံ့အသွားသော လူအုပ်ကြီးရှေ့တွင် ၁၅ မိနစ်တိတိ ကိုင်ထားပြကာ ပြန်ချလိုက်တော့သည်။

"အောင်မြင်သွားပြီ။ ဝိုး... သူမက တကယ်ပဲ မှော်ဆရာမ ဟုတ်ရဲ့လား။ တော်တော် အားရှိတာပဲ"

လူအုပ်ကြားတွင် ဝေဖန်သံများ ဆူညံသွားပြီး အစောပိုင်းက လှောင်ပြောင်နေသော သိုင်းသမားအချို့ပင်လျှင် အံ့အားသင့်စွာ ချီးကျူးမိကြသည်။ သူတို့၏ အမြင်တွင် မှော်ဆရာဆိုသည်မှာ လူမမာဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း ယခုမြင်နေရသော မှော်ဆရာမလေးမှာမူ မယုံနိုင်စရာ ခွန်အားကို ပြသနေသည်။

လျိုချင်းကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း မြှောက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ မမြှောက်နိုင်သည်ဖြစ်စေ သူမအတွက် အရေးမကြီးသလိုပင်။

"ဒုတိယအချီ... ၅၀၀ ကျင်းလေးတဲ့ သံနွားလားကို သင်တန်းသူ ယွင်ရှန်းက အရင်စပြီး မြှောက်ရမယ်"

အကြီးအကဲမြောင်က အံ့သြမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ကြေညာလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တော်ဝင်မှော်အကယ်ဒမီက မှော်ဆရာတွေကို ခန္ဓာကိုယ် လေ့ကျင့်ခိုင်းနေပြီလားဟု တွေးတောကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။

၅၀၀ ကျင်းလေးသော သံနွားလားကြီးရှေ့တွင် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ထုံကျင်နေသော လက်မောင်းများကို ခက်ခက်ခဲခဲ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ အလေးချိန်မှာ ရုတ်တရက် ၂.၅ ဆ ခုန်တက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်ရင်တော့ အလေးမချန်ပီယံ လုပ်လို့ရနေပြီ ဟု သူမ စိတ်ထဲက နောက်ပြောင်လိုက်မိသည်။

ယွင်ရှန်းသည် သံနွားလားကြီးရှေ့တွင် ခဏရပ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။

ဘိုဘိုနဲ့ ပေါင်းစပ်မလား မပေါင်းစပ်ဘူးလား...၅၀၀ ကျင်းဆိုတာ လျိုချင်းရဲ့ အစွမ်းကုန်ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကုန်က ဘယ်လောက်လဲ။

တတိယမြောက် ချီသွေးကြောကို ဖွင့်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ထဲတွင် အားအင်များ ပြည့်လျှံနေသည်။ ထို့ကြောင့် ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အားကိုသာ ဆက်လက်သုံးစွဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယွင်ရှန်းသည် သံရည်စစ်ဖြင့် သွန်းလုပ်ထားသော သံနွားလားကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ပိုက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ကိုယ်ထည်မှာ ချောမွတ်နေသဖြင့် မြှောက်ရန် ပိုမိုခက်ခဲလှသည်။

အမှန်ပင်... ၅၀၀ ကျင်းမှာ အလွန်လေးလံလှသည်။ ယွင်ရှန်းသည် အားစိုက်ပြီး မြှောက်သော်လည်း သံနွားလားကြီးမှာ အနည်းငယ်သာ တုန်ခါသွားပြီး ဆက်မတက်လာတော့ပေ။ လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်ပေါင်းများစွာမှာ သူမထံတွင် စုပြုံနေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ဤအလေးချိန်ကို ထပ်မြှောက်နိုင်ပါက ၎င်းမှာ လူတိုင်း၏ ထင်မြင်ချက်ကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ခြင်းပင်။

ယွင်ရှန်းသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရှန်းနုန်းကျောက်စိမ်းလက်ကောက်မှာ မှိန်ပျပျ လင်းလက်သွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ချီသွေးကြော ၃ ခုစလုံးက တစ်ပြိုင်နက် အားစိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျင့်စဉ်မှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်သွားတော့သည်။

"တက်စမ်း"

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ၅၀၀ ကျင်းလေးသော သံနွားလားကြီးမှာ လူတိုင်း၏ အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ယွင်ရှန်း၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် တည်ငြိမ်စွာ မြောက်တက်သွားတော့သည်။