အခန်း (၁၉၅)

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လျိုချင်းသည် ကတိအတိုင်း အမျိုးသမီးသိုင်းသမားတစ်စုကို ခေါ်ဆောင်၍ ယွင်ရှန်းထံ ရောက်လာခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် အနံ့မွှေးကြိုင်သော ဆေးအိတ်ငယ်လေးများကို ထုတ်ယူကာ တစ်ယောက်လျှင် တစ်အိတ်စီ ဝေပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဘာလဲ"

ဆေးအိတ်လေးများမှာ သေးငယ်လှပပြီး ဝူကျိတိုက်ကြီး၏ ဓာတ်ကြီးငါးပါးပွဲတော်တွင် ကလေးများ ဆောင်လေ့ရှိသော ပိုးသတ်ဆေးအိတ်လေးများနှင့် ဆင်တူလှသည်။ သို့သော် အနံ့ကို သေချာရှူကြည့်လျှင် ထိုအိတ်များထက် ပိုမိုထူးခြားသော ရနံ့ရှိသည်။

"ဒါက အင်းဆက်နှင်ဆေးအိတ်တွေပါ။ မနေ့က လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ခြင်တွေ အရမ်းများတာကို သတိထားမိလို့။ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့အခါ ခြင်ကိုက်မခံရအောင် ဒါလေးတွေ ဆောင်ထားကြပါ။ ဒါတင်မကဘူး။ ဒီအိတ်လေးတွေက စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသလို အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အသားအရေအတွက်လည်း အများကြီး အထောက်အကူပြုတယ်"

ယွင်ရှန်းက အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

အစပိုင်းတွင် အမျိုးသမီးသိုင်းသမားများမှာ လာရန် ဝန်လေးနေကြသော်လည်း မနေ့ညက ယွင်ရှန်း၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ခွန်အားကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် မငြင်းရဲကြပေ။ ထို့ပြင် လျိုချင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း သူမမရှိခိုက် ယွင်ရှန်း၏စကားကို နားထောင်ရန် တစ်ဆောင်ဝင် တစ်ဆောင်ထွက် လိုက်လံမှာကြားထားခဲ့သည်။

သိုင်းသမားတွေက ဒီလောက်အထိ နုနယ်ဖို့ လိုလို့လား ဟု အချို့က စိတ်ထဲမှ ကဲ့ရဲ့ချင်သော်လည်း ယွင်ရှန်း၏ ဥခွံကဲ့သို့ ချောမွတ်နေသော အသားအရေကို ကြည့်ပြီးနောက် အမျိုးသမီးတိုင်း လှချင်ကြသည်ဟူသော စကားအတိုင်းပင် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ကာ ဆေးအိတ်လေးများကို ကိုယ်စီ ဆောင်လိုက်ကြတော့သည်။

ဆေးအိတ်လေးများဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော သင်းပျံ့သည့်ရနံ့မှာ မကြာမီမှာပင် သူမတို့အတွက် ရိုးအီသွားခဲ့သည်။

"စိတ်မပူကြနဲ့... လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ရောက်တဲ့အခါကျရင် သိရလိမ့်မယ်။ ကျန်းကျစ်ဖော် တစ်ယောက် ဒီနေ့ကစပြီး တို့သိုင်းကျောင်းက အမျိုးသမီးတွေကို ဘယ်တော့မှ မနှောင့်ယှက်ရဲတော့စေရဘူးလို့ ငါ အာမခံတယ်"

ယွင်ရှန်းက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမ၏ စည်းကမ်းချက်များအရ ယွင်ရှန်းတို့ သုံးဦးသည် သိုင်းကျောင်းသားများကဲ့သို့ပင် မနက်၊ နေ့လယ် နှင့် ညနေ လေ့ကျင့်ရေးအစီအစဉ် ၃ ခုလုံးကို မပျက်မကွက် တက်ရောက်ကြရသည်။

မနေ့က ယွင်ရှန်းတို့၏ ဆုံးမခြင်းကို ခံခဲ့ရသော ကျန်းကျစ်ဖော်သည် ကွင်းပြင်သို့ ရောက်လာချိန်

တွင် မောက်မာနေဆဲပင်။ သို့သော် သူသည် ယွင်ရှန်းတို့အုပ်စုကို မကြည်မလင် ဖြစ်နေသော်လည်း တိုက်ရိုက် ပြဿနာရှာရန်တော့ မဝံ့ရဲသေးပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့ညက အကြီးအကဲ ချန်ပိုင် ကိုယ်တိုင် ဖလှယ်ရေးကျောင်းသားများကို မည်သူမျှ နှောင့်ယှက်ခြင်းမပြုရန်၊ ဖောက်ဖျက်ပါက အလွတ်ပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ချန်ပိုင်၏ အရှိန်အဝါက ကျန်းကျစ်ဖော်အတွက် အတော်လေး ထိရောက်မှုရှိလှသည်။

မနက်ခင်း ချီစုစည်းခြင်းမှာ ယွင်ရှန်းတို့အတွက် အလွန်လွယ်ကူသည်။ သိုင်းသမားများ၏ ချီစုစည်းမှုနှင့် မှော်ဆရာများ၏ တရားထိုင်ခြင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် ဆင်တူလှရာ မှော်ပိတ်ပင်ခြင်းခံထားရသော်လည်း သူတို့၏ တရားထိုင်မှုကို မဟန့်တားနိုင်ပေ။

တကယ့်အခက်အခဲမှာ နေပူရှိန်ပြင်းလှသော နေ့လယ်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းဖြစ်သည်။ ယွင်ရှန်း၊ ဂူဖုန်းနှင့် ချီယဲ့တို့မှာ အခြားသိုင်းသမားများနှင့်အတူ ပူလောင်လှသော နေရောင်အောက်တွင် ရပ်နေကြရသည်။

ကျန်းကျစ်ဖော်က ကွင်းပြင်တွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"အမျိုးသားတွေက သံသဲအိတ် ပေါင် ၅၀ ၊ အမျိုးသမီးတွေက ပေါင် ၃၀ စီ ပတ်ပြီး တစ်နာရီကြာ မတ်တပ်ရပ်ရမယ်"

သို့သော် ကျန်းကျစ်ဖော်သည် ချီယဲ့၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။ ကွင်းပြင်ရှိ လူတိုင်းမှာ သိုင်းဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း ဤအစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံနှင့် ကျောင်းသားမှာမူ မှော်ဝတ်ရုံကိုသာ ဝတ်ထားဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျန်းကျစ်ဖော်ကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်စေသည်။

"မင်း... အခုချက်ချင်း အဲဒီဝတ်ရုံကြီးကို ချွတ်လိုက်စမ်း။ လူတိုင်း အတူတူ လေ့ကျင့်နေတာ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အထူးအခွင့်အရေး မပေးနိုင်ဘူး"

ကျန်းကျစ်ဖော်က ချီယဲ့၏ အနားသို့ တိုးကပ်ကာ အော်လိုက်သည်။ အနီးတွင်ရှိသော ဂူဖုန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများ ထွက်လာတော့သည်။ သူသည် ချီယဲ့၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သိထားသဖြင့် တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်တော့မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းပင်။

ချီယဲ့ကို သူ၏မှော်ဝတ်ရုံချွတ်ခိုင်းခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ ဂူဖုန်းသည် ချီယဲ့နှင့် စတင်သိကျွမ်းခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ထိုဝတ်ရုံကြီးကို ချွတ်သည်ကို တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

ယွင်ရှန်းသည် တစ်ခါက ဂူဖုန်းနှင့် လောင်းကြေးပင် ထပ်ခဲ့ဖူးသေးသည်။

ချီယဲ့ အိပ်ပျော်သွားရင် ဝတ်ရုံချွတ်မလားဆိုသည့် အချက်ကို သူတို့နှစ်ဦး ချောင်းကြည့်ခဲ့ကြသော်လည်း ချီယဲ့မှာ ဝတ်ရုံကြီးဝတ်လျက်ပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းက အရှုံးမပေးဘဲ "ဒါဆို ရေချိုးရင်ရော မချွတ်ဘူးလား" ဟု ထပ်မံလောင်းခဲ့ပြန်သည်။ သို့သော် ယွင်ရှန်းမှာ ပို၍ပင် အရှက်ရဖွယ် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချီယဲ့မှာ ရေချိုးရန်ပင် မလိုဘဲ ဖုန်မှုန့်သန့်စင်မှော်ကိုသာ သုံးစွဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်နှစ်နီးပါး ရင်းနှီးခဲ့သော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ထိုဝတ်ရုံစိမ်းအောက်မှ ချီယဲ့၏ မျက်နှာအစစ်အမှန်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ခဲ့ဖူးပေ။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ကျန်းကျစ်ဖော်၏ အော်ဟစ်ဆူပူမှုအပေါ် ချီယဲ့က မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြခဲ့ပေ။

"ငါပြောနေတာ မင်းကြားရဲ့လား။ မင်း အဲဒီဝတ်ရုံကို အခုချက်ချင်းမချွတ်ရင် ဒီနေ့ နေ့လယ်

ခင်းလေ့ကျင့်ခန်းကို နှစ်ဆ လုပ်ရမယ်"

ကျန်းကျစ်ဖော်မှာ ဖလှယ်ရေးကျောင်းသားများ၏ တော်လှန်မှုကို နှစ်ရက်ဆက်တိုက် ကြုံနေရသဖြင့် ဒေါသများမှာ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။

လေ့ကျင့်ခန်းနှစ်ဆဆိုသည်မှာ သံသဲအိတ် ပေါင် ၁၀၀ ဖြစ်သည်။ ထိုမျှလေးလံသောအိတ်ကို ထမ်း၍ ပူပြင်းလှသော နေရောင်အောက်တွင် တစ်နာရီကြာ ရပ်နေရခြင်းမှာ သိုင်းသမားများအတွက်ပင် ခက်ခဲလှရာ မှော်ဆရာတစ်ဦးအတွက်မူ ငရဲကျသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤခြိမ်းခြောက်မှုက ချီယဲ့ကို အလျှော့ပေးလာစေမည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ချီယဲ့က ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား ငြိမ်သက်နေဆဲဖြစ်ရာ ကျန်းကျစ်ဖော်မှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ သူသည် လက်အောက်ငယ်သားများကို ပေါင် ၁၀၀ လေးသော သံသဲအိတ်ကို ချက်ချင်း ယူလာရန် အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

ချီယဲ့သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သံသဲအိတ်များကို သူ၏လက်နှင့် ခြေထောက်များတွင် ချည်နှောင်လိုက်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်ကို စတင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်း ဘယ်လောက်ကြာကြာ ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ကျန်းကျစ်ဖော်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် စိမ်းဖတ်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အပြင်ခန်းမမှ သိုင်းသမားများမှာလည်း ပြဿနာမတက်စေရန် အမြန်ပင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သံသဲအိတ်များကို ချည်နှောင်လိုက်ကြတော့သည်။

ယွင်ရှန်းလည်း သံသဲအိတ်နှစ်အိတ် ရရှိခဲ့သည်။ ဤသံသဲအိတ်များမှာ ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမ၏ အထူးထုတ်ကုန်များဖြစ်ပြီး တိုဖူးတုံးပုံစံရှိကာ အထဲတွင် သံနက်သဲမှုန့်များ ဖြည့်ထားသည်။ ၎င်းမှာ သာမန်သဲအိတ်များထက် ၅ ဆ၊ ၆ ဆခန့် ပိုမိုလေးလံသည်။

ထိုမျှမက သဲအိတ်အတွင်း၌ မီးသွေးမှုန့်များကိုလည်း ထည့်ထားသေးသည်။ နေပူရှိန်အောက်တွင် ဤအိတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားပါက သံသဲနှင့် မီးသွေးမှုန့်များက အပူနှင့် ချွေးကို စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် အိတ်တစ်ခုလုံးမှာ မီးစသဖွယ် ပူလောင်လာတော့သည်။ အဝတ်ပေါ်မှ ခံထားလျှင်ပင် အသားပေါ်သို့ မီးပူနှင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ ခံစားရရာ ခြေလက်များတွင် အချိန်အတော်ကြာ ချည်ထားရန်မှာ စိတ်ကူးကြည့်ရုံနှင့်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ချီယဲ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံစိမ်းအောက်တွင် ယွင်ရှန်းထက် ၄ ဆခန့် ပိုများသော သံသဲအိတ်များ ရှိနေသော်လည်း ထိုကောင်လေးမှာ ညည်းသံတစ်ချက်ပင် မထွက်ပေ။ ဂူဖုန်းမှာလည်း တောင်ပေါ်သားပီပီ ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရင်းနှီးနေသဖြင့် တစ်နာရီစာ အလေးချိန်ကို မနည်းထိန်းထားနိုင်သည်။

ရွှေတိုင်ခွက်အတွင်းမှ အမွှေးတိုင် စတင်လောင်ကျွမ်းသည်နှင့် နေ့လယ်ခင်း မြင်းထိုင်သိုင်းကွက် လေ့ကျင့်ခန်း စတင်လေတော့သည်။

ယနေ့လေ့ကျင့်ခန်း မစတင်မီတွင် ယွင်ရှန်းသည် လျိုချင်းထံမှ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို မေးမြန်းထားခဲ့သည်။ သူမသည် ခါးကို တင်းကြပ်ထားကာ ခြေထောက်များကို လေးကိုင်းသဖွယ် အနေအထားပြုပြင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အတွင်းအားကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပတ်စေလိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်မှာ အလွန်ပူပြင်းလှသဖြင့် အပြင်ခန်းမရှိ ရာနှင့်ချီသော သိုင်းသမားများမှာ ချွေးဒီးဒီးကျနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ယွင်ရှန်းသည် လက်ခြေများ ထုံကျင်လာပြီး ခြေဖဝါးမှတစ်ဆင့် တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပုရွက်ဆိတ်ကိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်မှုများ စိမ့်ဝင်လာသည်။

သူမ၏ နဖူးတွင် ချွေးများ စို့လာပြီး အဝတ်အစားများလည်း ရွှဲရွှဲစိုကုန်သည်။ ခြေလက်များရှိ သံသဲအိတ်များမှာ ပိုမိုပူလောင်လာပြီး စူးရှသော သံသဲမှုန့်များမှာ သူမ၏ အသားကို ဖောက်ထွင်း၍ သွေးစုပ်တော့မည့်အလား ခံစားရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် အံကြိတ်ထားလိုက်သည်။ လျှာဖျားကို ခပ်နာနာကိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ရရှိလာသော နာကျင်မှုက သူမ၏ စိတ်ကို ခဏတာ ကြည်လင်သွားစေသည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ စိတ်အာရုံကြောင့် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရှန်နုန်းဆေးလက်ကောက်ထံမှတစ်ဆင့် ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားများ စီးဆင်းလာတော့သည်။

ကျင့်စဉ်၏ အမည်နှင့်အညီ ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသို့ အေးမြသော အတွင်းအားတစ်ရပ် စီးဝင်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ပူလောင်လှသော ဝေဒနာများမှာ ချက်ချင်းပင် သက်သာသွားသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပူပြင်းသော နွေရာသီနေ့တစ်နေ့တွင် အေးစက်နေသော ကိုကာကိုလာတစ်ဘူးကို သောက်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ယွင်ရှန်းကို ပို၍ပင် အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျင့်စဉ်ကို တစ်ပတ်လှည့်ပတ်ပြီးနောက်တွင် ဤပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည်အောက်၌ သူမ၏ အတွင်းအားမှာ ပိုမိုအားကောင်းသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရုတ်တရက် တိုးတက်လာခြင်းပင်။