အခန်း (၁၉၆)

မျှော်လင့်မထားဘဲ အားကောင်းလှသော အတွင်းအားများ ရုတ်တရက် တိုးဝှေ့လာခြင်းကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် အံ့အားသင့်သွားရသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင်ထားကာ ထိုစွမ်းအား၏ အရင်းအမြစ်ကို အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူမ သိရှိသွားသည်မှာ ထိုစွမ်းအားသည် အခြားနေရာမှလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အဖြူရောင်အစက်အပြောက်အဖြစ် တောက်ပနေသော နွေလယ်ခေါင်၏ ပူပြင်းလှသော နေရောင်ခြည် ထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။

ယွင်ရှန်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ရှန်းနုန် ဆေးလက်ကောက်သည် နေမင်း၏ အဆီအနှစ်များကို စုပ်ယူကာ ရေလွှမ်းမိုးသည့်အလား ပြင်းထန်သော အတွင်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနေခြင်းပင်။

ယခင် ငှက်ပျောရွက်ကျေးရွာတွင် ရှိစဉ်ကတည်းက ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျင့်စဉ်ကို တိုးတက်စေရန် နေရောင်ခြည်အောက်တွင် နေမင်းအဆီအနှစ်ကို စုပ်ယူလေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ အလေးမလေ့ကျင့်ခန်းကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေချိန်တွင် နေမင်းအဆီအနှစ်ကို စုပ်ယူရခြင်းမှာ ယခင်ကထက် များစွာပိုမိုထိရောက်နေသည်ကို သူမ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ချီသွေးကြောများသည် များပြားလှသော နေမင်းအဆီအနှစ်များ၏ အားဖြည့်မှုကြောင့် ပိုမိုခိုင်မာပြီး ခံနိုင်ရည်ရှိလာသည်ကို ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ ခမ်းခြောက်နေသော ချောင်းငယ်တစ်ခုသည် သည်းထန်စွာရွာသွန်းသော မိုးနှင့်တွေ့ဆုံကာ ရေမျက်နှာပြင် ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသကဲ့သို့ပင်။

ယွင်ရှန်းသည် မှော်ဆရာကြီးအဆင့်သို့ တက်လှမ်းပြီး တတိယမြောက် ချီသွေးကြောကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့စဉ်ကတည်းက သူမ၏ ကျင့်စဉ်မှာ ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်ဘဲ တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။ သူမကို လမ်းညွှန်ပြသပေးမည့်သူလည်း မရှိသဖြင့် ဤအတားအဆီးကို မည်သို့ကျော်ဖြတ်ရမည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော မတော်တဆ ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုကြောင့် သူမ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျင့်စဉ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ လည်ပတ်စေလိုက်ရာ စုစည်းနေသော နေမင်းအဆီအနှစ်လှိုင်းလုံးများမှာ တရဟော စီးဝင်လာပြီး သူမ၏ ထုံကျင်နေသော ခြေထောက်များမှာလည်း ပြန်လည်သွက်လက်လာတော့သည်။

ဤပြောင်းလဲမှုအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းဖြစ်သဖြင့် ကျန်းကျစ်ဖော်မှာမူ မည်သည့်ထူးခြားမှုကိုမျှ သတိမပြုမိဘဲ ရှိနေသေးသည်။

ကျန်းကျစ်ဖော်သည် လူအုပ်ကြားတွင် အရင်အတိုင်းပင် လှည့်ပတ်သွားလာနေပြီး မှော်ဝတ်ရုံကြီးကို ခြုံထားသော ဖလှယ်ရေးကျောင်းသား ချီယဲ့ကို အထူးတလည် စောင့်ကြည့်နေသည်။

တောက်လောင်နေသော နေရောင်ခြည်အောက်တွင် ချီယဲ့၏ ဝတ်ရုံစိမ်းမှာ ပိုမိုတောက်ပနေသော်လည်း ထိုမျှသာပင်။ အလေးချိန် နှစ်ဆတိုးထားသော်လည်း ကျန်းကျစ်ဖော် မျှော်လင့်ထားသလို ချီယဲ့မှာ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း မေ့လဲသွားခြင်း မရှိပေ။ သူသည် လှံတစ်စင်းအလား မတ်မတ်ရပ်နေပြီး တုန်လှုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြိုလဲမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိချေ။

ကျန်းကျစ်ဖော် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဒီတစ်ခါ လာတဲ့ ကျောင်းသားတွေက ဘာလို့ အားလုံး ပုံမှန်မဟုတ်ကြတာလဲ။ မနေ့က မှော်ဆရာမလေးက လျိုချင်းကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး အခုလည်း အားနွဲ့ပုံရတဲ့ မှော်ဆရာက ပေါင် ၁၀၀ လေးတဲ့ သံသဲအိတ်တွေကို ထမ်းထားရင်း ညည်းသံတစ်ချက်တောင် မထွက်ဘူး။

ကျန်းကျစ်ဖော်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာသည်။ ထိုစဉ် သွယ်လျသော အမျိုးသမီးသိုင်းသမားတစ်ဦး၏ ဘေးမှ ဖြတ်အသွား သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခုက သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

၎င်းမှာ သူ တောင့်တနေခဲ့သော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ ရနံ့ပင်။

ကျန်းကျစ်ဖော်သည် ငယ်စဉ်က မှော်ဆရာဖြစ်ရန် စာမေးပွဲဖြေခဲ့ဖူးသော်လည်း မှော်အာရုံခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူ အကြီးအကဲကျန်း၏ အရှိန်အဝါဖြင့်သာ ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမသို့ ဝင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သိုင်းကျောင်းတွင် အမျိုးသားကများပြီး အမျိုးသမီးက နည်းပါးလှရာ မိန်းမလိုက်စားသော ကျန်းကျစ်ဖော်အတွက် အမြဲတမ်း စိတ်ပျက်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သိုင်းကျောင်းက အမျိုးသမီးများမှာလည်း လေ့ကျင့်ခန်းဒဏ်ကြောင့် ကြမ်းတမ်းနေပြီး မှော်အကယ်ဒမီက မှော်ဆရာမလေးများကဲ့သို့ နူးညံ့လှပခြင်း မရှိကြပေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က လျန်ရှန့်ဟူသော မိန်းကလေး ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ စင်ကြယ်သော ရနံ့ကို ပြန်လည်အမှတ်ရမိစဉ် ကျန်းကျစ်ဖော်၏ ရင်ထဲ၌ ရမ္မက်ဇောများ ထကြွလာတော့သည်။

ကျန်းကျစ်ဖော်သည် တံတွေးကို မြိုချကာ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက် လေ့ကျင့်နေသော အမျိုးသမီးသိုင်းသမားလေး၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ ကြောက်လန့်တုန်ရင်သွားသော်လည်း ကျန်းကျစ်ဖော်က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ ခါးကို ဆွဲဖျစ်လိုက်တော့သည်။

အနီးအနားရှိ အမျိုးသမီးသိုင်းသမားများမှာ ဒေါသထွက်သွားကြသော်လည်း ကျန်းကျစ်ဖော်ကမူ တစ်ချက်ရယ်မောကာ သူ၏လက်ထဲမှ နူးညံ့သော အထိအတွေ့ကို အရသာခံပြီးနောက် အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ထပ်မံလျှောက်သွားပြန်သည်။

တစ်နာရီတိတိ ပြည့်သွားပြီး ရွှေတိုင်ခွက်အတွင်းမှ အမွှေးတိုင် မီးငြိမ်းသွားချိန်တွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ရှိ သိုင်းသမားအများစုမှာ သက်ပြင်းကို ကိုယ်စီချလိုက်ကြတော့သည်။

လူတိုင်းမှာ ဆူညံစွာ စကားပြောရင်း လက်ခြေများမှ သံသဲအိတ်များကို ဖြုတ်ချကြသည်။ စောစောက ကျန်းကျစ်ဖော်၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံခဲ့ရသော အမျိုးသမီးသိုင်းသမားလေးမှာမူ မျက်ဝန်းများ နီရဲလျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် သံသဲအိတ်ကို မြေကြီးပေါ် ပစ်ချကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ယွင်ရှန်းသည်လည်း သူမ၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီ ကျင့်စဉ်အတွင်းအားများကို တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။ တစ်နာရီကြာ လေ့ကျင့်ခန်းအပြီးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမည့်

အစား သူမသည် စိတ်လက်ပေါ့ပါးလန်းဆန်းနေပြီး ၎င်းမှာ ညဘက်တွင် လေးနာရီကြာ တရားထိုင်ခြင်းထက်ပင် ပိုမိုထိရောက်မှု ရှိနေသည်။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ရှိ လူအများစုမှာ ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဂူဖုန်းမှာမူ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ထိုင်ချလိုက်သော်လည်း ခဏချင်းမှာပင် ပြန်ခုန်ထလိုက်ရသည်။ နေ့လယ်ခင်း မြေပြင်မှာ အလွန်ပူပြင်းလှသဖြင့် ဒယ်အိုးပူကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

"ဂူဖုန်း... ချီယဲ့ကို သွားကြည့်ပါဦး။ ဘာဖြစ်လို့လဲမသိဘူး"

ချီယဲ့မှာ မြင်းထိုင်သိုင်းကွက်အတိုင်း မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို ယွင်ရှန်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ပေါင် ၁၀၀ အလေးချိန်ကို တစ်နာရီကြာ ထမ်းထားရခြင်းမှာ ချီယဲ့အတွက် အလွန်အမင်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားခဲ့ပုံရသည်။

ဂူဖုန်း အနားသို့ တိုးသွားချိန်တွင် ချီယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျော့ခွေသွားပြီး ဂူဖုန်း၏ ပုခုံးပေါ်သို့ မှီကျလာတော့သည်။

"မကောင်းတော့ဘူး... ယွင်ရှန်း။ ချီယဲ့ သေသွားပြီထင်တယ်"

ဂူဖုန်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားကာ ချီယဲ့၏ နှာခေါင်းအောက်သို့ လက်တေ့ကြည့်ပြီးနောက် အသက်ရှူသံ မကြားရတော့သဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

ယွင်ရှန်း အမြန်ပြေးသွားလိုက်ပြီး "မလန့်ပါနဲ့... အရင်ဆုံး သူ့ကိုယ်ပေါ်က သံသဲအိတ်တွေကို ဖြုတ်ပေးလိုက်။ ပြီးတော့ သူ့ကို အနီးအနားက အရိပ်ထဲကို သယ်သွားရအောင်။ ဒါက အပူလျှပ်ပြီး ခဏတာ အသက်ရှူရပ်သွားတာဖြစ်နိုင်တယ်။ ကြည့်ဦး... သူ့ရင်ဘတ်က နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက် ဖြစ်နေသေးတယ်"

ယွင်ရှန်း၏ သတိပေးမှုကြောင့် ဂူဖုန်းလည်း ချီယဲ့၏ ရင်ဘတ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

ဂူဖုန်းက ချီယဲ့၏ ခြေလက်များမှ သံသဲအိတ်များကို အလန့်တကြား ဖြုတ်ပေးနေစဉ် ယွင်ရှန်းကမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရှိနေသည်။ သူမ၏ လက်အာရုံမှာ အလွန်တိကျလှရာ ကျန်းကျစ်ဖော်သည် ချီယဲ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသော သံသဲအိတ်များကို လက်ဆော့ထားကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ ပေါင် ၁၀၀ ဟု ဆိုသော်လည်း အနည်းဆုံး ပေါင် ၁၂၀ မက လေးလံနေပြီး ချီယဲ့၏ ခြေလက်များမှာလည်း အပူရှိန်ကြောင့် အရည်ကြည်ဖုများ ထွက်နေရှာသည်။

ယွင်ရှန်း၏ ညွှန်ကြားမှုဖြင့် ဂူဖုန်းက ချီယဲ့ကို ဘေးဘက်သို့ သယ်ထုတ်လာခဲ့သော်လည်း ဝတ်ရုံကို ချွတ်ရန် နှစ်ဦးသား တွန့်ဆုတ်နေကြပြန်သည်။

"ယွင်ရှန်း... ချီယဲ့က သူ့ဝတ်ရုံကို ချွတ်တာ လုံးဝခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာမ မေလီတောင် သူ့ကို အမိန့်ပေးလို့ မရဘူးလေ။ သူ နိုးလာလို့ ငါတို့ ဝတ်ရုံကို ချွတ်ထားတာ သိရင် ငါတို့ကို သေအောင် မုန်းသွားလိမ့်မယ်"

ဂူဖုန်းက တားမြစ်နေသည်။ သူသည် ချီယဲ့နှင့် အခုမှ အဆင်ပြေစပြုနေချိန်တွင် ပြန်၍ အဖုအထစ် မဖြစ်ချင်ပေ။

"နင် မလုပ်ရင် ငါလုပ်မယ်။ လူက သေတော့မယ်... နင်က ပိုလွန်းနေပြီ"

ယွင်ရှန်းက ဘာမှဆက်မပြောဘဲ ချီယဲ့၏ ဝတ်ရုံကြိုးကို ဖြုတ်ချလိုက်တော့သည်။

ဝတ်ရုံပွင့်သွားသည်နှင့် ယွင်ရှန်း၏ လက်များ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဂူဖုန်းမှာမူ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ချီယဲ့၏ မျက်နှာ...

ဒါ ဘယ်လိုမျက်နှာမျိုးလဲ။

ချီယဲ့၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ဖားပြုပ်တစ်ကောင်၏ အသားအရေကဲ့သို့ စိမ်းပုပ်ပုပ် အဖုအပိမ့်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နေပူထဲတွင် တစ်နာရီကြာ ရပ်နေခဲ့ရသဖြင့် ထိုအဖုများမှာ အပူရှိန်ကြောင့် ပေါက်ပြဲကာ ဝါကျင့်ကျင့် ပြည်ပုတ်များ မျက်နှာအနှံ့ စီးကျနေတော့သည်။ မြင်လိုက်ရသူတိုင်း မျက်နှာလွှဲမိလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဒါကြောင့်လည်း သူက သူ့ဝတ်ရုံကို ဘယ်တော့မှ မချွတ်တာကိုး...

သို့သော် ဂူဖုန်းကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ယွင်ရှန်းပင်။ သူမသည် ထိုမျက်နှာကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်ပြီးနောက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် သူမ၏ သားရဲဘာသာစကား လက်စွပ်ထဲမှ ရေအိတ်နှင့် အဝတ်စတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ အဝတ်ကို ရေဆွတ်ကာ ချီယဲ့၏ နဖူးပေါ်သို့ တင်ပေးပြီး အင်္ကျီကော်လာကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ချီယဲ့၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ အချက်အချာနေရာကို ဖိနှိပ်ပေးလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် ချီယဲ့၏ မျက်နှာအရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

သူ သတိရလာချိန်တွင် ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသော ဂူဖုန်းနှင့် ယွင်ရှန်းတို့၏ မျက်ဝန်းများပင်။ ထို့နောက် သူ၏ ဝတ်ရုံကြီး ပွင့်နေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။

အမြီးနင်းခံလိုက်ရသော ကြောင်တစ်ကောင်အလား ချီယဲ့သည် ဒေါသတကြီး ငေါက်ခနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ယွင်ရှန်းနှင့် ဂူဖုန်းကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ နဖူးပေါ်မှ ရေဝတ်ကိုလည်း လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

"ငါ့ဝတ်ရုံကို ချွတ်ဖို့ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုလို့လဲ"

သူသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သူ၏ မှော်တုတ်တံကို ဆွဲထုတ်ကာ ယွင်ရှန်းနှင့် ဂူဖုန်းထံသို့ အငြိုးတကြီး ချိန်ရွယ်လိုက်တော့သည်။