တက်လှမ်းခြင်း အဆင့်

​လျူလီမြို့ပြင်

​နက်မှောင်သော တုတ်တံတစ်ချောင်းက ကောင်းကင်ယံထက်သို့ မြင့်မားစွာ ပျံတက်သွားပြီး ဝေးကွာလှသော အရပ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

​ခြံဝန်းအတွင်း၌မူ ထန်ထျန်းက တစ်ဦးတည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပေ၏။ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီးနောက် ချီယွမ်နှင့် လီဟုန်တို့က ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းသို့ စောစီးစွာ ပြန်လည်ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့မရှိတော့သဖြင့် ထန်ထျန်းအဖို့ နောက်ဆံတင်းစရာ မရှိတော့ချေ။

အကယ်၍ ထျန်းယန်ရှန်းက ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများကို ခေါ်ဆောင်လာလျှင်ပင် သူသည် ဘေးကင်းစွာဖြင့် ပြန်လည်ဆုတ်ခွာနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

အဆိုးဆုံးအခြေအနေနှင့် ကြုံလာရလျှင်ပင် သူ၏ "ဥ" ရှိနေသေးသဖြင့် ကြီးမားသော ပြဿနာ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

​အရက်တစ်ငုံ ထပ်သောက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ထိုစဉ် ခြံဝန်းအတွင်း၌ ဟင်းလင်းပြင်လှိုင်းများ တုန်ခါသွားပြီးနောက် ဖြူဖွေးသော အရိပ်ကလေးတစ်ခု စားပွဲပေါ်၌ ပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ ရှောင်မောက်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

လျှို့ဝှက်​နယ်မြေမှ ထွက်လာစဉ်က ရှောင်မောက်ကို သူ၏ ထူးဆန်းသော ဥအတွင်း၌ ထည့်သွင်းသယ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်သို့ ရောက်လာပြီးနောက်တွင်လည်း ချီယွမ်နှင့် ကိစ္စအဝဝကို ဆွေးနွေးနေခဲ့ရသဖြင့် ယခုမှသာ ၎င်းကို အပြင်သို့ ပြန်လည်ထုတ်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

​"အသက်ရှူတောင် ကျပ်လှပြီ"

ရှောင်မောက်က ထွက်လာသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ညည်းတွားတော့သည်။ "မင်းရဲ့ အဲဒီဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး၊ တကယ့်ကို သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်နေတာပဲ။

နောက်ရက်ကျရင် ငါ အဲဒီနေရာကို ပြုပြင်ပေးမယ်၊ ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သွားအောင်ပေါ့"

​ထန်ထျန်းက ပြုံးလိုက်၏။

သူ၏ ဥအတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင်မှာ သာမန် ပစ္စည်းသိုလှောင်သည့် ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် သီးခြားတည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းကို ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်း ရှိသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သော်လည်း အချိန်နှင့် လုပ်အား အလွန်အမင်း ပေးဆပ်ရမည် ဖြစ်၏။

လောလောဆယ်တွင်မူ ထိုကိစ္စကို စဉ်းစားရန် စိတ်ကူးမရှိသေးပေ။

သို့သော် ရှောင်မောက်က ကူညီမည်ဆိုလျှင်တော့ သူ ငြင်းဆန်မည် မဟုတ်ချေ။

​ရှောင်မောက်မှာမူ ပြောရုံသာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပုံရပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ စားသောက်ဖွယ်ရာများကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားတော့သည်။

"ဝါး... ဒါတွေက ဘာလဲ"

၎င်းက ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်ပန်းကန် ရှေ့သို့ ချက်ချင်းရောက်သွားပြီး တစ်လုံးကို ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။

"အရမ်းချိုတာပဲ"

ရှောင်မောက်၏ မျက်လုံးများမှာ ကြယ်ကလေးများပမာ တောက်ပသွားတော့၏။

​ထို့နောက်တွင်မူ ၎င်းက စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို အငမ်းမရ စားသုံးလေတော့သည်။

"ဒါကကော ဘာလဲ... ဝါး ခုနကထက်တောင် ပိုချိုသေးတယ်"

"ဒီအစိမ်းရောင်အလုံးကတော့ ပိုချိုမှာ သေချာတယ်... အား... ချဉ်လိုက်တာ"

"မင်းသောက်နေတာက ဘာလဲ၊ ငါ မြည်းကြည့်ပါရစေ"

"ဖူး... ဖူး... ဘာတွေလဲဗျာ၊ စပ်လိုက်တာ... တစ်စက်မှ မကောင်းဘူး"

​စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေသော ရှောင်မောက်ကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်မိသည်။ ဤကောင်ကလေးမှာ အပြင်လောကသို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သလို အစားအစာ၏ အရသာကိုလည်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြည်းစမ်းဖူးခြင်း ဖြစ်ပေရာ ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်သည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်၏။

ထို့ကြောင့် သူသည် သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်းမှ အခြားသော မုန့်ပဲသရေစာများကို ထပ်မံထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်မောက်မှာ ပျော်ရွှင်လွန်းသဖြင့် ပျံတက်မတတ် ဖြစ်နေပြီး အစားအစာများကြားတွင် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ထန်ထျန်း၏ စိတ်ကိုပင် ကြည်လင်စေပေသည်။

​ရှောင်မောက်ကို လွှတ်ထားလိုက်ပြီးနောက် ထန်ထျန်းက စိတ်ကို စုစည်းကာ သူ့ကိုယ်တွင်း၌ အမြဲဖိနှိပ်ထားသော ကျင့်ကြံမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ပြင်ပကမ္ဘာသို့ ပြန်ရောက်ပြီဖြစ်ရာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် အချိန်တန်ပြီ ဖြစ်၏။

​အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်၏ အော်ရာ များမှာ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်တာအို နိယာမများနှင့် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင် ဝေးကွာလှသော ကောင်းကင်ယံထက်၌ မမြင်နိုင်သော တံခါးကြီးတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့၏။

ကောင်းကင်မှ အလင်းစက်များ ကျဆင်းလာပြီး အရောင်စုံလင်လှသော အမွေးအတောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထန်ထျန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပေသည်။

​နူးညံ့နွေးထွေးသော ခံစားချက်မှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အသွင်ပြောင်းခဲ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများက နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ စတင်ကူးပြောင်းလေတော့သည်။

ထန်ထျန်း၏ ဒန်တျန်အတွင်း၌ ရွှေရောင်စွမ်းအင်တန်းကလေးများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဤစွမ်းအင်မှာ သာမန်ဝိညာဉ်စွမ်းအားများနှင့် လုံးဝကွဲပြားလှပေသည်။ ၎င်းပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံးက အလယ်ဗဟိုနေရာကို ဖယ်ပေးလိုက်ကြရ၏။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားထက် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်မှ စွမ်းအားဖြစ်သော အင်မော်တယ် စွမ်းအား ပင် ဖြစ်ပေသည်။

​ကောင်းကင်မှ အမွေးအတောင်များမှာ ထန်ထျန်း၏ ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲပေးလေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ... ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသောအခါ ဒန်တျန်အတွင်း၌ လက်မခန့်ရှိသော ရွှေရောင်နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ တောက်ပစွာ တည်ရှိနေတော့၏။

​ခဏအကြာတွင် ထန်ထျန်းက မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"ဒါက... အင်မော်တယ် စွမ်းအားလား"

သူက ကိုယ်တွင်းရှိ ထိုစွမ်းအားကလေးကို အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ ပမာဏ နည်းပါးသော်လည်း ၎င်းအတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော စွမ်းအားမှာ ယခင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံး ပေါင်းထားသည်ထက် ဆယ်ဆမက ပိုမိုပြင်းထန်လှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းက "သေမျိုး " အဆင့်ကို ကျော်လွန်၍ ပိုမိုမြင့်မားသော နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထန်ထျန်းက တက်လှမ်းခြင်း အဆင့်အကြောင်းကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ၎င်းမှာ သေမျိုး အဖြစ်မှ အင်မော်တယ် အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသည့် ဖြစ်စဉ်ပင် ဖြစ်၏။

တက်လှမ်းခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် သူ၏ အင်မော်တယ် တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး ကောင်းကင်မှ စွမ်းအားများက ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို နတ်ဘုရားစွမ်းအားအဖြစ်သို့ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲပေးမည် ဖြစ်သည်။

​ပြောင်းလဲမှု တစ်ကြိမ်ပြုလုပ်တိုင်း ဒန်တျန်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံး ကုန်ခမ်းသွားမည်ဖြစ်သော်လည်း ဒန်တျန်မှာမူ ပိုမိုကျယ်ဝန်းလာမည် ဖြစ်၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြန်ပြည့်လာသောအခါ ဒုတိယအကြိမ် ပြောင်းလဲမှုကို ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ဖြင့် အဆင့်ဆင့် တက်လှမ်းရခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

​တက်လှမ်းခြင်း အထွတ်အထိပ် အဆင့် သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ကိုယ်တွင်းရှိ အင်မော်တယ် စွမ်းအားမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်ပြီး သေမျိုး ကိုယ်ကိုပါ အသွင်ပြောင်းပေးကာ သေမျိုး ဘဝမှ လုံးဝစွန့်ခွာ၍ အင်မော်တယ် စစ်စစ် ဖြစ်လာတော့မည် ဖြစ်သည်။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အတိဒုက္ခဖြတ်ကျော်ခြင်းအဆင့်ကဲ့သို့ အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရသလို နိယာမများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ရန်လည်း မလိုအပ်လှချေ။

ဤအဆင့်မှာ ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ခဲ့သူများအတွက် ဆုလာဘ်တစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

​ထန်ထျန်းအဖို့မူ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအတွက် စိုးရိမ်စရာမရှိချေ။

ရှေးဟောင်းကျောက်စိမ်းမှာ မူလစွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ပေးနေသဖြင့် သူက အထူးတလည် ကျင့်ကြံစရာမလိုဘဲ နှောင်းပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်သာ လိုအပ်ပေတော့မည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ နောက်ထပ် နှစ်လအတွင်း ဆိုလိုသည်မှာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံတိုက်ပွဲ မတိုင်မီတွင် သူက အင်မော်တယ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

​"မဆိုးပါဘူး"

ထန်ထျန်း၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးကလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အာဏာ ၏အောက်တွင် ငုံ့ခံနေရခြင်းမှာ မိမိ၏ ခွန်အားမလုံလောက်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်၏။

ခွန်အားသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားသောအခါ အာဏာဆိုသည်မှာလည်း ခန့်ညားထည်ဝါမှု ကင်းမဲ့သွားတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူက ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားမည်ဆိုပါက မကြာမီတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိမည်ဟု ယုံကြည်နေပေသည်။

​ခဏအကြာတွင် ထန်ထျန်းက ရှောင်မောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ရှောင်မောက်မှာ သူ ထုတ်ပေးထားသော အစားအစာအားလုံးကို ပြောင်စင်အောင် စားသောက်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

ပန်းကန်များမှာ မျက်နှာသစ်ထားသကဲ့သို့ပင် ပြောင်လက်နေသဖြင့် ဤကောင်ကလေး ပန်းကန်များကို လျက်ထားသလားဟုပင် သူ သံသယဝင်သွားမိသည်။

​ထန်ထျန်း နိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မောက်က စားပွဲပေါ်၌ ထိုင်ကာ မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"ရှိသေးလား... ရှိသေးလား..."

"တကယ်ကို အရသာရှိလွန်းတယ်၊ ဒါမှ ကမ္ဘာရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံးအရာတွေပေါ့"

"မြန်မြန်ထုတ်ပေးပါ ငါ့ ကို လောက က အစားအစာအားလုံး ကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လေ"

​ထန်ထျန်းက ရယ်မောရင်း "ငါ ကတိပေးထားတာကိုတော့ မဖျက်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ အများကြီး မပါလာဘူး"

"ဒီလိုလုပ်ရအောင်... ငါတို့ရှိနေတဲ့နေရာက မြို့ကြီးတစ်မြို့ဆိုတော့ အစားအစာ အမျိုးအစားပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ရှိတယ်။

ငါ မင်းကို တစ်ဆိုင်ဝင် တစ်ဆိုင်ထွက် လိုက်ကျွေးမယ်လေ"

​ထျန်းယန်ရှန်းက အပြင်မှာ စောင့်နေနိုင်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လျူလီမြို့တွင် ရက်အနည်းငယ် ဆက်နေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ဖက်ကလည်း ရှောင်မောက်၏ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သလို နောက်တစ်ဖက်ကလည်း သူ့၏ ကျင့်ကြံမှုကို အနည်းငယ် ထပ်မံမြှင့်တင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

ခွန်အားပိုရှိမှသာ ပို၍ စိတ်ချရပေမည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူက မတတ်သာသည့်အဆုံးမှလွဲ၍ ဥ၏ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးမချင်လှပေ။

​"ကောင်းပြီ"

ထန်ထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်မောက်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"ငါ မင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ တကယ်ကို မမှားဘူးပဲ"

"မိုက်တယ်"

​ရှောင်မောက်၏ မျက်နှာမှာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြစ်နေတော့၏။

ထန်ထျန်းကလည်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ထိုင်နေရာမှ ထကာ ၎င်းကို ခေါ်၍ ခြံဝန်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။

​