ထူးခြားသော အခြေအနေ

"မင်း ဦးဆောင်လိုက်ပါ" ဟု ပြောပြီး သူသည် တောင်အောက်ရှိ သစ်တောထူထပ်သော နေရာကို စောင့်ကြပ်ရန်အတွက် လူဆယ်ယောက်ကို သူ့အား ခေါ်ဆောင်သွားရန် အချက်ပြလိုက်ပေသည်။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဟုန်လေ့၏အပြုံးသည် ပျောက်ကွယ်သွားချေ၏။

သူသည် နောက်ဖက်သို့ ဆက်လျှောက်သွားရာ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိသော်လည်း လည်စေ့မှာမူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လေတိုးသံလို တီးတိုးစကားသံတစ်ခု ရှန်းယီ၏နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာပေသည်။

"သူမကို ငါ့အစား စောင့်ကြည့်ပေးထားပါ။ သတိထားပါ၊ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အပြုအမူ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိရင် ငါ့ဆီ ချက်ချင်း သတင်းပို့ပါ"

ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက် ဆက်သွယ်သည့် နည်းလမ်းသည် ရှန်းယီကို အံ့အားသင့်သွားစေပေသည်။

အင်း... ငါ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတာပဲ'

တစ်ဖက်လူ ရည်ညွှန်းသော သူမှာ ထို ကနဦးနယ်ပယ်မှ စစ်ကဲ နှစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရှန်းယီ ဘေးတိုက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားရာ သူ့ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိပေသည်။

သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ရင့်ကျက်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီးမက်မွန်သီးကဲ့သို့ သူမ၏မျက်နှာထားသည် တည်ငြိမ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မျက်ဝန်းထဲတွင်မူ မှင်တက်နေမှု အရိပ်အယောင် ရှိနေချေ၏။

လူငယ်လေးအပေါ် ဟုန်လေ့၏ရှင်းပြရခက်သော ဖော်ရွေသည့် အမူအရာသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

အမေးခံရသူမှလွဲ၍ ကျန်လူများသည် ကျောက်စိမ်းအဆင့် ထဲတွင် အဆင့်သုံး တစ်ယောက်ကို အုပ်ချုပ်ရန် အဆင့်နှစ်တစ်ယောက်ကို အဘယ်ကြောင့် တာဝန်ပေးထားရသနည်းဟု တွေးတောကာ ရှန်းယီကို စူးစမ်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပေသည်။

ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် နှစ်ယောက်က အဖွဲ့ငယ်လေး တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့ထားခြင်းသည် အနည်းငယ် ဖြုန်းတီးလွန်းရာ မကျပေဘူးလော။

များစွာသော အကြည့်များထဲတွင် ကျောက်ခန်းလင်လည်း ပါဝင်နေပေသည်။

ဝတ်ရုံကြီးတစ်ထည် ဝတ်ဆင်ထားပြီး မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ကာ မီးသွေးတုံးများကို တုတ်ချောင်းဖြင့် ထိုးဆွနေပေသည်။

စောစောက ဝက်ဦးနှောက်ဟူသော စော်ကားမှုကို သူသည် အခြားသူများထက် ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ ကြားခဲ့ရပေသည်။

ကျောက်ခန်းလင်သည် အမူအရာ ကင်းမဲ့စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ချေ၏။

'ဟမ့်... ချင်ကျိုး ကို ပြန်ရောက်တဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါဦး။ ဟုန်ဆိုတဲ့ကောင် မျက်ရည်မထွက်ဘဲ အော်ဟစ်လာအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ ငါ့မှာ ရှိပါတယ်'

ရှန်းယီ၏နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော အခြားစစ်ကဲ များ၏နယ်ပယ်များသည် ပိုမို ပုံမှန်ဖြစ်ပုံရပေသည်။

လူသုံးဆယ့်ရှစ်ဦးအနက် သက်တမ်းရင့် စစ်ကဲတစ်ဦးသာ ကျောက်စိမ်းအဆင့်သို့ သီသီလေး ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏လက်ရှိ ပါဝင်မှုသည် ရာထူးတိုးရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားပြီး ရည်ရွယ်ချက်မှာ သက်တမ်း ရာစုနှစ်တစ်ခု ထပ်မံရရှိရန် ဖြစ်ရာ ၎င်းက သူ့ကို ပိုမို ငယ်ရွယ်ပုံပေါက်စေပေသည်။

ရှန်းယီကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသော တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ ခေါ်ယူထားသူ အားလုံးတွင် တိမ်တိုက် အမှတ်အသားများ ပါရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆေးဖက်ဝင် ရေချိုးကန်များမှ ထွက်ပေါ်လာသူများ၊ ပျမ်းမျှအသက်အရွယ် ပိုကြီးသော အုပ်စုမှာမူ မည်သည့်နေရာတွင်မှ မတွေ့ရပေ။

"..."

မကြာမီတွင် ဟုန်လေ့သည် ထိုလူလေးဆယ်ကို အပြင်ဘက် စခန်းများတွင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပုံစံဖြင့် ခွဲဝေလိုက်ပေသည်။

ရှန်းယီနှင့် စစ်ကဲ ကြီးတို့က လူဆယ်ဦးစီ ဦးဆောင်ကာ ကျန်လူများကိုမူ ဟုန်လေ့ ကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်၍ သုံးဖက်သုံးတန်မှ စောင့်ကြပ်ရန် စီစဉ်လိုက်ပေသည်။

"စခန်းချကြမယ်"

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း စနစ်တကျ လူစုခွဲသွားကြချေ၏။

ထိုအချိန်တွင် လှောင်ပြောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

မီးပုံဘေးတွင် ပျင်းရိစွာ လှဲနေသော ကျောက်ခန်းလင်သည် တုတ်ချောင်းကို ဘေးသို့ ပစ်လိုက်ပြီး ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော ရှန်းယီကို မော့ကြည့်လိုက်ပေသည်။

သူသည် လက်ဟန်ပြကာ လှမ်းခေါ်လိုက်ချေ၏။

"ဟေ့... လူငယ်လေး၊ ငါ ဒဏ်ရာရထားလို့ ပြန်ကောင်းဖို့ ရက်နည်းနည်း လိုတယ်ကွ။ ဒီ အသုံးမကျတဲ့ လူနှစ်ဆယ်လောက်ကို ငါ့အစား မင်း တာဝန်ယူပေးပါလား"

"ဘယ်လိုလဲ"

ထိုစကား ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

အသံကြားရမည့် နေရာမှ ကွယ်လုနီးနီး ဖြစ်နေသော ဟုန်လေ့သည် ခြေလှမ်း အနည်းငယ် တုန့်ဆိုင်းသွားပေသည်။

ဤ ဝက်နှင့်တူသော လူမိုက်သည် ကြီးမားသော အမှားတစ်ခု လုပ်မိပြီးနောက်တွင်ပင် ဤနေရာ၌ ဆူညံပူညံ ထပ်လုပ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။

တုံ့ပြန်မှု မရှိသော တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ အနက်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားနက် ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်လေးသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မကြားသည့်အလား ဖြတ်လျှောက်သွားပြီး လမ်းပိတ်လျက် ဆန့်တန်းထားသော ကျောက်ခန်းလင်၏လက်မောင်းကို ပေါ့ပါးစွာ ကျော်ခွသွားပေသည်။

ထို့နောက် သူသည် တောင်ကုန်းနိမ့်လေး အောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသွားချေ၏။

မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်ခန်းလင်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တောင့်တင်းသွားပြီး ခဏအကြာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ထထိုင်လိုက်ပေသည်။

တစ်ဖက်လူ သဘောတူလိမ့်မည်ဟု သူ တကယ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပါချေ။

သူ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အနည်းငယ် စနောက်ပြီး ဟုန်လေ့ကို အရှက်ရစေရန်၊ သူ၏စိတ်ထဲရှိ မကျေနပ်ချက်များကို ဖွင့်ထုတ်ရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုမူ...

သူ၏ဒေါသများ ပြန်လည် တောက်လောင်လာကာ အပြုံးမပျက်ဘဲ အနေရခက်မှုကို ဖြေလျှော့လိုက်ပေသည်။

"ဟွန့်... ဘယ်မိသားစုက ကောင်လေးလဲဟ။ စိတ်ကြီးလိုက်တာ၊ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ပုံစံနဲ့တောင် နည်းနည်း တူနေသေးတယ်။ ချင်ကျိုးကို ပြန်ရောက်ရင် ငါတို့ တကယ် ခင်မင်ရင်းနှီးအောင် လုပ်ရမယ်"

သူ၏လေသံထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

အပြင်စခန်းမှ စစ်ကဲ အများအပြားသည် လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်သော်လည်း မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြပေသည်။

အတွင်းစခန်းသို့ ဝင်ခွင့်ရသူများသည် သူတို့ထက် များစွာ သာလွန်သော နောက်ခံမှ လာသူများ ဖြစ်ပြီး၊ ထို့အပြင် အတွင်းစခန်း၌ ကျောက်ခန်းလင်သည် ထိပ်တန်း အပျော်အပါးလိုက်စားသူများထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူ ဖြစ်ချေ၏။

"ဘယ်မိသားစုကလဲ ဟုတ်လား"

ဟုန်လေ့သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပေသည်။

"မင်းအဖိုးကို ဒူးထောက်ပြီး အဖေလို့ ခေါ်ခိုင်းနိုင်တဲ့ မိသားစုကွ။ တော်လိုက်တော့၊ ကိုယ့်ဒုက္ခ ကိုယ်မရှာစမ်းနဲ့"

ဖန်းဟန်နှင့် ထိုလူငယ်လေးကြားတွင် မည်သို့သော ဆက်ဆံရေး ရှိသည်၊ သူတို့ ခန့်မှန်းထားသကဲ့သို့ ရင်းနှီးမှု ရှိမရှိ မသိကြသော်လည်း...မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။

စကားနိုင်လုပွဲနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်အားနည်းချက် ပြ၍ မဖြစ်ပေ။

ဤလူမိုက်၏မောက်မာမှုကို ယခုအချိန်တွင် မနှိမ်နင်းထားပါက ချင်ကျိုးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မည်မျှ အော့နှလုံးနာစရာ ကောင်းနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

"…"

ကျောက်ခန်းလင်သည် စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ဆို့နင့်သွားပြီး မျက်နှာနှစ်ကြိမ်မျှ ဆတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပေသည်။

သူ မယုံနိုင်ဖြစ်နေပုံ ရပေသည်။

ထိုမျှ ကြီးမားသော နောက်ခံရှိပြီး ဤမျှ ငယ်ရွယ်သူဆိုလျှင် ချင်ကျိုးတွင် ဆယ်ယောက်ထက် ပိုမရှိနိုင်သလို၊နိမ့်ကျသော စစ်ကဲတစ်ယောက် အပါအဝင်တော့ သေချာပေါက် မဟုတ်နိုင်ပေ။

သို့သော် သူ ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူ့တဲဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားပေသည်။

ကျန်လူများသည် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ရင်း စစ်သူကြီးဟုန်၏စကားများ မှန်ကန်မှု ရှိမရှိ တွေးတောကျန်ရစ်ခဲ့ကြပေသည်။

မျက်နှာကို လှောင်ပြောင်မှုဖြင့် ဖိသပ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သော ရွှေလင်းယုန်တပ်မှူး များသည် တဲများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြပြီး ရံဖန်ရံခါ အနီးနားရှိ အလောင်းများကို ကြည့်ကာ ကျဆုံးသွားသူများအတွက် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင် ပြသနေကြပေသည်။

…

တောင်ကုန်းနိမ့်လေးအောက်တွင်။

လူဆယ်ဦးသည် ရှန်းယီ၏နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြပေသည်။

မျက်နှာထား မရေမရာ ဖြစ်နေသော သိုက်ပင်း မှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ရိုကျိုးနေကြချေ၏။

အတွင်းစခန်းတွင် မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ခြင်းဖြင့် စတင်ရဲသော လူမျိုး၊ ကျောက်သည် သူတို့ကိုထိပါးရဲသောသူ ဟုတ်မဟုတ် မသေချာသော်လည်း သူတို့ သေချာပေါက် မထိပါးရဲသောသူ ဖြစ်ပေသည်။

"အရာရှိရှန်း၊ ခင်ဗျား အနားယူပါ၊ ကျွန်တော်တို့ စခန်းကို မြန်မြန်ပြင်ဆင်လိုက်ပါ့မယ်"

သစ်တောအုပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဝမ်မုန့် သည် ဦးညွှတ်ပြီး ပြန့်ပြူးကာ စိုစွတ်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တစ်ဖက်လူအတွက် အလွန် ပါးနပ်စွာ သုတ်ပေးလိုက်ပေသည်။

"မလိုပါဘူး"

ရှန်းယီ ခေါင်းခါလိုက်ပေသည်။

"အတူတူ လုပ်ကြတာပေါ့၊ ဒါမှ ပိုပြီး မြန်မြန်ပြီးမှာ"

"ဟာ... ပြဿနာ မရှိပါဘူးဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့က လက်မြန်ပါတယ်၊ ကျင့်သားရနေပါပြီ၊ ကြာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝမ်မုန့်က ရှန်းယီ ယဉ်ကျေးနေသည်ဟု ထင်နေဆဲ ဖြစ်ချေ၏။

ရှန်းယီ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့နောက်မှ လူ၏ လက်ထဲမှ သစ်သားခြံစည်းရိုးကို ယူလိုက်ကာ ခေါင်းကို အသာညိတ်ပြရင်း ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော်က အပြင်ဘက်မှာ နတ်ဆိုးလိုက်လံသတ်ဖြတ်တဲ့ အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိဘူးဗျ၊ ခင်ဗျားတို့ပဲ ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး သင်ပြပေးဖို့ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်"

"ဒါက..."

ဝမ်မုန့် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ပေသည်။

"ဒီလို ကျွမ်းကျင်မှုမျိုးကို ဘာသင်ပေးစရာ ရှိလို့လဲဗျာ။ အကုန်လုံးက ကြမ်းတမ်းတဲ့ အလုပ်တွေပါပဲ"

သူ ထိုသို့ ပြောသော်လည်း အလုပ်လုပ်ရင်း ဆက်လက် လမ်းညွှန်ပေးနေချေ၏။

"ဆိုရိုးစကား ရှိတယ်လေ၊ တောင်တန်းတွေနားမှာ နေမယ်ဆိုရင် မြင့်တဲ့နေရာမှာ ဆောက်ရမယ်၊ တောရိုင်းထဲမှာဆိုရင်... ရေနားနီးပြီး လေကွယ်တဲ့နေရာ... ခြံစည်းရိုးကို ဒီလို မထားရဘူး၊ ကျွန်တော့်ဟာကို ကြည့်"

ရှန်းယီသည် နမူနာကို အတုယူပြီး အနည်းငယ် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေသော်လည်း အကောင်းဆုံး ကြိုးစားနေပေသည်။

ဤအရာကို မြင်တော့ ထိုင်တော့မည့် သိုက်ပင်းသည် တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ထိုအဖွဲ့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

သူတို့ စကားပြောလေလေ ပိုမို ရင်းနှီးလာလေလေ ဖြစ်ပြီး ဝမ်မုန့်သည် ကနဦး တောင့်တင်းမှုများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ တီးတိုး ပြောလိုက်ချေ၏။

"ခင်ဗျားက အဲ့ဒီကောင်ကို အရှက်ခွဲစရာ တကယ် မလိုပါဘူးဗျာ၊ သူက သိမ်ဖျင်းပြီး ယုတ်မာတဲ့ ကောင်ပါ၊ ခင်ဗျား အကြောင်းမရှိဘဲ မနှစ်မြို့စရာ အနံ့ဆိုး ရသွားတာပဲ အဖတ်တင်တယ်"

ရှန်းယီ မျက်ခုံး အနည်းငယ် ပင့်လိုက်မိပေသည်။

သူ့တွင် မည်သူ့ကိုမျှ အရှက်ခွဲလိုသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါပေ။

သူသည် သူတစ်ပါး၏ဘုန်းအသရေအတွက် အမြောက်စာအဖြစ် အဆုံးသတ်ခံရပြီး သေဆုံးသွားသည့်တိုင် အသုံးမကျသူအဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ခံရမည့် အဖြစ်မျိုး မရောက်ချင်ရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လောလောဆယ် စစ်ကဲတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ သူသာ ခဏရပ်ပြီး စကားပြောခဲ့ကာ ကျောက်၏ကွပ်ကဲမှုအောက်သို့ တကယ် ပြောင်းရွှေ့ခံလိုက်ရပါက အမြင့်ဆုံးအတိုင်းအတာအထိ မွန်းကြပ်သွားသလို ခံစားရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ကုသိုလ်ရမှတ်များ စုဆောင်းပြီး ဦးစီးမှူး ရာထူးသို့ အမြန်ဆုံး တက်လှမ်းခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ထိုနည်းအားဖြင့် သူ ပိုမို လွတ်လပ်နိုင်ပေမည်။

ကံဆိုးသည်ဟု ခေါ်ရမလား၊ ကံကောင်းသည်ဟု ခေါ်ရမလား မသေချာပေ။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန သို့ ဝင်ရောက်ပြီး တစ်လမပြည့်မီမှာပင် အခြားစစ်ကဲ များ ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးနိုင်သော မြစ်နတ်ဆိုး၏သစ္စာဖောက်မှု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်း၏ခုခံမှု စသည့် ပြဿနာနှစ်ခုကို ဆက်တိုက် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အန္တရာယ်က စစ်မှန်သော်လည်း ရာထူးတိုးနှုန်းမှာလည်း အံ့သြစရာ ကောင်းလှပေသည်။

ဤတစ်ခါ သူ အကောင်းပကတိအတိုင်း ပြန်လာနိုင်သရွေ့ အဆင့်သုံး ဦးစီးမှူး တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်... အခြားသူများ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားရသည်ကို တစ်လအတွင်း ပြီးမြောက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအတွေးများဖြင့် ရှန်းယီသည် ကြမ်းတမ်းစွာ တည်ဆောက်ထားသော တဲများကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

သူ၏ အကြည့်သည် အဝေးမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးထံသို့ ရောက်သွားပေသည်။

"…"

သိုက်ပင်းသည် မီးပုံကို မွှေးပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပေသည်။

သူမသည် သူမ၏ဓားကို ထုတ်ယူပြီး ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်ပေသည်။

ဓားလက်ကိုင်၏အတွင်းဘက်တွင် နှစ်ကာလ ကြာမြင့်စွာကတည်းက ချောမွတ်နေသော သပ်ရပ်သည့် စာလုံးငယ်လေး နှစ်လုံးသည် အနည်းငယ် တောက်ပနေပေသည်။

ချင်းဖုန်းပင်။