အတောင်ပံတပ်ထားလျှင်ပင် လွတ်လမ်းမရှိ

ကျောက်စိမ်းအဆင့် သို့ ဝင်ရောက်သွားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တန်ဖိုးကြီးဆေးပစ္စည်းကဲ့သို့ ကြွယ်ဝပြီး မွှေးပျံ့လာပေသည်။

ထိုနယ်ပယ်တွင် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိမှသာ မိမိ၏ထက်မြက်မှုကို ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းပြီး ရိုးရှင်းသောအသွင်သို့ ပြန်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ရှန်းယီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ စူးရှသောအလင်းတန်းတစ်ခု ပွင့်ထွက်လာပေသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ ရင်ဆိုင်လိုက်ရာ အသက်တစ်ရှူစာအတွင်းမှာပင် သစ်တောထူထပ်သောနေရာ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

တောက်ပနေသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများနှင့် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ရောယှက်နေသော သွေးများသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ မရပ်မနား လှုပ်ရှားနေပေသည်။

ယခင်က ထိန်းချုပ်ထားသော သန်မာသည့် အရှိန်အဝါသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်၏ခန့်ညားထည်ဝါမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ပေသည်။

ချွမ်

ဓားချင်း ထိခိုက်မိသော စူးရှသည့် အသံများကြားတွင်။

စစ်ကဲအများအပြားသည် လန့်နိုးလာကြပြီး တဲများထဲမှ လူးလဲထွက်လာကြရာ သူတို့၏လက်ထဲတွင် ဓားများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့၏မျက်စိရှေ့သို့ ပထမဆုံး ရောက်လာသည်မှာ ကောင်းကင်အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသော ဓားစွမ်းအင်များ ဖြစ်ပေသည်။

"မင်းက လာရဲသေးတယ်ပေါ့"

"မင်းအသက်ကို နှမြောရင် ငါ့လမ်းက ဖယ်စမ်း"

ဓားသိုင်းသမား၏ဟိန်းဟောက်သံမှာ နားကွဲလုမတတ်ဖြစ်ပြီး အဆုံးမရှိသော ဓားစွမ်းအင်များသည် သွယ်လျသော ပုံရိပ်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဝန်းရံထားပေသည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲတစ်ကောင်၏ လက်သည်းများနှယ် တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာချေ၏။

"ချင်းဖုန်းတောင် တပည့်တွေ ပုန်ကန်နေပြီ"

ထိုမျှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါအောက်တွင် ဝမ်မုန့် သည် အားကုန်ဟစ်အော်ကာ သတင်းပေးလိုက်ပေသည်။

သစ်တောအပြင်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းနိမ့်လေးဆီသို့ သတင်းရောက်ရှိရန် သူ မျှော်လင့်နေပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် အခြားပုံရိပ်တစ်ခုကို အလိုအလျောက် ရှာဖွေမိရာ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် တုန်ရင်နေသော်လည်း စိတ်သက်သာရာရမှု အနည်းငယ် ရှိနေသေးပေသည်။

စစ်သူကြီးဟုန် က ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ်မှ နှစ်ယောက်ကို စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းလှပေသည်။

ချင်းဖုန်းတောင်ဓားပြများသည် ဤနေရာကို ဖောက်ထွက်ရန် တကယ်ပင် ရွေးချယ်ခဲ့ကြပေသည်။

ဓားစွမ်းအင်မှာ ပြင်းထန်သော်လည်း သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပါက စစ်သူကြီးများ ရောက်မလာမီအထိ တောင့်ခံထားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ချေ။

မကြာမီတွင် လက်ထဲ၌ဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရပ်နေသော သိုက်ပင်း၏ပုံရိပ်သည် စစ်ကဲများ၏ မျက်စိထဲသို့ ဝင်လာပေသည်။

သူမ၏လက်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး ဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ ရန်သူကို ခုခံရန်မဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်လေးကို အဝေးမှ ချိန်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ချေ၏။

ဤလုပ်ရပ်သည် စစ်ကဲများကို မှင်တက်သွားစေပြီး သူတို့၏စိတ်နှလုံးများ လေးလံသွားပေသည်။

"..."

သူတို့အားလုံးသည် ဝါရင့်များဖြစ်ကြရာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် ထပ်မံ၍ ခန့်မှန်းနေစရာ မလိုတော့ပေ။

သူတို့သည် အံများကြိတ်ကာ ဓားများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ ပြေးဝင်သွားကြပေသည်။

ဝုန်း

အဝေးတွင်တဖြည်းဖြည်းနီးကပ်လာသော ဓားစွမ်းအင်များသည် ပိုမိုခိုင်မာလာပြီး သုံးပေအရှည်ရှိ ချင်းဖုန်းဓားကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ထိုးနှက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ကာ ဖုန်မှုန့်များနှင့် အပျက်အစီးများကို လွင့်စင်သွားစေပေသည်။

ယင်းက လူတိုင်းကို မိမိတို့၏မျက်လုံးများကို ကာကွယ်ရန် လက်မောင်းများကို မသိစိတ်ဖြင့် မြှောက်မိစေပေသည်။

ကျယ်လောင်ပြီး ရှင်းလင်းသော အသံတစ်ခု သစ်တောအတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားပေသည်။

"ညီမလေး၊ အခု တိုက်ခိုက်တော့"

သိုက်ပင်းသည် သွားကိုတင်းတင်းစေ့ကာ ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

ဓားကို ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်မှာလည်း တုန်ယင်မနေတော့ပေ။

သူမ၏မျက်လုံးများသည် သွေးချင်းနီနေပြီး စစ်ကဲအချို့ကို လှည့်၍ ငေါက်ငမ်းလိုက်ပေသည်။

"ဖယ်ကြစမ်း။ကျွန်မတို့ တစ်ချိန်က လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲ၊ ကျွန်မကို အတင်းအကျပ် မလုပ်စေနဲ့"

သူမသည် သူမ၏စီနီယာအစ်ကို၏အသံထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်ကို ကြားလိုက်ရပေသည်။

နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော ထိုအမျိုးသားသည် တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွင်း၊အထူးသဖြင့် နယ်ပယ်ထဲသို့ အသစ်ရောက်လာသော စစ်ကဲလေးတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ဤကဲ့သို့ ထူးခြားသောခံစားချက်မျိုးကို ပြသခဲလှပေသည်။

သူမသည် စစ်မြေပြင်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပြီး လိုအပ်ခြင်း မရှိပါက မည်သူ့ကိုမျှ ဒဏ်ရာရစေလိုသော ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ရှန်းယီကို ခြောက်လှန့်၍ မောင်းထုတ်ရန်သာ ဆန္ဒရှိပေသည်။

သူ ဤမျှ ခေါင်းမာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်ထားမည်နည်း၊ ထို့အပြင် သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုကို တကယ်ပင် တားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ၏။

အကယ်၍ သူမ ထပ်မံ တွန့်ဆုတ်နေပါက ယနေ့ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤအတွေးဖြင့် သူမသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားရာ သူမ၏လက်ထဲမှ ဓားသည် အနှစ်သာရတူညီသော်လည်း အနည်းငယ် အားနည်းသော ဓားစွမ်းအင်များကို သယ်ဆောင်လာပေသည်။

ရှေ့တွင် ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပေသည်။

ရှန်းယီသည် ဓားလက်ကိုင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ အောက်မှအထက်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ပေသည်။

အနက်ရောင်နှင့်ဖြောင့်တန်းသောဓား သည် ဓားအိမ်ထဲမှ လုံးဝ မထွက်သေးမီမှာပင် ဝင်ရောက်လာသော ချင်းဖုန်းဓားကို တိကျစွာပိတ်ဆို့လိုက်ပေသည်။

သူသည် သူ၏ရှေ့မှ အမျိုးသားကို ငုံ့ကြည့်ကာ ဓားကို တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် ဆွဲထုတ်နေပေသည်။

ဓားထိပ်ဖျား ထွက်ပေါ်လာသော အခါ။

ရှန်းယီသည် သူ၏လက်ကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ရာ ကြီးမားသော ခွန်အားအောက်တွင် ထိုအမျိုးသား၏ဓားရှည်သည် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာကွေးညွတ်သွားပြီး ငိုကြွေးသံနှယ် မြည်ဟီးသွားပေသည်။

ချင်းဖုန်းတောင်မှထိုသူ၏နဖူးတွင် ချွေးများ ထွက်လာပြီး သူ၏အေးစက်သော မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာပေသည်။

ဓားလက်ကိုင်မှ တုန်ခါမှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူ့လက်ထဲမှ လွင့်ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ချေ၏။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခွန်အား၊ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး အရာရှိတစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ လူသားသဏ္ဍာန် နတ်ဆိုးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသလိုပင်။

ဖြောက်

ကောင်းမွန်စွာသွန်းလုပ်ထားသော ဓားသည် အသက်သုံးရှူစာခန့်သာ တောင့်ခံနိုင်ပြီး သိပ်သည်းသောအက်ကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပေသည်။

ထို့နောက် သေးငယ်သောအစအနများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားပေသည်။

အောက်မှအထက်သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သော အခမ်းအနားသုံးဓား သည် အရေပြားကို ဖောက်ထွင်းကာ သူ၏ညာဘက်ခါးမှ ဘယ်ဘက်ပခုံးအထိ နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။

ထိုသူမှာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ရန် အခွင့်အရေးမရမီမှာပင် လူငယ်လေး၏ကော်လာမှ ဆွဲယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ပေါက်ခြင်း ခံလိုက်ရချေ၏။

"စီနီယာအစ်ကို"

ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသော သိုက်ပင်းသည် သူမထံသို့ ပျံဝဲလာသော ပုံရိပ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပေသည်။

သူမသည် သူမ၏အရှိန်ကို အတင်းအကျပ် ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ခြေလှမ်းများမှာ ယိမ်းယိုင်သွားပေသည်။

သူမ မတ်မတ်မရပ်နိုင်မီမှာပင် သူမ၏ စီနီယာအစ်ကိုသည် သူမထံသို့ ဝင်တိုက်မိပေသည်။

သူမသည် သူ့ကို ဖမ်းရန်မသိစိတ်ဖြင့် ကြိုးစားလိုက်ရာ သူမ၏လက်ဖဝါးများ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် သူမ၏အမူအရာသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပေသည်။

ဝုန်း

ဝုန်း

ပြင်းထန်သော ခွန်အားတစ်ခုသည် သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုခန္ဓာကိုယ်မှတစ်ဆင့် စီးဝင်လာပေသည်။

သူမသည် တောင်ငယ်တစ်လုံးနှင့် ဝင်တိုက်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေး မရလိုက်ဘဲ သူမ၏နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် သူနှင့်အတူ လွင့်ထွက်သွားပေသည်။

သူမ၏ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများသည် ဖိညှစ်ခြင်းနှင့် မွှေနှောက်ခြင်း ခံနေရသလို ခံစားရပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေ၏။

သိုက်ပင်းသည် သူမ၏စီနီယာအစ်ကိုကို ဖက်ထားရင်း သစ်ပင်ကြီးအတော်များများကိုထိုးဖောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပေသည်။

သူမသည် အနီရောင်သွေးများကို တစ်လုပ် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားပေသည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အင်အားအောက်တွင် သူမ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သော ဓားသိုင်းပညာများသည် အလွန် အားနည်းနေပုံရပြီး ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် ကနဦးအဆင့် ရှိ သူမ၏ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း ပုစဉ်းရင်ကွဲကရထားကြီးကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ အလဟဿ ဖြစ်နေပေသည်။

အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း၊ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများဖြင့် သိုက်ပင်း၏လက်သည် ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော ဓားရှည်ဆီသို့ အားနည်းစွာ လှမ်းလိုက်ပေသည်။

သူမသည် ဓားလက်ကိုင်ကို ထိတော့မည့် အချိန်မှာပင် ဖိနပ်တစ်ဖက်က သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ နင်းလိုက်ပေသည်။

ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများကြားတွင် သူမ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မော့ကြည့်လိုက်ပေသည်။

လူငယ်လေးသည် အထက်မှ ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရပေ၏။

သူ၏တောက်ပသော မျက်လုံးများတွင် ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေပြီး ဓားကို သူမ၏လည်ပတ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားပေသည်။

သိုက်ပင်း၏လက်သည် ဓားလက်ကိုင်နှင့် လက်မအနည်းငယ်သာ ဝေးတော့ပြီး ကောက်ယူရန် အနည်းငယ်မျှသာ အားစိုက်ရန် လိုတော့ပုံရပေသည်။

သို့သော် သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင်မူ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာပေသည်။

"..."

အကယ်၍ သူမသည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ရန် ဆက်လက် ကြံစည်နေပါက အနက်ရောင် အလင်းတန်းများတောက်ပနေသော ထိုဓားသည် သူမ၏လည်ပင်းကို တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိဘဲ ထိုးဖောက်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သံသယ မရှိပါပေ။

အဘယ်ကြောင့် အမှတ်အသားနှစ်ခုပါသော အရာရှိ တစ်ဦးသည် ဤမျှလောက်အထိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေရသနည်း။

သူတစ်ပါးကို ခုခံလိုစိတ် လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားအောင် လုပ်နိုင်ရသနည်း။

ချင်းဖုန်းတောင်မှ ထိုသူသည် အသက်ကို မနည်းလုရှူရင်း သူမ၏လက်မောင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ တင်လိုက်ပေသည်။

သူ၏လက်ချောင်းများမှာ အားနည်းနေသော်လည်း သူ၏အတွေးများကို ဖော်ပြရန် လုံလောက်ပေသည်။

သူသည် ပြုံးပြလိုက်ရာ သူ၏သပ်ရပ်သော သွားများသည် သွေးချင်းနီနေပြီး စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးတဲ့အတွက် အရာရှိရှန်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"..."

ရှန်းယီသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဓားပြားဖြင့် သူ၏မျက်နှာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်လိုက်ပေသည်။

တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ။

တစ်ဖက်လူ ဓားကို ကိုင်ဆောင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့သည် လွတ်လမ်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ပေသည်။

ကျောက်စိမ်း ကျင့်ကြံခြင်းရှိသူ မည်သူမဆို စိတ်ရှိပါက ကိုက်ဆယ်ဂဏန်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ယင်းကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ပေသည်။

ထိုသို့ လိုက်လျောပေးခြင်းအားဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးသွားသည်ကိုသာ ကြည့်နေနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤချစ်သူနှစ်ဦးကို လွှတ်ပေးရန် သူ လုံးဝ ဆန္ဒမရှိပါပေ။

သို့သော် သူတို့ကို သတ်ရန်တော့ မလိုအပ်ပေ။

သူတို့ အသက်ရှင်နိုင်မလား ဆိုသည်မှာမူ သူနှင့် မဆိုင်ပါပေ။

သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါက သူ မည်သို့သော ပြစ်ဒဏ်မျိုး ခံရမည်နည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းယီသည် သူ၏ဓားကို တည်ငြိမ်စွာ ဓားအိမ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ဓားရှည်ကို ကန်ထုတ်လိုက်ပေသည်။

"သူတို့ကို ချည်နှောင်ပြီး သခင်ဟုန် ဆီ ခေါ်သွားလိုက်"

စစ်ကဲအချို့သည် ပျက်စီးသွားသော တောအုပ်နှင့် ယိုင်နဲ့နေသော သစ်ပင်ကြီးများကို ကြည့်ရင်း မြင်ကွင်းကြောင့် အနည်းငယ် မှင်တက်နေကြပေသည်။

မည်သည့်အရာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကိုပင် သူတို့ ကောင်းကောင်း နားမလည်နိုင်ကြသေးပေ။

ဓားစွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲသွားသည်ကို သူတို့ မြင်လိုက်ရပြီးနောက်တွင် အရာရှိရှန်းသည် လူနှစ်ယောက်ကို လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်ဖြင့်ပင် စုပုံလိုက်ချေ၏။

ဤသူများသည် သာမန်လူများ မဟုတ်ဘဲ ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် မှ သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလူများသည် တံတွေးကို အားယူမျိုချလိုက်ကြပြီး ပါးစပ်များ ခြောက်ကပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ချင်ကျိုးတွင် ရှန်းမျိုးနွယ်စု ရှိမရှိ၊ သို့မဟုတ် ကျောက်ခန်းလင်၏အဖိုးကို တကယ် ဒူးထောက်ခိုင်းနိုင်မလား ဆိုသည်ကို သူတို့ မသိသော်လည်း စစ်သူကြီးဟုန်လေ့၏စကားများကို ယခုအခါ ပိုမို ယုံကြည်သွားကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းယီသည် လွယ်လွယ်နှင့် ထိပါး၍ရသောသူ မဟုတ်ကြောင်း သံသယ ဖြစ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဝမ်မုန့်သည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ရှန်းယီသည် သူ့ထံမှ အကြံဉာဏ်များကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ တောင်းခံခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်လည် သတိရလာပြီး မသိစိတ်ဖြင့် တုန်ရင်သွားမိပေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ရက်စက်မှုမျိုးသည် ထိုလူ၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော ပုံစံနှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်ပါပေ။

သူတို့သည် တဲထဲမှ အထူးပြုလုပ်ထားသော လျှော်ကြိုးများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြပေသည်။

ထိုလူနှစ်ယောက်မှာ သေလုမြောပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ကြိုးချည်ရန် မလိုအပ်ဟု ထင်ရသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်လိုက်ကြပေသည်။