အရှင်... ကျုပ်ကို ကယ်ပါ

အကြီးအကဲ နီကျန့်၏ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်မှုသည် ဟုန်လေ့အတွက် စိတ်သက်သာရာရမှုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့ပေသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိလိုက်ပေ၏။

ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် ဓားကိုင်ထားသော သူ၏လက်မှာ ထုံကျင်နေပေသည်။

"ရွှပ်..."

တစ်ခဏအတွင်း သံကြိုးဆယ်ချောင်းကျော်သည် ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အဘိုးအို၏ခြေလက်များနှင့် ခါးကို ရစ်ပတ်သွားပေ၏။

ရွှေလင်းယုန်တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ဤရခဲသော အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အားကုန်ထုတ်၍ အဘိုးအိုကို ချုပ်နှောင်ထားလိုက်ကြပေသည်။

အကြီးအကဲသည် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့်သာ ရှိနေသေးပေ၏။

သူသည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏လက်ထဲမှ ဓားရှည်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ကြည့်လိုက်ပေသည်။

နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ တိုင် သူ့ဘေးတွင် ရှိခဲ့သော ဤအဖော်မွန်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူ၏နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပေ၏။

ဓားပေါ်ရှိ "ချင်းဖုန်း" ဟူသော စာလုံးများသည် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုသဖွယ် သူ့နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားသကဲ့သို့ ရှိပေ၏။

"မင်းကို ဓားရေကန်ထဲကနေ ယူခဲ့မိတာ နောင်တရမိတယ်"

သူ၏အသံသည် အလွန်တိုးပြီး အက်ကွဲနေကာ လည်ချောင်းထဲ ရေမဝင်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သော အသံလည်း ပါဝင်နေပေသည်။

ဓားရေကန်ဆိုသည့် အမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တပ်မှူးအများအပြား အံ့အားသင့်သွားကြပေသည်။

ဤမြင့်မြတ်သောနေရာသည် ချင်းဖုန်းတောင်အား အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများစွာကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ပြီး ချင်ကျိုးတွင် ထင်ရှားသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ရပ်တည်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့ပေ၏။

သူတို့လည်း ဤအကြောင်းကို ကြားဖူးကြပေသည်။

ဟုန်လေ့ တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိလိုက်ဟန်ဖြင့် ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေ၏။

တစ်ဖက်လူသည် နတ်ဆိုးများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ပြီး ယခု သူ၏အသက်စွမ်းအား ကုန်ခန်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ သူတို့ကိုလည်း ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်စေခဲ့ပေသည်။

မူလက သေလူတစ်ယောက်ကို ပြောစရာစကား မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်မိပေသည်။

"နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနက တကယ်ပဲ တင်းကျပ်ပြီး အသက်အန္တရာယ်များပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ဒီကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံက..."

သူ၏စကား ရုတ်တရက် ရပ်သွားပေ၏။

အကြီးအကဲသည် ဓားကို မြေကြီးထဲသို့ရုတ်တရက် စိုက်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ဝါးကို မြှောက်ကာ ပြတ်သားစွာ ရိုက်ချလိုက်ပေ၏။

သူ၏စွမ်းအားကြီးသော အရှိန်အဝါများ လက်ဝါးတွင် စုစည်းလာပေသည်။

ကလပ်

ငါးပေရှည်သော ဓားသည် အလယ်မှ ကျိုးပဲ့သွားပေ၏။

ကျဲပါးနေသော ငွေရောင်ဆံနွယ်များ လွင့်ပျံနေပြီး အိုမင်းရင့်ရော်နေသော မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ညှိုးနွမ်းနေကာ မျက်လုံးများတွင် တိမ်သလ္လာဖုံးနေသဖြင့် အသက်မဲ့နေကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

ချောက်ကမ်းပါးအောက်တွင် မီးတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြသော တပည့်တစ်စုသည် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားကြပြီး မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပေ၏။

အကြီးအကဲသည် သူနှင့် နတ်ဆိုးတို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ် သူတို့ကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြေးကြရန် ပြောခဲ့ပေ၏။

သို့သော် သူတို့သည် မြင့်မားသောချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ ဆင်းလာကာစတွင်ပင် အဘိုးအို၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

သူတို့သည် အဝေးက ကောင်းကင်ယံတွင် တွဲခိုနေသော အရှိန်အဝါကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပေ၏။

ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနီရောင်အလင်းစက်များသည် လူများကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပေသည်။

အဘိုးအိုသည် သူတို့ကို ရပ်တန့်ရန် ဤနည်းလမ်းဖြင့် သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

အနက်ရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော ထိုလူငယ်သည် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို တိုက်ခိုက်ရင်း အဝေးမှ အကြီးအကဲကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးမားပြီး အရန်စွမ်းအင်များ ရှိနေသေးပေ၏။

သူတို့ကို ချေမှုန်းရန် နောက်ထပ် စွမ်းအင်မိုးစက်များ ဆင့်ခေါ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် လျှိုမြှောင်ထဲ၌စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားပေ၏။

အေးစက်သော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ထူးဆန်းသော မီးတောက်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

ဒဏ်ရာများသည် အရိုးထိအောင် နက်ရှိုင်းသည်ဟု ဆိုခြင်းထက် အရိုးစုပေါ်တွင် အသားအနည်းငယ် ကပ်နေသည်ဟု ဆိုလျှင် ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။

နဂါးမိကျောင်း၏အဖိုးတန် ချပ်ဝတ်တန်ဆာသည် ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မကျန်တော့ဘဲ ပြားချပ်နေသော ခေါင်းတစ်ဝက်မှာ မီးလောင်ကျွမ်းသွားသကဲ့သို့ ပျောက်ဆုံးနေပေ၏။

ယခုအခါ ၎င်း၏မျက်လုံးများတွင် ထိုရှည်လျားသွယ်လျသော ပုံရိပ်ကိုသာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

"သေစမ်း"

၎င်းသည် ခြေလက်များကို အသုံးပြုကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပေ၏။

နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက် နီးကပ်သွားပါက ပြိုင်ဘက်၏ကိုယ်ခန္ဓာကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်ပြီး သူ၏ဒေါသကို ကြီးမားသော ခွန်အားအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တစ်စစီ ဆွဲဆုတ်ပစ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေ၏။

ရှန်းယီသည် တိုက်ခိုက်လာသော နဂါးမိကျောင်းကို ကြည့်ရင်း အသက်ရှူသံ တည်ငြိမ်နေကာ ခြေထောက်များကို ရုတ်တရက် ခွာလိုက်ပေ၏။

သူ၏လက်ငါးချောင်းကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်ရာ စုတ်ပြဲနေသော လက်အင်္ကျီလက်များ လွင့်ပျံသွားပေသည်။

သူ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပေ၏။

နဂါးမိကျောင်း၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော သွေးကြောများဆီသို့ တည့်တည့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဘုန်း..."

နတ်ဆိုး ယိုင်နဲ့သွားပြီး အရိုက်ခံရသော နေရာသည် ချက်ချင်း ထုံကျင်သွားပေသည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း..."

မုန်တိုင်းသဖွယ် လက်သီးချက်များ ကျရောက်လာရာ နဂါးမိကျောင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားရပြီး နောက်ဆုံးတွင် "ရွှပ်" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထို လက်ငါးချောင်းသည် သူ၏ဝမ်းဗိုက်ကို ဖောက်ဝင်သွားပေသည်။

သူ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သောအခါ သွေးစွန်းနေသော နတ်ဆိုးအမြုတေတစ်ခု လက်ချောင်းများကြားတွင် ပါလာပေ၏။

နတ်ဆိုး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြိုလဲကျသွားပြီး အသက်ရှူရပ်သွားသည့်တိုင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လက်ကျန် ထျန်းကန်းသွေးနတ်ဆိုးမီးတောက်များ သည် အရိုးများကို လောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်ကာ တစီစီ အသံများ ထွက်ပေါ်နေပေ၏။

【ကျောက်စိမ်းအဆင့် ပြီးပြည့်စုံသော နဂါးမိကျောင်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ သက်တမ်း ၁၈၂၀၊ လက်ကျန်သက်တမ်း ၇၆၃ နှစ်၊ အားလုံးကို စုပ်ယူပြီး။】

မြစ်နတ်ဆိုးကို ရှင်းလင်းပြီးကတည်းက ရှန်းယီသည် ဤကဲ့သို့သော အသိပေးချက်မျိုးကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ရင်းနှီးသော ခံစားမှုတစ်ခု ရရှိလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် သူ၏လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ အရိုးများပင် အနည်းငယ် မြင်နေရသော ပြတ်ရှရာများကို တွေ့လိုက်ရပေ၏။

နတ်ဆိုးတိုင်းသည် မဆင်မခြင် ဝင်တိုက်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပြိုင်ဘက်ဝှက်ထားသော အမြီးသည် သတိမထားပါက တူညီသော နယ်ပယ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကိုပင် သေစေနိုင်ပေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ထျန်းကန်းသွေးနတ်ဆိုး ကဲ့သို့သော ကြီးမားသော သတ်ဖြတ်ခြင်းလက်နက် ရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

ကနဦးနယ်ပယ်တွင် ရှိစဉ်ကထက် ယခု ဤနည်းစနစ်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် ဆယ်ဆမက ပိုမို ပြင်းထန်ထိရောက်မှု ရှိနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ကျောက်စိမ်းအဆင့် သိုင်းပညာ၏ အကန့်အသတ်မှာ ဤမျှသာ ဖြစ်ပေ၏။

ရှန်းယီ၏သိုင်းပညာသစ်များအပေါ် လိုအင်ဆန္ဒသည် ပိုမို ပြင်းထန်လာပေသည်။

ဤတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်လျှင် သေချာပေါက် ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ရမည်ဟု တွေးလိုက်ပေသည်။

ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် သူ အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ့ဆီသို့ လျှောက်လာကြသော တပ်မှူးများကို ကြည့်လိုက်ပေ၏။

"ညီအစ်ကိုရှန်း... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့ကို အံ့သြစေတာပါပေတယ်"

ဟုန်လေ့၏မျက်နှာထားသည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး ချီးကျူးစကား ရှာမရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။

ဘာများ ထပ်ချီးကျူးစရာ ရှိဦးမည်နည်း။

လင်းပိုင်ဝေ့ ကိုယ်တိုင် လာလျှင်ပင် အများဆုံး ဒီအဆင့်လောက်သာ လုပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေ၏။

ထိုမိန်းကလေးသည် စစ်သူကြီး၏တပည့်ရင်းဖြစ်ပြီး ချင်ကျိုးရှိ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များကြားတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်း နံပါတ်တစ် ဖြစ်ပေ၏။

သို့သော် ဟုန်လေ့၏အမြင်တွင် ထိုနေရာသည် ယခုအခါ သူမနှင့်မလိုက်ဖက်တော့သလို ခံစားနေရပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်ထိ ရှန်းယီ၏ မျက်နှာတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်သည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရပေ။

နှစ်တစ်ထောင် သက်တမ်းရှိ နတ်ဆိုးကြီးကို သတ်ဖြတ်ပြီး အကြီးအကဲ နီကျန့်ကို လက်တစ်ဖက် မြှောက်ရုံဖြင့် ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ခြင်း... ဤလုပ်ရပ်နှစ်ခုစလုံးသည် တစ်ခုချင်းစီ ကြည့်လျှင်ပင် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပေ၏။

"ငါ့မှာ ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးတချို့ ရှိတယ်၊ မင်း အရင် သုံးလိုက်ပါ"

ဟုန်လေ့၏မျက်နှာထားသည် ထူးဆန်းနေပေ၏။

အစပိုင်းတွင် သေချာပေါက် သေမည့်အခြေအနေဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့ထဲတွင် အသန်မာဆုံးလူသာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပေသည်။

သူ့စကားအဆုံးတွင် အနောက်မှ "ဘုန်း" ဟူသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပေသည်။

ရွှေလင်းယုန်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်စုသည် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်ပြီး လက်သီးဆုပ်ကာ ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ထားကြပေ၏။

ဘာစကားမှ မပြောပေ။

ခဏကြာမှသာ အားလုံး ပြိုင်တူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြပေသည်။

အတွင်းစခန်းသို့ ဝင်ရောက်သူတိုင်းသည် ချင်ကျိုးတွင် နာမည်ကြီးသော မိသားစုအမည်များ ရှိကြပေ၏။

သူတို့သည် သာမန် အပြင်စခန်း တပ်မှူးများထက် ပိုမို မာန်မာနကြီးကြသော်လည်း ကျောက်ခန်းလင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဤခရီးစဉ်သည် သူတို့ကို အရှက်ရစေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

ဟုန်လေ့က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီကောင်တွေက စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးရင် တကယ်ပေးတာ... သူတို့ မင်းကို ကျေးဇူးတင်နေကြတာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဖုံးကွယ်မထားတတ်ကြဘူး"

"ကျုပ်တို့အားလုံးက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲ၊ စိတ်ထဲထားစရာ မလိုပါဘူး"

ရှန်းယီသည် ဆေးကို ယူပြီး ဒဏ်ရာပေါ် လိမ်းလိုက်၏။

သူဤကိစ္စအား သိပ်ဂရုမစိုက်ပေ။

ချင်ကျိုးမှ သားသမီးများ၏အလေ့အထကို လီမူကျင်းမှတစ်ဆင့် မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပေသည်။

တစ်ခုခုရှိလျှင် သူတို့သည် စစ်မှန်စွာ ကျေးဇူးတင်တတ်ကြပြီး ကပ်စေးမနည်းကြပေ။

သို့သော် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော မြင့်မြတ်မျိုးနွယ်ဆန်သည့် အမူအရာကိုမူ ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲပေ၏။

သူတို့ ပေးကမ်းသော အရာများတွင်လည်း သူတို့ မိသားစု၏အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေပေသည်။

"မင်းအစ်ကိုဟုန်က လူကြမ်းတစ်ယောက်ပဲ၊ နောက်ပိုင်း ဘာပဲလိုလို ပြောတာပြော"

ဟုန်လေ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဝေးမှ ချင်းဖုန်းတောင် တပည့်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ကျန်လူများကို ခေါ်ဆောင်သွားလိုက်ပေ၏။

ငယ်ရွယ်သော တပည့်များသည် ခေါင်းငုံ့ထားကြပြီး မျက်နှာထားများ သေဆုံးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

"အမြန် ပြန်သွားကြ၊ ငါ ဖိတ်ခေါ်တာကို စောင့်နေကြတာလား"

ဟုန်လေ့က စိတ်မရှည်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေ၏။

ဤရှုပ်ထွေးမှုတစ်ခုလုံးသည် တကယ်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ရွှေလင်းယုန်တပ်ဖွဲ့ဝင် ဆယ်ယောက်ကျော် သေဆုံးခဲ့ရသော်လည်း ထိုအရာသည် ကျောက်ခန်းလင်က အမိန့်မနာခံဘဲ ဓားမြင်ကွင်းချောက်ထဲသို့ အတင်းဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

ထို့နောက် ကျောက်ခန်းလင် သေဆုံးခဲ့ပေသည်။

သူ့ကို နတ်ဆိုးများနှင့် ပူးပေါင်းထားသူက သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ဤကိစ္စအတွက် တာဝန်ရှိသင့်သော အကြီးအကဲ နီကျန့်သည်လည်း သူ၏အသက်စွမ်းအား ကုန်ခန်းသွားပြီဖြစ်ပေ၏။

ဤတာဝန်သည် ချင်းဖုန်းတောင်အပေါ်သို့သာ ကျရောက်တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

"အရှင်... ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်တင်‌ပါ..."

ကြောက်ရွံ့နေသော လူတစ်ယောက်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး ဟုန်လေ့၏ ခြေသလုံးကို ဖက်ထားကာ လွှတ်မပေးတော့ပေ။

"မင်း ကိုယ်ပိုင်အနှစ်သာရကို ဓားရေကန်ထဲ ပစ်ထည့်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ဓားကို ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တယ်။ အကျိုးကျေးဇူးတွေ အကုန်ရခဲ့ပြီးမှ အခုကျတော့ ငါ့ကို ကယ်ခိုင်းနေတယ်ပေါ့" (အပိုင်း ၈၀ တွင် ဤအကြောင်းပါသည်။)

ဟုန်လေ့ အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို ဆွဲထူလိုက်၏။

သူ့အသံ ရုတ်တရက် တိုးသွားပေသည်။

"စစ်သူကြီးချန်က မင်းတို့ကို ပေးမသွားတာ အကြောင်းပြချက် ရှိမှာပေါ့။ ငါ သူ့လက်အောက်မှာ အမှုထမ်းဖူးတယ်၊ သူက မင်းတို့အသက်ကို ဂရုမစိုက်ရင်တောင် ငါ့အသက်ကိုတော့ ဂရုစိုက်မှာပါ"

"အမြန် ပြန်သွားကြ၊ ငါ့ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်နဲ့"

သူသည် လူငယ်၏ကျောကို ပုတ်လိုက်ပြီးမျက်မှောင်ကြီးစွာ ကြုတ်ထားလိုက်မိလေ၏။