အဆင့်နိမ့် အင်းကွက်ဆရာကြီးအဖြစ် ရာထူးတိုးခြင်း။

"အော်... ကျင့်ကြံဖော် ယွီ ပါလား၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။"

"ဒီတစ်ခေါက် ထွက်သွားတာက အနည်းအကျဉ်းတော့ ရိတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံဖော် ယွီတို့နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဘာမှ မပြောပလောက်ဘူးပေါ့ဗျာ။"

"ဒါကတော့ မြစိမ်းတော ဈေးတန်းကို အခုလေးတင်မှ ရောက်လာတဲ့ ကျင့်ကြံဖော် ကျန်း ပါ။"

"နောင်တစ်ချိန် အခွင့်သာရင် ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ကြပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့က ကံမကောင်းချင်တော့၊ ကျွန်တော်က သူ့အတွက် နေထိုင်ခွင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ လုပ်ပေးဖို့ သွားနေတာမို့လို့လေ။"

"ဒါကြောင့် ဒီနေ့တော့ ကျင့်ကြံဖော် ယွီ နဲ့ စကားအကြာကြီး မပြောနိုင်တော့ဘူးဗျ။"

ဖန့်ဝေက ဖော်ဖော်ရွေရွေပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်မှာ ကြည်လင်သော နွေဦးလေပြင်းနှယ် ယဉ်ကျေးပျူငှာလှပေသည်။

"အော်... ဟုတ်ပြီ၊ ဟုတ်ပြီ၊ နောက်တစ်ခါ အခွင့်ကြုံမှ စကားပြောကြတာပေါ့။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တို့တွေက ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်မှာ အတူတူနေကြတာဆိုတော့ အားလုံးက သူငယ်ချင်းတွေပါပဲ။"

ယွီမင်ဟွေးက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် စကားကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့၏ မျက်နှာများကို မှတ်သားထားဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

တစ်ဖက်လူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန့်ဝေ၏ ပြုံးနေသော မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် လေးနက်သွားပြီး ကျန်းဖန်ကို ကြည့်ကာ -

"ကျင့်ကြံဖော် ကျန်း... ဒီကောင်က ယွီမင်ဟွေး လို့ ခေါ်တယ်။ သူက ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်မှာ နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ထိုးတတ်တဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးဗျ၊ လူတော်တော်များများ သူ့လက်ချက်နဲ့ ဒုက္ခရောက်ခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကာလအတွင်းမှာ ခင်ဗျား သတိထားဖို့ လိုလိမ့်မယ်၊ ဘေးဒုက္ခတွေ ရှောင်နိုင်အောင်လို့ ဒီလူပြောတဲ့ စကားတွေကို လုံးဝ နားမယောင်ပါနဲ့။"

"သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျင့်ကြံဖော် ဖန့်ဝေ။"

ကျန်းဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ယွီမင်ဟွေးက သူ့ကိုနှင့် စုဝေဝေကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ထိုသူ၏ ရင်ထဲ၌ လောဘဇောများ တက်လာသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။

သိသာသည်မှာ ထိုသူသည် သူတို့ဆီကနေ အမြတ်ထုတ်ရန် ကြံစည်နေသည့် ပုံမှန် လူလိမ်လူညစ် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

သေချာတာပေါ့၊ ၎င်းမှာ လောဘသက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် သို့မဟုတ် ရန်ငြိုးများ မပါဝင်သဖြင့် ကျန်းဖန်လည်း အလေးအနက် သိပ်မထားပေ။

"အင်း။"

တစ်ဖက်လူက သူ၏ စကားကို အမှန်တကယ် နားထောင်သည်ကို ဖန့်ဝေ မြင်လိုက်ရသည်။

မည်သို့ဖြစ်စေ သူသည် သူ၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင်အား သူတစ်ပါး၏ လှည့်စားခြင်းကို မခံစေလိုပေ။

ဤကဲ့သို့သော လူကောင်းမျိုးမှာ ဤလောကတွင် ရှာမှရှားလှသည့် ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် အလွန် ရှားပါးလှသည် မဟုတ်ပါလော။

မကြာမီမှာပင် သူသည် ကျန်းဖန်ကို ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ရှိ မြစိမ်းတော ဈေးတန်း၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးထံသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ကျန်းဖန်က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးတုံး ပေးဆောင်လိုက်ပြီးနောက် သစ်သားတဲ တစ်လုံး၏ သော့ကို ရရှိခဲ့ပြီး နေထိုင်ခွင့် ရရှိသွားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် မြစိမ်းတော ဈေးတန်း၏ တံဆိပ်ပြား တစ်ခုကိုလည်း ရရှိခဲ့သည်။

ဤသို့ဖြင့် သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် မြစိမ်းတော ဈေးတန်းအတွင်းသို့ မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ မရှိဘဲ ဝင်ထွက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူ ရရှိသော သစ်သားတဲမှာလည်း ဖန့်ဝေ၏ မိသားစုနှင့် နီးကပ်သော နေရာတွင် ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ နောင်တွင် အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်လာကြပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

"ဒါက မြို့ပြထဲက ကျေးရွာလေး တစ်ရွာလိုပါပဲလား။"

ဤဆင်းရဲသားရပ်ကွက် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းဖန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်၌ စီတန်းနေသော၊ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလွန် ကပ်လျက်ရှိသော သစ်သားတဲများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အခြေခံအားဖြင့်တော့ မည်သည့် အသံလုံ အစီအမံမှ မရှိကြပေ။

ထို့ကြောင့် အခြားသော သစ်သားတဲများအတွင်းမှ အသံများမှာ အပြင်သို့ အတိုင်းသား ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

"မိန်းမ... ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က မဆိုးဘူး မဟုတ်လား။"

"ဟားဟား... စွမ်းဆောင်ရည်က ဘာဖြစ်တယ်၊ ရှင့်ဟာကလေ ရေနွေးစမ်းသလိုပဲ၊ ခံစားလို့ကောင်းတုန်း ရှိသေးတယ် ပြီးသွားပြီ။"

"နွားစကားတွေ ပြောမနေနဲ့၊ ငါ ပြည့်တန်ဆာရုံ သွားတုန်းက အမျိုးသမီးတိုင်းက ငါ့ကို ချီးကျူးခဲ့ကြတာ သိလား။ မင်းကတော့ ရာရာစစ ငါ့ လာပြောနေပြန်ပြီ။"

"ရှင်က သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးထားလို့ သူတို့က ချီးကျူးတာပေါ့။ ဘယ်သူကများ ဖောက်သည်ကို နှိမ်ပါ့မလဲ။ အကယ်၍ သူတို့သာ တကယ် နှိမ်လိုက်ရင် ရှင်ကရော သွားဦးမှာမို့လို့လား။"

"မဖြစ်နိုင်တာ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အကုန်လုံးက အလိမ်အညာတွေ၊ ငါ ဒီလောက်ထိ မမြန်နိုင်ပါဘူး။"

"ငိုမနေနဲ့၊ ငိုနေလည်း အချိန်က ပြန်မရတော့ဘူး။"

သစ်သားတဲ တစ်လုံးအတွင်း၌ ဇနီးမောင်နှံ တစ်စုံမှာ ရန်ဖြစ်နေကြပုံရသည်။

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုဝေဝေ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားတော့သည်။

သူမနှင့် ကျန်းဖန်တို့ အတူရှိနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်လင့်ကစား၊ များသောအားဖြင့်တော့ အခန်းအတွင်း၌သာ သီးသန့် ရှိနေကြသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို လူပုံအလယ်တွင် ဗူးပေါ်သလို ပေါ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

"ကျင့်ကြံဖော် ကျန်း... မင်းဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာလောက် ရှိရင် ငါ့ကို ခဏလောက် ချေးပါဦး။"

"ဘာ... ချေးရမယ် ဟုတ်လား၊ ငါ့ကို တကယ် ချမ်းသာတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ အကုန် သုံးပစ်လိုက်ပြီလေ၊ ဘာကျန်တော့မှာလဲ။"

"ငါ မင်းကို အစကတည်းက ပြောသားပဲ၊ ပြည့်တန်ဆာရုံမှာ တစ်နေကုန် အပျော်အပါး ရှာနေတာကို ရပ်လိုက်ပါတော့လို့။ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာမတွေက အရိုးကို ကိုက်စားမယ့်သူတွေ၊ လူဘယ်နှစ်ယောက်များ ပိုက်ဆံကုန် လူပန်းပြီး ပြန်လာရသလဲ။ မိန်းမတွေက သိပ်မထူးခြားပါဘူး၊ မင်းဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရှိရင် ငါ့လို လောင်းကစားပဲ လုပ်လိုက်ပါတော့လားကွာ၊ အဲ့ဒါကမှ ကံကောင်းရင် မင်း ချမ်းသာသွားနိုင်သေးတယ်။"

"ထွက်သွားစမ်းပါ၊ အကုန်ရှုံးလို့ ငါ့ဆီ လာချေးနေတဲ့လူကများ။ ငါကတော့ ငါ့ဖင်ပေါင်ပြီး မင်းကို ပိုက်ဆံချေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"တကယ်တော့ အဲ့ဒါကို မင်း စဉ်းစားကြည့်လို့ ရပါတယ်၊ မင်းပုံစံကလည်း ကြည့်လို့ ကောင်းသားပဲ။ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာမတွေအတွက်နဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အောက်ကျမခံပါနဲ့၊ ချမ်းသာတဲ့ အမျိုးသမီးကြီး တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာပဲ နေလိုက်ပါတော့လား။"

"ငါ မင်းကို သတ်မှာနော်။"

အခြားသော သစ်သားတဲ တစ်ခုအတွင်း၌လည်း ကျင့်ကြံသူများမှာ ဆဲဆိုရင်း စကားလက်ဆုံ ကျနေကြလေသည်။

"ဒါကတော့..."

ကျန်းဖန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တွန့်သွားခဲ့သည်၊ ဤလူနှစ်ယောက်မှာလည်း လူကောင်းတွေတော့ ဟုတ်ပုံ မရပေ။ တစ်ယောက်က ပြည့်တန်ဆာရုံ ဝါသနာအိုး ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က လောင်းကစားသမား ဖြစ်နေသည်။

ထို့ပြင် ထိုလောင်းကစားသမားက အခြားသူကို ပြန်ပြီး နှိမ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ခြုံကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဤဆင်းရဲသားရပ်ကွက်တွင် လူစုံတက်စုံ ရှိသည်။ ငါးနှင့် နဂါး ရောထွေးနေသလိုပင်။

ဤနေရာသည် သူ၏ ယခင်ဘဝမှ မြို့ပြကျေးရွာများနှင့် ပိုမို ဆင်တူလာသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရပြီးခါစက သူသည်လည်း မြို့ပြကျေးရွာ တစ်ရွာတွင် ခဏတာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရသွားသည်။

ရှုပ်ထွေးသော်လည်း ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တော့ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။

"အဟမ်း... အဟမ်း... ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ။"

"ခင်ဗျားတို့ မကြာခင် ကျင့်သားရသွားပါလိမ့်မယ်။"

"ကဲ... ကျွန်တော်လည်း အိမ်ပြန်တော့မယ်။"

"ကျွန်တော့်အိမ်က ဒီနားမှာပဲ၊ အားတဲ့အခါ လာလည်ကြဦးပေါ့။"

ဖန့်ဝေက အိုးတိုးအန်းတန့် ဖြစ်သွားကာ ချောင်းဟန့်လိုက်မိသည်။

ဤအသံများကို ကြားရချိန်တွင် ဤဇနီးမောင်နှံမှာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းများကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးဟု ထင်မှတ်သည့်အတွက် ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ နောက်ခံမရှိသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများ၏ နေ့စဉ် ဘဝပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့ ပြောပြီးနောက်တွင် သူသည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝုန်း

ကျန်းဖန်နှင့် စုဝေဝေတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် တောနက်ထဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်တော့ ဆင်းရဲသားရပ်ကွက်က အနည်းငယ် ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ မိစ္ဆာများနှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်မည်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ထိုခဏ၌ သူတို့သည် သစ်သားတဲကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ကြသည်။

ဤသစ်သားတဲမှာ စတုရန်းမီတာ ၁၂၀ ခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး၊ အိပ်ခန်း သုံးခန်းနှင့် ဧည့်ခန်း နှစ်ခန်း ပါဝင်သည်။

အချိန်အကြာကြီး လူမနေခဲ့ပုံရသည်။ နေရာအနှံ့ ဖုန်မှုန့်များ ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း ပျက်စီးနေခြင်းမျိုးတော့ မရှိပေ။

အနည်းဆုံးတော့ စားပွဲများ၊ ကုတင်များနှင့် ကုလားထိုင်များကဲ့သို့သော ပရိဘောဂများ အစုံအလင် ရှိနေသည်။

အနည်းငယ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ရုံနှင့် သူတို့ နေထိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ဆိုစေ ဂူထဲမှာတောင် နေနိုင်ခဲ့ကြသေးတာပဲ၊ သစ်သားတဲ တစ်လုံးမှာ နေဖို့ဆိုတာကတော့ အေးဆေးလှပေသည်။