အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခြင်း

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုက်ခတ်လာသော လေသည်ပင် ထူးဆန်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ သူသည် မနေ့က ဤသတင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ခဲ့ရသည်။ ဤရပ်ကွက်ဟောင်းတွင် တကယ်ပင် မီးလောင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ယခု သူရောက်ရှိနေသည့် အဆောက်အအုံတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းလည်းဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စကို အတည်ပြုရန် သူသည် ဖုန်းကို အလျင်အမြန်ထုတ်ကာ မနေ့ကကြည့်ခဲ့သော သတင်းကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ မီးလောင်ကျွမ်းပြီး မည်းနက်နေသော မျှော်စင်သဖွယ် အဆောက်အအုံသည် အရောင်ကွာခြားမှုမှလွဲ၍ သူ့ရှေ့က အဆောက်အအုံနှင့် အတိအကျတူညီနေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနေအထားများကလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် မီးလောင်ကျွမ်းခဲ့သည့် နေရာဖြစ်ပြီး သတင်းများအရ မိသားစုတစ်စု သေဆုံးခဲ့သည်ဟုဆိုပါက လွန်ခဲ့သော ခဏက တတိယထပ်တွင် သူမြင်လိုက်ရသူသည် လူလား၊ သရဲလား…။

သူသည် အဆောက်အအုံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အထပ်များစွာထဲတွင် တတိယထပ်တစ်ခုတည်းသာ မီးလင်းနေပြီး ထိုမီးရောင်က ကျောချမ်းဖွယ် အစိမ်းရောင် ဖျော့ဖျော့ကို ထုတ်လွှတ်နေလေသည်။

“ဘာလဲ အခုမှ ကြောက်နေပြီလား…”

နောက်ဘက်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် တုန်လှုပ်သွားပြီး အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အနီရောင်ဝတ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာနေလေသည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် သူမကြာခင်က ကယ်တင်ခဲ့ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုခဲ့သောသူ မဟုတ်ပါလား။

“ခင်ဗျား ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ”

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။ သူ့အမြင်တွင် ဤအမျိုးသမီးသည် သာမာန်လူ တစ်ယောက် ပိုသည်ဟု ထင်ရပေသည်။

သူပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်မ နာမည် လီရွှယ်ပါ။ ရှင်ကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မယ့်သူပေါ့”

ဝမ်ရှောက်ထျန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

*ဒီမိန်းမ ဘာလို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ငါက ဘာကို ကယ်တင်ခိုင်းဖို့လိုမှာလဲ…*

သူ့အတွေးများကို လီရွှယ်ဟုခေါ်သည့် အမျိုးသမီးက သိနေဟန်တူပြီး ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။

“ရှင်နေ့တိုင်း အစားအသောက်ပို့ပေးရတဲ့ ဖောက်သည်တွေအားလုံး သေပြီးသားသူတွေပါ။ ကျွန်မ ပြောပြီးပြီနော်။ ရှင်က ဆက်ပြီး ခေါင်းမာနေရင်တော့ ရှင့်အသက်ကိုပါ ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်…”

ဝမ်ရှောက်ထျန်းက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“ခင်ဗျား ရူးနေတာလား…။ သေနေတဲ့သူက ဘယ်လိုလုပ် အပြင်စာ လာမှာနိုင်မှာလဲ…”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် လီရွှယ်ကို လျစ်လျူရှုကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။ အပေါ်ယံအားဖြင့် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် လီရွှယ်၏ စကားများကို မယုံကြည်သော်လည်း သူ၏ သံသယနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများကို ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့စေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် ဤကိစ္စကို အရင်ကတည်းက သံသယဝင်နေခဲ့သည်ပင်။ တစ်နည်းအားဖြင့် လီရွှယ်၏ ပြောစကားများသည် သူ၏ ထင်မြင်ယူဆချက်နှင့် တိုက်ဆိုင်မှုရှိနေသော်လည်း ဤအတွေး သည် ဝမ်ရှောက်ထျန်းအတွက် ယုံကြည်ရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းလွန်းနေသည်။

သူသည် လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ဆိုင်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အစ်ကိုကြီးလုံမှာ အလုပ်ရှုပ် မနေတော့ပေ။ ဝမ်ရှောက်ထျန်း အချိန်ကိုကြည့်လိုက်ရာ နံနက် (၂) နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်၍ ဆိုင်ပိတ်ချိန်သို့ ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

“အစ်ကိုကြီးလုံ ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့ပါ…”

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပဲ မေးလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် အစ်ကိုကြီးလုံက စီးကရက်ကို ပါးစပ်တွင် ခဲထားပြီး စားပွဲများကို ရှင်းလင်းနေလေသည်။

“အင်း ဘာလဲ”

“ဟို... ကျွန်တော်တို့ အသင့်စားဆိုင်က ထမင်းဟင်းတွေပဲ ရောင်းတာ မဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်တော် ရက်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အထိ ကုန်ကြမ်းတွေ ထပ်ထည့်တာ မတွေ့ရတာလဲ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖောက်သည်တွေအားလုံးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေကြတာလဲ…”

တကယ်တော့ ဝမ်ရှောက်ထျန်းက ယခင်ကလည်း အလားတူ မေးခွန်းများ မေးဖူးသော်လည်း အကိုကြီးလုံက အမြဲ ရယ်မောပြီး မေးခွန်းများများ မမေးရန်နှင့် သူ့အလုပ်ကိုသာ ကောင်းကောင်းလုပ် ရန် ပြောခဲ့သည်ချည်းဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အစ်ကိုကြီးလုံက အရင်အတိုင်းပင်။

“ကဲပါ.. ကောင်လေး မေးခွန်းတွေ အများကြီး မမေးနဲ့။ အများကြီး မေးတာက မင်းအတွက် ဘာမှအကျိုးမရှိဘူး။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုပဲလုပ်”

ဝမ်ရှောက်ထျန်း၏ မျက်လုံးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးမှိန်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် အစ်ကိုကြီးလုံသည်လည်း ဝမ်ရှောက်ထျန်း၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အမူအရာကို သတိပြုမိဟန်တူပေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ…”

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အစ်ကိုကြီးလုံ၏ အမူအရာသည် စီးကရက်ကို ပါးစပ်တွင် မေးခွန်းထုတ်သကဲ့သို့ လှည့်နေရင်းဖြင့် တည်ကြည်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် မသိစိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဘာ-ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဒီတိုင်းပဲ မေးကြည့်တာပါ”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မလုံမလဲဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် အစ်ကိုကြီးလုံသည် ထိုညအတွက် လုပ်အားခကို ထုတ်ယူ၍ ဝမ်ရှောက်ထျန်းအား ပေးပြီး ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

“ဘာမှ အများကြီးမတွေးနဲ့၊ အိမ်ပြန်တော့”

ဝမ်ရှောက်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပိုက်ဆံကို အိတ်ထဲထည့်ကာ အစ်ကိုကြီးလုံကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အစားအသောက်ပို့ရန် သူစီးသော လျှပ်စစ်စကူတာကို အစ်ကိုကြီးလုံက ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး အလုပ်ဆင်းချိန်တွင် အိမ်အပြန်အဆင်ပြေစေရန်လည်း စီးခွင့်ပေးထားခဲ့သည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် အကိုကြီးလုံ ၏ဆိုင်မှ ထွက်ခွာပြီး အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ပြီးခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်များ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းက သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ မရအောင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူသည် အမှန်တရားကို သိရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအတွေးဖြင့် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ မဖျက်ရသေးသော လိပ်စာပါ စာတိုတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အစ်ကိုကြီးလုံ ပြောပြခဲ့သော စည်းကမ်းများအရ ဤမက်ဆေ့ချ်သည် ဝမ်ရှောက်ထျန်း အစားအသောက် ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ဖျက်ပစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် မည်သည့်အရာများ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ကို သိလိုသောကြောင့် ပြန်သွားပြီးစစ်ဆေးရန် ရုတ်တရက် ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လိပ်စာကို ရိုက်ထည့်၍ သူသည် လမ်းကြောင်းပြမြေပုံကို ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။ မိနစ်သုံးဆယ် ခန့်ကြာပြီးနောက် သူသည် ထိုတိုက်ခန်းဟောင်းသို့ တစ်ဖန်ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဘာမှ ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိပေ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်နေပြီး တတိယထပ်တွင်သာ မှိန်သော မီးရောင် တစ်ခု လင်းနေခဲ့သည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် သူ၏ လျှပ်စစ်စကူတာကို ရပ်ထားပြီး တတိယထပ်ကို အချိန်အတော်ကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး အပေါ်သို့ တက်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူသည် သဘာဝလွန် သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးများနှင့်ပတ်သက်သော အရာများကို မယုံကြည်သောကြောင့် တတိယထပ်သို့ မရောက်မီအထိ သိပ်ကြောက်နေခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် ထိုနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် မီးလောင်နံ့သည် အလွန်ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

သူသည် မသိမသာ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။ သူ တတိယထပ်သို့ တက်ပြီး ရှာဖွေနေသည့် အိမ်ကိုတွေ့ လိုက်သည်။ တံခါးမှာ အနည်းငယ် ပွင့်နေပြီး ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှ မှိန်သော အပြာရောင်အလင်းရောင် ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထူးဆန်းသော လူပေါင်း များစွာကို တွေ့ဖူးသော်လည်း ဤမီးအရောင်မျိုးကို အိမ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည်ကို တစ်ခါမှ မြင်ဖူး ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ဝင်ပေါက်သို့ လျှောက်သွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းသည် မီးအလင်းရောင် နည်းပါးနေပြီး ပရိဘောဂအချို့ကိုသာ မှုံဝါးဝါး မြင်ရလေသည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် လူရှိမရှိကို စူးစိုက်ကြည့်နေစဉ် မျက်နှာတစ်ခုက ရုတ်တရက် သူ့မျက်စိရှေ့သို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အား…”

ဝမ်ရှောက်ထျန်းလည်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်ရာ သူ့နောက်မှ အခြားအိမ်တစ်အိမ်၏ တံခါးကို ဝင်တိုက်မိသွားခဲ့သည်။

သူသည် စိတ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အကြောင်းအရင်း မသိသောအရာများအပေါ် သဘာဝအရ ကြောက်ရွံ့မှုအပြင် သူ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့်လည်း စိုးရိမ်နေခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်ဖြစ်ပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးမှ ချောင်းကြည့်နေသည်ဟု အထင်အမြင်လွဲခံရလျှင် မကောင်းပေ။

“မင်း ဘယ်သူလဲ…”

သူ့ရှေ့က တံခါးသည် တစ်ဝက်ပွင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် အခန်းတွင်းမှ မြင်ကွင်းကို မမြင်ရတော့ပေ။ အထဲမှ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို စကားပြောနေသည်ကိုသာ ကြားနေရသည်။

“ဟို... ဟိုလေ ခွင့်လွှတ်ပါခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်က အပေါ်ထပ်ကပါ။ လမ်းကြုံလို့ ဖြတ်သွားတာပါ…”

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် လျင်မြန်စွာ ဉာဏ်ထုတ်ပြီး အထဲကလူများကို လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။ သို့သော် သူပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အထဲက လူများက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

“အပေါ်ထပ်က ဟုတ်လား…။ ငါ့ကို မိုက်မဲတယ် တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ငါရူးမနေဘူး။ ဒီမှာငါ တစ်ယောက်တည်းရှိတာ”

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် အဆင်မပြေစွာ ရယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဘွားအိုက ပြောလိုက်သည်...

“ဒီခေတ် စီးပွားရေးသမားတွေက အားကိုးမရဘူး။ အခုလေးတင်ပဲ တစ်ယောက်က ငါ့ဆီ အစားအစာ လာပို့သွားတာ ဒါပေမဲ့ အကုန်လုံး ပျက်စီးနေပြီ”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ရှောက်ထျန်းက မြေပြင်မှ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

“အမ် အဘွား တကယ်တော့ အခုလေးတင် အဘွားဆီ အစားအသောက် လာပို့တာ ကျွန်တော်ပါဗျ။ အဘွားက အစားအစာတွေ ပျက်စီးနေတယ်လို့ ပြောတော့ ဘယ်မှာများလဲ။ ကျွန်တော် ကြည့်လို့ရမလား။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှားဆိုရင် အပြည့်အဝ တာဝန်ယူပြီး အသစ်တစ်ခု ပြန်လုပ်ပေးပါမယ်”

အဘွားအိုက ညင်သာစွာ ပြုံးရယ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ အထဲဝင်ပြီး လိုက်ကြည့်လိုက်”