အချိန်စည်းမျဉ်းများ

"မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ဦးက ပေးခဲ့တာပါ။"

ဟု ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် ဧကရာဇ်ငါးပါးဒင်္ဂါးများကို တိတ်တဆိတ် ပေးခဲ့သော အဘွားကြီးကို တွေးမိ ရင်း စိတ်ထဲမှ လှိုက်လှဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

မိန်းကလေးငယ် ဟန်ဆောင်ထားသော သရဲမ ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ကားပေါ်မှ ဆွဲချဖို့ အတင်း အကျပ် လုပ်ခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါက ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကံကြမ္မာကို ခံစားရမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်က သရဲများနှင့် ပြည့်နေသော ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် အဘွားကြီးသည် ဖိအားများစွာအောက်မှ ပင် သူ့အား ကူညီခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ မိုက်မဲသူတစ်ဦးလို ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကူညီရကျိုးပင် မနပ်ခဲ့ပါ။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ အဘွားကြီး အဆင်ပြေပါ့မလား။ သူ့ကို ဆင်းခိုင်းခဲ့သည့်အတွက် ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ သရဲများနှင့် ယာဉ်မောင်း၏ အပြစ်တင်ခြင်းကို ခံရမည်လားဟု တွေးနေမိသည်။

ဤသို့တွေးမိသဖြင့် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် မိန်ပေါ်ထောင်းကို အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"ညဘက် ပြေးဆွဲတဲ့ အဲဒီသရဲဘတ်စ်ကားတွေကို ခင်ဗျား သိသလား။ အဲဒါတွေက သရဲတွေကို တင်လာ ပြီး မှတ်တိုင်တိုင်းမှာ လာခေါ်တာလေ….။"

မိန်ပေါ်ထောင်း ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"မင်းပြောတဲ့ သရဲဘတ်စ်ကားအကြောင်း ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ သေဆုံးသူရဲ့ ဝိညာဉ်က သေဆုံးပြီး ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့မှာ သင့်လျော်တဲ့နေရာကို မသွားနိုင်ရင်၊ လောကကြီးမှာ လှည့်လည်ပြီး မကောင်းမှု များစွာ ကျူးလွန်တဲ့ အငြိုးကြီးသော ဝိညာဉ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်…။"

"တကယ်ကို စိတ်မကောင်းစရာပဲ….။"

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုသရဲဘတ်စ်ကားက တကယ်ပဲ ဘာများလဲ။

ဝမ်ရှောက်ထျန်း ဆက်မစဉ်းစားခင်မှာပင် မိန်ပေါ်ထောင်းက ပြောလာခဲ့သည်။

"ငါ့ဆရာ ပြောတာ တစ်ခါက ကြားဖူးတယ်။ လောကမှာ 'ချန်းကွေ့' လို့ခေါ်တဲ့ သရဲတစ်မျိုး ရှိတယ်။ သူတို့တွေက ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းတဲ့သူတွေကို ပစ်မှတ်ထားပြီး သေသူတွေရဲ့ လောကထဲကို ဝင်လာအောင် လုပ်ကြတယ်။ အဲဒီသရဲဘတ်စ်ကားက အဲဒီလိုသရဲတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်…။"

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် စိတ်ထဲမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်။ အဘွားကြီးသည် သူ့ကို အများ ကြီး ကူညီခဲ့သည်။ သူမသည် လူကို အန္တရာယ်ပြုမည့် အငြိုးကြီးသော သရဲဖြစ်ပါက သူ့အား ကယ်တင် လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် မိန်ပေါ်ထောင်းမှာ ဤသရဲများနှင့် မိစ္ဆာများကို အလွန်မုန်းတီးကြောင်း သတိထားမိသည်။ သူတို့အကြောင်း ပြောသောအခါ သူ့မျက်လုံးများတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများဖြင့် ပြည့် နေသည်။ အကယ်၍ ဝမ်ရှောက်ထျန်းက သရဲတစ်ကောင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း မိန်ပေါ်ထောင်း သိသွားပါက မည်သို့သော ပြဿနာမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

"ဒီနေ့အတွက် အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ မိန်အစ်ကိုက ကျွန်တော့်အသက်ကို ကယ်ခဲ့လို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်က သရဲမရဲ့ ပါးစပ်ထဲ ရောက်နေလောက်ပြီ။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လိုရှာ တွေ့တာလဲ။ လီရွှယ်ရော ဘယ်လိုနေလဲ….။"

လီရွှယ်၏ လုပ်ရပ်များသည် ဝမ်ရှောက်ထျန်းကို မသက်မသာ ခံစားရစေသော်လည်း လူကြီးလူကောင်း တစ်ဦးအနေဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို အငြိုးအတေးထားမည် မဟုတ်။ နောင်တွင် သူမကို ရှောင်ရှားရုံ သာ ဖြစ်သည်။

အဓိကပြဿနာမှာ လီရွှယ်ပင်။ ဤအမျိုးသမီးသည် အတော်လေး ထူးဆန်းပြီး သူသည် ယခုအချိန်တွင် သူမကို စော်ကား၍ မရနိုင်ပေ။

"တိုက်ခိုက်သံကြားလို့ ဒီဘက် လာခဲ့တာ။ ငါတို့အားလုံး လူစုကွဲသွားကြပြီး လီရွှယ် ဘယ်ရောက်သွားလဲ ငါ မသိဘူး….။"

ဟု မိန်ပေါ်ထောင်းသည် လီရွှယ်ကို သိပ်ဂရုစိုက်သည့်ပုံမရဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် ပြုံးလျက်

"စိတ်မကောင်းစရာပဲ…။ ဒါ ကျွန်တော့် ဖုန်းနံပါတ်ပါ။ နောက်တစ်ခါ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ သေသေ ချာချာလေး ထမင်းဖိတ်ကျွေးပါ့မယ်…"။

စိတ်ပျက်စရာပင်၊ ဒီနေ့မှာတင် အရာများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လေသည်။ သူသည် အိမ်ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်ချင်ရုံသာ။ ထိုမှသာ နောက်တနေ့တွင် ထူးဆန်းပြီး အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အရာများ မရှိဘဲ နေ့သစ် တစ်ခု ဖြစ်လာမည်ကိုမျော်လင့်မိသည်။

မိန်ပေါ်ထောင်းသည် အေးစက်သော အမူအရာရှိသော်လည်း တကယ်တမ်း စိတ်ကောင်းရှိပြီး ဝမ်ရှောက်ထျန်း ကို အိမ်လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းက ခေါင်းခါပြီး ငြင်းဆန်လိုက်ပါက သူသည် အခြားသူများကို သတိထားနေရမည်။ လီရွှယ်က သူ့အား စိတ်ကုန်စေပြီးသားဖြစ်ရာ သူသည် နောက်ထပ် ပြဿနာများ မလိုချင်တော့ပေ။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် သူ၏ကံကြမ္မာက ပို၍ ဆိုးရွားလာသည်ကို တွေ့ရှိရပြီး သူ တောင့်တသော ငြိမ်းချမ်းသည့်နေ့ရက်သည် ဘယ်တော့မှ မရောက်လာခဲ့ပေ။

တစ်ညလုံး နိုးနေခဲ့ရသောကြောင့် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် ရှစ်နာရီ သို့မဟုတ် ကိုးနာရီခန့်တွင် အိပ်ပျော် သွားခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ညနေ ခြောက်နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကိုယ်အလေးချိန် စစ်ဆေးကာ အိပ်ရာမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး ဘောင်းဘီဝတ်ကာ အိမ်အရောက်ပို့ဆိုင်သို့ အလျင်အမြန် သွားခဲ့သည်။

သူ၏ လျှပ်စစ်စကူတာစုတ်လေးသည် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဘက်ထရီကုန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် မနေ့က အားသွင်းဖို့ မေ့သွားခဲ့သည်ကို သတိရကာ စကူတာကို တွန်းပြီး ပြေးရလေတော့သည်။

ကျောက်ဝမ်လုံ သေဆုံးသွားခြင်းတွင် အားသာချက်အချို့ ရှိသည်။ အနည်းဆုံး နောက်ကျ၍ လစာ မဖြတ်တော့။ ယာယီစတို မန်နေဂျာဖြစ်သော ယွမ်ဟောင်ကလည်း သူ့အား အနိုင်ကျင့်လောက်မည် မဟုတ်။ ဝမ်ရှောက်ထျန်း နောက်ကျနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးပြီး ခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန် ကိုပင် ယူလာပေးသည်။

"မင်း မစားရသေးဘူးမလား။ ငါ ခေါက်ဆွဲ အများကြီး ချက်ထားတာ၊ နည်းနည်း ကျန်သေးတယ်…။"

ဟု ယွမ်ဟောင်သည် ကြင်နာသော မျက်နှာနှင့် မျက်လုံးငယ်လေးများဖြင့် ပြောသည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် ယွမ်ဟောင်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ဟု မထင်ပေ။

ယွမ်ဟောင်သည် ပူပူနွေးနွေး ခေါက်ဆွဲဟင်းရည်တစ်ပန်းကန်ကို ယူလာပေးသည်။ အပေါ်ယံတွင် တောက်ပသော အစိမ်းရောင် ကိုက်လံနှစ်ဖတ်နှင့် လုံးဝန်းသော ကြက်ဥပြုတ်တစ်လုံး တင်ထားသည်။ ရနံ့သည် သင်းပျံ့နေပြီး စားချင်စဖွယ် ကောင်းနေသည်။

သို့သော် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် တစ်ဇွန်းမျှပင် စားရဲခြင်းမရှိ။ ယွမ်ဟောင် လုပ်သော အစားအစာများ သည် သေသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ ယူလာပေးသော ခေါက်ဆွဲများသည် သေဆုံးသူတစ်ဦးဆီ သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည့် အပြင်စာမှ ကျန်သောအရာများ ဟုတ်မဟုတ် မည်သူသိနိုင်မည်နည်း။

"ကျွန်တော် အခု ဝိတ်ချနေတာ၊ ဒါကြောင့် မစားတော့ပါဘူး….။"

ဟု ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် ယွမ်ဟောင်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းက သူ၏ ခေါက်ဆွဲကို ငြင်းဆန်လိုက်သည့်အတွက် ယွမ်ဟောင်၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားသည်။ သူသည် အနက်ရောင်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး လေသံမာမာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မြန်မြန် သွားပို့လိုက်။ ဖောက်သည်တွေ စိတ်မရှည်တော့ဘူး….။"

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ယွမ်ဟောင်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသည်။ ဖောက်သည်က အပြင်စာပို့ရန် စိတ်မရှည်ခြင်းလား သို့တည်းမဟုတ် သူ့အား စိတ်မရှည်ခြင်းပေလား။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် များများစားစား မတွေးရဲတော့။ သူသည် အပြင်စာကို လုံခြုံသောအပူခံသေတ္တာ ထဲထည့်ကာ၊ စကူတာကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ပြီး မောင်းနှင်သွားသည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်၍ လိပ်စာကို စစ်လိုက်ရာ 'တောင်ဘက်မြို့ မီးသဂြိုလ်စက်' ဟု ပေါ်နေသည်။

ဤနေရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ယခု သူတို့သည် ဘာကိုမျှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိတော့ဘူးလား။ မီးသဂြိုလ်စက်ဟောင်းကိုတောင် အပြင်စာ ပို့ခိုင်းသည်ထိကို မကြောက်ကြတော့ဘူးလား။

သူ အလွန်ကြောက်လန့်နေသော်လည်း သွားရပေဦးမည်။ ဝမ်ရှောက်ထျန်း စိတ်ထဲ မသက်မသာ ခံစား နေရစဉ် ရုတ်တရက် သူ့နောက်မှ ကားဟွန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သေဆုံးသူများကို သယ်ယူရန် ကုန်တင်ကားငယ်များကို အသုံးပြုသောကြောင့် တောင်ဘက်မြို့ မီးသဂြိုလ်စက်သို့ သွားသော လမ်းသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။ မဟုတ်ပါက ဖြတ်သန်း၍ မရနိုင်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် သူ၏ လျှပ်စစ်စကူတာကို ဘေးချ၍ မောင်းနှင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့နောက်မှ အနက်ရောင် ဆီဒင်ကားသည် ဆက်လက် ဟွန်းတီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

*ရူးနေတာလား…။*

*ဒီလမ်းက ဒီလောက်ကျယ်တာ၊ ခင်ဗျား သွားချင်တဲ့နေရာ သွားပါလား။ ဘာလို့ ငါ့နောက်မှာပဲ လိုက်နေ ရတာလဲ….။*

ဟု ဝမ်ရှောက်ထျန်း စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် အမှတ်မထင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှေ့ပြတင်းမှတဆင့် ခရီးသည်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသူကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီရွှယ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရင်ဘတ်တွင် အဖြူရောင် ပန်းပွင့်လေးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် အလွန်ဖြူဖျော့နေပြီး ဝမ်းနည်း ပူဆွေးနေပုံရသည်။

ကားသည် ဝမ်ရှောက်ထျန်း ဘေးသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းလာသည်။ ခရီးသည်ဘက်မှ မှန်ပြတင်းပေါက် ပွင့်လာပြီး လီရွှယ်သည် ဝမ်ရှောက်ထျန်းကို စကားမပြောဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဟေး..၊ တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။ မင်းလည်း မီးသဂြိုလ်စက်ကို လာတာလား….။"

ဟု ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် မသက်မသာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

မေးပြီးမှ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ ဒါ လူပြောတဲ့ စကားလား..။

တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ အတူတူ မီးသဂြိုလ်စက်ကို သွားတယ်ဆိုတော့။ နားထောင်ရတာ အရမ်း ထူးဆန်း နေသည်။

ကားမှန်သည် ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာပြီး လုံးဝ မည်းနက်နေသော မှန်ကဖုံးအုပ်လိုက်သည်။ မှန်တွင် မှန်စတစ်ကာအမည်းကပ်ထားသဖြင့် ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် အတွင်းမှလူကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ လျှပ်စစ်စကူတာ မောင်းနှင်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

သူသည် မီးသဂြိုလ်စက်သို့ အစားအသောက်ပို့ရန် လုံးဝ ဆန္ဒမရှိဘဲ ခဏတာ နောက်ကျနေခြင်းသည် ခဏတာ ငြိမ်းချမ်းရေးရသည် ဟု တွေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ ဖုန်းမြည်လာခဲ့သည်။ လူသူရှင်းသော လမ်းပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် ဝမ်ရှောက်ထျန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားစေသည်။ ထိုအသံသည် သူ၏ဖုန်းမှ ဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။

ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ယွမ်ဟောင်ထံမှ စာတိုအသစ် ရောက်နေသည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် မအော်မိဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"ဘုရားရေ….၊ ယွမ်ဟောင်က စိတ်ဖတ်နိုင်တဲ့ အတတ်ပညာကို သင်ယူလိုက်တာလား။ သူ ငါ့အတွေး တွေကို အဝေးကနေ သိနိုင်တာလား…။"

သူသည် အချိန်ဆွဲရန်သာ တွေးနေပြီး တတ်နိုင်သမျှ ကြာအောင် ဆွဲဆန့်ချင်နေစဉ် ယွမ်ဟောင်က အချိန် သတ်မှတ်ချက်ကို ပေးပို့ခဲ့ပြီး မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်း အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြထားလေသည်။

ဝမ်ရှောက်ထျန်းသည် အချိန်ကျော်လွန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို မခံယူချင်သောကြောင့် ချက်ချင်းဆိုသလို အလေးအနက်ထားလိုက်သည်။