ဒုက္ခိတကျောင်းနဂါးကို သတ်ဖြတ်သူ

သေရေးရှင်ရေးတိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် အရှိန်အဟုန် ပျက်သွားခြင်းသည် အဆိုးရွားဆုံးသောတားမြစ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။

ရှန်းယီ၏မရပ်မနား တိုက်ခိုက်မှုများက ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုးအား သူ၏အကန့်အသတ်ကို ခွဲခြားမရအောင် ဖြစ်စေခဲ့၏။

ထို့အပြင် သူထိန်းသိမ်းထားသော သတိကြီးသည့် အကွာအဝေးသည် ကျောင်းနဂါး၏မျက်လုံးထဲတွင် ဖြတ်ကျော်၍ မရနိုင်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေပေသည်။

သေစေနိုင်လောက်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သော်လည်း သူသည် ထိုအကွာအဝေးကို မည်သည့်အခါမျှ မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ချန်ချမ်ခွင်း ထားရစ်ခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် ဒဏ်ရာများသည် ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုးကို ကွဲအက်လုနီးပါး ကြွေပန်းကန်လုံး တစ်လုံးနှင့် တူနေစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဆက်တိုက် ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်နေသောစွမ်းအင်များအောက်တွင်၊နှစ်ပေါင်း သုံးထောင်ကျော်နေထိုင်ခဲ့သော ဤအမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း နယ်ပယ် နတ်ဆိုးအိုကြီးသည် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် မလွဲမသွေကြောက်ရွံ့ခြင်းအရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏ နှလုံးသားထဲ၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ချေ၏။

ဤကြောက်ရွံ့မှုသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး စစ်သူကြီး လိုက်မီလာမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ၊အဓိကအချက်မှာ အဝေးမှလူငယ်လေးကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဤသောက်ကျိုးနည်းကောင်မှာ သူ့ကို လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်ချင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

"ဂါး"

သူ ချန်ချမ်ခွင်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။

ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုးသည် မူလပုံစံသို့ ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းထွက်ပြေးရန် ရည်ရွယ်လျက် စူးရှစွာ မန်ဖီလိုက်သည်။

သေရမည်ဆိုလျှင်ပင် ထိုနတ်ဆိုးသတ် လှံရှည်ကြီးအောက်၌သာ အသေခံလိုက်ချင်ပေသည်။

သတ္တိနည်းသော ကျောက်စိမ်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူက သူ... ကျောင်းနဂါးသခင်ကို သတ်ဖြတ်ရန် မည်သို့ထိုက်တန်မည်နည်း။

"..."

နတ်ဆိုး၏မျက်နှာထားကို အကဲခတ်မိလိုက်လျှင် ရှန်းယီ၏နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုလက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူ၏လှုပ်ရှားမှုများကလည်း တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ခါးမှ ဖြောင့်တန်းသော ဓားကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ပုံရိပ်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားချေ၏။

ဓားကိုလက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လျက် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်ကို သယ်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်း၍ မည်းနက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေသည်။

ထက်မြက်သော ဓားသွားသည် ချွမ် ခနဲမြည်သံနှင့်အတူ ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုး၏နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးစိုက်သွားပေသည်။

သူ၏ရှည်လျားပြီး သွယ်လျသော လက်ချောင်းများသည် ပူလောင်နေသော အနီရောင်ရင့်ရင့် နတ်ဆိုးသွေးများ စွန်းထင်းနေသည့် ဓားလက်ကိုင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

"မင်း သေလမ်းရှာနေတာပဲ"

ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုး၏လက်သည်းများသည် ရုတ်တရက်ဝင်ရောက်လာပြီး လူငယ်လေး၏ပခုံးများကို အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်သွားလေသည်။

ရွှေရောင်အလင်းစက်များ ပါဝင်နေသော ပူလောင်သည့် သွေးများသည် သူ၏ဖြူဖျော့သော မျက်နှာပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားချေ၏။

ထိုကြည်လင်ပြတ်သားသော မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ မရှိဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် မခြားနားသော နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်၊ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်သာ ရှိနေပေသည်။

သူ ကြောက်နေသည်လော။ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူ သတ်ရမည်လော။

ရှန်းယီသည် ဓားကိုဆုပ်ကိုင်ထားမှုမှ ဖြည်းညင်းစွာ လွှတ်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းများကို လက်သီးအဖြစ် ဆုပ်လိုက်ပေသည်။

သွေးကြောဖြတ်နဂါးဖမ်းသိုင်း

ပြင်းထန်စွာစုတ်ပြဲနာကျင်နေမှုများကြားမှ မာကျောသော လက်သီးသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုး၏သွေးကြောကွန်ရက် တစ်ခုလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

နတ်ဆိုးမီးတောက်များဖြင့် မရေမတွက်နိုင်အောင် လောင်ကျွမ်းခံထားရသော အနက်ရောင်အကြေးခွံများအားလုံးကွာကျသွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော သွေးကြောများသည် ချက်ချင်း ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ချေ၏။

"ထွက်သွား... ထွက်သွားစမ်း"

ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုး၏လက်မောင်းများ ထုံကျင်သွားပြီး ၎င်း၏လက်သည်းများသည် တစ်ဖက်လူ၏အသားထဲတွင် မြုပ်ဝင်နေကာ မည်သို့မျှ ဆွဲထုတ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

၎င်းသည် တစ်ဖက်လူကို တွန်းထုတ်ရန် ရူးသွပ်စွာ ကြိုးစားသော်လည်း မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။

ရှန်းယီသည် နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းဝက်ခန့် ရှေ့သို့တိုးလိုက်ပြီး အကြေးခွံပါသော လက်သည်းများကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ နောက်ထပ် လက်မဝက်ခန့် နစ်ဝင်ခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား မသေရင် ကျုပ် စိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်နဲ့ အနားယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ၏အသံသည် ခြင်တစ်ကောင်၏ညည်းသံကဲ့သို့ တိုးညှင်းနေပေသည်။

သူသည် နတ်ဆိုး၏နှလုံးသားထဲမှ ဓားနက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သွေးစီးကြောင်းတစ်ခု ပန်းထွက်သွားချေ၏။

သူ၏စုတ်ပြတ်နေသော မင်ရောင်ဝတ်ရုံသည် လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး သွေးမျှင်များ ရစ်ပတ်ထားသော ဓားသည် လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ ဝိုင်းစက်စွာ ခုတ်ပိုင်းကျဆင်းလာပေသည်။

ချွမ်...

ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်နေသော ကျောင်းနဂါးခေါင်းသည် မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလေသည်။

၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်အောက်တွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းအထိ ရှည်လျားသော သွေးစီးကြောင်းကြီး တစ်ခု ကျန်ရစ်နေခဲ့ချေ၏။

ထိုခရီးလမ်းသည် သွေးလေမုန်တိုင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခရီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး သူသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် လက်ကိုမြှောက်ခဲ့ရပေသည်။

【အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း နယ်ပယ် ကျောင်းနဂါး နတ်ဆိုးအား သတ်ဖြတ်လိုက်သည်။ စုစုပေါင်း သက်တမ်း - ၅၂၄၀ နှစ်။လက်ကျန် သက်တမ်း - ၁၉၇၀ နှစ်။ အားလုံးကို စုပ်ယူပြီး။】

【လက်ကျန် နတ်ဆိုးသက်တမ်း - ၃၂၆၄ နှစ်】

ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော ရှန်းယီ၏လက်သည် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မောပန်းမှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားမရနိုင်ပေ။

သူ၏အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်နေပြီး မောပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်များသည် သူ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာအစားထိုးဝင်ရောက်ရှိလာလေသည်။

အသက်ရှူနှုန်းကို အနည်းငယ်ထိန်းညှိပြီးနောက် ရှန်းယီသည် အံကြိတ်ကာ သူ၏အသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာနှစ်ဝင်နေသော ကျောင်းနဂါး လက်သည်း နှစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုလက်သည်းများ ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများသည် အသားနှင့် သွေးများကို ဆုတ်ဖြဲသွားသော ဆူးများကဲ့သို့ ထက်မြက်လှပေသည်... တကယ်ကို သောက်ကျိုးနည်း နာကျင်လှပေ၏။

ကျောင်းနဂါး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်သည် ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြိုကျသွားသည်။

သေဆုံးပြီးနောက်တွင်ပင် ၎င်းသည် မူလပုံစံသို့ ပြန်မပြောင်းသွားပေ။

ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာရန် အတော်လေး အားထုတ်ခဲ့ရပုံ ရသည်။

ရာစုနှစ် တစ်ခုကျော်ကြာအောင် ချင်ပြည်နယ် တွင် လူမမိဘဲ နေနိုင်ခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ရှန်းယီသည် ၎င်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို နင်းလိုက်ပြီး ဝမ်းဗိုက်ကို ခွဲရန် သူ၏ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် သူ့အနောက်မှ ခွပ် ခွပ် ဟူသော အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ရှန်းယီ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲတောက်ပသော ခန့်ညားထည်ဝါသည့် နတ်ဆိုးမြင်းကြီးဦးဆောင်လာသော မြင်းစီးသမား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ကျောင်းနဂါးနတ်ဆိုး ထားရစ်ခဲ့သော သွေးလမ်းကြောင်း အတိုင်း ဤနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ဒုန်းစိုင်း ဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

ဤမျှထိကြီးမားသည့် ချင်းဖုန်းဂိုဏ်းအား ယခုလိုလျှင်မြန်စွာ ဖြေရှင်းပြီးပြီလော။

ကြက်သွေးရောင် မြင်းပေါ်ရှိ နက်မှောင်သော သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဘိုးအိုသည် လေးလံသော သံလှံရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်လျက်မြင်ကွင်းကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ချမ်ခွင်းသည် နတ်ဆိုးသွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူငယ်လေးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ရှုနေပြီး သူ၏မျက်နှာထားကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ပေ။

အခြား နတ်ဆိုးမြင်းများ ပေါ်တွင် ဝါရင့်စစ်သည် ဒု-စစ်သူကြီးများပါလာကြပြီး သူတို့၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြမှုများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

သူတို့ ချင်းဖုန်းတောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် တပ်မှူးတစ်ယောက်က အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း နယ်ပယ် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေခဲ့သည်လော။

ပို၍ မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းသည်မှာ... အသက်မဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ် တစ်ဝက်ကို ကြည့်ရသလောက် ယန်ချွန်းမြစ်၏ဂုဏ်သရေရှိ ကျောင်နဂါးသခင်ကို သူတကယ်သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ပင်။

အနောက်ဆုံးတွင် အတူရှိနေသော ဟုန်လေ့သည် မြင်းပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

ထိတ်လန့်မှုနှင့် အားနာမှု ရောထွေးနေသော အမူအရာဖြင့် ရှန်းယီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ချမ်ခွင်းထံ သွားကာ တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

အဘိုးအိုသည် လက်ကာပြလိုက်ပြီး လူငယ်လေးကို ပြန်ကြည့်ကာ ခေါင်းအနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ဒီစစ်သူကြီးကို ဘာလို့ ကြည့်နေတာလဲ။ ဆက်လုပ်လေ... ယူလိုက်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်းယီသည် ဓားကို ဆက်လက် ကိုင်စွဲလျက် တောက်ပနေသော ကျောင်းနဂါးအမြုတေကို လက်နှိုက် ယူဆောင်လိုက်ပြီး ခါးတွင် ချောမွေ့စွာ ထိုးထည့်လိုက်သည်။

လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုလုံးသည် မည်သည့် တုန့်ဆိုင်းခြင်းမျှ မရှိဘဲ သွက်လက်နေပေသည်။

"..."

ဒု-စစ်သူကြီးများ၏အသက်ရှူသံများပင် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

သခင်ကြီးချန်သည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီးနောက် သိမ်မွေ့သွားကာ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

သူသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်သည်။

"သူ့ကို မြင်းတစ်ကောင် ပေးလိုက်ပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနီးနားရှိ ဒု-စစ်သူကြီးသည် ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာမြင်းပေါ်မှဆင်းကာ နတ်ဆိုးမြင်းကို ဆွဲလာပြီး ရှန်းယီထံ ဇက်ကြိုးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီ ကျောင်းနဂါး အလောင်းကို အင်ပါယာရုံးတော် ဆီ ပို့ရမှာမို့လို့ မင်းကို ပေးလို့မရဘူး"

ချန်ချမ်ခွင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမြင်းကို စီးပြီး ချင်ပြည်နယ် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး ရုံးတော် ကို ဒီစစ်သူကြီးအတွက် ပြန်မောင်းသွားပေး။မင်းရဲ့ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားလိုက်၊ ပြီးတော့ အချိန်ရရင် လင်ကျန်းစီရင်စု ကို လာပြီး ငါ့ကို ရှာပါ၊ ငါ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အစောင့် အဖြစ် လာလုပ်ပေါ့"

သခင်ကြီးချန် ဤစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အခြား ဒု-စစ်သူကြီးများ မဆိုထားနှင့်၊ ဟုန်လေ့ပင် ခဏတာ ကြောင်အသွားရလေသည်။

ရှန်းယီသည် နှစ်တစ်ထောင် နဂါးမိကျောင်း ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဒေါသဓားသမားအကြီးအကဲကို ကြောက်လန့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမိအောင် လုပ်ခဲ့ကြောင်း သူကိုယ်တိုင် တစ်ဖက်လူကို ပြောပြခဲ့ဖူးသဖြင့် သူ့ကို ဒု-စစ်သူကြီး ရာထူးသို့ တိုးမြှင့်ပေးခြင်းသည် နားလည်ပေးနိုင်သော ကိစ္စဖြစ်သည်။

သို့သော် ကိုယ်ပိုင်အစောင့် ဖြစ်လာရန် ဆိုသည်မှာ... လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အခြေအနေ ဖြစ်ပေသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သခင်ကြီးချန်သည် သူ့အား ဆက်ခံသူများ စာရင်းထဲတွင် ထည့်သွင်းရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ အနားယူပြီးနောက်တွင် ရှန်းယီသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးစစ်သူကြီးရာထူးအတွက် အခြား ကိုယ်ပိုင်အစောင့်များနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ပို၍ လက်တွေ့ကျသည်မှာ သူသည် စစ်သူကြီးကို နှစ်အနည်းငယ်မျှ အလုပ်အကျွေး ပြုရန်သာ လိုအပ်ပေသည်... ယာယီ တာဝန်ပေးခြင်း ခံရသည်မျိုး မဟုတ်ဘဲ နေ့ရောညပါ နောက်လိုက်အဖြစ် လိုက်ပါရမည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

အမှားအယွင်း မရှိသရွေ့ပင်။

စစ်သူကြီးချန် သည် စာရွက်စာတမ်း ရေးသားကာ အင်ပါယာရုံးတော်သို့ ပေးပို့ပြီး တစ်ဖက်လူအတွက် အာမခံပေးကာ သင်ကြားပေးရန် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းနည်းပညာ တစ်ခုကို တောင်းယူပေးမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ကုသိုလ်ရမှတ်များပါက သက်တမ်းမကုန်မီ သိုင်းပညာဘုံကျောင်း သို့ နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် သွားရောက်ခြင်းသည် ပြဿနာ ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

မည်သို့အမှားမျိုးဖြစ်မည်နည်း။

သခင်ကြီးချန်သည် ထိုနတ်ဆိုးကြီးများကို ဟန့်တားရန် သူ၏အမြင့်ဆုံး အခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားရန် လိုအပ်သဖြင့် လှုပ်ရှားခဲလှပေသည်။

သူ၏ကာကွယ်မှုအောက်တွင် နတ်ဆိုးများကိုပင် တွေ့ရခဲသဖြင့် သေရေးရှင်ရေးတိုက်ခိုက်နေရသော အခြားနတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေး တပ်ဖွဲ့ဝင်များထက် များစွာ သက်သာလေသည်။

"ခင်ဗျား သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူးလား"

အနီးနားရှိ ဒု-စစ်သူကြီးသည် သူ၏မနာလိုသော စိတ်ခံစားမှုများကို ဖိနှိပ်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အတိအကျကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

ချန်ချမ်ခွင်းသည် နတ်ဆိုးဖမ်းစီးသူ တစ်ဦး နတ်ဘုရားကျောင်းတစ်ခုမှ ကူးယူလာခဲ့သော ပုံတူပန်းချီကားကို သတိရမိရင်း ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်ပြန်သည်။

သူသည် စစ်မှန်သောသိုင်းဝိဇ္ဇာ မဟုတ်ဘဲ အမြုတေစုစည်းခြင်း အဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။(အမြုတေစုစည်းခြင်း နှင့် ဖွဲ့စည်းခြင်းမတူပါ)

လူတစ်ယောက်တည်းဖြင့် ခရိုင်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော်၊ ကျေးရွာပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်နှင့် သန်းပေါင်းများစွာသော ပြည်သူလူထုကို တာဝန်ယူထားရပြီး၊ ထို အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း နယ်ပယ် နတ်ဆိုးများကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေရသည်။

သူသည် နေရာအနှံ့ ဖြန့်ကြက်ထားရသဖြင့် အရာအားလုံးကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့် တိတ်တဆိတ် နတ်ဘုရားကျောင်းဆောင် ဆောက်လုပ်နေကြသော တောင်စောင့်နတ်များနှင့် တောရိုင်းသတ္တဝါများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေသော်လည်း မင်ရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသူမှာ ပထမဆုံး ဖြစ်ပေသည်။

ထူးချွန်သော လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။

ဤအဘိုးကြီးဆီမှ အမွှေးတိုင်ပူဇော်ပသသူများကို လုယူရန်ပင် ကြိုးစားခဲ့သေးသည်။

ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိသဖြင့် နတ်ဆိုး အမြုတေများကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ရာတွင် ဤမျှ ကျွမ်းကျင်နေသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

စောစောက ယဇ်ပလ္လင်ကြီး အထက်တွင် ကျန်းဟန်ကျိုးအပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သော အကြည့်တိုင်းကို ချန်ချမ်ခွင်း တိတ်တဆိတ် သတိပြုမိခဲ့သည်။

ကျောင်းနဂါးထွက်ပြေးသွားချိန်တွင် မင်ရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လူအုပ်ကြီး နောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားသည်ကိုလည်း သူ သတိပြုမိခဲ့ပေသည်။

ကံဆိုးစွာဖြင့် စောစောက သူ့တွင် အရေးကြီးသော တာဝန်များ ရှိနေပြီး စကားပြောရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

နောက်မှ ပြန်တွေ့ကြတဲ့အခါကျမှ သူ့ကိုအေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရပေမည်။