လုယက်ခံရခြင်း

မုန့်ဝမ်သည် သူမရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်နှင့် လက်ထဲမှ ရေခဲဆီးသီးရည်ကို ကြည့်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂျူနီယာညီမလေးတို့။”

ဤညီမလေးနှစ်ယောက်မှာ တကယ်ကို အလိုက်သိတတ်လွန်းလှသဖြင့်၊ အကယ်၍ သူမ မီးဖိုကို ခိုးယူသည့်ညတွင် သူတို့ တာဝန်ကျနေပါက ဒုက္ခအနည်းဆုံးဖြစ်အောင် အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းပေးမည်ဟု မုန့်ဝမ် စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ မိမိတို့ကိုယ်ကို သေမင်းက မှတ်ချက်ပြုလိုက်ပြီမှန်း မသိဘဲ မုန့်ဝမ်နှင့် ပိုမိုရင်းနှီးခွင့်ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ မုန့်ဝမ်သည်လည်း သူတို့နှင့် အရေးမပါသော စကားများကို ရောနှောပြောဆိုရင်း လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အလုပ်ရုံ၏ သတင်းအချက်အလက်များကို စုံစမ်းလေသည်။

မီးဖိုဆောင်အပြင် အလုပ်ရုံ၏ အခြားသော နယ်မြေတစ်ခုချင်းစီတွင်လည်း တာဝန်ကျတပည့် အတော်များများ ရှိနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် မီးဖိုကို ခိုးယူသည့်အခါတွင် မြန်ဆန်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေရန် လိုအပ်သည်။ မဟုတ်ပါက လူအများ အာရုံစိုက်မိသွားလျှင် သူမအတွက် သေလမ်းသာ ရှိတော့မည်။

သို့သော် ဒန်ကျွယ်ကျိ ပြောခဲ့သည့် အလုပ်ရုံထဲမှ သူ့လူမှာ မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟု သူမ တွေးတောနေမိသည်။ စကားပြောပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ညီမလေးနှစ်ယောက်ကို ပြန်လွှတ်လိုက်ပြီး ရေခဲဝိညာဉ် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

အင်း... အဆိပ်မပါဘူး။

လက်ဖက်ရည်က လည်ချောင်းထဲ စီးဝင်သွားသည်နှင့် တစ်နေကုန် မီးဖိုအပူရှိန်ကြောင့် ခြောက်သွေ့နေမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် သက်သာသွားတော့သည်။ ဆီးသီးရည်မှာမူ ပါဝင်ပစ္စည်းများ ရှုပ်ထွေးသဖြင့် သူမသည် ၎င်းကို ဝိညာဉ်အိတ်အလွတ်တစ်ခုထဲ ထည့်ထားလိုက်ပြီး အခွင့်သာလျှင် အိတ်နှင့်အတူ မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် ဇူလီသည် စကားပြောရန် အခွင့်အရေး ရသွားသော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ သူ၏ သာမန် ဝိညာဉ်အစားအစာများမှာ ထိုလက်ဖက်ရည်နှင့် ဆီးသီးရည်တို့ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။

မဟုတ်သေးဘူး... ငါ တစ်ခုခုလုပ်မှဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ကို ရှုံးတော့မှာပဲ!

ဇူလီသည် အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ စီနီယာအစ်မ မုန့်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းများကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ သွားကြိတ်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်အိတ်ထဲမှ 'ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး' ၅၀၀ ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

“စီနီယာအစ်မ... ကျွန်တော့်ဆီမှာ တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှမရှိလို့ပါ၊ ဒါလေးကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာလက်ဆောင်အဖြစ် လက်ခံပေးပါခင်ဗျာ။”

မုန့်ဝမ်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ပြီး ဇူလီကို အသိအမှတ်ပြုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါ မနက်ဖြန် အလုပ်ကိစ္စလေး ရှိလို့ ဒီကို လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီက မီးဖိုအမှတ် (၆) ကိုပဲ ဂရုစိုက်ပေးထားပါဦး။”

“ဗျာ? စီနီယာအစ်မ... အခုမှ ရောက်တာကို ခွင့်တိုင်ပြီလား။ ဒါက နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်နော်။ စီနီယာအစ်မ ရှန်ယုက......”

မုန့်ဝမ်၏ ပြုံးနေသော အကြည့်အောက်တွင် ဇူလီ၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။ သူသည် အခုလေးတင် ပေးလိုက်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ အလဟဿ ဖြစ်တော့မည်ဟု ကြိုတင်သိမြင်ကာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

“စီနီယာအစ်မ ရှန်ယုက လာစစ်လို့ မေးရင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုပြောရမလဲ?”

မုန့်ဝမ် ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီး “ငါ အလုပ်လုပ်တာ မှားယွင်းသွားလို့ မီးဖိုအပူရှိန်က မျက်စိကို လာထိခိုက်သွားလို့ တစ်ရက်လောက် နားနေတာလို့ပဲ ပြောလိုက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။

ဇူလီ၏ မျက်နှာမှာ အတော်ပင် ကြည့်ရဆိုးသွားသည်။ ဤမျှ ပေါတောတော အကြောင်းပြချက်ကို သူပင် မယုံကြည်နိုင်ပါက စီနီယာအစ်မ ရှန်ယုက ဘယ်လိုလုပ် ယုံမည်နည်း။

စီနီယာအစ်မ မုန့်... အစ်မ ....... မှားသွားပြီ!

ယခုအချိန်တွင် ဇူလီသည် မုန့်ဝမ်ကို ဖားမိသည်မှာ တကယ်ပင် မှားသွားပြီဟု နောင်တရနေမိသည်။ မုန့်ဝမ်၏ လုပ်ရပ်က စီနီယာအစ်မ ရှန်ကို သေချာပေါက် ဒေါသထွက်စေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူသည် သူမ၏ ကိစ္စများကို ဝင်ရောက် မထိန်းချုပ်နိုင်ပေ။ သူသည် လူကဲခတ်ညံ့မိသဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅၀၀ ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးမိပြီဟု မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ သနားနေမိတော့သည်။

ဇူလီ မိမိကိုယ်ကိုယ် နောင်တရနေသည်ကို မုန့်ဝမ် မသိပေ။ သူမသည် နောက်ဆက်တွဲ အစီအစဉ်များအတွက် ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် ဤနေရာတွင် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။

“မင်းတို့ပဲ တာဝန် ဆက်ယူထားကြတော့။ ငါ့မှာ တခြားကိစ္စရှိလို့ အရင်ပြန်ပြီ။”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူမသည် အလုပ်ရုံမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ မုန့်ဝမ် လုံးဝ ထွက်သွားသည်ကို သေချာမှသာ မီးဖိုအမှတ် (၄) မှ အမျိုးသားကျင့်ကြံသူက မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီမုန့်ဝမ်က တကယ်ကို မောက်မာလွန်းတယ်။ အလုပ်ရုံကို ရောက်တဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ဒီလိုလုပ်တယ်ဆိုတာ စီနီယာအစ်မ ရှန်ကို မျက်စိထဲ မထည့်တာပဲ။”

“စီနီယာ ရွှယ်လျန်ကျိရဲ့ အချစ်တော် ဖြစ်နေလို့ပေါ့” ဟု သူ့သူငယ်ချင်းက မနာလိုသော လေသံဖြင့် ဝင်ပြောသည်။ “သူ့အရည်အချင်းက ဘာမှမဟုတ်ပေမဲ့ ဖားတဲ့နေရာမှာတော့ တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်တာပဲ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဇူလီနှင့် အခြား အမျိုးသမီးကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ ခုနက လုပ်ရပ်များမှာလည်း ဖားခြင်းတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ရှေ့က စကားပြောခဲ့သော အမျိုးသားမှာ သူ့သူငယ်ချင်းစကားကြောင့် လူအများ စိတ်အဆင်မပြေဖြစ်သွားသည်ကို သိသဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်လည်ထိန်းညှိလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဇူလီကသာ ရယ်မောရင်း ဝိုင်းဝန်း ညှိနှိုင်းပေးလိုက်သဖြင့် အခြေအနေ ပြန်လည် အေးချမ်းသွားတော့သည်။

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်သည် လူသူကင်းမဲ့သော တောင်ကုန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှာ မှောင်မည်းနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း လူသူမရှိပေ။ သူမသည် တောင်ပေါ်ရှိ သစ်ပင်စောင်းကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားကာ အမြစ်နားမှ သုံးပေခန့်အကွာကို တူးဆွလိုက်ရာ ဝိညာဉ်အိတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤဝိညာဉ်အိတ်မှာ ဇီလင်သည် နေ့ဘက်က အလုပ်ရုံမှ ခဏထွက်လာစဉ် တိတ်တဆိတ် မြှုပ်နှံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအိတ်ထဲတွင် ဇီလင်၏ စုဆောင်းထားသမျှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀,၀၀၀ စလုံး ပါရှိသည်။ ဤငွေပမာဏနှင့်ဆိုလျှင် မုန့်ဝမ်အနေဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဆိပ်များကို နှင်ထုတ်ရန် လိုအပ်သော သုံ့ပန်းများကို ဝယ်ယူနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မုန့်ဝမ်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို သိမ်းဆည်းကာ မြေကြီးကို မူလအတိုင်း ပြန်ဖုံးလိုက်ပြီးနောက် ဈေးသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားတော့သည်။ ဈေးမှာ ညအချိန်တွင် ပို၍ပင် စည်ကားနေ၏။ နေ့ဘက်တွင် လူတိုင်းမှာ စီနီယာများအတွက် အလုပ်လုပ်နေကြရသဖြင့် ညဘက်မှသာ ဈေးဝယ်ရန် အချိန်ရကြခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

မုန့်ဝမ်သည် လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ အခြားသူများမှာလည်း မိမိကိုယ်ကို ပုံဖျက်ထားကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသည်။ မုန့်ဝမ်မှာမူ ပုံဖျက်မထားသဖြင့် ဈေးမှ ထွက်လာသည်နှင့် မကြာမီမှာပင် ဝိုင်းရံခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

လူစုစုပေါင်း ငါးယောက်ရှိပြီး အားလုံးမှာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ကာ ဝတ်ရုံအမည်းများကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် ကျား၊ မ ခွဲခြား၍ မရပေ။ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်ကတော့ တကယ်ကို စီနီယာ ရွှယ်လျန်ကျိရဲ့ အချစ်တော်ပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကတင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၁၀,၀၀၀ ကျော် သုံးခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုလည်း ထွက်လာတာနဲ့ ကျောက်တုံး ၃၀,၀၀၀ ကို အလွယ်တကူ သုံးနိုင်တာ တကယ်ကို မုန့်စရာပဲနော်။”

မုန့်ဝမ်သည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ မိမိ၏ လုပ်ရပ်မှာ မသင့်တော်ကြောင်း သတိရသွားဟန်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ပြန်တိုးကာ အသံကို မြှင့်လိုက်၏။

“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရက်နဲ့ ငါ့ကို လုရဲတယ်ပေါ့?”

ခေါင်းဆောင် အမျိုးသမီးမှာ စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှု ကို ကာကွယ်ပေးထားသော ရတနာမှာ အက်ကွဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော တိုက်ခိုက်မှု တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ် ထပ်ခံရပါက ထိုရတနာမှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

မုန့်ဝမ်သည် ကြောက်ရွံ့နေဟန် ဆောင်နေသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ တိတ်တဆိတ် တိုက်ခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် နှမြောတသမှုကို ဘေးဖယ်ကာ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“သူ အချိန်ဆွဲနေတာ၊ အားလုံး အတူတူ တိုက်ကြ! သတ်ပစ်!”

စကားအဆုံးတွင် လူငါးယောက်စလုံး မုန့်ဝမ်ထံသို့ အတူတူ ပြေးဝင်လာကြသည်။ သူတို့မှာ ကျွမ်းကျင်စွာ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်ကြပြီး အစကတည်းက အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် မုန့်ဝမ်က သာသာယာယာ ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ရေလှိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူအားလုံး၏ ရှေ့မှောက်မှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ခေါင်းဆောင်အမျိုးသမီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ အပြာရောင် ပုတီးစေ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အသက်သွင်းလိုက်သည်။ ပုတီးစေ့မှာ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် မှိန်ဖျော့သွားကာ ထိုအမျိုးသမီးမှာလည်း သတိလွတ်သလို ဖြစ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်နှက်လိုက်သည်။ 'သွေးစုပ်ယူခြင်းကျင့်စဉ်’ ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချလိုက်ရာ မုန့်ဝမ်၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများမှာ ဆူပွက်နေသကဲ့သို့ ပူလောင်လာသည်။ သူမ အရိုက်ခံရသော အမျိုးသမီးမှာ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ... အား...”

ထိုအမျိုးသမီးသည် နာကျင်မှုကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင်မူ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးများမှာ စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရပြီးဖြစ်ကာ လုံးဝ သေဆုံးသွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ်မှာမူ ဤမျှဖြင့် မကျေနပ်သေးပေ။ သူမသည် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း ဤအမျိုးသမီးကို ရှင်းလင်းရန် အသက်ရှူသံ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်စာခန့် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သူမသည် 'သွေးနတ်ဆိုး ကောင်းကင်ဘုံ ကျင့်စဉ်' ကိုသာ အသုံးပြုခဲ့ပါက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ခြောက်ကပ်သွားစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် 'သွေးစုပ်ယူခြင်းကျင့်စဉ်' ၏ တတိယအဆင့်ဖြစ်သော 'သွေးပင်လယ် နိဗ္ဗာန်' သည် သွေးကြောများကို သန့်စင်ပေးပြီး သွေးစွမ်းအင်ကို တိုးမြင့်စေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ သွေးစွမ်းအင်၏ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းမှာ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မုန့်ဝမ် တွေ့ရှိလိုက်ရသဖြင့် နှမြောတသ ဖြစ်နေမိတော့သည်။