အတွင်းလူ
Vol. 3 Ch. 25
မုန့်ဝမ်သည် လူတိုင်း၏ တုံ့ပြန်မှုများကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး မီးဖိုအမှတ် (၆) ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ သူမ အနားမရောက်မီမှာပင် ဇူလီတစ်ယောက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူမကို လှမ်းပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။
“စီနီယာအစ်မ မုန့်... အစ်မ မနေ့က အလုပ်မလာဘူးနော်။ စီနီယာအစ်မ ရှန်ယုက အစ်မကို သွားတွေ့ဖို့ ပြောထားတယ်။ သူ အခု လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်ခင်ဗျာ။”
ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
“သိပြီ။”
မုန့်ဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း ရှန်ယုကို သွားတွေ့မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြပေ။ သူမသည် မီးဖိုဆောင်ဘေးတွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမ အဆိပ်မိခဲ့သည့် နေ့မှစ၍ ရေတွက်လျှင် ယနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းသည် စတုတ္ထမြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဆိပ်များကို လုံးဝစင်ကြယ်အောင် နှင်ထုတ်ရန်အတွက် အဆိပ်ထုတ်ခြင်း ငါးကြိမ် ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ရာ မနေ့က ဒုတိယအကြိမ် ပြီးဆုံးခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မုန့်ဝမ်က ရှန်ယုကို သွားတွေ့ရန် မလောသော်လည်း ဇူလီမှာမူ နဖူးမှ ချွေးများ ထွက်လာသည်အထိ ပျာယာခတ်နေ၏။ ဤမုန့်ဝမ်မှာ ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်လွန်းသလား သို့မဟုတ် မောက်မာလွန်းသလား သူ မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်နေသည်တောင်မှ ဘာမှမဖြစ်သလို နေနိုင်သေးသည်။ စီနီယာအစ်မ ရှန် အကြာကြီး စောင့်ရသဖြင့် ဒေါသထွက်ကာ သူ့ကိုပါ ရောပြီး အပြစ်ပေးမည်ကို သူ တကယ်ပင် ကြောက်နေမိသည်။
ဇူလီ အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမကို တိုက်တွန်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်စဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်က သူ့ကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ဂျူနီယာမောင်လေး ဇူလီ... ငါ့ကို တစ်ခုခု ပြောချင်လို့လား?”
၎င်းကို ကြားရသောအခါ ဇူလီ၏ အသိတရားမှာ ချက်ချင်း ပြန်ဝင်လာသည်။ ဤစီနီယာအစ်မ နှစ်ယောက်လုံးမှာ သူ ရန်စရဲသောသူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူသည် စီနီယာအစ်မ ရှန် မှာကြားထားသော သတင်းကို ပါးပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ကျန်တာမှာ သူနှင့် မဆိုင်တော့ပေ! သူသည် အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်ရင်း -
“ကျွန်တော် စဉ်းစားနေတာပါ၊ စီနီယာအစ်မ တစ်ရက်လောက် နားလိုက်ရတော့ မျက်စိက သက်သာသွားပြီလားလို့ပါ။”
မုန့်ဝမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “သက်သာသွားပါပြီ။ အနည်းငယ်တော့ အဆင်မပြေသေးပေမဲ့ စီနီယာအစ်မ ရှန်ကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းထားလို့ မကောင်းဘူးလေ။ ငါ အခုပဲ သွားတွေ့လိုက်တော့မယ်။”
ဇူလီက ခေါင်းကို တရစပ် ညိတ်ပြရင်း “သွားပါ၊ သွားပါ၊ အမြန်သွားလိုက်ပါ” ဟု ဆိုသည်။
သူ ထွက်သွားပြီးရင် စီနီယာအစ်မ ရှန်က သူ့ကို တခြားနေရာ ပြောင်းလိုက်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာပါစေနဲ့လို့ပဲ ဆုတောင်းရတော့မယ်... မုန့်ဝမ်သည် လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်မှ မီးဖိုဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး သီးသန့် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အခန်းတစ်ခုထံသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မ ရှန်... ကျွန်မ မုန့်ဝမ်ပါ။”
မကြာမီမှာပင် အတွင်းမှ အေးစက်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မုန့်ဝမ်... ရောက်ပြီလား။ ငါ လက်နက်သွန်းလုပ်နေလို့ ခဏလောက် စောင့်ဦး။”
ထို့ကြောင့် မုန့်ဝမ်သည် အခန်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေလိုက်ရသည်။ သူမမှာ နာမည်ကြီးသူဖြစ်သလို ဤနေရာမှာလည်း လူအများ မြင်သာသောနေရာ ဖြစ်သည်။ ယခု ရှန်ယုက သူမကို အပြင်တွင် စောင့်ခိုင်းထားခြင်းက လူအချို့အတွက် အတင်းပြောစရာ ဖြစ်သွားတော့သည်။
“ဟားဟား... မုန့်ဝမ်က သိပ်မောက်မာတာကိုး၊ အခုတော့ ထိုက်တန်တာ တွေ့ပြီမလား?”
“မနေ့က အလုပ်မလာဘဲ တစ်ရက်လုံး ပျောက်နေတာလေ။ စီနီယာအစ်မ ရှန်က သူ့ကို ဒီအတိုင်း စောင့်ခိုင်းထားတာကတင် သက်ညှာလွန်းရာ ကျနေပြီ။”
“ဒါက အစပဲ ရှိသေးတာ။ စီနီယာအစ်မ ရှန်ရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို နင်တို့လည်း သိတာပဲ၊ သူ့ကို လိမ်မာသွားအောင် သေချာဆုံးမမှာပေါ့...”
ထိုပြောဆိုသံများကို ကြားရသောအခါ မုန့်ဝမ်သည် ရှက်ရွံ့ခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် အောင့်သက်သက်ဖြစ်နေသော အမူအရာမျိုး ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူမသည် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အတင်းပြောနေသော တပည့်များကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သို့သော် ရှန်ယုက သူမကို အရေးမလုပ်ဘဲ ထားထားသဖြင့် ထိုလူများမှာ သူမကို မကြောက်ကြပေ။ အချို့သော သတ္တိရှိသူများမှာမူ သူမ ဘာမှမလုပ်ရဲဟု ယုံကြည်ကာ သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်ကြသေးသည်။
မုန့်ဝမ်သည် တကယ်ပင် ဘာမျှမလုပ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ခေါင်းကို လွှဲလိုက်ပြီး သူမရှေ့ရှိ တံခါးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ လူအများ၏ လှောင်ပြောင်သံများနှင့် အတင်းပြောသံများမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာ၏။
တစ်နာရီ၊ နှစ်နာရီ၊ သုံးနာရီ... အချိန်များ ကုန်လွန်သွားသော်လည်း မုန့်ဝမ်မှာ အပြင်တွင် စောင့်နေရဆဲပင်။ ထိုသုံးနာရီအတွင်း သူမ တံခါးကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါက်ခဲ့သော်လည်း ရှန်ယုထံမှ ရရှိသော အဖြေမှာ "ခဏစောင့်ဦး" ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။
မုန့်ဝမ်သည် တစ်နေ့လုံးနီးပါး သည်းခံခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် အခန်းတံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ထုလိုက်ပြီး ဒေါသသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာအစ်မ ရှန်... အစ်မ တံခါးမဖွင့်ရင် ကျွန်မ ပြန်ပြီ။”
“ဒုန်း!”
သူမ တံခါးကို ထုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မုန့်ဝမ်!”
လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အခန်းတံခါးမှာ လေပြင်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပွင့်သွားပြီး ရှန်ယု၏ ပုံရိပ်မှာ သူမရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြေးထွက်လာသည်။ သူမသည် 'အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်ဓား' တစ်လက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ပစ်ချလိုက်သည်။
“နင့်ကြောင့်ပဲ! ဒီဓားကို ပြင်နေတုန်း နင့်ကြောင့် အာရုံလွင့်သွားလို့ ပျက်စီးသွားပြီ!”
မုန့်ဝမ် မြေပေါ်က ဝိညာဉ်ဓားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပင် ပျက်စီးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကြောင့် ပျက်စီးသွားခြင်း ဟုတ်၊ မဟုတ်မှာမူ ပြောရခက်ပေသည်။
“စီနီယာအစ်မ ရှန်ကတော့ နောက်နေပြန်ပြီ။ အစ်မရဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့ ပညာက မပြည့်စုံလို့ ပျက်စီးတာကို ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ? စီနီယာမှာ တခြားကိစ္စ မရှိရင် ကျွန်မ ပြန်တော့မယ်။”
ပြောပြီးသည်နှင့် မုန့်ဝမ်သည် လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ရပ်လိုက်စမ်း!”
ရှန်ယုက မုန့်ဝမ်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါက နင့်ကို ပြန်ခိုင်းလို့လား? ဒီကိစ္စအတွက် နင် သေချာ ရှင်းပြချက် မပေးနိုင်ရင် ငါ အခုချက်ချင်း စီနီယာဆီ သွားတိုင်မယ်!” ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူမ၏ ခါးရှိ သစ်သားသတင်းပေးပြားကို ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ ရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်မချင်း လက်လျှော့မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။
“စီနီယာအစ်မ... ခဏလေး!”
မုန့်ဝမ်သည် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားဟန်ဖြင့် လှည့်လာကာ မကျေနပ်မှုနှင့် ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်ရင်း ဖားသည့် အပြုံးမျိုးကို အတင်းအကြပ် ပြုံးလိုက်သည်။
“စီနီယာ... အရာအားလုံးက ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်။ ဒီလို ကိစ္စလေးနဲ့ စီနီယာ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို သွားမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့ဦး။”
မုန့်ဝမ် အလျှော့ပေးသည်ကို မြင်မှသာ ရှန်ယု၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဒေါသများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
“ဝင်ခဲ့။”
မုန့်ဝမ်သည် မြေပေါ်မှ ဓားကို ရိုသေစွာ ကောက်ယူကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အပြင်မှ စပ်စုနေသော အကြည့်များကို ကာကွယ်ရန် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ထိုင်။”
အစီအရင်ကို အသက်သွင်းပြီးနောက် ရှန်ယုသည် မုန့်ဝမ်ကို အားနာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဂျူနီယာညီမလေး မုန့်... ငါ နင့်ကို တစ်နေ့လုံး အပြင်မှာ တမင် စောင့်ခိုင်းထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ နင့်ရဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် အဲဒီလို မလုပ်ရင် အပြင်ကလူတွေ သံသယဝင်ကုန်မှာ စိုးလို့ပါ။”
မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထိုင်ချလိုက်ကာ မကျေမနပ်လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အစ်မက ဒီအခွင့်အရေးကို သုံးပြီး ကျွန်မကို တမင် လက်စားချေတာလို့ပဲ ထင်တယ်!”
ရှန်ယုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ညီမလေး မုန့်ကတော့ နောက်နေပြန်ပြီ။ ငါတို့နှစ်ယောက်လုံးက စီနီယာဒန်ရဲ့ လက်အောက်မှာ အလုပ်လုပ်နေကြတာလေ။ စီနီယာ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေက ပထမပဲ၊ ငါက ဘာလို့ ဒီလို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာတွေ လုပ်ရမှာလဲ?”
မှန်ပါသည်။ ဒန်ကျွယ်ကျိ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အလုပ်ရုံတွင် ထားခဲ့သော အတွင်းလူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှန်ယုပင် ဖြစ်သည်။ ပြောရလျှင် ရှန်ယုသည် ရွှယ်လျန်ကျိ ၏ နောက်သို့ လိုက်ခဲ့သော အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် တပည့်များထဲတွင် သက်တမ်းအရှည်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။ ရွှယ်လျန်ကျိ၏ ယုံကြည်မှုကို အရှိဆုံးဖြစ်သော ရှန်ယုမှာ တကယ်တမ်းတွင် ဒန်ကျွယ်ကျိ၏ လူဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။
မုန့်ဝမ်၏ ဒေါသများ အနည်းငယ် ငြိမ်ကျသွားသည်။ “ဒီအပိုစကားတွေ ထားလိုက်ပါတော့။ အပြင်မှာ ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ အစ်မရဲ့ အစီအစဉ်က ဘာလဲ? မြန်မြန် ပြောပြ။”
ရှန်ယုက မုန့်ဝမ်၏ အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒန်ကျွယ်ကျိ၏ အစီအစဉ်ကို ချပြလိုက်သည်။
“ရွှယ်လျန်ကျိက မကြာသေးခင်ကမှ 'ကောင်းကင်ဘုံဂီတ စောင်း' ကို သွန်းလုပ်ပြီးလို့ အခု အဲဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမလဲဆိုတာ လေ့လာဖို့ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေတယ်။ စီနီယာဒန်က အကုန်လုံး ပြင်ဆင်ပြီးပြီ၊ အခု လာမယ့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်းက လှုပ်ရှားဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ...”
အစီအစဉ် တစ်ခုလုံးကို ကြားပြီးနောက် မုန့်ဝမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“အစီအစဉ်ကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရွှယ်လျန်ကျိက သူ့ရဲ့ ရတနာ အခိုးခံရရင် ဘယ်တော့မှ ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ဒေါသထွက်လာရင် ဒီအလုပ်ရုံထဲက လူအားလုံး အသတ်ခံရမှာ သေချာတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ?”
“စိတ်မပူပါနဲ့။ နင်က စီနီယာဒန်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတာပဲ၊ စီနီယာက နင့်ရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို ထည့်မစဉ်းစားဘဲ နေပါ့မလား?”
ရှန်ယုက မုန့်ဝမ်ကို စိတ်ချစေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“နင် အောင်အောင်မြင်မြင် ခိုးပြီးတာနဲ့ ပစ္စည်းကို သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာမှာ စီနီယာ့ဆီ အပ်လိုက်ရုံပဲ။ စီနီယာက နင့်ကို အဆိပ်ဖြေဆေး ပေးမယ့်အပြင်၊ တခြား အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ပေးပြီး 'ရွှမ်ယင်းဂိုဏ်း' ကနေ ဝေးရာကို ပို့ပေးလိမ့်မယ်။”
အဆိပ်ဖြေဆေးပေးမယ်? အကျိုးကျေးဇူးတွေပေးပြီး ဝေးရာကို ပို့ပေးမယ် ဟုတ်လား?
မုန့်ဝမ် စိတ်ထဲမှ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အပိုစကားများကို သူမ တစ်လုံးမှ မယုံပေ။ ပစ္စည်းရသွားသည်နှင့် သူခိုးဖြစ်သော သူမကို အမြန်ဆုံး သတ်ပစ်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဒန်ကျွယ်ကျိက ဤမျှ ကြီးမားသော သက်သေကို ဘယ်လိုလုပ် ချန်ထားပါ့မည်နည်း။
သူမသည် ရှန်ယုကို သံသယအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာ ထားကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒန်ကျွယ်ကျိက သူ့ကတိကို တကယ် တည်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ? အကယ်၍ သူက ကျွန်မကို အကျိုးအမြတ်ပေးမယ့်အစား နှုတ်ပိတ်ဖို့အတွက် သတ်ပစ်ချင်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ?”