အောင်မြင်ခြင်း

“နင်က စီနီယာဒန်အပေါ် အမြင်မကြည်နေမှန်း ငါသိပါတယ်။ အရေးပေါ်အခြေအနေမို့လို့ နင့်ကို အဆိပ်လုံးကျွေးလိုက်ရတာက နောက်ဆုံးလက်ကျန် နည်းလမ်းမို့လို့ပါ”

ရှန်ယုက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်ထံသို့ သိုလှောင်အိတ် တစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒီထဲမှာ အဆိပ်ရှိန်ကို ထိန်းပေးနိုင်မယ့် အဆိပ်ဖြေဆေးတွေအပြင် ‘အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံး’ တစ်လုံးနဲ့ ‘မိုင်တစ်သောင်း နယ်မြေကူးပြောင်းခြင်း အဆောင်’ တစ်ခု ပါဝင်တယ်။ ဒါတွေက အလုပ်ပြီးမြောက်သွားရင် စီနီယာဒန်က နင့်ကိုပေးဖို့ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဆုလာဘ်တွေပဲ။ အခုတော့ နင့်ကို ကြိုပေးထားလိုက်ပြီ။ အခုဆိုရင်တော့ နင် စိတ်အေးသွားပြီမလား?”

“အဆိပ်ဖြေဆေး၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းဆေးလုံးနဲ့ မိုင်တစ်သောင်း နယ်မြေကူးပြောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဟုတ်လား?”

မုန့်ဝမ်သည် ထိုပစ္စည်းများမှာ သူမလက်ထဲသို့ ဤမျှလွယ်လွယ်ကူကူ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် မှင်တက်သွားဟန် ဆောင်လိုက်သည်။

“ဒီထဲက အဆိပ်ဖြေဆေးတွေက နင့်ကိုယ်ထဲက အဆိပ်ကို သုံးလတိတိ ထိန်းထားပေးနိုင်တယ်။ မိုင်တစ်သောင်း နယ်မြေကူးပြောင်း အဆောင်ရဲ့ အစွမ်းကိုတော့ ငါ အထူးတလည် ရှင်းပြနေစရာ မလိုတော့ဘူး မဟုတ်လား?”

ရှန်ယုက သာသာယာယာ ပြုံးလိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို အစွမ်းကုန် အလုပ်ခိုင်းစေချင်လျှင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော မက်လုံးများ ပေးရမည်မှာ သဘာဝပင်။

“နင် စီနီယာ့ကို မယုံဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါကြောင့် နင် အောင်မြင်တာနဲ့ ဒီအဆောင်ကို အသုံးပြုပြီး ဂိုဏ်းကနေ တန်းထွက်သွားလို့ ရတယ်။ နောက်မှ နင် အဆင်ပြေမယ့်အချိန်ကျမှ ပစ္စည်းကို လာအပ်ပြီး အရောင်းအဝယ် အဆုံးသတ်လိုက်လည်း နောက်မကျပါဘူး”

ရှန်ယု၏ စကားများမှာ မုန့်ဝမ်အတွက် အဖက်ဖက်မှ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးထားသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ သူမအနေဖြင့် အသုံးချခံရပြီးမှ စွန့်ပစ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

မုန့်ဝမ်သည် အတော်ကြာအောင် နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ စားပွဲပေါ်ရှိ သိုလှောင်အိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

မုန့်ဝမ်သည် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အခန်းတံခါးကို ဒေါသတကြီး ကန်ဖွင့်လိုက်ပြီး ရှန်ယုကို ဆဲရေးတိုင်းထွာရင်း အလုပ်ရုံထဲမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ တပည့်များမှာလည်း အချင်းချင်း ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးကြား ဘာဖြစ်ခဲ့မှန်း မသိသော်လည်း မုန့်ဝမ်မှာ စီနီယာအစ်မ ရှန်ယုအပေါ် အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားပုံ ရသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မုန့်ဝမ်ကို ဘယ်သူမှ မတွေ့ကြတော့ပေ။ အချို့က သူမသည် ရှန်ယုကို မယှဉ်နိုင်သဖြင့် လက်စားချေခံရမည်ကို ကြောက်ကာ ပုန်းရှောင်နေသည်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။

သုံးရက်အကြာ ညတစ်ညတွင် အလုပ်ရုံ၌ တာဝန်ကျနေသော တပည့်များသည် ထူးခြားသော သစ်သားနံ့လေးတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ရလိုက်ကြသည်။

“ဒါ ဘာနံ့လဲ? တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ”

“ငါ အရမ်းအိပ်ငိုက်လာသလိုပဲ။ ဘာလို့ ခေါင်းမူးနေတာလဲ မသိဘူး”

“မကောင်းဘူး! ဒါက ‘ဝိညာဉ်ဝေဝါးစေတဲ့ အမွှေးနံ့’ ပဲ! ငါတို့ အဆိပ်မိနေပြီ! စီနီယာ့ကို အမြန်သတင်းပို့ကြ!”

မြေပေါ်သို့ လဲကျသွားသော တပည့်တစ်ဦးမှာ ‘သတင်းပေး သစ်သားပြား’ ကို ထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သတင်းမပို့နိုင်မီမှာပင် သူ့လက်မှာ နင်းခြေခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် သူ့ရှေ့က လူကို မော့ကြည့်ရင်း မျက်လုံးပြူးသွားကာ - “ရှန်...”

ရှန်ယုသည် သူမ၏ ကွေးညွတ်သော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ထိုလူ၏ အသက်ကို အလွယ်တကူ နှုတ်ယူလိုက်သည်။

ရှန်ယု လှုပ်ရှားနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ်မှာလည်း အားမနေပေ။ သူမသည် မီးဖိုဆောင်ရှိ တာဝန်ကျတပည့် ငါးဦးကို အမြန်ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ‘ဝိညာဉ်ဖြတ်တောက်ခြင်း အဆောင်’ များကို ထုတ်ယူကာ မီးဖိုများပေါ်သို့ ကပ်လိုက်သည်။

အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ကပ်လိုက်သည်နှင့် မီးဖိုခြောက်လုံးစလုံးမှာ တစ်ပြိုင်နက် တုန်ခါသွားကာ အဆောင်လက်ဖွဲ့များ၏ ချုပ်နှောင်မှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။ အဆောင်များမှ အစွမ်းထက်သော အနက်ရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ တုန်ခါနေသော မီးဖိုများကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့အတွင်းရှိ ‘ဝိညာဉ်အာရုံ’ အမှတ်အသားကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တုန်ခါနေသော မီးဖိုများမှာ ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

အဆောင်များ အစွမ်းပြသည်ကို မြင်သောအခါ မုန့်ဝမ်သည် မီးဖိုခြောက်လုံးစလုံးကို သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်ထဲတွင် အသင့်ကိုင်ထားသော နယ်မြေကူးပြောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မုန့်ဝမ် အောင်မြင်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်ယု၏ မျက်လုံးများမှာ ဝမ်းသာအားရမှုဖြင့် တောက်ပလာသည်။ သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခရမ်းရောင် နယ်မြေကူးပြောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“ဟဲဟဲ... မုန့်ဝမ်၊ နင်က နင့်ကိုယ်နင် ဉာဏ်ကောင်းတယ် ထင်နေတာလား။ ငါနင့်ကို ပေးလိုက်တဲ့ အဆောင်က ‘မိုင်တစ်ရာ’ပဲ သွားနိုင်တဲ့ သာမန် အဆောင်ဆိုတာ နင်မသိဘူး မဟုတ်လား?”

ရှန်ယု၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် စစ်မှန်သော ‘မိုင်တစ်သောင်း’ နယ်မြေကူးပြောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို အသက်သွင်းကာ ရွှမ်ယင်းဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရွှမ်ယင်းဂိုဏ်းအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံရာ ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုအတွင်း၌...

ရွှယ်လျန်ကျိသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများမှာ သိသာထင်ရှားလှသည်။ ယခုလေးတင် သူမနှင့် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အလုပ်ရုံရှိ မီးဖိုခြောက်လုံးတို့၏ ဆက်သွယ်မှုမှာ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ!

ဘယ်သူက သူမကို လာပြီး ပရိယာယ်ဆင်ရဲတာလဲ?

ရွှယ်လျန်ကျိသည် ဂူသင်္ချိုင်းမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာပြီး အလုပ်ရုံသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အစီအရင်တစ်ခု၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

“ဘယ်သူက ငါ့ကို တားရဲတာလဲ!”

ရွှယ်လျန်ကျိ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးထဲမှ မိစ္ဆာစွမ်းအင် များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။ သူမသည် လက်ကွက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး သွေးနီရောင် ဓားအရှည်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အစီအရင်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

“ဒုန်း!”

သွေးရောင်ဓားမှာ အစီအရင်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ အစီအရင်မှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ဆဲပင်။

တောက်!

ရွှယ်လျန်ကျိမှာ စိတ်ပူနေသည်။ အစီအရင်ကို ဖြိုခွဲရန် အချိန်ယူရမည်ဖြစ်သော်လည်း သူမတွင် အလိုအပ်ဆုံးအရာမှာ အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှယ်လျန်ကျိ အစီအရင်အတွင်း ပိတ်မိနေစဉ်မှာပင် မိုင်ပေါင်းရာချီဝေးသော နေရာတစ်ခု၌...

“ဟားဟားဟားဟား!”

လျှို့ဝှက်နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုကာ မုန့်ဝမ်ရှိရာကို ရှာဖွေပြီးနောက် ဒန်ကျွယ်ကျိသည် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စီစဉ်လာခဲ့သမျှ ယခုတော့ သူ အလိုချင်ဆုံးအရာကို ရတော့မည်! ဒန်ကျွယ်ကျိသည် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် ခရီးနှင်လာရာ ခဏအတွင်းမှာပင် မုန့်ဝမ်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး လမ်းပိတ်လိုက်သည်။

“စီနီယာဒန်?”

မုန့်ဝမ်က ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်ပြီး သူမရှေ့တွင် ပေါ်လာသော ဒန်ကျွယ်ကျိကို သတိကြီးစွာ ထားကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ တွေ့နေရ၏။

“စီနီယာ ကျွန်မကို လိမ်ခဲ့တာပဲ! အဲဒါက မိုင်တစ်သောင်း နယ်မြေကူးပြောင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့ မဟုတ်ဘူး!”

ဒန်ကျွယ်ကျိက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်၏ ခါးရှိ ဝိညာဉ်အိတ်ကို တိုက်ရိုက် လုယူလိုက်သည်။ အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးပြီးနောက် သူသည် တစ်ဖန် အားရပါးရ ရယ်မောပြန်သည်။

“ဟားဟားဟားဟား! ကောင်းတယ် မုန့်ဝမ်၊ ငါ နင့်ကို ရွေးတာမမှားခဲ့ဘူးပဲ!”

ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော ဒန်ကျွယ်ကျိကို ကြည့်ရင်း မုန့်ဝမ်သည် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ တုန်ရီနေသော အသံက သူမ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်ကို ဖော်ပြနေ၏။

“စီနီယာဒန်! ပစ္စည်းရအောင် ကူညီပေးရင် ကျွန်မကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ!”

“အသက်ချမ်းသာပေးမယ် ဟုတ်လား? ဟားဟားဟား...”

ဒန်ကျွယ်ကျိက မုန့်ဝမ်ကို လှောင်ပြောင်သော၊ အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါက ကတိတည်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား? နုံအလိုက်တာ! နင်က ငါ့လက်ထဲက အသုံးချခံ နယ်ရုပ်လေး တစ်ခုပဲ။ သုံးပြီးရင် လွှင့်ပစ်ရမှာပေါ့”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် လက်ကို မြှောက်ကာ မုန့်ဝမ်ကို သတ်ပစ်ရန် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ရှန်ယုမှာ သူ၏ ရှန်မိသားစုမှ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သဖြင့် သူ့အပေါ် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာရှိသည်။ မုန့်ဝမ်ကိုသာ သတ်ပစ်လိုက်ပါက ရွှယ်လျန်ကျိထံမှ မီးဖိုခြောက်လုံး ခိုးယူမှုမှာ သူနှင့် ပတ်သက်နေမှန်း မည်သူမျှ သိတော့မည် မဟုတ်ပေ!

သို့သော် ဒန်ကျွယ်ကျိ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မုန့်ဝမ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်ခါနီးမှာပင် အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခုက ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ဝင်ရောက်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

“ရွှယ်လျန်ကျိ!”

ဒန်ကျွယ်ကျိသည် ရောက်လာသူ၏ အရှိန်အဝါကို မှတ်မိသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ထိုမီးဖိုခြောက်လုံး၏ ပိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ရွှယ်လျန်ကျိက အစီအရင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား? သူ့တွက်ချက်မှုအရ ထိုအစီအရင်က သူမကို အနည်းဆုံး ၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာအောင် ထိန်းထားနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အခု ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘူးလေ! သူသည် ထိုအစီအရင်၏ စွမ်းအားကို အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ခဲ့သဖြင့် လုံးဝ မမှားနိုင်ပေ။

အစီအရင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေရမယ့် ရွှယ်လျန်ကျိက ဒီနေရာကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ? ဘယ်နေရာမှာ မှားသွားတာလဲ? ထိုအတွေးများမှာ ဒန်ကျွယ်ကျိ၏ ခေါင်းထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်သည်။

သူသည် ဤမီးဖိုခြောက်လုံးကို ယူဆောင်ပြီး ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရမည်! သက်သေနှင့်တကွ အမိဖမ်းခံရပါက၊ မုန့်ဝမ် သေသေ ရှင်ရှင် သူသည် အပြစ်မှ လွတ်မည်မဟုတ်ပေ။ လက်ပူးလက်ကျပ် အမိမဖမ်းခံရသရွေ့တော့ မုန့်ဝမ်က သူ့ကို ခိုင်းစေသူအဖြစ် ဖော်ထုတ်လျှင်တောင် သူကတော့ အလွယ်တကူ ငြင်းဆိုနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းအရာအားလုံးကို ဖော်ပြရန် အချိန်ယူရသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင်မူ ရွှယ်လျန်ကျိ လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အချိန်မှစ၍ အသက်ရှူသံ တစ်ချက်စာခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဒန်ကျွယ်ကျိသည် မုန့်ဝမ်ကို သတ်ရန် ကြိုးစားမှုကို လက်လျှော့လိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကာ အဝေးသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။