ဟန်ဆောင်ခြင်း
Vol. 3 Ch. 29
ဇီလင် သည် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးခန်း ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်စဉ် မုန့်ဝမ် ကို ထိုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးဖြင့် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ ဇီလင် နောက်မှ ပါလာသော ဂျူနီယာညီမနှစ်ဦးမှာလည်း ဇီလင် တစ်ယောက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိပြီး ဤအချိန်တွင် မုန့်ဝမ် ကို သွားရောက် ရန်စမိမည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေကြသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဇီလင်သည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်ကို အမြန်ပင် ပြန်လည်ထိန်းညှိလိုက်ပြီး မာနထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့် မုန့်ဝမ်၏ ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
“နေဦး”
သို့သော် ဇီလင် နှင့် သူမ၏ အဖော်နှစ်ဦး မုန့်ဝမ် အနားမှ ဖြတ်အသွားမှာပင် မုန့်ဝမ် က ငြင်းပယ်၍မရသော လေသံဖြင့် ရုတ်တရက် လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“ဂျူနီယာညီမ ဇီလင်... ဘာလို့ ဒီလောက် အလျင်စလို သွားနေရတာလဲ? ခဏလောက် ထိုင်ပြီး စီနီယာအစ်မနဲ့အတူ လက်ဖက်ရည် သောက်ပါဦးလား.......”
ဇီလင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဒေါသများကို ဖုံးကွယ်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး အလွန်အေးစက်လှသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဂျူနီယာညီမ မုန့် ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စီနီယာအစ်မက လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ စိတ်မဝင်စားလို့ နင် အေးအေးဆေးဆေး သောက်တာကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမသည် တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် မုန့်ဝမ် က သာသာယာယာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဇီလင် ၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့ကာ သူမ၏ မျက်နှာ ကို အားနာခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“ငါက ဒီလက်ဖက်ရည်ကို မဖြစ်မနေ သောက်စေချင်တယ်ဆိုရင်ရော?”
“မုန့်ဝမ်! နင် အရမ်း လွန်မလာနဲ့နော်!”
ဇီလင် က မုန့်ဝမ် ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဇီလင် နောက်မှ ဂျူနီယာညီမနှစ်ဦးသည် ဓားများကို တပြိုင်နက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဇီလင် ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် နေရာယူကာ ကာကွယ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့သည် စကားအနည်းငယ် အဆင်မပြေသည်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ မုန့်ဝမ် နောက်မှ ပါလာသူများသည်လည်း စိတ်ထဲမှ ညည်းတွားလိုက်ကြသော်လည်း ပေါ့ဆ၍ မရသဖြင့် မုန့်ဝမ် ကို ဝိုင်းရံကာ အကာအကွယ် ပေးလိုက်ကြသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လေထုမှာ အလွန်ပင် တင်းမာသွားတော့သည်။
သို့သော် ဇီလင် ရော မုန့်ဝမ် ပါ စကားမပြောကြသလို မည်သူမျှလည်း အရင် စတင်မတိုက်ခိုက်ကြပေ။ လေထုက ပိုမို လေးလံလာသည်ကို မြင်မှ မုန့်ဝမ် က နောက်ဆုံးတွင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဂျူနီယာညီမ ဇီလင်... ငါက နောက်နေတာပါ။ ဒီလောက်အထိ တုံ့ပြန်ဖို့ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား?”
ဇီလင် က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “အဲဒီနောက်ပြောင်မှုက ဘယ်လိုမှ မရယ်ရဘူး။ ဂျူနီယာညီမ မုန့်... နင်က သွေးပူလေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါက အဆုံးအထိ အဖော်ပြုပေးဖို့ အဆင်သင့်ပဲ.”
“ဂျူနီယာညီမ ဇီလင်... ငါက နင့်အပေါ် မကောင်းတဲ့ စိတ်မရှိပါဘူး။ အမှန်တော့ နင့်ကို ကူညီခိုင်းချင်တဲ့ ကိစ္စအသေးအမွှားလေး တစ်ခု ရှိလို့ပါ”
မုန့်ဝမ် က ပြောရင်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို ဆုတ်ခွာရန် အချက်ပြလိုက်ပြီး သူမ၏ အပြုံးထဲတွင် တောင်းပန်သည့် အရိပ်အယောင်များ ထည့်သွင်းကာ - “ငါက လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးစကားပြောဖို့ ဖိတ်လိုက်တာပါ၊ နင် ဒီလောက်အထိ ငြင်းဆန်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
မုန့်ဝမ် က လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ဇီလင် သည်လည်း လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“လက်ဖက်ရည် သောက်ဖို့ မလိုပါဘူး။ ဘာကိစ္စလဲဆိုတာသာ ပြောပါ”
“ငါ့မှာ သုံးရင်းနဲ့ မတော်တဆ ပျက်စီးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခု ရှိတယ်။ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အလုပ်ရုံတွေထဲမှာ ဂျူနီယာညီမ ဇီလင် ရဲ့ လက်နက်သွန်းလုပ်မှု အစွမ်းက အကောင်းဆုံးလို့ ငါကြားထားတယ်။ ဒါကြောင့် စီနီယာအစ်မက ငါ့ကို ဒီပစ္စည်းလေး ပြင်ပေးဖို့ ကူညီစေချင်တာပါ”
မုန့်ဝမ် သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော သစ်သားသေတ္တာလေးကို ထုတ်ကာ ဇီလင် ထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ဇီလင် က လှမ်းမယူဘဲ - “ငါက ဘာလို့ နင့်ကို ကူညီရမှာလဲ?”
“ဂျူနီယာညီမ ဇီလင်... မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ နင် လက်ခံတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ငါသိပါတယ်”
မုန့်ဝမ် က နောက်ထပ် သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ သစ်သားသေတ္တာနှင့်အတူ ယှဉ်ထားလိုက်သည်။
“ဒီထဲက ပစ္စည်းတွေက ဂျူနီယာညီမ ဇီလင် ကို ကူညီပေးဖို့ လုံလောက်ရဲ့လား? အကယ်၍ အောင်အောင်မြင်မြင် ပြင်ပေးနိုင်ရင် နောက်ထပ်လည်း ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးဦးမှာပါ”
ဇီလင် သည် သိုလှောင်အိတ် ကို ယူကာ အတွင်းမှ ပစ္စည်းများကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကို သေချာပေါက် ပြင်နိုင်မယ်လို့တော့ ငါ အာမမခံဘူးနော်”
“ရပါတယ်၊ ဂျူနီယာညီမ ဇီလင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးရင်ပဲ ဒီကိစ္စလေးက နင့်အတွက် ဘာမှခက်ခဲမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်”
ဇီလင် သည် မုန့်ဝမ် ၏ မြှောက်ပြောမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ပစ္စည်းများကို ယူပြီး သူမ၏ သီးသန့် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးခန်း ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ သူမ၏ လူရင်းနှစ်ဦးသည်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။
“စီနီယာအစ်မ... အဲဒီ မုန့်ဝမ် က အရမ်းကို ဝင့်ကြွားလွန်းတယ်။ သူမက အခြေခံစွမ်းအင်အဆင့် (၇) ပဲ ရှိသေးတာကို စီနီယာ့ကို ဂျူနီယာညီမလို့ တောက်လျှောက် ခေါ်နေတာ”
အခြားတစ်ယောက်ကမူ ဒေါသထွက်နေသော်လည်း အသိတရား မပျောက်သေးပေ။
“ငါတို့ အစီအစဉ်ကို မမေ့နဲ့။ မုန့်ဝမ် က အကွက်ထဲ ဆင်းလာပြီး ဂိုဏ်းငါးခု ညီလာခံအတွက် စာရင်းသွင်းပြီးသွားပြီ”
ဇီလင် ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်နေပြီး စကားမပြောဘဲ သစ်သားသေတ္တာထဲမှ လက်ရာမြောက်လှသော အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်း ဆွဲသီးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဂျူနီယာညီမနှစ်ဦးမှာလည်း သူမနောက်တွင် နှစ်အတော်ကြာ လိုက်ပါလာသူများ ဖြစ်သဖြင့် လက်နက်သွန်းလုပ်မှု အစွမ်းမှာ ဇီလင် ကို မမီသော်လည်း အတော်အတန် ပြောင်မြောက်ကြသည်။ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်း ဆွဲသီး ထွက်လာသည်နှင့် သူတို့၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။
“အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက် ပဲ၊ ဒါက ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တဲ့ ရတနာပဲ!”
“ဒါပေမဲ့ ဒီ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးက ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပျက်စီးနေပြီး.....ထူးခြားတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် အမျိုးအစား ဖြစ်နေတယ်။ ပြင်ရတာ အရမ်းခက်ခဲမှာဖြစ်သလို အောင်မြင်နှုန်းကလည်း ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းထက် နည်းလိမ့်မယ်”
အသိတရားရှိသော ဂျူနီယာညီမက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာအစ်မ... မုန့်ဝမ် က ငါတို့ ဒါကို မပြင်နိုင်ရင် ပြဿနာရှာဖို့အတွက် တမင်တကာ ဒီလိုလက်နက်မျိုးကို လာပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား?”
ဇီလင် က လက်ထဲမှ ဆွဲသီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး - “သူမက ဂိုဏ်းငါးခု ညီလာခံ အတွက် စာရင်းသွင်းပြီးပြီလို့ နင်ပဲ ခုနက ပြောလိုက်တာ မဟုတ်လား?”
ထိုဂျူနီယာညီမမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ တစ်ခုခုကို သတိရကာ မျက်နှာဝင်းပသွားသည်။
“ဟုတ်သားပဲ! ဂိုဏ်းငါးခု ညီလာခံ က စတော့မှာလေ။ ငါတို့က သူမ ထွက်ခွာခါနီးအထိ အချိန်ဆွဲထားပြီးမှ ဒီပစ္စည်းကို ပြန်ပေးလိုက်လို့ ရတာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် သူမ ပြဿနာရှာချင်ရင်တောင် အချိန်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!”
ဇီလင် က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းက ရှားပါးတဲ့ ဝိညာဉ်အမျိုးအစား အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်နေတယ်။ ငါတို့အတွက်လည်း ဒါက လေ့လာဖို့ အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပဲ။ ငါတို့ အစွမ်းကုန် အရင်ပြင်ကြည့်ကြတာပေါ့။ တကယ်လို့ မတော်တဆ အောင်မြင်သွားရင်လည်း အဲဒီကျမှပဲ ပြန်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရုံပဲ”
“ဟားဟား၊ စီနီယာအစ်မရဲ့ အစီအစဉ်က တကယ့်ကို ကောင်းတာပဲ”
“ဒါ သူမနဲ့ ထိုက်တန်တာပဲ! ဘယ်သူက မုန့်ဝမ် ကို စီနီယာအစ်မအပေါ် မလေးမစား လုပ်ခိုင်းလို့လဲ?”
ဇီလင် က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရာ အရာအားလုံး သူမ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသည့် အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို ပြုပြင်သည့် စင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အက်ကြောင်းများကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စစ်ဆေးကြတော့သည်။ ဂျူနီယာညီမနှစ်ဦးကလည်း ဘေးမှ ကူညီပေးပြီး အကြံဉာဏ်များ ပေးကြသည်။
ထိုသုံးဦးသည် ဆွဲသီးပြင်ရန် အလုပ်များနေစဉ်မှာပင် မုန့်ဝမ် သည် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အလုပ်ရုံ မှ တပည့်များထံမှ ပိုင်ဆိုင်မှုအမြောက်အမြားကို သိမ်းကျုံးယူငင်နေခဲ့သည်။ မြင့်မားသော ရာထူးနှင့် အာဏာရှိခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ကွာခြားလှသည်။ စကားတစ်ခွန်း သို့မဟုတ် အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် အောက်ခြေလူများက အရာအားလုံးကို မလေးမစား မလုပ်ရဲဘဲ ရှင်းလင်းစွာ ကိုင်တွယ်ပေးကြသည်။
လူအုပ်ကြီး၏ မြှောက်ပင့်မှုများကြားတွင် မုန့်ဝမ် သည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အလုပ်ရုံ မှ ထွက်ခွာလာပြီး သွန်းလုပ်ရေးအလုပ်ရုံ ဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း သို့ သွားမည့် ဤခရီးမှာ မည်မျှကြာမည်ကို မသိရပေ။ “အိမ်မှာနေရင် ဆင်းရဲပေမဲ့ ခရီးသွားရင်တော့ ချမ်းသာရမယ်” ဆိုသည့် စကားအတိုင်း သူမ မထွက်ခွာမီ သူမအတွက် အကျိုးအမြတ်အချို့ စုဆောင်းထားရမည်ဖြစ်သည်။
ပုံသွန်းလုပ်ငန်း အလုပ်ရုံ မှ ထွက်လာပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် လမ်းချိုးတစ်ခုမှတစ်ဆင့် သတ္တုအရည်ကျို အလုပ်ရုံ သို့ သွားခဲ့သည်။ ခြင်လေးတစ်ကောင်မှာတောင် အသားရှိသေးသည်ပဲ။ အချိန်အတော်ကြာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာမှ ဂျူနီယာညီလေးများနှင့် ညီမလေးများ၏ သိုလှောင်အိတ် များမှာလည်း ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
မုန့်ဝမ် သည် သတ္တုအရည်ကျို အလုပ်ရုံ မှ ထွက်လာသောအခါ အတွင်းမှ ငိုကြွေးမြည်တမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ခဏမျှ အာရုံစိုက် နားထောင်သော်လည်း မည်သူမျှ သူမကို ဆဲဆိုသံ မကြားရသဖြင့် နှမြောတသစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ထားလိုက်ပါတော့၊ သူတို့အားလုံးက သိတတ်ကြတာပဲဆိုတော့ ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒါပဲပေါ့။
မုန့်ဝမ် သည် မိုင်းတွင်းလမ်းအတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ဆင်းလာပြီး လမ်းတစ်လျှောက်ရှိ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုနေသည်။ ပြောရလျှင် သတ္တုအရည်ကျို အလုပ်ရုံ သည် သူမ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း သို့ စရောက်စဉ်က ပထမဆုံး လာခဲ့ရသည့် နေရာဖြစ်သည်။ သူမ မလာဖြစ်တာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် လွမ်းဆွတ်သတိရမိသည်။
နောက်ရက်များတွင် မုန့်ဝမ် သည် အကျိုးအမြတ်များကို ထပ်မံမရှာဖွေတော့ဘဲ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးခန်း ထဲတွင်သာ အချိန်ကုန်ဆုံးစေပြီး သူမ၏ ဂျူနီယာများထံမှ ရရှိလာသော ပစ္စည်းများကို သုံး၍ စမ်းသပ်မှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ သိုးကို အမွေးညှပ်ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထပ်ညှပ်လျှင် အသားပဲ ကျန်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အခြားသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အစေခံများထံမှလည်း လုယူ၍ ရနိုင်သေးသော်လည်း ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း မှ ထွက်ခွာရန် ရက်ပိုင်းသာ လိုတော့သဖြင့် မုန့်ဝမ် သည် အလွန်အကျွံ လုပ်မိပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့် မတော်တဆ ထိပ်တိုက်တွေ့ကာ အသတ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့မိသည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အပျော့ဆွဲ၍ ရသောသူများထံမှ စည်းစိမ်အလုံအလောက် ရယူပြီးနောက် ပြတ်သားစွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး အလုပ်ရုံ မှ တပည့်များသည်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် မုန့်ဝမ် ကို ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း အလွန်အမင်း ဖိနှိပ်ခံရလျှင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်ကြပေလိမ့်မည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စီနီယာအစ်မ မုန့် သည် အလွန်အကျွံ မလုပ်ဘဲ သူတို့ကို အသက်ရှူပေါက် ပေးခဲ့သည်။
အချိန်များသည် တိတ်ဆိတ်စွာ စီးဆင်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း သို့ သွားရောက်ကာ ဂိုဏ်းငါးခု ညီလာခံ သို့ ပါဝင်ရန် မထွက်ခွာမီ နောက်ဆုံးရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။