ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေ

ဝူယဲ့ ကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်သတ်ပြီးနောက် သူ၏ အကြွင်းအကျန်များကို ရှင်းလင်းကာ မုန့်ဝမ် သည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဝိညာဉ်ဖုံးကွယ် ဝတ်ရုံ ၏ ကိုယ်ဖျောက်နိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုကာ သက်ရှည်သီး ပေါက်ရောက်ရာ ချိုင့်ဝှမ်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ နှစ်ရက်ခန့် ကြာသွားသော်လည်း ချိုင့်ဝှမ်းမှာ သူမ ထွက်ခွာသွားစဉ်ကအတိုင်းပင် ရှိနေသေးခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားသူများမှာလည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နားလည်မှုယူထားသကဲ့သို့ ဤသက်ရှည်သီးကို လက်လျှော့ထားကြပုံရသည်။

ယွမ်ယောင် ၊ ရဲလင်လော့၊ ကျင့်ကြံသူ ချီ ၊ဖန်ဟန်......

ဤလေးဦးထဲမှ မည်သူမဆို တစ်ဦးချင်းစီအနေဖြင့် ဝူယဲ့နှင့် ယှဉ်နိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ရှိကြသည်။ တစ်ယောက်ချင်း တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက မြူစိမ်းနဂါး ကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်သော်လည်း အားလုံး ပူးပေါင်းလိုက်လျှင်မူ မြူစိမ်းနဂါးကို ခေတ္တမျှ တားဆီးထားပြီး သက်ရှည်သီးကို အရယူနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

ဤလူများက သက်ရှည်သီးကို တကယ်ပဲ လက်လျှော့လိုက်ကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကို စောင့်ရင်း အမှောင်ထဲမှာ ပုန်းနေကြတာလား? မုန့်ဝမ်သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း သင့်တော်သော ပုန်းအောင်းစရာ နေရာတစ်ခုကို ရှာလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်ပြီး ရတနာလုယူခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရတနာ အတော်များများကိုလည်း ရရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ သာမန်ရတနာအချို့အတွက်နှင့် အစွမ်းထက်သော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ဝိညာဉ်သားရဲကို သွားရောက်ရန်စပြီး သူမ၏ အဖိုးတန်ဝှက်ဖဲများကို ထုတ်မပြလိုပေ။ နောက်ဆုံးရက်အနည်းငယ်တွင် သူမ ဤနေရာ၌သာ စောင့်နေမည်ဖြစ်ပြီး သက်ရှည်သီးမှလွဲ၍ အခြားအရာများမှာ သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မထိုက်တန်ပေ။

နှစ်ရက် ထပ်မံကုန်လွန်သွားပြန်သည်။ ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်း မှ လူများမှာ စောင့်ရင်းစောင့်ရင်းနှင့် မည်သူမျှ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာကြသည်။

“စီနီယာအစ်ကို ချီ... ဘာလို့ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း နဲ့ မျောလွင့်နန်းတော်က လူတွေ လှုပ်ရှားမှု မရှိကြတာလဲ? သူတို့ သက်ရှည်သီးကို လက်လျှော့လိုက်ကြပြီလား?”

“မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ကျင့်ကြံသူ ချီ က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ “သက်ရှည်သီးကိုသာ အပြင်လောကကို ယူသွားနိုင်ရင် ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးတွေတောင် လုကြမှာ။ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက သဘာဝအတိုင်း လောဘကြီးကြတာပဲ၊ ဒီလို အဖိုးတန်ရတနာကို သူတို့ ဘယ်တော့မှ လက်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

တပည့်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အကယ်၍ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများသာ သက်ရှည်သီးကို လိုချင်နေသေးပါက ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ဦးမည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဂိုဏ်းသို့ ဘေးကင်းစွာ ပြန်နိုင်ပါ့မလားဟု တွေးမိနေကြသည်။

ကျင့်ကြံသူ ချီ က သူတို့ကို နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် အခြားကိစ္စတစ်ခုကို မေးလိုက်သည်။ “မုန့်ဝမ် ရဲ့ သတင်းကော မရသေးဘူးလား?”

ထိုနှစ်ဦးက ခေါင်းခါပြကာ - “ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲ ရောက်ကတည်းက အဲဒီမိန်းမကို မတွေ့မိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ဝိညာဉ်သားရဲ တစ်ကောင်ကောင်ရဲ့ ဗိုက်ထဲ ရောက်နေလောက်ပါပြီ”

သို့သော် ကျင့်ကြံသူ ချီ ကမူ အခြေအနေများမှာ ထိုမျှ မရိုးရှင်းကြောင်း ခံစားနေရသည်။ အကယ်၍ မုန့်ဝမ်ကို ကိုင်တွယ်ရတာ အဲဒီလောက် လွယ်တယ်ဆိုရင် ဒေါ်လေး ချင်းရွှယ်က ဘာလို့ ရတနာတစ်ခု ထုတ်ပေးပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ သတိပေးနေရမှာလဲ? ကံဆိုးစွာဖြင့် ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲ ရောက်ကတည်းက မုန့်ဝမ်မှာ ပျောက်ကွယ်နေသဖြင့် မည်သူမျှ သူမ ဘယ်မှာရှိမှန်း မသိကြပေ။

ကျင့်ကြံသူ ချီသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သက်ရှည်သီးရှိသည့် နေရာမှာ အစကတည်းက ရွှေတိမ်တိုက်ဂိုဏ်းသာ သိသည့် လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သည်။ မုန့်ဝမ်ကို မျှားထုတ်ရန်အတွက် သူသည် သက်ရှည်သီးသတင်းကို မဆိုင်းမတွ ပေါက်ကြားအောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ အစအဆုံး ပေါ်မလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူထင်မှာလဲ။ သူမက တကယ်ပဲ သက်ရှည်သီးကို စိတ်မဝင်စားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သိလို့ မလောဘတက်တာလား?

ကျင့်ကြံသူ ချီသည် ဒေါ်လေးချင်းရွှယ်၏ မှာကြားချက်ကို အကောင်းဆုံး ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီဟု ယူဆသည်။ သို့သော် မုန့်ဝမ်က ငါးစာကို မဟပ်ခဲ့ပေ။ ထားလိုက်ပါတော့... ဝိညာဉ်နယ်မြေ ပိတ်ဖို့ ငါးရက်ပဲ လိုတော့တာဆိုတော့ ဆက်စောင့်ကြည့်တာပေါ့။ အခွင့်အရေး မရခဲ့ရင်လည်း ဒေါ်လေးချင်းရွှယ်ကို အမှန်အတိုင်းပဲ ပြောရတော့မည်။

သူသည် အတွေးများကို ဖျောက်ပစ်ကာ တပည့်နှစ်ဦးကို အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ခိုင်းထားပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။ လောဘကြီးသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ သက်ရှည်သီး၏ ဆွဲဆောင်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်ကြဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်နယ်မြေ ပိတ်ရန် နှစ်ရက်ပင် မပြည့်တော့ပေ။ ချိုင့်ဝှမ်းမှာ အလွန်ငြိမ်သက်နေပြီး အဝေးမှ ကျားဟိန်းသံနှင့် ခြင်္သေ့ဟိန်းသံအချို့မှလွဲ၍ အခြားအသံများ မကြားရပေ။ ငါးရက်ဆက်တိုက် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူ ချီ နှင့် ရဲလင်လော့ တို့ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်များပင် စိတ်မရှည် ဖြစ်လာကြသည်။

ကျင့်ကြံသူ ချီ က ပထမဆုံး စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်တွေမှာ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်း နဲ့ မျောလွင့်နန်းတော် က လူတွေ ငြိမ်နေကြတယ်။ သူတို့က ငါတို့အရင် လှုပ်ရှားမှာကို စောင့်ပြီး ကြားကနေ အကျိုးအမြတ်ယူဖို့ ကြံနေတာလား?”

ဖန်ဟန် က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ကာ - “အခြေအနေက အခု ရှင်းနေပါပြီ။ သက်ရှည်သီးကို အရင်လုတဲ့သူက မြူစိမ်းနဂါးရဲ့ ဒေါသကို ခံရရုံတင်မကဘဲ အခြားသူတွေရဲ့ အငိုက်ဖမ်း တိုက်ခိုက်တာကိုလည်း ခံရနိုင်တယ်”

နှစ်ဖက်စလုံးက အစွမ်းချင်း တူနေကြပြီး မည်သူမျှ အရင် မလှုပ်ရှားလိုကြသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေ တန့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ရဲလင်လော့ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ - “ဝိညာဉ်နယ်မြေက ပိတ်တော့မယ်။ ငါတို့ ဆက်စောင့်နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် တိုက်ရိုက် လှုပ်ရှားကြမလား?”

“ခဏလောက် ထပ်စောင့်ရအောင်၊ ဝိညာဉ်နယ်မြေ ပိတ်ခါနီးမှ လှုပ်ရှားကြမယ်” ဖန်ဟန် ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ “ငါတို့ သက်ရှည်သီးကို ခူးပြီးတာနဲ့ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲကနေ ချက်ချင်း အပြင်ကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ယွမ်ယောင် တို့၊ ဝူယဲ့ တို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ အခွင့်အရေး ရမှာမဟုတ်ဘူး။ သက်ရှည်သီး ခွဲတမ်းကိုတော့ အရင်က သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့”

“ကောင်းပြီ၊ ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး”

“ငါလည်း ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘူး”

ခေတ္တမျှ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သုံးဦးစလုံး သဘောတူညီမှု ရသွားကြပြီး နောက်တစ်နေ့ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ သို့သော် နာရီဝက်ခန့် ကြာသောအခါ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းရှိ ငြိမ်သက်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည့် နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

နဂါးဟိန်းသံကို ကြားသည်နှင့် ကျင့်ကြံသူ ချီ တို့ အားလုံး မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။

“ဒါ မြူစိမ်းနဂါးရဲ့ အသံပဲ!”

“တစ်ယောက်ယောက်က သက်ရှည်သီးကို ခိုးဖို့ လုပ်နေပြီ!”

သူတို့အုပ်စုသည် ကျန်ရှိနေသော တပည့်များကို စုစည်းကာ စမ်းချောင်းရှိရာဘက်သို့ အပြင်းနှင် သွားကြတော့သည်။ စမ်းချောင်းသို့ မရောက်မီမှာပင် အလွန်အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်း ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အားလုံး၏ ကျောရိုးထဲတွင် စိမ့်တက်သွားကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းမှာ စမ်းချောင်းအောက်ခြေတွင် စောင့်ကြပ်နေသော မြူစိမ်းနဂါး ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် စမ်းချောင်းအောက်မှ အပြင်သို့ တွားသွား ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ မြူစိမ်းနဂါးမှာ သုံးလံခန့် ရှည်လျားပြီး ဦးခေါင်းမှာ မြွေနှင့်တူသော်လည်း မြွေမဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ မြူခိုးများကြားတွင် ဖုံးကွယ်နေသော ကြီးမားသည့် မျက်လုံးတစ်စုံကို ဖွင့်ကာ ကျင့်ကြံသူ ချီ တို့အုပ်စုကို ရန်လိုသော အကြည့်ဖြင့် စောင့်ကြည့်နေသည်။

အားလုံး၏ မျက်နှာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

“မကောင်းတော့ဘူး၊ မြူစိမ်းနဂါး ရူးသွပ်နေပြီ၊ ပြေးကြ!”

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်လတ် ရှိသော မြူစိမ်းနဂါး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သူမျှ ဟန်မဆောင်ဝံ့ကြပေ။ အားလုံးက မိမိတို့၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစား ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

“အား!”

နောက်ဆုံးမှ ပြေးသော တပည့်တစ်ဦးမှာ မြူစိမ်းနဂါး၏ ရိုက်ခတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသားတုံးအဖြစ် ပြားချပ်သွားတော့သည်။ မြူစိမ်းနဂါးက ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ စုပ်ယူလိုက်ရာ ထိုအသားပုံမှာ ၎င်း၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားသည်။ ၎င်းသည် အရှိန်မလျှော့ဘဲ ကျန်ရှိနေသော တပည့်များကို ဆက်လက် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေသည်။

“ဘုန်း!”

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် တပည့်တစ်ဦးမှာလည်း အသားတုံး ဖြစ်သွားပြီး မြူစိမ်းနဂါး၏ ပါးစပ်ထဲ ရောက်သွားပြန်သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

ရဲလင်လော့ က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး ပထမဆုံး ရပ်တန့်လိုက်သည်။

“ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။ အကယ်၍ မြူစိမ်းနဂါးသာ မှီသွားရင် ငါတို့ သုံးယောက်ကတော့ လွတ်ကောင်း လွတ်နိုင်ပေမဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ သေရုံပဲ ရှိတော့မယ်!”

ကျင့်ကြံသူ ချီ နှင့် ဖန်ဟန် တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ရဲလင်လော့၏ ဘေးတွင် ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ ရပ်လိုက်ကြသည်။ အမှန်တော့ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူတို့ လွတ်မြောက်သွားလျှင်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသာမန်တပည့်များ သေဆုံးသွားခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အရေးမကြီးပေ။ သို့သော် ရဲလင်လော့သာ ကျဆုံးသွားပါက သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာမည့် ဖိအားမှာ ပိုမိုကြီးမားလာမည် ဖြစ်သည်။

ကျင့်ကြံသူ ချီ နှင့် ဖန်ဟန် တို့ သူမ၏ စကားကို နားထောင်သည်ကို မြင်သောအခါ ရဲလင်လော့ လည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ သူမသည် မဆိုင်းမတွဘဲ သူမ၏ ဆရာ ပေးထားသော ဓားအဆောင် ကို ထုတ်ကာ အဝေးမှ မြူစိမ်းနဂါးထံသို့ ဦးတည်ပြီး အသက်သွင်းလိုက်သည်။

ငွေရောင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဓားအဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မြူစိမ်းနဂါး၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားကာ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။ ဖန်ဟန် နှင့် ကျင့်ကြံသူ ချီ တို့လည်း ငြိမ်မနေကြပေ။

ဖန်ဟန် သည် ဆန်းကြယ်သော ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်ခုကို ထုတ်ကာ ၎င်း၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးချလိုက်ရာ မြူစိမ်းနဂါး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ကန့်သတ်လိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူ ချီ ကမူ အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ဆေးလုံး သုံးလုံးကို ပစ်ထုတ်လိုက်ရာ မြူစိမ်းနဂါး၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစ်ပြိုင်နက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် စွမ်းအင်များက နဂါး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုသုံးဦးစလုံးသည် သူတို့၏ ဝှက်ဖဲများကို တစ်ပြိုင်နက် အသုံးပြုလိုက်ကြသဖြင့် အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည်။ မြူစိမ်းနဂါး၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးကြောင့် ကန့်သတ်ခံလိုက်ရသလို ၎င်း၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း အနက်ရောင် စွမ်းအင်ကြောင့် ဖိနှိပ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ နဖူးပေါ်သို့ ဓားချက် ကျရောက်သွားသဖြင့် အရိုးပေါ်သည်အထိ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရရှိသွားတော့သည်။