အခန်း (၂၂၁)
Vol. 23 Ch. 221
“အဲဝိုင်ကို မသောက်နဲ့ ၊ အဆိပ်ပါနေတယ်”
တုပိုင်သည် ရှားလုံစော်ဘွား ရှားလုံရွှိုကို အသည်းအသန် လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ချွေ့ဖိန်ထင်နှင့် ရှားလုံရွှိုတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြိုင်တူ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
ချွေ့ဖိန်ထင်က ပြောလိုက်သည်။ “ဘုရင်ကြီး။ အရှင်က ဒီကျွန်မအပေါ် အရမ်းကောင်းပါတယ်။ ဒီကျွန်မက အရှင့်ကို အရမ်း လေးစားမြတ်နိုးရပါတယ်။ ဒီကျွန်မအတွက်တော့ အရှင်က ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိပ်ခတ်ရင်တောင်မှ အရှင့်ကိုတော့ ထိခိုက်အောင် ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီကျွန်မက အရှင့်ကို ဘယ်လိုလုပ် အဆိပ်ခတ်ရက်မှာလဲ”
ရှားလုံရွှို၏ မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများသည် ချွေ့ဖိန်ထင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝိုင်ခွက်ကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း သောက်လိုက်။ ငါ့ကို သက်သေပြစမ်း”
ချွေ့ဖိန်ထင်သည် ချက်ချင်းပင် ငိုတော့မည့်ဟန် ပေါ်လာပြီး မျက်ရည်များ ဝဲကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဘုရင်ကြီး။ အရှင်က ဒီကျွန်မကို မယုံတော့ဘူးလား”
ရှားလုံရွှိုက ပြောလိုက်သည်။ “တကယ်လို့ အဆိပ်မရှိဘူးဆိုရင် ငါ့ကို သက်သေပြ။ တစ်ဝက် သောက်ပြလိုက်”
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို ချွေ့ဖိန်ထင်၏ နှုတ်ခမ်းနီများဆီသို့ တိုက်ရိုက် တေ့ပေးလိုက်သည်။
ချွေ့ဖိန်ထင်သည် တုပိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒီ ခွေးကုန်းကုန်းက တို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ သွေးခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ။ အရှင့်ကို ကျွန်မ သက်သေပြပါ့မယ်။ တကယ်လို့ ဒီဝိုင်ထဲမှာ အဆိပ်မရှိဘူးဆိုရင် ဒီ ခွေးကုန်းကုန်း တုပိုင်ရဲ့ အရေခွံကို ခွာပြီး အရွတ်တွေကို ဆွဲထုတ်ပစ်ရမယ်နော်”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချွေ့ဖိန်ထင်သည် ဝိုင်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကျော်ကျော်ခန့် သောက်ပြလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် တုပိုင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
တစ်ဝက်ခန့် သောက်ပြီးနောက် ချွေ့ဖိန်ထင်သည် ရှားလုံရွှိုကို ချစ်ခင်စုံမက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဘုရင်ကြီး။ ဒီဝိုင်ထဲမှာ အဆိပ်ပါနေလား။ တကယ်လို့ ပါနေခဲ့ရင် ဒီကျွန်မက အရင်ဆုံး သေဆုံးရမယ့်လူ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”
တစ်မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ချွေ့ဖိန်ထင်သည် လုံးဝ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေလေသည်။
ရှားလုံရွှိုသည် လက်ကျန်ဝိုင်တစ်ဝက်ကို ယူလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် မော့သောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား သောက်လို့ မဖြစ်ဘူး” တုပိုင် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “သူမ တစ်ဝက်သောက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ရင်တောင်မှ ခင်ဗျား သောက်လို့ မဖြစ်ဘူး”
ရှားလုံရွှိုသည် တုပိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟန်လူမျိုး။ မင်းက ငါနဲ့ ငါ့အချစ်တော် ကိုယ်လုပ်တော်ကြားမှာ သွေးခွဲရဲတယ်ပေါ့။ ခဏနေရင် ငါ မင်းကို အသားနှပ် လုပ်ပစ်မယ်”
ထို့နောက် သူသည် လက်ကျန်ဝိုင်တစ်ဝက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်လေသည်။
ပြီးနောက် သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ အားရပါးရ သောက်ကြ။ ခဏနေရင် ငါတို့က မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက ဟန်ခွေးကောင်ကို သတ်ပြီး သူ့အသားကို ဝေစားကြမယ်”
တုပိုင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ မြင်ကွင်းသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းမည်ဟု သူ သေချာသလောက် သိနေသော်လည်း ကြည့်ရက်မည် မဟုတ်ပေ။ အလွန် သနားစရာ ကောင်းလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ကောင်းပြီ ၊ ကောင်းပြီ”
“ဒီဟန်ခွေးကို သတ်ပြီး အသားကင်လုပ်စားကြမယ်ဟေ့ ဟားဟားဟား”
ရှိနေကြသော ဂူသခင် တစ်ဒါဇင်ကျော်သည် တုပိုင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြပြီး ချွေ့ဖူ တည်ခင်းကျွေးမွေးထားသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများကို စားသောက်ရင်း ဝိုင်ကို သောက်လိုက်ကြသည်။ အလွန် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
ချွေ့ဖိန်ထင်သည် အောင်နိုင်သူအပြုံးနှင့် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် တုပိုင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ခွေးကုန်းကုန်းလေး။ မင်း သေရမယ့်အချိန် ရောက်လာတော့မယ်”
ရှားလုံရွှိုသည် တုပိုင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတိမ်ဝင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မိန်းမစိုးဂိုဏ်းက ဟန်ခွေး ၊ ငါနဲ့ ဖိန်ထင်က အရမ်း ချစ်ကြတာကွ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သွေးခွဲလို့ ရမလဲ”
သူ့စကား မဆုံးခင်မှာပင် သူ့လည်ချောင်းသည် ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
သူ့လည်ပင်းတွင် သွေးစက်များစွာ လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများ သွေးချင်းချင်းနီလာကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ချက်ချင်း ခရမ်းပုတ်ရောင် ပြောင်းသွားလေသည်။
“အားးးးး အားးးးး”
ရှားလုံရွှိုသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့လည်ပင်းသူ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချွေ့ဖိန်ထင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ၊ မင်း ငါ့ကို အဆိပ်ခတ်တယ်”
ချွေ့ဖိန်ထင်သည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။ အရှင်က ဟို ခွေးကုန်းကုန်းလေး တုပိုင် ပြောတာကို ယုံခဲ့သင့်တာ။ သနားစရာကောင်းလိုက်တာ ၊ အရှင်က မျက်ကန်းဖြစ်နေပြီး လူကောင်းတစ်ယောက်ကို အထင်လွဲခဲ့တာကိုး။ ဒီလောကမှာ နောင်တရလို့ ပြန်သောက်လို့ရတဲ့ ဆေးမရှိဘူးလေ ၊ ဟားဟား။”
ချွေ့ဖိန်ထင်သည် အောင်နိုင်သူအဖြစ် ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်များသည် ရူးသွပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ရှားလုံရွှို၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပိုမို နာကျင်လာပြီး လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဘာကြောင့်လဲ ၊ မင်းက ဒီဝိုင်ကိုပဲ သောက်ပြီး ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ငါကျမှ ဘာလို့ အဆိပ်မိရတာလဲ”
ချွေ့ဖိန်ထင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောကမှာရှိတဲ့ အဆိပ်တချို့က အရမ်း ထူးဆန်းတယ်။ တစ်မျိုးတည်း စားရင် ဘာမှ မဖြစ်ပေမဲ့ နှစ်မျိုးကို အတူတူ တွဲစားလိုက်ရင် သေစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်ပြင်း ဖြစ်သွားတာမျိုးပေါ့။ ငါက အစားအစာထဲမှာ တစ်မျိုးထည့်ထားပြီး ဝိုင်ထဲမှာ နောက်တစ်မျိုး ထည့်ထားတာ။ ငါက ဝိုင်ပဲ သောက်ပြီး အစားအစာကို မစားခဲ့ဘူးလေ ၊ ဒါကြောင့် ငါက အဆိပ်မမိဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နင်တို့အားလုံးက လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ဝိုင်အသစ်ကို သောက်ပြီး အစားအစာကိုပါ စားလိုက်ကြတော့ သေချာပေါက် အဆိပ်မိပြီး သေရမှာပေါ့။ နင် ငါ့ကို မယုံခဲ့သင့်ဘူး ၊ ဟားဟားဟား။”
ရှားလုံရွှို ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ချွေ့ဖိန်ထင်ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ရန် လက်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားပြီး နှာခေါင်းပေါက်များမှ သွေးမည်းများ စတင် စီးကျလာလေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှိနေကြသော ဂူသခင် တစ်ဒါဇင်ကျော် အားလုံးသည် လည်ပင်းများကို ကိုင်ကာ နာကျင်စွာ လဲကျပြီး သွေးအန်နေကြသည်။
အိပ်မက်ထဲကအတိုင်းပင် ရှားလုံစော်ဘွားအိမ်တော်၏ အထက်တန်းစား ခေါင်းဆောင်အားလုံး အဆိပ်မိကုန်ကြသည်။ ချွေ့ဖိန်ထင်သည် သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘာကြောင့်လဲ ၊ ဘာကြောင့်လဲ” ရှားလုံရွှို၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ယိုစီးကျလာပြီး နာကျင်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ရှားလုံရွှို။ တာ့နင်အင်ပါယာရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ သခင်မလေးဖြစ်တဲ့ ငါက နင့်လို အရိုင်းအစိုင်းခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ စံစားတာကို ခံရပါ့မလား” ချွေ့ဖိန်ထင် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “နင့်ဘေးကို ရောက်လာကတည်းက နင့်ကို သတ်ဖို့ မစဉ်းစားတဲ့ရက်ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး”
သူမ၏ အပြုံးသည် အောင်နိုင်မှုများနှင့် ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်များပင် တွန့်လိမ်နေသည်။
ရှားလုံရွှို၏ ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး အသံတိမ်ဝင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ဒီရောက်လာတုန်းက မင်းက ငါ့ရဲ့ အချစ်ဆုံး ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို ဘယ်လိုများ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆက်ဆံခဲ့လို့လဲ။ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးချင်ရတာလဲ”
ချွေ့ဖိန်ထင်က စူးစူးဝါးဝါး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ဘာနေရာမို့လို့လဲ။ ဂူတစ်ခုလေ။ နင့်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ပိုးထည်တွေ ၊ ဖဲထည်တွေ ရှိလို့လား။ နင့်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အစားအစာတွေ ရှိလို့လား။ နင့်ကိုယ်နင် ဘုရင်လို့ ခေါ်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ နင်က အရိုင်းအစိုင်းတစ်ကောင်ပဲ။ နင့်လို တောခွေးတစ်ကောင်က ဒီက တောရိုင်းမိန်းမတွေနဲ့ပဲ ထိုက်တန်တယ်။ ငါလို ရွှေကိုင်းကျောက်စိမ်းရွက် အမျိုးသမီးကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ နင် လုံးဝ အရည်အချင်း မရှိဘူး။ နင် သိလား။ ငါ နင်ကို အဆိပ်ခတ်သတ်လိုက်တာနဲ့ ငါက လီမိသားစုရဲ့ ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အဲဒါမှ စစ်မှန်တဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေနဲ့ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုပဲ”
ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ချွေ့ဖိန်ထင် အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့ကြ”
ရုတ်တရက် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လီမိသားစု စစ်သည်ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
ချွေ့ဖိန်ထင်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒီအရိုင်းအစိုင်းဘုရင် ရှားလုံရွှို အပါအဝင် ဒီက လူအားလုံးကို သတ်ပစ်ကြ။ တုပိုင်ကိုတော့ မသတ်နဲ့ ၊ သူ့ကို သေချင်ပေမဲ့ သေလမ်းမမြင်တဲ့အထိ နှိပ်စက်ချင်သေးတယ်”
“ရွှီးးး ၊ ရွှီးးး ၊ ရွှီးးး ၊ ရွှီးးး။”
လီမိသားစု ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များသည် ဝင်ရောက်လာပြီး ရှားလုံစော်ဘွားအိမ်တော်၏ ဂူသခင်များကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သတ်ဖြတ်လိုက်ကြသည်။
အိပ်မက်ထဲမှ မြင်ကွင်းသည် အစအဆုံးတူညီစွာ ပြန်လည် ဖြစ်ပျက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ မြင်ကွင်းသည် တုပိုင် အိပ်မက်ထဲတွင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရသော အရာဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က သူ နိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှားလုံလူမျိုးစု ဂူသခင်များအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် လီမိသားစု စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး ရှားလုံရွှိုကို လုံးဝ ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။
“သူ့ကို သတ်။ ဒီတောခွေးကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆွဲဖြတ်ပစ်လိုက်” ချွေ့ဖိန်ထင်သည် ရှားလုံရွှိုကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် လီမိသားစု စစ်သည် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ကွေးကောက်သော ဓားများကို မြှောက်ကာ ရှားလုံရွှိုကို ဒေါသတကြီး ခုတ်ပိုင်းကြလေသည်။
တုပိုင် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး စကားလုံးနှစ်လုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ငတုံး”
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှားလုံရွှို၏ မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ ခုန်ထလိုက်သည်။
“ဝေါင်းးးး”
သူ ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရာမရှိလောက်အောင် အစွမ်းထက်သော အတွင်းအားများသည် အမြောက်ဆန်၏ တုန်ခါမှုလှိုင်းများကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
ချက်ချင်းပင် လီမိသားစု ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် လေပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကြပြီး သွေးများ အန်ကျလာကြသည်။
ရှားလုံရွှိုသည် ဤမျှလောက်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် အစွမ်းသတ္တိ ရှိနေသည်။
သူ၏ တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ ခန့်ညားထည်ဝါသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်နေပြီး အဆိပ်မိသည့် လက္ခဏာ လုံးဝ မရှိပေ။ သူသည် လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရရှိပေ။
ထို့နောက် အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာသည်။
ဤရှားလုံဘုရင်ကြီးသည် မည်သည့် လက်နက်မှ မလိုအပ်ပေ။ သူသည် ဝင်ရောက်လာသော လီမိသားစု ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို သူ့လက်ကြီးနှစ်ဖက်ဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။
ဟုတ်သည်။ သူသည် ထိုသူများကို လက်ဗလာသက်သက်ဖြင့် အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြိုင်ဘက်များတွင် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝ မရှိသလို ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်းလည်း လုံးဝ မရှိကြပေ။
ရှားလုံရွှို၏ အမြန်နှုန်းသည် အလွန် မြန်ဆန်ပြီး သူ၏ ခွန်အားသည်လည်း ကြီးမားလွန်းလှသည်။ သူ့လက်ထဲ ဖမ်းမိသွားသည်နှင့် တောင်ကြီးတစ်လုံး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ဖိကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ရွှီးးး ၊ ရွှီးးး ၊ ရွှီးးး။”
တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည်။
တစ်မိနစ်အတွင်းမှာပင် ဝင်ရောက်လာသော လီမိသားစု ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ အားလုံးသည် အလောင်းမလှဘဲ သနားစဖွယ် သေဆုံးသွားကြလေသည်။
သူတို့၌ ခုခံနိုင်စွမ်း တစ်စက်ကလေးမျှပင် မရှိခဲ့ပေ။
ဤအချိန်တွင် ချွေ့ဖိန်ထင်သည် အမှန်တကယ် ၊ လုံးဝ ကြောင်အသွားလေသည်။
အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသည်။ ရှားလုံရွှိုသည် ခုနလေးကမှ အဆိပ်ခတ်ထားသော ဝိုင်နှင့် အစားအစာကို သေချာပေါက် စားသောက်ခဲ့သည်။ ထိုနှစ်မျိုး ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် သေစေနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။
သူ ခုနက အဆိပ်မိသွားသည်မှာ ထင်ရှားသည် မဟုတ်လော။ အဘယ်ကြောင့် သူ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ နေရသနည်း။
“နင် ၊ နင် ဘာလို့ မသေသေးတာလဲ” ချွေ့ဖိန်ထင် အသံတိမ်ဝင်စွာ မေးလိုက်သည်။
အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းသည်။ ရှားလုံရွှိုကို ခေါင်းကိုးခုမြွေနတ်ဘုရားက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အဆိပ်မျိုးစုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး အဆိပ်တွင်းထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် အခြေခံအားဖြင့် အဆိပ်အားလုံးကို ပြီးစီးသူဖြစ်နေသည်။
ထိုအကြောင်းကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ ရှားလုံရွှို၏ တန်ခိုးအာဏာ ကြီးထွားလာမှုသည်လည်း ပဟေဠိတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် တုပိုင်ကမူ ရှင်းလင်းစွာ သိနေသည်။
ထို့ကြောင့် ဝိုင်ထဲတွင် အဆိပ်ပါကြောင်း သူ အော်ပြောလိုက်သော်လည်း ရှားလုံရွှိုက ကျန်တစ်ဝက်ကို ဆက်သောက်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ဘာတွေဖြစ်နေသည်ကို သူ သိလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် သူသည် ဤရှားလုံဘုရင်ကြီးကို အံ့သြချီးကျူးမိလိုက်သည်။ တကယ်ကို အစွမ်းထက်လွန်းသည်။
“အားးးးးး။ နင် ဘာလို့ မသေတာလဲ။ ဘာလို့ အဆိပ်မမိတာလဲ” ချွေ့ဖိန်ထင် စူးစူးဝါးဝါး အော်မေးလိုက်သည်။
ရှားလုံရွှိုက ပြောလိုက်သည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက အဆိပ်ပြီးလို့ပဲ”
ချွေ့ဖိန်ထင်က ပြောလိုက်သည်။ “နင် ၊ ငါ နင့်ကို အဆိပ်ခတ်မယ်ဆိုတာ နင် သိနေခဲ့တာလား”
အပိုင်း ၂၂၁ ပြီး။