အခန်း (၂၂၄)

လီမိသားစု၏ ပုန်ကန်မှုသည် အင်ပါယာအနှံ့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ယွန်းနန်နှင့် ကွမ်ရှီးပြည်နယ်တို့တွင် ပြင်းအား ၁၂ အဆင့်ရှိ ငလျင်လှုပ်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ လီရူဟိုင်၏ စစ်တပ်သည် လီတစ်ရာကျော် အကွာတွင် ရှိနေသေးသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော ပြည်သူများသည် ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား အသက်လု၍ ထွက်ပြေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ စီရင်စုအားလုံးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး အမြဲမပြတ် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် နေထိုင်နေကြရသည်။

“ကောင်းပြီ ၊ ကောင်းပြီ ၊ ကောင်းပြီ”

လီမိသားစု ပုန်ကန်ပြီး ၁၂ နာရီအောက် လျော့နည်းသော အချိန်အတွင်း ကွမ်ရှီးဘုရင်ခံ လော့ဝမ်သည် ခိုစာပို့စနစ်မှတစ်ဆင့် သတင်းစကား လက်ခံရရှိပြီး ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေကို မျှော်လင့်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ့အနေဖြင့်လည်း အထွေထွေ ထိုးစစ်ဆင်ရမည့် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်သည် မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ မရတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီရူဟိုင်၏ ကြေညာချက် ရာပေါင်းများစွာကို မြင်းစီးတပ်သား ရာပေါင်းများစွာက အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် အင်ပါယာ တစ်ခုလုံးရှိ ပြည်နယ်များနှင့် စီရင်စုများအားလုံးသို့ ပေးပို့လျက် ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လီမိသားစု၏ စစ်တပ်သည် မြို့တံခါးများသို့ ရောက်ရှိလာချိန်သည် လီဝမ်ဟွေ့ သေဆုံးရမည့်အချိန် ဖြစ်သလို လီလျန်တင်း ကျဆုံးရမည့် အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

ချက်ချင်းပင် လော့ဝမ်သည် လျှို့ဝှက်ပေးစာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို အလျင်အမြန် ရေးသားပြီး နန်ကျင်း ၊ ဟန်ကျိုးနှင့် ပေကျင်းမြို့များသို့ အမြန်ဆုံး ပေးပို့လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်ထံသို့ လျှောက်တင်စာ တစ်စောင် ရေးသားလိုက်သည်။ ဤလျှောက်တင်စာသည် သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒများဖြင့် လုံးဝ ပြည့်နှက်နေသည်။

“အကယ်၍ မိန်းမစိုးဂိုဏ်းကို မရှင်းလင်းပါက ၊ အကယ်၍ လီဝမ်ဟွေ့ မသေဆုံးပါက ၊ အင်ပါယာသည် ငြိမ်းချမ်းလိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။ အရှင်မင်းကြီးသည် အိမ်တော်အစေခံများကို မျက်နှာသာပေးပြီး ၎င်းတို့၏ တရားမဝင်သော လုပ်ရပ်များကို ခွင့်ပြုထားသဖြင့် ဒေသခံခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို နန်းတော်အား ပုန်ကန်ရန် တွန်းအားပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့ပါသည်။ ဤသည်မှာ တိုင်းပြည်ပျက်စီးမည့် လက္ခဏာဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လီဝမ်ဟွေ့ကို ကွပ်မျက်ခြင်း မပြုပါက ၊ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးကို ဖျက်သိမ်းခြင်း မပြုပါက ၊ အရှင်မင်းကြီးအနေဖြင့် ပြည်သူများ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခ အော်ဟစ်သံများကို လျစ်လျူရှုထားမည် ဆိုပါက ၊ ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုးသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင် တွေ့ရခဲပါသည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက် အကျင့်ပျက်ခြစားဆုံး ဧကရာဇ်များပင်လျှင် ဤမျှလောက် ရှုပ်ထွေးသော လုပ်ရပ်မျိုးကို ကျူးလွန်ခဲပါသည်။ ထိုသို့သော လုပ်ရပ်များကြောင့် အင်ပါယာမှ ပြည်သူများသည် အရှင်မင်းကြီး မတရားကြောင်း ခံစားနေရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပါပြီ”

ဤလျှောက်တင်စာသည် စာပေအရေးအသားဟန်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားပြီး စာကြောင်းတိုင်းသည် ရိုးရှင်းကာ တိုက်ရိုက်ကျသဖြင့် သွေးစွန်းနေသော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သမိုင်းထဲမှ အခြားသော ဟိုင်ရွီတစ်ယောက်သည် တကယ်ပင် ကံဆိုးလှသည်။ ကျားကျင်းခေတ် ဧကရာဇ် ကျူးဟောက်ချုံးထံ တင်သွင်းသော သူ၏ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ လျှောက်တင်စာတွင်လည်း ထိုနောက်ဆုံးစာကြောင်း ပါရှိခဲ့သည်။ “အင်ပါယာမှ ပြည်သူများသည် အရှင်မင်းကြီး မတရားကြောင်း ခံစားနေရသည်မှာ ကြာမြင့်လှပါပြီ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟိုင်ရွီသည် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်ထံ တင်ပြသော သူ၏ လျှောက်တင်စာသည် တိုင်းပြည်အတွက် သွေးစတေးရန်နှင့် အင်ပါယာအတွက် တရားမျှတမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဟိုင်ရွီသာ ယခုလက်ရှိ ဧကရာဇ်ထျန်ယွင် လက်ထက်တွင် တာ့နင်မင်းဆက်၌ နေထိုင်ခဲ့မည် ဆိုပါက သူသည် ဧကရာဇ်ကို ပညာရှိသော မင်းတစ်ပါးအဖြစ် ချီးမွမ်းနေမည် ဖြစ်ပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ လျှောက်တင်စာဟူ၍ ရှိလာမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဧကရာဇ်ထံ ပေးပို့သော လျှောက်တင်စာသည် ထိုညအတွက် သူ၏ နောက်ဆုံး စာရေးသားမှု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတစ်ခုသည် ဖန်လိုင်ကျွန်းရှိ ပေမင်ဓားဂိုဏ်း အတွက် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းအရာမှာ အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ မင်းသမီးနင်းရွှဲ့နှင့် လီဝမ်ဟွေ့တို့၏ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်ရန် အားအကောင်းဆုံးသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးအဖွဲ့ကို ပေမင်ဓားဂိုဏ်းမှ ပြင်ဆင်ထားစေရန် ဖြစ်သည်။ လီဝမ်ဟွေ့သည် ပင်လယ်ရပ်ခြားသို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးပမ်းနေသည်ကို တွေ့ရှိပါက မင်းသမီးနင်းရွှဲ့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားခြင်း မပြုဘဲ သူ့ကို ချက်ချင်း ကွပ်မျက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ ဤလျှို့ဝှက်စာကို ကုဒ်ဝှက်၍ ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်လူများသည် အတွင်း၌ ရေးသားထားသည်ကို နားလည်ကြမည် မဟုတ်သလို ကြားဖြတ်ဖမ်းယူမိလျှင်ပင် လော့ဝမ်ကို ပြစ်မှုစီရင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဤစာများနှင့် လျှောက်တင်စာများကို ရေးသားပြီးနောက် လော့ဝမ်သည် ဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး ကောင်းကင်မှ လမင်းကြီးကို မျက်နှာမူကာ လမင်းကြီးကို သူ့အား အဖော်ပြု၍ သောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။

“လီဝမ်ဟွေ့။ မင်းရဲ့ သေဆုံးခြင်း ကြေညာချက်ကို ငါ စောင့်နေမယ်”

“တုပိုင်။ မင်း ခွေးကောင်လေး။ အသက်ရှည်ရှည်နေပြီး လီတစ်ထောင်အကွာကနေ လမင်းကြီးကို မျှဝေခံစားပါစေ”

**--**--**--**--**--**--**--**

ယွန်းနန် တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာန စီရင်စု။

လီယွီထန်သည် လီလျန်တင်း၏ မွေးစားသား ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လီဝမ်ဟွေ့နှင့် ပြိုင်ဆိုင်မှုတွင် ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာန၏ အုပ်စုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဤသည်က သစ္စာဖောက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာနသည်လည်း စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲခွင့် ရှိသဖြင့် အခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာနသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် လီလျန်တင်းက ထိုနေရာတွင် သံတစ်ချောင်း ရိုက်ထည့်လိုက်သည်နှင့် တူသည်။

ယွန်းနန်တွင် ဒျန်မြင်းများ ရှိသဖြင့် တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာနသည် ထိုနေရာတွင်လည်း ရုံးစိုက်ထားသည်။ လီယွီထန်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အဆင့် ၄ အရာရှိ ဖြစ်သော တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာန မင်းကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ဤလူသည် ရက်စက်ပြီး ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိသူ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဝက်ခန့် ကာလအတွင်း သူသည် ယွန်းနန် တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာန တစ်ခုလုံးကို အခိုင်အမာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ယွန်းနန် တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာန တစ်ခုလုံးသည် လီယွီထန်နှင့် မြို့တော်ရှိ လီလျန်တင်းကိုသာ အသိအမှတ်ပြုကြပြီး တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာန၏ အမတ်ချုပ် သို့မဟုတ် စစ်သေနာပတိချုပ်ကို အသိအမှတ် မပြုကြပေ။

လီဝမ်ဟွေ့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီယွီထန်သည် ပို၍ အာဏာရှင်ဆန်သည်။ သူသည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ သခင်ကြီး လီလျန်တင်းအား သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြလိုသော ဆန္ဒ အမြဲတမ်း ရှိခဲ့သည်။

‘မွေးစားအဖေ။ အဖေက ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးစားညီလေး ဝမ်ဟွေ့ကို ရွေးချယ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မရွေးချယ်ခဲ့ဘူး။ အဖေ မှားသွားပြီ’

သေချာသည်မှာ လီဝမ်ဟွေ့နှင့် ပြိုင်ဘက်များ ဖြစ်ပြီး ဆယ်စုနှစ်များစွာ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သော်လည်း ဤအရာသည် သူတို့၏ ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်ကို အတားအဆီး မဖြစ်စေခဲ့ပေ။ ဤတစ်ကြိမ် လီဝမ်ဟွေ့ ဖမ်းဆီးခံရသောအခါ လီယွီထန်၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အပြင်းထန်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး၏ သခင်ကြီး လီလျန်တင်းထံသို့ စာရေးပြီး မြို့တော်ရှိ မငြိမ်မသက်မှုများကို နှိမ်နင်းရန် အကြမ်းတမ်းဆုံး နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် ဧကရာဇ်အား အကြံပြုသင့်ကြောင်း လီလျန်တင်းကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။

အငြိမ်းစား အရာရှိများ ဖြစ်စေ ၊ ဟန်လင်းအကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများ ဖြစ်စေ ၊ နန်းတော်သို့ အသနားခံစာ တင်ပြီး ဧကရာဇ်ကို ဖိအားပေးရဲသူ မည်သူ့ကိုမဆို သတ်ပစ်သင့်သည်။ သေချာသည်မှာ သူ၏ စာရွက်စာတမ်းကို လီလျန်တင်းက ချက်ချင်း မီးရှို့ပစ်ခဲ့ပြီး လီယွီထန်ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်သော စာတစ်စောင်ကိုလည်း အမြန်ဆုံး ပေးပို့ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဧကရာဇ်သာ ထိုသို့ တကယ်လုပ်ခဲ့လျှင် လီရူဟိုင်က အရှင်မင်းကြီး၏ ဘေးရန်များကို ရှင်းလင်းမည်ဟုဆိုကာ စစ်တပ်ကို စည်းရုံးခြင်းသာ မကဘဲ ရှန်ရှီးနှင့် ရှန်ဟိုင်စစ်တပ်များကပါ မြို့တော်သို့ ချီတက်လာပြီး မိန်းမစိုးဂိုဏ်းကို ရှင်းလင်းရန် ဧကရာဇ်ကို ဖိအားပေးကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် လီရူဟိုင်၏ ပုန်ကန်မှုကို သိရှိလိုက်ရသောအခါ လီယွီထန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ချက်ချင်းပင် သူသည် တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာနမှ စစ်သည် နှစ်ထောင်ကို စုစည်းလိုက်ပြီး ယွန်းနန် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တိုင်းမှူးရုံးသို့ အပြေးသွားကာ ယွန်းနန် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တိုင်းမှူး ထန်လုံကို ပြောလိုက်သည်။

“လီရူဟိုင် ပုန်ကန်နေပြီ။ အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးက တပ်တွေ အကုန်လုံးကို မြန်မြန် စုစည်းပြီး စစ်တိုက်ဖို့ ငါနဲ့လိုက်ခဲ့”

ယွန်းနန် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တိုင်းမှူး ထန်လုံသည် လီယွီထန်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ယွီထန်။ အရှင်မင်းကြီးဆီက အမိန့်တော် မရှိသေးသလို အမတ်ချုပ်ကြီးဆီကလည်း အမိန့် မရှိသေးဘူး။ ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထင်ရာစိုင်းလို့ ရမှာလဲ”

လီယွီထန်က ပြောလိုက်သည်။ “ငတုံး။ မြို့တော်က အမိန့်တော် ရောက်လာတဲ့အချိန်ဆိုရင် နောက်ကျသွားပြီ ၊ ဝမ်ဟွေ့လည်း သေပြီးနေလောက်ပြီ။ ခင်ဗျား ၊ အမိန့်ကို ချက်ချင်း ထုတ်လိုက်”

ထို့နောက် သူသည် သူ့လုပ်ပိုင်ခွင့်ကို တိုက်ရိုက်ကျော်လွန်ကာ ယွန်းနန် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးမှ စစ်သည်များကို စုစည်းရန် အမိန့်စာ ရေးသားပြီး ယွန်းနန် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံး တိုင်းမှူး၏ တံဆိပ်တုံးကြီးကို ထုနှိပ်လိုက်သည်။ ဤသည်က လီယွီထန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဗိုလ်ကျစိုးမိုးပြီး အာဏာရှင်ဆန်သည်။ သူ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး သူသည် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ရမည် ဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံး အာဏာကို ကိုင်စွဲထားရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် အလွန် သစ္စာရှိပြီး နွေးထွေးသော နှလုံးသား ပိုင်ရှင်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် လီဝမ်ဟွေ့သည် သူ ရာထူးမှ ဆင်းရတော့မည်ဟု တွေးလိုက်သောအခါ တုပိုင်ကို အပ်နှံရန် ပထမဆုံး စဉ်းစားမိသူမှာ လီယွီထန် ဖြစ်ခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ယွန်းနန် တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာန မင်းကြီး လီယွီထန်သည် အရှေ့ဘက်ကွပ်ကဲရေးရုံးနှင့် တော်ဝင်မြင်းဇောင်းဦးစီးဌာနမှ စစ်သည် သုံးထောင်ကျော်ကို ဦးဆောင်ကာ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ အဖွဲ့ဝင်များကိုလည်း စုစည်းလိုက်ရာ လူအင်အား ငါးထောင် ၊ ခြောက်ထောင်ခန့် ရှိလေသည်။ သူတို့သည် ယွန်းနန်နှင့် လီမိသားစု နယ်မြေကြားရှိ နယ်စပ်သို့ ခမ်းနားစွာ ချီတက်သွားကြပြီး လီရူဟိုင်၏ သောင်းချီသော စစ်တပ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

**--**--**--**--**--**--**--**

တာ့နင်အင်ပါယာ ၊ အန်လုံ စော်ဘွားစီရင်စု။

စစ်သူကြီးချူဟုန်မြန်သည် ဝံပုလွေတပ်ဖွဲ့မှ စစ်သည် ခုနစ်ထောင်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ အိုမင်းမစွမ်းနှင့် အားနည်းသော တပ်သား သုံးလေးထောင်ခန့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ချူဟုန်ယဲ့သည် ဤနှစ်တွင် အသက် ၄၂ နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် စစ်သူကြီး ချူဟုန်မြန်၏ မွေးစားညီမဖြစ်ပြီး ချူဟုန်မြန် စစ်တိုက်ထွက်တိုင်း သူမသည် အိမ်ကို စောင့်ရှောက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့လေ့ ရှိသည်။

သူမတွင် အခြားသော ကိုယ်ပိုင်အမှတ်အသား တစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။ ထိုအရာကို တုပိုင်၏ မွေးစားမိခင်ဟု သတ်မှတ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီဝမ်ဟွေ့၏ စရိုက်သည် တုပိုင်ထက် များစွာ မြင့်မြတ်သည်။ သူသည် ကုန်းကုန်းခွေးတစ်ကောင် အနေဖြင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ တစ်သက်တာ ပျော်ရွှင်မှုကို လုံးဝ မနှောင့်နှေးစေသင့်ဟု ခံစားရသဖြင့် ချူဟုန်ယဲ့နှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးသည် ဖြူစင်သည်။

ချူဟုန်ယဲ့သည်လည်း ခေါင်းမာသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်သက်လုံး အိမ်မထောင်ဘဲ ဤအတိုင်း တင်းခံနေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တွေ့ဆုံခဲသော်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဂရုစိုက်ကြသည်။ ထိုဆက်ဆံရေးကြောင့်ပင် စစ်သူကြီး ချူဟုန်မြန်သည် တုပိုင်ကို ပထမဆုံး တွေ့ဆုံစဉ်ကတည်းက သူမ၏ လူရင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရူဟိုင် ပုန်ကန်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချူဟုန်ယဲ့သည် အန်လုံစော်ဘွားစီရင်စု၏ ကျန်ရှိနေသော တပ်ဖွဲ့များ အားလုံးကို ချက်ချင်း စုစည်းလိုက်ရာ အိုမင်းမစွမ်းနှင့် အားနည်းသော စစ်သည် လေးထောင်ခန့် ရရှိခဲ့ပြီး လီရူဟိုင်၏ တာ့နင်အင်ပါယာ မြောက်ဘက်သို့ ကျူးကျော်မှုကို တားဆီးရန် နယ်စပ်ဂိတ်သို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်သွားသည်။ လေးရက်နှင့် သုံးည အကြာတွင် တုပိုင်သည် လီပေါင်း ထောင်ချီ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ကွမ်ရှီးပြည်နယ် ၊ လျန်ကျိုးစီရင်စုသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် လီရူဟိုင် ပုန်ကန်သည့် သတင်းသည် အင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ တောင်ဘက်ပိုင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အင်ပါယာသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချား သွားခဲ့သည်။ ယွန်းနန်ပြည်နယ် ၊ ကွမ်ရှီးပြည်နယ် ၊ စီချွမ်ပြည်နယ် ၊ ကွေ့ကျိုးပြည်နယ်နှင့် ကွမ်တုံပြည်နယ်ရှိ စီရင်စုများသည် အထူးသတိထားနေကြပြီး မြို့တံခါးများကို ပိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

အပိုင်း ၂၂၄ ပြီး။