အခန်း (၁၃၉၅-၁၃၉၆)

အခန်း (၁၃၉၅) ခရိုင်မြို့လေး၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ

တိတ်ဆိတ်နေသော ခရိုင်မြို့လေး၏ လမ်းမပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ ယန်ကျန့် တစ္ဆေဘတ်စ်ကား ကို ထိန်းချုပ်ကာ စက်သတ်လိုက်ပြီး ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ ၁၅ မိနစ် စောင့်ဆိုင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဒီအချိန်ကာလသည် မရှည်လျားလှသော်လည်း အန္တရာယ် အစစ်အမှန် ရောက်လာပြီဆိုပါက ၁၅ မိနစ် မဆိုထားနှင့် ၁ မိနစ်သည်ပင် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ ကြာရှည်သည်ဟု ခံစားရတတ်သည်။

'ဘတ်စ်ကားပေါ်က ပထမဆုံး ဆင်းလာတဲ့ တစ္ဆေက ဘယ်သူ့ကိုမှ မတိုက်ခိုက်ဘူး ကြည့်ရတာ ဒီကောင်ရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း နိယာမက အစပျိုးဖို့ ခက်ခဲပုံရတယ် ဒါ အစကောင်းပဲ'

အမှောင်ထု ဖုံးလွှမ်းနေသော တစ္ဆေတစ်ကောင် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော မြို့လေးထဲသို့ လျှောက်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ယန်ကျန့် တွေ့လိုက်ရသည်။ မည်သူ့ကိုမျှ ဒုက္ခမပေးခဲ့ပေ။

သို့သော် တစ္ဆေဘတ်စ်ကား ပေါ်တွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်း ရှိနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေတစ်ကောင် အမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဘတ်စ်ကားအောက်သို့ အတင်းအကျပ် မောင်းချခံလိုက်ရသည်။ ဒီတစ္ဆေ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်စုံတစ်ရာ ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ မူလကပင် မှောင်မည်းပြီး မွန်းကြပ်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပိုမို အေးစက်သွားပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာသည်။

'သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းမိုးနေပြီ ဒီတစ္ဆေမှာ တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ သိပ်မပြင်းထန်သေးဘူး လောလောဆယ် ငါ့ကို သက်ရောက်မှု မရှိသေးဘူး'

ယန်ကျန့် မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး တစ္ဆေမျက်လုံး ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင် လွှမ်းမိုးမှုများကို ကျော်လွန်ပြီး သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်၏ မူလဇာစ်မြစ်ကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေပြီး ဘာမှ မလုပ်ဆောင်ပေ။

သို့သော် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသော အခြားသူများ၏ အတွေးကမူ မတူညီကြပေ။ ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေက ထွက်မသွားဘဲ အနီးနားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒါသည် အလွန် ဆိုးရွားသော လက္ခဏာဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တစ္ဆေက သူတို့ကို အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။

"ဒုတိယ တစ္ဆေက မသွားသေးဘူး ဒီနားမှာပဲ ရှိနေသေးတယ် တစ္ဆေနယ်မြေလည်း ပေါ်လာပြီ သောက်ကျိုးနည်း အားလုံး သတိထားကြ"

မျက်နှာပုပ်သိုးနေသော အမျိုးသားက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း တစ္ဆေကို သွားမဆွဲဆောင်နဲ့ ငါ မသေချင်သေးဘူး"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဆဲဆိုလိုက်သည်။

အခြားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြ လှုပ်လှုပ်ရွရွ မလုပ်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ဖျောက်ထား တစ္ဆေက ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ ဖြစ်နိုင်ချေ နည်းတယ်"

အားလုံးက ဒီစကားကို သဘာဝကျသည်ဟု ယူဆကြပြီး ချက်ချင်း အသံတိတ်သွားကြသည်။ အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းထားကြပြီး တစ္ဆေတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

နည်းလမ်းက ရိုးရှင်းသော်လည်း သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များတွင် အလွန် ထိရောက်လေ့ ရှိသည်။

သို့သော် သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များက ပိုမို ဆိုးရွားလာသည်။ မူလက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော မြို့လေးသည် ယခုအခါ အမှောင်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာ လိမ့်ဆင်းလာသည်ကို အားလုံး မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာကြီး လိမ့်လာတာလဲ လူခေါင်းလား"

"မဟုတ်ဘူး ဘောလုံးကြီး ဟောင်းနွမ်းနေတဲ့ ဘောလုံးတစ်လုံး"

"မထိနဲ့ ရှောင်လိုက်ကြ"

သူတို့ ပေါ့ဆမနေရဲကြဘဲ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ လိမ့်လာသော ဘောလုံးကြီး သူတို့ဘေးမှ ဖြတ်ပြီး မြို့ထဲသို့ လိမ့်ဝင်သွားသည်။ မည်သူမျှ မထိရဲကြပေ။

သို့သော် ပထမဆုံး ဘောလုံး ပေါ်လာပြီးနောက် အခြေအနေက ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်လာသည်။ ဒုတိယ၊ တတိယ၊ စတုတ္ထ ဘောလုံးများ ဆက်တိုက် ပေါ်လာသည်။ ဘယ်နေရာက ရောက်လာမှန်း မသိရသော ဒီဘောလုံးများသည် သူတို့ဆီသို့ အဆက်မပြတ် လိမ့်ဆင်းလာကြပြီး အရေအတွက် ပိုမို များပြားလာသည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ဘောလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း ဒီလောက်များတာ ဘယ်လို ရှောင်ရမှာလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိတ်လန့်ဒေါသထွက်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်တိမ်းနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

ဘုန်း

ရုတ်တရက် တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦး မတော်တဆ အနီးနားရှိ ဘောလုံးတစ်လုံးကို ထိမိသွားသည်။ အနည်းငယ် ထိမိလိုက်ရုံဖြင့် ခိုင်ခံ့ပုံရသော ဘောလုံးကြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး အနံ့ဆိုးဝါးကာ ပျစ်ချွဲနေသော အမည်းရောင် အရည်များ ဖိတ်စင်ထွက်လာသည်။ ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့နေသော အရာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

"ဒါ လူ့အရေပြားနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဘောလုံးပဲ အရမ်း ပါးလွှာတယ် ထိလိုက်တာနဲ့ ပေါက်ကွဲတာပဲ ပေါက်ကွဲပြီးရင် ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ မသိဘူး"

မျက်နှာပုပ်သိုးနေသော အမျိုးသားက အံ့သြတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ဘုန်း

သို့သော် ဒီအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဘောလုံးကို ခွဲလိုက်မိသော တစ္ဆေဆရာ ရုတ်တရက် မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားသည်။ မျက်နှာက မီးခိုးရောင် သမ်းသွားပြီး မျက်လုံးများ အရောင်မှိန်ကာ ချက်ချင်း သေဆုံးသွားသည်။

"အကျိုးဆက်ကို သိရပြီ ဘောလုံးကွဲရင် လူသေတာပဲ ဒါ သေချာပေါက် သေစေနိုင်တဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း နိယာမပဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျန်လူများ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ဘောလုံးသေးသေးလေး တစ်လုံးက သေစေနိုင်လောက်သော သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း

ထိတ်လန့်မှုကြားတွင် အမှားများ ပိုမို ပြုလုပ်မိလာသည်။ ချက်ချင်းပင် နောက်ထပ် ဘောလုံးနှစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားပြီး နောက်ထပ် တစ္ဆေဆရာ နှစ်ဦး ဒီသေချာပေါက် သေစေနိုင်သော နိယာမကို မခုခံနိုင်ဘဲ မြေကြီးပေါ် လဲကျကာ သေဆုံးသွားကြသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်ပင် မရှိဘဲ ငြိမ်းချမ်းစွာ သေဆုံးသွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပိုပို များလာပြီ ဒီအတိုင်းဆို ငါတို့အားလုံး သေကုန်ကြလိမ့်မယ် ဘယ်သူ့မှာ တစ္ဆေနယ်မြေ ရှိလဲ တစ္ဆေနယ်မြေ သုံးပြီး ဒီဘောလုံးတွေကို တားထားလိုက်ကြ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က အရေးတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် တစ်ယောက်က တစ္ဆေနယ်မြေ ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော် တစ္ဆေနယ်မြေ ပိုင်ဆိုင်ထားသော တစ္ဆေဆရာက အခြားသူများကို မကယ်တင်ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ သူတစ်ပါး အသက်ကို လစ်လျူရှုပြီး ကိုယ့်လွတ်ရုန်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေကြီးပေါ်တွင် လိမ့်နေသော ဘောလုံးအရေအတွက်က အံ့မခန်း များပြားလာပြီး ခြေချစရာ နေရာပင် မရှိတော့ပေ။ ဒီအခြေအနေတွင် သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ခုခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

ဘုန်း

ဘောလုံးကွဲသံများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများအပြား သေဆုံးကုန်ကြသည်။

ဒီကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားသည်မှာ သိပ်မကြာသေးသော်လည်း ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသော တစ္ဆေဆရာ အများစု သေဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဒီသဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုက ခွဲခြားမှု မရှိပေ။ သူတို့ကိုသာမက ယန်ကျန့်ကိုပါ ပစ်မှတ်ထား လာသည်။

ရေတွက်၍ မရနိုင်သော ဘောလုံးများ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ လိမ့်ဆင်းသွားပြီး ယခုအခါ ယန်ကျန့် ရှိရာဆီသို့လည်း ဦးတည်လာနေသည်။

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ တစ္ဆေမျက်လုံး အနည်းငယ် လည်ပတ်သွားသည်။ သူ့တွင် ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများစွာ ရှိသည်။ တစ္ဆေနယ်မြေ ၊ တစ္ဆေရေကန် ၊ တစ္ဆေအရိပ် စသည်ဖြင့်။ သို့သော် သူ အလွယ်ကူဆုံး နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူ လက်ထဲမှ လှံရှည်ကို မြေကြီးပေါ် စိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယုတ္တိမရှိသော နည်းလမ်းဖြင့် လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လှံတံပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ဆင်းသက်ကာ ရပ်လိုက်သည်။

လိမ့်လာသော ဘောလုံးများသည် ယန်ကျန့် ရပ်ခဲ့သော နေရာကို လွှမ်းမိုးသွားသော်လည်း အနီရောင် လှံရှည်နှင့် ထိတွေ့သောအခါ ပေါက်ကွဲခြင်း မရှိဘဲ ဘေးကနေ ရှောင်ကွင်းပြီး ဆက်လက် လိမ့်ဆင်းသွားကြသည်။

'ဒီထူးဆန်းတဲ့ ဘောလုံးတွေက လူနဲ့ထိရင် အရမ်း နုနယ်ပြီး ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲတယ် ဒါပေမဲ့ သဘာဝလွန် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ထိရင် မပေါက်ကွဲဘူး မဟုတ်ဘူး... သဘာဝလွန် ပစ္စည်းနဲ့ ထိလို့ မပေါက်ကွဲတာ မဟုတ်ဘူး သက်မဲ့ပစ္စည်းတွေနဲ့ ထိရင် မပေါက်ကွဲတာ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြေကြီးကလည်း သက်မဲ့ပဲလေ မြေကြီးနဲ့ထိလို့ ပေါက်ကွဲမယ်ဆိုရင် ဘောလုံးတွေက မြေပေါ်ကျတာနဲ့ ကွဲကုန်ပြီး လိမ့်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး'

ယန်ကျန့်သည် အခြား တစ္ဆေဆရာများ သေဆုံးသွားပုံကို လေ့လာပြီး လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ နိယာမ အချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သည်။

နိယာမက နားလည်ရခက်ခဲခြင်း မရှိပေ။ သာမန်လူ တစ်ယောက် ဆိုလျှင်တောင် မြင့်သော နေရာတစ်ခု ရှာပြီး တက်နေလိုက်ပါက ဒီတိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မှတ်တိုင် အနီးတစ်ဝိုက်သည် မြေပြန့်ဖြစ်ပြီး မြင့်သောနေရာ ရောက်ဖို့ဆိုလျှင် မြို့ထဲထိ ဝင်သွားရမည် ဖြစ်ရာ ပိုမို အန္တရာယ် များပေသည်။

"တစ္ဆေက ငါ့ကို သီးသန့် ပစ်မှတ်မထားသရွေ့ အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုပါဘူး"

ယန်ကျန့် လှံတံပေါ်တွင် ရပ်ပြီး သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားရင်း ၁၅ မိနစ် ပြည့်မည့်အချိန်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ လုပ်ရပ်က အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နေသေးသော အခြား တစ္ဆေဆရာများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်သည်။

သူတို့က တုံးအသူများ မဟုတ်ကြပေ။ ယန်ကျန့်၏ လုပ်ရပ် နောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။

"အမြင့်ကို တက် ဘောလုံးနဲ့ မထိအောင် နေ"

စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က မြို့ထဲရှိ အနီးဆုံး အဆောက်အအုံဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးသွားသည်။

မြို့လေးက ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းသော်လည်း လောလောဆယ် တစ္ဆေ မပေါ်လာသေးပေ။ ဒီလူက လက်ရှိ တိုက်ခိုက်မှု လှိုင်းကို ရှောင်ရှားပြီးမှ ပြန်လာရန် စီစဉ်ထားပုံ ရသည်။

"ယန်ကျန့်တောင် ဒီမြို့ထဲ မဝင်ချင်ဘူး ဆိုတော့ ငါလည်း မဝင်ဘူး အမြင့် ရှာမရရင် တခြားလူရဲ့ အလောင်းကောင်ကို နင်းပြီး နေလိုက်မယ်"

တချို့ တစ္ဆေဆရာများက မြို့ထဲဝင်ရမှာကို စွန့်စားလိုစိတ် မရှိကြပေ။ သူတို့သည် အလောင်းကောင် တစ်လောင်းကို တည့်မတ်အောင် ထောင်လိုက်သည်။ သဘာဝလွန် လွှမ်းမိုးမှု အချို့ကြောင့် တောင့်တင်းနေသော အလောင်းကောင်သည် မလဲကျဘဲ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး ထိုအလောင်းပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်ကြသည်။

"အောင်မြင်တယ် အလောင်းကောင်နဲ့ ထိတာ ဘောလုံး မကွဲဘူး ဒီယန်ကျန့်က တကယ့်ကို မျက်စိလျင်တဲ့ကောင်ပဲ ချက်ချင်း နိယာမကို မြင်အောင်ကြည့်ပြီး အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းနဲ့ ကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့တယ် စောစောကတည်းကသာ သိခဲ့ရင် ဒီလောက်များများ သေမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူတို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားကြသည်။

အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော တစ္ဆေဆရာ အနည်းငယ်သည် အောင်မြင်စွာ ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

'အသက်ရှင်တာ ၅ ယောက် မပြည့်တော့ဘူး တော်တော်များများ သေကုန်ကြပြီ တစ်ယောက်ကတော့ ကြောက်လန့်ပြီး မြို့ထဲ ဝင်ပြေးသွားတယ်'

ယန်ကျန့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်ရစ်သူများကို အရေးမစိုက်သော်လည်း မြို့ထဲ ဝင်ပြေးသွားသူကိုမူ ပိုမို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။

ဒီဘုရားစူးမယ့် နေရာက ဘတ်စ်ကားဒရိုင်ဘာ တစ်ယောက် လိုအပ်ပြီး အစ်မကြီးဟုန်ကို စောင့်ဆိုင်းခိုင်းသည် ဆိုကတည်းက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များမလဲ ဆိုတာ ခန့်မှန်းရ ခက်သည်။

ဒီအချိန်တွင်...

တစ်ကိုယ်တည်း ကျန်ရစ်သော တစ္ဆေဆရာ ကျန်းချီ သည် အခြားသူများနည်းတူ တစ္ဆေနိုးထမှုကို ဖြေရှင်းရန် တစ္ဆေဘတ်စ်ကား ပေါ် တက်လာသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် မောဟိုက်စွာဖြင့် မြို့ထဲရှိ အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆီသို့ အမြန် ရောက်ရှိလာပြီး လှေကားထစ်များကို တက်ကာ လမ်းဆုံမှ လိမ့်လာသော ဘောလုံးကို အောင်မြင်စွာ ရှောင်ရှားနိုင်လိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း ဘောလုံးက လှေကားအတိုင်း ခုန်တက်လာတယ်"

ကျန်းချီ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ဘောလုံးက အလွန် ကန်အားကောင်းပြီး တံခါးဝရှိ လှေကားထစ်များနှင့် ရိုက်မိပြီးနောက် သူ့နောက်သို့ လိုက်လာသကဲ့သို့ ခုန်တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တံခါးဝတွင် ဆက်မနေရဲတော့ဘဲ လှေကားပေါ်သို့ ကမန်းကတန်း ထပ်တက်လိုက်သည်။ ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်မှသာ ဘောလုံး ခုန်တက်မလာတော့ပေ။ အမြင့်ဆုံး ခုန်တက်နိုင်သည်မှာ လှေကား တစ်ဝက်လောက် အထိသာ ဖြစ်ပြီး ပြန်လိမ့်ကျသွားသည်။

"လုံခြုံသွားပြီ ဒီဘောလုံးတွေ အကုန် ထွက်သွားမှ ပြန်ဆင်းမယ် ဒီနေရာက ကြာကြာနေလို့ ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းချီ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးဝရှိ ဘောလုံးက မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားမည့်ပုံ မပေါ်သဖြင့် သူ ဒုတိယထပ် အခြေအနေကို သတိထားပြီး လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။

လှေကားက ကျဉ်းမြောင်းသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါး အသေးလေး တစ်ချပ်သာ ရှိပြီး အစိမ်းရောင် ဆေးများ ကွာကျနေသည်။ သော့ခတ်မထားသဖြင့် တွန်းလိုက်ရုံဖြင့် ပွင့်သွားမည့်ပုံ ပေါ်သည်။

တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် မှောင်မည်းနေပြီး ဘာမှ မမြင်ရပေ။

"အန္တရာယ် ရှိမလား"

ကျန်းချီ စိုးရိမ်တကြီး တွေးလိုက်သော်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် သတိထားပြီး ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ အန္တရာယ်ကို ဖိတ်ခေါ်ချင်တာ မဟုတ်ပါ။ သေချာအောင် ကြည့်ပြီးမှ ဆက်နေသင့် မနေသင့် ဆုံးဖြတ်ချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သစ်သားတံခါး ဟောင်းကြီး အတွင်းဘက်မှ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်းချီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

အတွင်းဘက်တွင် လူအများအပြား တန်းစီပြီး ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အေးစက်ပြီး ဆိုးယုတ်နေကာ မျက်နှာများကို အဝါရောင် စက္ကူတစ်ရွက်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားကြသည်။ ထူးဆန်းသော စက္ကူက မျက်နှာသွင်ပြင်များကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဝိုးတဝါး ပုံရိပ်ကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

"အရေအတွက်က များလိုက်တာ ကြောက်စရာကြီး"

ကျန်းချီ ချွေးစေးများ ပြန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားကာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုက သူ့ကို ဝါးမြိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

တံခါး ဟနေသဖြင့် လေပြေတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာရာ မီးလောင်ထားသော စက္ကူပြာနံ့များ ရလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်...အဝါရောင် စက္ကူဖြင့် မျက်နှာဖုံးထားသော ထူးဆန်းသည့် ပုံရိပ်များ အားလုံး လည်ပင်းကို လှည့်လိုက်ကြပြီး တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်နေသော ကျန်းချီကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ငါ့ကို တွေ့သွားပြီ"

ကျန်းချီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ပေါ်လာသည်။

ထွက်ပြေးဖို့...

ဝေးလေ ကောင်းလေပဲ။

အခန်း (၁၃၉၆) မအောင်မြင်သော နိုးထမှု

စက်သေသွားသော တစ္ဆေဘတ်စ်ကား ဘေးတွင် ဟောင်းနွမ်းသော ဘောလုံးတစ်လုံး လိမ့်လာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေတစ်ကောင် အနီးနားတွင် လှည့်လည်သွားလာနေပြီး အရာအားလုံး အမှောင်ထုနှင့် တစ္ဆေအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ဒီအချိန်တိုလေး အတွင်းမှာပင် တစ္ဆေဆရာ အများအပြား သေဆုံးခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် အနီရောင် လှံရှည်ပေါ်တွင် ရပ်ပြီး လိမ့်လာသော ဘောလုံးများကို ရှောင်တိမ်းနေရင်း တစ္ဆေမျက်လုံး ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်နေသည်။

တစ္ဆေ၏ နှောင့်ယှက်မှု ရှိနေသော်လည်း သူ့အမြင်အာရုံကို ထိခိုက်စေခြင်း မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့တစ္ဆေမျက်လုံး၏ စွမ်းအားသည် ထိုတစ္ဆေထက် များစွာ သာလွန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လိမ့်လာသော ဘောလုံးများက သူ့လှုပ်ရှားမှုကို အနည်းငယ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေပြီး မကြာမီ ပျောက်ကွယ်သွားမည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

သူ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ၃ မိနစ်ကျော်သာ ကုန်ဆုံးသေးသည်။

"နောက်ထပ် မိနစ်နည်းနည်းလောက်ထိ ဘောလုံးတွေ ရှိနေသေးရင် ငါ ကိုယ်တိုင် ရှင်းပစ်ရလိမ့်မယ် ဘတ်စ်ကားနားမှာ တစ္ဆေတွေ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေတာကို ခွင့်ပြုလို့ မဖြစ်ဘူး ငါ့အစီအစဉ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်"

ယန်ကျန့် တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် ဒီအချိန်တွင်...

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး သည် ဘောလုံးများကို ရှောင်တိမ်းရန် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသော တစ္ဆေဆရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူသည် ယခုအခါ အသက်အန္တရာယ်ကို စွန့်စားပြီး အဆောက်အအုံထဲမှ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးလာနေသည်။

"မြေပြင်ပေါ်က ဘောလုံးတွေက ထိလိုက်တာနဲ့ ပေါက်ကွဲပြီး ချက်ချင်း သေစေနိုင်တယ်ဆိုတာ အဲဒီတစ္ဆေဆရာ သိလျက်နဲ့ အဆောက်အအုံထဲက ထွက်ပြေးလာတယ်ဆိုတော့ အထဲက အန္တရာယ်က အပြင်က အန္တရာယ်ထက် ပိုကြီးမားနေလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ် ဒါ့ကြောင့် သူ မြို့ထဲမှာ မနေရဲတော့ဘဲ ထွက်ပြေးလာတာ"

သို့သော် အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျန်းချီ အမည်ရှိ တစ္ဆေဆရာသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ဘောလုံးများကို အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းပြီး သူ့သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိတ်လန့်နေသဖြင့် မတော်တဆ ဘောလုံးတစ်လုံးကို ထိမိသွားသည်။

ဘောလုံးသည် ယခင်နည်းတူ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားသည်။

ကျန်းချီ သူ့ခြေထောက်ပေါ်သို့ အနံ့ဆိုးဝါးပြီး ပုပ်သိုးနေသော အရည်များ စင်သွားသည်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။ သူ ထိမှန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ရုန်းကန်ချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ မျက်နှာ မီးခိုးရောင် သမ်းသွားပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျကာ သတိလစ်ပြီး သေဆုံးသွားတော့သည်။

"သေသွားပြီလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မြင်ကွင်းက အနည်းငယ် ရယ်စရာ ကောင်းနေသည်။

ထိုတစ္ဆေဆရာသည် မြို့ထဲတွင် သေဆုံးခြင်း မဟုတ်ဘဲ လမ်းပေါ်တွင် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးသလို ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် နောက်ဆက်တွဲ ဖြစ်ရပ်များက ကျန်းချီ အဘယ်ကြောင့် အဆောက်အအုံထဲမှ ထွက်ပြေးလာရသလဲ ဆိုတာကို ယန်ကျန့်အား နားလည်သွားစေသည်။

ထိုအဆောက်အအုံ၏ လှေကားထိပ်တွင် အေးစက်ပြီး ဆိုးယုတ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာက တောင့်တင်းနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အဝါရောင် စက္ကူတစ်ရွက် ကပ်ထားသည်။ စက္ကူက အသားနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်များကို ပုံဖော်ထားသော်လည်း မျက်လုံးအိမ်ပေါက်များက နက်ရှိုင်းစွာ ချိုင့်ဝင်နေသည်။

"အဲဒီတစ္ဆေဆရာက တစ္ဆေလိုက်တာ ခံနေရတာကိုး ဒါ့ကြောင့် အသက်လုပြီး ပြေးလာတာ မဆန်းပါဘူး"

ဒီအတွေး ဝင်လာပြီး မကြာမီ ပထမဆုံး အဝါရောင် စက္ကူကပ် တစ္ဆေ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဒုတိယမြောက် တစ္ဆေတစ်ကောင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဝတ်အစားနှင့် ကိုယ်လုံးအရ ဒုတိယတစ္ဆေက အမျိုးသမီး ဖြစ်ပုံရသော်လည်း မျက်နှာကို အဝါရောင် စက္ကူဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ဖုံးကွယ်ထားကာ အကြမ်းဖျင်း ပုံရိပ်ကိုသာ မြင်ရသည်။

ယန်ကျန့် အံ့သြချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ... တစ္ဆေများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော မြို့လေး၏ လမ်းမများသည် စည်ကားသွားတော့သည်။

အဝါရောင် စက္ကူကပ် တစ္ဆေများသည် စုဝေးရောက်ရှိလာကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေကြသည်။

လိမ့်လာသော ဘောလုံးများသည် ဒီတစ္ဆေဆိုးကြီးများ၏ ခြေထောက်များနှင့် တိုက်မိသောအခါ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမှ မရှိပေ။ ပေါက်ကွဲခြင်း မရှိ၊ ကွဲကြေခြင်း မရှိပေ။ ထို့အစား တစ္ဆေအုပ်စုနှင့် နီးကပ်လာသည်နှင့် ဘောလုံးများ ရှုံ့တွသွားပြီး သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ ပျောက်ဆုံးကာ မပေါက်ကွဲနိုင်တော့ပေ။

"ဘောလုံးဟောင်းတွေပေါ်က သဘာဝလွန် စွမ်းအားတွေ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီ ဒီတစ္ဆေဆိုးတွေ လက်ချက်လား"

ယန်ကျန့်၏ မျက်နှာ တည်သွားသည်။ တစ္ဆေတစ်ကောင်၏ မျက်နှာပေါ်က အဝါရောင် စက္ကူသည် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဟိုဘက်မှာ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ခုနကမှ လူရှင်းနေတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ဘာလို့ ရုတ်တရက် လူတွေ အများကြီး ရောက်လာတာလဲ နေပါဦး... အဲဒါတွေက လူစစ်စစ်တွေနဲ့ မတူဘူး သောက်ကျိုးနည်း အဲဒါတွေ အကုန်လုံး တစ္ဆေတွေလား"

"နောက်နေတာလား အကုန်လုံး တစ္ဆေတွေ ဟုတ်လား အရေအတွက်က ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ"

"ဒါ စွန့်ပစ်မြို့ပျက် မဟုတ်ဘူး တစ္ဆေမြို့တော်ပဲ ငါတို့ ရောက်လာလို့ တစ္ဆေတွေ လန့်နိုးသွားပြီး အကုန် ထွက်လာကြတာ သွားပြီ ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ သေကုန်ကြတော့မယ်"

ဒီထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နေသေးသော တစ္ဆေဆရာများ ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။ တစ္ဆေတစ်ကောင်တည်းနှင့်ပင် ခေါင်းကိုက်နေရတာ အခု တစ္ဆေအုပ်ကြီး လမ်းမပေါ် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တော့ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် ပြောတာ မှန်သည်။ အရေအတွက်က တကယ်ပဲ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းသည်။

"ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်ကြ ဘတ်စ်ကားပေါ်တက်ပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားရင် အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်"

မျက်နှာပုပ်သိုးနေသော အမျိုးသားက အရေးတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ယန်ကျန့် အခုချက်ချင်း ဘတ်စ်ကား စက်နှိုးလိုက် မဟုတ်ရင် ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ သေကုန်လိမ့်မယ် မင်းက ခေါင်းဆောင် ဆိုပေမယ့် ဒီလောက်များတဲ့ တစ္ဆေတွေကို ယှဉ်နိုင်မယ်လို့ ငါ မယုံဘူး"

"ဟုတ်တယ် အဲဒီမိန်းမကို စောင့်မနေနဲ့တော့ မင်းရဲ့ ရာထူးနဲ့ အဆင့်အတန်းအရ အပြင်မှာ မိန်းမတွေ အများကြီး ရနိုင်ပါတယ် ဒီမိန်းမတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဒီမှာ အသက်အသေခံမလို့လား မြန်မြန် မောင်းထွက်မှ ရမယ် မဟုတ်ရင် နောက်ကျသွားလိမ့်မယ်"

အသက်ရှင် ကျန်ရစ်သော တစ္ဆေဆရာများသည် စွမ်းရည် မညံ့ကြသော်လည်း ဒီအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို ဘတ်စ်ကား မောင်းထွက်ရန် တိုက်တွန်းရုံမှတစ်ပါး အခြား မတတ်နိုင်ကြပေ။

ဒါသည် တစ်ခုတည်းသော ထွက်ပေါက် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီလောက်များတဲ့ တစ္ဆေတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အရူးတွေ"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘတ်စ်ကားက အခု စက်သေနေတာ ဘယ်သူပဲ ကားပေါ်တက်တက် သေမှာပဲ ဘတ်စ်ကား စက်နှိုးဖို့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက သူ့အလိုလို စက်ပြန်နှိုးလာဖို့ပဲ မင်းတို့ စက်နှိုးနိုင်ရင် နှိုးလိုက်လေ ငါ မင်းတို့ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး"

"မင်း စက်သတ်နိုင်ရင် ပြန်နှိုးနိုင်မှာ သေချာတယ် ဒီအချိန်ရောက်မှ ဟန်ဆောင်မနေပါနဲ့တော့ ငါ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးပါ ငါ မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးပါ့မယ် မင်းကို 'အဖေ' လို့ ခေါ်ခိုင်းရင်တောင် ခေါ်ပါ့မယ်"

မျက်နှာပုပ်သိုးနေသော အမျိုးသားက တောင်းပန်လိုက်သည်။

"ငါ့မှာ မင်းလို သားမျိုး မရှိဘူး မင်းသာ ဌာနချုပ် တာဝန်ရှိသူ ဆိုရင်တော့ ငါ ကူညီဖို့ စဉ်းစားပေးကောင်း စဉ်းစားပေးလိမ့်မယ် အခုတော့ ကံကောင်းပါစေကွာ"

ယန်ကျန့် လှုပ်ရှားမှု မရှိပေ။

သူ့မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စတွေ ရှိနေသည်။ လူနည်းနည်းလေးအတွက်နဲ့ သူ့စိတ်ကို ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ပေ။

"သောက်ကျိုးနည်း ယန်ကျန့် မင်းက တကယ့် လူယုတ်မာပဲ မင်း ငါတို့ကို ဒီဘုရားစူးမယ့်နေရာကို ခေါ်လာပြီး အသေခံခိုင်းတာ ငါသာ ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် မင်းရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်"

သေရေးရှင်ရေး ဖိအားအောက်တွင် ထိုအမျိုးသား သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ယန်ကျန့်ကို စတင် ဆဲဆိုတော့သည်။

အခြားသူများလည်း ယန်ကျန့်ကို မုန်းတီးနေကြသည်။

ယန်ကျန့်သာ အဆင်းပေါက် တံခါးကို မပိတ်ခဲ့လျှင် သူတို့ ဆင်းသွားနိုင်ပြီး ဒီအခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရမည် မဟုတ်ပေ။

"ငါ မင်းတို့ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ လွှတ်ထားပေးတာ ကျေးဇူးတင်သင့်တယ် မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လို့ ဒီဘတ်စ်ကားပေါ် ရောက်လာရတာလဲ ဆိုတာ ငါ မသိဘူး မထင်နဲ့ ငါ့အမြင်မှာတော့ မင်းတို့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့တာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အပြင်ရောက်သွားပြီး သောင်းကျန်းနေရင် ကြာလာရင် ပြဿနာကြီးတွေ ဖြစ်လာမှာ"

ယန်ကျန့် ဒေါသထွက်ခြင်း မရှိဘဲ သူတို့ကို လူသေများကဲ့သို့ ကြည့်နေလိုက်သည်။

ဒါကို ကြားတော့ သူတို့ ပိုမို ပြင်းထန်စွာ ဆဲဆိုကြသည်။

"ယန်ကျန့် မင်းက ဘတ်စ်ကား စက်ပြန်မနှိုးဘဲ ငါတို့ကို ဒီမှာ သေစေချင်မှတော့ ပြီးတာပါပဲ အတူတူ သေကြတာပေါ့ ဌာနချုပ် ခေါင်းဆောင်က ဒီလောက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ အခြေအနေမှာ အသက်ရှင်နိုင်မလား ဆိုတာ ငါ တကယ် သိချင်တယ်"

မျက်နှာပုပ်သိုးနေသော အမျိုးသား အံကြိတ်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူတို့ အော်ဟစ် ဆူညံနေတာကို လစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။ သူတို့ကို လုံးဝ အရေးမစိုက်သလို တိုက်ခိုက်ဖို့ပင် စိတ်မကူးပေ။

"သူတို့ စလှုပ်ရှားလာပြီ"

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အဝါရောင် စက္ကူကပ်ထားသော လူအုပ်ကြီးသည် လမ်းမပေါ်တွင် ပြည့်နှက်နေပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် အရေအတွက် ဖြစ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အရင်က သူတို့ ငြိမ်သက်နေသော်လည်း ယခုအခါ လှုပ်ရှားလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် အသံမထွက်ဘဲ တစ္ဆေဘတ်စ်ကား ရှိရာဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်များက လမ်းကြောင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

အဝါရောင် စက္ကူကပ် တစ္ဆေတစ်ကောင် ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်တိုင်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဘောလုံးတစ်လုံး ရှုံ့တွသွားပြီး တစ္ဆေအငွေ့အသက်များ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသည်။

ဒီဖိနှိပ်မှု ခံစားချက်မျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။ တစ္ဆေတစ်ကောင်ချင်းစီက သိပ်မကြောက်စရာ ကောင်းလျှင်တောင် စုပေါင်းလိုက်သောအခါ ဌာနချုပ်မှ မည်သည့် ခေါင်းဆောင်ကိုမဆို ချေမှုန်းပစ်နိုင်လောက်သည်။

အစ်မကြီးဟုန် လို သမ္မတနိုင်ငံခေတ် တစ္ဆေဆရာတောင်မှ ဒီနေရာကို လာဖို့ ဘတ်စ်ကားကို အားကိုးရသည်။

"ဘတ်စ်ကား စက်ပြန်နှိုးတာနဲ့ ငါ ကားပေါ်မှာ ရှိနေမှ ဖြစ်မယ် မဟုတ်ရင် ငါလည်း အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

တကယ်ပါပဲ အစ်မကြီးဟုန် ပေးမယ့် အဖိုးအခက ရဖို့ မလွယ်ကူပါဘူး။ အသက်နှင့် ရင်းရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။

အဝါရောင် စက္ကူကပ် တစ္ဆေများ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ တိုးဝင်လာနေချိန်တွင် မြို့ထဲရှိ နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခု၌ တောက်ပသော ဒေါက်ဖိနပ် စီးထားသည့် အစ်မကြီးဟုန်သည် သာမန် အဆောက်အအုံ တစ်ခုဆီသို့ ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

ဒီအဆောက်အအုံသည် မြို့ထဲတွင် ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း အနီရောင် သစ်သားတံခါး နှစ်ချပ် ပါရှိသည်။

သို့သော် အနီရောင် တံခါးများပေါ်ရှိ ဆေးများမှာ အချိန်ကြာမြင့်မှုကြောင့် ကွာကျနေပြီး ထူးဆန်းသော အရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သွားရာများ၊ လက်သည်းရာများ... ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ကံကောင်းသည်မှာ တံခါးများ ပျက်စီးခြင်း မရှိဘဲ သော့ခတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ကြေးသော့ပုံစံက ရင်းနှီးနေသလို ရှိသည်။ ရှေးဟောင်းအိမ်ကြီး အခန်းရှေ့က သော့နှင့် တူသော်လည်း အတူတူတော့ မဟုတ်ပေ။

အစ်မကြီးဟုန် ချုံဆမ်ထဲမှ သော့တစ်ချောင်း ထုတ်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်သည်။

ကျွီ

ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါး ပွင့်သွားပြီး အတွင်းဘက်တွင် အမှောင်ထု တိတိ ရှိနေသည်။

အစ်မကြီးဟုန် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ ဝင်သွားလိုက်သည်။

သူမ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မီးများ လင်းလာပြီး အခန်းကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

မီးရောင်အောက်တွင် ရှေးဟောင်း သစ်သားကုတင်များ တန်းစီနေသည်ကို ဝိုးတဝါး မြင်တွေ့ရသည်။ ကုတင်တစ်ခုစီတိုင်းတွင် အလောင်းကောင် တစ်လောင်း ရှိနေသည်။ အလောင်းကောင်များသည် သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာများကို အဝါရောင် စက္ကူဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။

သို့သော် အစ်မကြီးဟုန် ရောက်ရှိလာမှုသည် ကုတင်ပေါ်ရှိ အရာများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေပေ။

ဒါတွေက တစ္ဆေများ မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်နေသော လူများသာ ဖြစ်သည်။ အားလုံး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေကြပြီး အဝါရောင် စက္ကူကို ခွာလိုက်မှသာ နိုးထလာမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် အားလုံး အိပ်ပျော်နေသဖြင့် စက္ကူခွာပေးမည့်သူ မရှိဘဲ ထာဝရ အိပ်ပျော်နေကြမည် ဖြစ်သည်။

အစ်မကြီးဟုန် ရောက်ရှိလာမှုက ဒီဟန်ချက်ညီမှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး လက်လှမ်းကာ အဝါရောင် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ခွာလိုက်သည်။

အောက်တွင် ၁၇ နှစ်၊ ၁၈ နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသော မိန်းမပျိုလေး တစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် မိန်းမပျိုလေး မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး ပြန်လည် ရှင်သန်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အစ်မကြီးဟုန် မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာသော အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

မိန်းမပျိုလေး ပါးစပ်ဟပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်က မျက်စိရှေ့မှာတင် လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲပျက်စီးကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ဘာမှ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

အဝါရောင် စက္ကူသည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်စေပြီး အသက်ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သော်လည်း ကုတင်ပေါ်က အမျိုးသမီး အိပ်ပျော်နေသည်မှာ ကြာလွန်းသွားပုံ ရသည်။ စက္ကူခွာလိုက်ပြီးနောက် နိုးထလာသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်က မူလအခြေအနေကို မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ဘဲ ပြန်လည် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"မအောင်မြင်ဘူးလား"

အစ်မကြီးဟုန် တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်က အမျိုးသမီးကို ဆွဲထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။

ထို့နောက် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မယုံဘူး လူနည်းနည်းလောက် နိုးလာရင်တောင် တော်သေးတာပေါ့"

လက်မလျှော့လိုဘဲ အခြား ကုတင်တစ်လုံးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဒီကုတင်ပေါ်တွင် လူငယ်အမျိုးသား တစ်ဦး အိပ်ပျော်နေပြီး နှစ်ပေါင်း ရာချီအောင် အလောင်းကောင် ကဲ့သို့ ရှိနေခဲ့သည်။

ဒုတိယမြောက် အဝါရောင် စက္ကူကို ခွာလိုက်သည်။

လူငယ် ချက်ချင်း မျက်လုံးဖွင့်ပြီး နိုးလာသည်။ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် အစ်မကြီးဟုန်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ကျန်းယိုဟုန် ငါ အိပ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ"

ရှည်လျားသော နှစ်ကာလများက မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အစ်မကြီးဟုန် ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ် ထပ်မံ ဖြစ်ပွားလာသည်။

လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပထမ အမျိုးသမီး ကဲ့သို့ပင် လျင်မြန်စွာ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည်။ သူ့အခြေအနေက အနည်းငယ် ပိုကောင်းသဖြင့် အချိန်အနည်းငယ် ပိုခံလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။

သို့သော် ပျက်စီးယိုယွင်းမှုကို ပြောင်းပြန် မလှန်နိုင်ပေ။

ဒုတိယမြောက် လူငယ်လည်း ထိတ်လန့်တကြား ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။