အခန်း (၁၃၉၉-၁၄၀၀)

အခန်း (၁၃၉၉) ကားပေါ်တက်လာသော လူငါးဦး

"ဘယ်အချိန်တုန်းက တစ္ဆေနှစ်ကောင် ကားပေါ်ရောက်နေတာလဲ"

ယန်ကျန့် တစ္ဆေဘတ်စ်ကား ကို တိတ်ဆိတ်နေသော မြို့ထဲတွင် ပတ်မောင်းနေစဉ် နောက်ဆုံးခုံတန်းများတွင် တစ္ဆေနှစ်ကောင် ထိုင်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် အံ့သြထိတ်လန့်သွားသည်။

"ဘယ်အချိန်က ကားပေါ်တက်လာတာလဲ ငါ စောစောက တက်လာတုန်းက ငါ့နောက်မှာ ဘယ်တစ္ဆေမှ ပါမလာပါဘူး"

သူ အခြေအနေကို သုံးသပ်ကြည့်သော်လည်း အဖြေရှာမရပေ။

ဒီတစ္ဆေနှစ်ကောင်က သူ ကားပေါ်မတက်ခင်ကတည်းက ရောက်နေသလိုမျိုး ဖြစ်နေသည်။

"စောစောက တက်လာတဲ့ တစ္ဆေဆရာ နှစ်ယောက်နဲ့အတူ ပါလာတာများလား ထားလိုက်ပါတော့ အခု ဒါတွေ တွေးနေရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူး တစ္ဆေတွေက ဘတ်စ်ကားပေါ်မှာ လူသတ်လို့မရဘူး ဆိုတော့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ဦးမယ် ငါ ကားမောင်းရဦးမယ် ဒါတွေ ဂရုစိုက်နေဖို့ အချိန်မရှိဘူး"

ယန်ကျန့် စိုးရိမ်သော်လည်း တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို လောလောဆယ် လစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ဘတ်စ်ကား၏ အကြမ်းပတမ်း တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ္ဆေများ ရှေ့မတိုးရဲတော့ဘဲ မတ်တတ်ရပ်ကာ ငြိမ်သက်နေကြသည်။

ဘတ်စ်ကားက မူလနေရာတွင် ပတ်မောင်းနေပြီး လမ်းရှင်းသွားအောင် တိုက်ခိုက်နေသည်။ တစ္ဆေများ တိုက်ခိုက်ခံရပြီး ဘီးအောက်တွင် အကြိတ်ခံရကာ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းကောင် တစ်ခုမှ မကျန်ရစ်ဘဲ သန့်ရှင်းနေသည်။

သို့သော် အပြင်ဘက်တွင် လေအေးများ စတင် တိုက်ခတ်လာသည်။ လေက မပြင်းသော်လည်း ဘတ်စ်ကား တံခါးများကို တဒုန်းဒုန်း မြည်စေပြီး မမြင်ရသော အရာတစ်ခုက ဝင်တိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဘတ်စ်ကား တစ်စီးလုံး ယိမ်းထိုးနေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ တစ္ဆေဘတ်စ်ကား က ခိုင်ခံ့သဖြင့် အပြင်ဘက်က ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်များကို ခံနိုင်ရည် ရှိနေသည်။

"ယန်ကျန့် မြင်လိုက်လား ကားပေါ်က တစ္ဆေတွေ လှုပ်ရှားနေသလိုပဲ"

ရုတ်တရက် ကျန်ရစ်သော တစ္ဆေဆရာ တစ်ဦးက ကြောက်လန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးခုံတန်းတွင် ထိုင်နေသော တစ္ဆေနှစ်ကောင်သည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက နေရာရွှေ့သွားမှန်း မသိရဘဲ ရှေ့ခုံများသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ သူတို့၏ ပုံစံက မူလအတိုင်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေပြီး မျက်နှာပေါ်က အဝါရောင် စက္ကူလည်း ကွာကျခြင်း မရှိသော်လည်း ဒီအခြေအနေက ပိုမို ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

ယန်ကျန့် လှည့်မကြည့်ဘဲ တစ္ဆေမျက်လုံး ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်ရာ မျက်နှာ တည်သွားသည်။

"ကားပေါ်က တစ္ဆေတွေ နေရာရွှေ့နေတယ် ဟုတ်လား ဘာသဘောလဲ ဘတ်စ်ကားက ဒီတစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့တာလား ဒါမှမဟုတ် သတိလစ်မေ့မြောနေတဲ့ သဘာဝလွန် အပြုအမူလား"

သူ နားမလည်နိုင်ပေ။ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ပထမဆုံး ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ္ဆေလောကတွင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်သဖြင့် ယန်ကျန့် သိပ်မအံ့သြတော့ပေ။ တစ္ဆေမျက်လုံး ဖြင့် တစ္ဆေနှစ်ကောင်ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး မတော်တဆမှု မဖြစ်အောင် သတိထားနေလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်...

တိတ်ဆိတ်သော မြို့ထဲရှိ သာမန် အဆောက်အအုံ တစ်ခုထဲတွင် ထူးဆန်းမှုများ ငြိမ်သက်သွားပြီး မီးရောင်များ ငြိမ်းသွားသည်။

အစ်မကြီးဟုန် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်။ သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာမှု မရှိ၊ ဝမ်းနည်းမှု မရှိဘဲ နားမလည်နိုင်သော နောင်တရမှု တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

သို့သော် သူမနောက်တွင် ဟောင်းနွမ်းသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငါးဦး ပါလာသည်။ အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများ ပါဝင်ပြီး သူတို့၏ ပုံစံက ဒီခေတ်လူများနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

"နှစ်မိနစ်ပဲ လိုတော့တယ် အချိန်မရှိတော့ဘူး ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်ခွာရမယ် မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခေါက် ဘတ်စ်ကား လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

အစ်မကြီးဟုန် အလျင်လိုနေပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ ကို ချက်ချင်း အသုံးပြုလိုက်သည်။

လူ ခြောက်ဦး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုသာမန် အဆောက်အအုံသည်လည်း အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြိုကျပျက်စီးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မကြာမီ...အစ်မကြီးဟုန် ဘတ်စ်ကား ရပ်နားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သို့သော် သူမ ရှေ့တွင် အဝါရောင် စက္ကူကပ် တစ္ဆေများ ပိတ်ဆို့နေသည်။ ဒီတစ္ဆေများ မလှုပ်ရှားသော်လည်း သဘာဝလွန် စွမ်းအားများက သူမ၏ တစ္ဆေနယ်မြေ ကို နှောင့်ယှက်နေသဖြင့် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင် ဖြစ်နေသည်။

"မတုံ့ဆိုင်းနဲ့ ခြေလှမ်းမရပ်နဲ့ တန်းလျှောက်သွား အချိန်မီသေးတယ်"

အစ်မကြီးဟုန် ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ကျန်လူငါးဦးကို ခေါ်ကာ တစ္ဆေအုပ်ကြားမှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ထိုလူများသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တားမြစ်ချက်များကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပုံ ရသည်။ လူသစ်များ မဟုတ်ကြောင်း သိသာသည်။ သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားပြီး အစ်မကြီးဟုန် နင်းသော ခြေရာအတိုင်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။ ဘေးနားရှိ တစ္ဆေများကို လုံးဝ မထိမိစေရန် ဂရုစိုက်ကြသည်။

တစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် သူတို့သည် အန္တရာယ်ရှိသော လမ်းမကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဘတ်စ်ကားရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အစ်မကြီးဟုန် ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယန်ကျန့် ဘတ်စ်ကားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မတုံ့ဆိုင်းဘဲ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

"တက်ကြ"

အစ်မကြီးဟုန် ကားပေါ်သို့ ချက်ချင်း တက်လိုက်သည်။

သို့သော် တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တစ္ဆေများလည်း လှုပ်ရှားလာပြီး ကားပေါ်တက်ရန် ကြိုးစားကြသည်။

"အစ်မကြီးဟုန် တခြားလူတွေ လိုက်မယ်လို့ မပြောထားဘူးနော် ရှင်းပြဖို့ မစဉ်းစားဘူးလား"

ယန်ကျန့် အစ်မကြီးဟုန် နောက်မှ လူများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လူဟု ထင်ရသော်လည်း တစ္ဆေကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အေးစက်နေကာ သက်ရှိလူသား အငွေ့အသက် မရှိပေ။

သို့သော် သူတို့တွင် လူသား အသိစိတ် ရှိနေပုံ ရသည်။

"သူတို့က သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က လူတွေပါ နည်းလမ်းတစ်မျိုး သုံးပြီး အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေကြတာ ငါ ဒီတစ်ခေါက် လာတာ သူတို့ကို လာခေါ်တာပါ အခုက နောက်ဆုံး အချိန်အကန့်အသတ် ဖြစ်နေပြီ အခု မခေါ်ထုတ်ရင် သူတို့အားလုံး ဒီမှာ သေကုန်ကြလိမ့်မယ်"

အစ်မကြီးဟုန် ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နင် စိတ်မပူပါနဲ့ သူတို့က ပုံမှန်လူတွေပါ ပြဿနာ မရှိပါဘူး"

"ပုံမှန် ဟုတ်လား ဘယ်နေရာက ပုံမှန်လဲ ငါတော့ မတွေ့မိဘူး သမ္မတနိုင်ငံခေတ် တစ္ဆေဆရာ ဆိုလို့ နင်တစ်ယောက် နိုးထလာတာနဲ့တင် ခေါင်းကိုက်နေရပြီ အခု နောက်ထပ် ၅ ယောက် ထပ်တိုးလာတာလား နင်က သမ္မတနိုင်ငံခေတ် တစ္ဆေဆရာ အဖွဲ့ ဖွဲ့ချင်နေတာလား အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မသေချာ မရေရာတဲ့ အရာတွေကို စောစောစီးစီး ရှင်းပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ နောင်ကျရင် ပြဿနာ မဖြစ်တော့ဘူး"

ပြောရင်းနှင့် သူ တံခါးပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဒီလူများနှင့် အပြင်က တစ္ဆေများကို ဒီမြို့ပျက်ကြီးထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားခဲ့ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

"ယန်ကျန့်"

အစ်မကြီးဟုန် အပြုံးပျောက်သွားပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ကာ ယန်ကျန့်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲပြီး တားဆီးလိုက်သည်။

ဒီလို တားဆီးလိုက်သဖြင့်...

ကားအပြင်ဘက်က လူငါးဦး ကားပေါ်သို့ အလျင်အမြန် တက်ရောက်လာကြသည်။ တချိန်တည်းမှာပင် တစ္ဆေအချို့လည်း တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

အစ်မကြီးဟုန် လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ဖဝါးတွင် မီးလောင်ရာများ ဖြစ်ပေါ်နေပြီး မည်းနက်နေသည်။

"ငါတို့မှာ ကတိရှိတယ် အခု ၁၅ မိနစ် မပြည့်သေးဘူး နင် ငါ့ကို စောင့်မယ်လို့ ပြောထားတယ်"

ယန်ကျန့် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"အခု ၁၅ မိနစ် ပြည့်သွားပြီ ကတိတည်သွားပြီ ငါတို့ ရှင်းသွားပြီ ဒါ့ကြောင့် ငါ အခု လူသတ်မယ် ဆိုရင်လည်း ရတယ် မဟုတ်လား"

"သူတို့ လက်တွေ့ကမ္ဘာ ပြန်ရောက်ရင် ပြဿနာ မရှာပါဘူးလို့ ငါ အာမခံပါတယ် ဘယ်လိုလဲ"

အစ်မကြီးဟုန် ကတိပေးလိုက်သည်။

"နင်က ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတာပဲ အမြင်ရှိမှာပါ သူတို့မှာ လူသား အသိစိတ် ရှိတယ် ဆိုပေမယ့် တစ်ကိုယ်လုံးက တစ္ဆေအငွေ့အသက်တွေ ထွက်နေတယ် ဒီအခြေအနေမှာ အသိစိတ်က သဘာဝလွန် တိုက်စားမှုကို ခံရဖို့ များတယ် နောက်ဆုံးကျရင် လူသား အသိစိတ်ရှိတဲ့ တစ္ဆေတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ် နင် သူတို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး"

"ဒီလူတွေနဲ့ နင် ဘယ်လို ပတ်သက်လဲ ငါ မသိပေမယ့် နင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားရမှာက အတိတ်က အတိတ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့ပြီ သူတို့က ပြီးခဲ့တဲ့ ခေတ်က လူတွေ ဒီခေတ်မှာ မကျန်ရစ်သင့်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့်က အစ်မကြီးဟုန် ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေ ၅ ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အစကတည်းက ဖြတ်တောက်ပစ်ချင်နေသည်။ သို့သော် အစ်မကြီးဟုန်က သဘောမတူပေ။

"ယိုဟုန် သူက ဘတ်စ်ကားဒရိုင်ဘာလေး တစ်ယောက်ပါ သူ့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့ ငါတို့ ပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်ကြမယ် ပြီးရင် ဒီဘတ်စ်ကားကို ငါတို့ သိမ်းပိုက်လိုက်မယ်"

ရှည်လျားသော အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး ကျိုးပဲ့နေသော မျက်မှန် တပ်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီခေတ်မှာ နေသားကျဖို့ အရင်းအမြစ် တချို့ လိုအပ်တယ် သူ့ကို လုယက်လိုက်တာက မဆိုးတဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ သူ့လက်ထဲက လက်နက်ကို ငါ သဘောကျတယ်"

မီးခိုးရောင် အင်္ကျီလက်တို ဝတ်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ မျက်လုံးများက အေးစက်နေပြီး လူသား ခံစားချက် မရှိပေ။

"သေချင်နေတာပဲ"

ယန်ကျန့် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်ပြီး အနီရောင် လှံရှည်ကို ကိုင်ကာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထား"

အစ်မကြီးဟုန် လှည့်ပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ယန်ကျန့်ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ကိစ္စ ငါ တာဝန်ယူမယ် ပြဿနာ ဖြစ်လာရင် ငါ ရှင်းမယ် အခု နင် ကားဆက်မောင်းပြီး ငါတို့အားလုံးကို ဒီကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါ လက်တွေ့ကမ္ဘာ ရောက်ရင် ငါတို့ ထွက်သွားပါ့မယ် နင့်ကို ဘာဒုက္ခမှ မပေးပါဘူး"

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်...

ယန်ကျန့်၏ လှံရှည် အစ်မကြီးဟုန် ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ရိုက်ချက်က ပြင်းထန်ပြီး အစ်မကြီးဟုန်ကို နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်။

အစ်မကြီးဟုန် မျက်လုံးကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ယန်ကျန့် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်လာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

သူမ နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဘတ်စ်ကား နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။

"နင် ငါ့ကို တကယ် သတ်ချင်တာလား"

အစ်မကြီးဟုန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မူလကတော့ မသေချာသေးဘူး ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ငါ မတုံ့ဆိုင်းတော့ဘူး ဒီနေရာမှာပဲ အပြတ်ဖြတ်ပြီး မင်းတို့အားလုံးကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ချင်တယ်"

ယန်ကျန့် လှံရှည်ကို မြှောက်ပြီး မျက်နှာသေဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အစ်မကြီးဟုန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ရင်းနှီးသော အပြုံးတစ်ခု ပြန်ပြလိုက်သည်။

"တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်ရင်တောင် ဒီနေရာကနေ အရင် ထွက်ခွာသင့်တယ် နင် ဘတ်စ်ကားကို မထိန်းချုပ်ရင် ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ သေကုန်ကြလိမ့်မယ်"

ယခုအချိန်တွင် တံခါး မပိတ်ရသေးပေ။

တစ္ဆေများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ကားပေါ်တက်လာနေကြပြီး အပြင်ဘက်တွင်လည်း တစ္ဆေအများအပြား တိုးဝှေ့နေကြသည်။

မကြာမီ ကားပေါ်တွင် လူပြည့်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လူပြည့်သွားပါက ကားပေါ်ရှိ တစ္ဆေများသည် လူသတ်ပြီး နေရာလုကြတော့မည် ဖြစ်သည်။

"နောက်မှတ်တိုင်ကျမှ သေရေးရှင်ရေး ဆုံးဖြတ်ကြမယ်"

ယန်ကျန့် ဒီနေရာသည် တိုက်ခိုက်ရန် မသင့်တော်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။ တစ္ဆေများလွန်းသဖြင့် အန္တရာယ်ကြီးလွန်းသည်။ ဘေးကင်းသော မှတ်တိုင်တစ်ခု ရောက်မှသာ တိုက်ခိုက်သင့်သည်။

မဟုတ်ပါက နိုင်လျှင်တောင် အတူတူ သေရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ လူသတ်ချင်စိတ်ကို ခေတ္တ ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ကာ တံခါးပိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီဗာနင်းပြီး ဘတ်စ်ကားကို မောင်းနှင်ကာ မြို့ထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလိုက်သည်။

ကားပေါ်တွင် တစ္ဆေများ ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုင်ခုံတိုင်းတွင် နေရာယူထားကြသည်။

"သေရေးရှင်ရေး ဆုံးဖြတ်မယ် ဟုတ်လား ဟင်း... နင် တကယ် အလျှော့မပေးရင်တော့ နောက်မှတ်တိုင်ကျရင် ငါလည်း ပြန်တိုက်ခိုက်ရတော့မှာပေါ့"

အစ်မကြီးဟုန် လွတ်နေသော ခုံတစ်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

"ငါတို့က ရန်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး ဒီလောက်ထိ ဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး သူတို့ကို နင့်ကို တောင်းပန်ခိုင်းလိုက်မယ်လေ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်ကြရအောင် ဘယ်လိုလဲ"

ရှေ့မှ ယန်ကျန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီး စကားပြန်မပြောပေ။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပုံ ရသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ"

အစ်မကြီးဟုန် မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဖြေရှင်းနည်းကို စဉ်းစားနေသည်။

တကယ်တော့ ဒါတွေအားလုံး ဖြစ်ရတာက ယန်ကျန့် သူမကို မယုံကြည်လို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အစ်မကြီးဟုန် နောင်တရမိသည်။ ဒီမယုံကြည်မှုကို သူမကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ခဲ့မိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတုန်းက ယန်ကျန့်ကို အရေးမပါသော လူငယ်လေး တစ်ယောက်အဖြစ် သဘောထားခဲ့မိသည်။ အချိန်ခဏလေး အတွင်းမှာ ဒီလောက် စွမ်းဆောင်ရည် မြင့်မားလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

ဒါတောင်မှ အစ်မကြီးဟုန်က ယန်ကျန့်ကို အလေးအနက် မထားခဲ့သဖြင့် ယခု ခရီးစဉ်တွင် အထင်အမြင်လွဲမှားမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်လာရခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ် တိုက်ရတော့မှာလား"

ဒီတစ္ဆေလောကထဲမှာ တိုက်ခိုက်ရင် တစ်ယောက်ယောက် သေမှ ပြီးမည့် ပွဲဖြစ်ကြောင်း အစ်မကြီးဟုန် နားလည်သည်။

ယန်ကျန့် အသက်ရှင်ပြီး ပြန်မလား၊ သူမ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်မလား... တစ်ဖက်ဖက်ကတော့ ဒီနေရာမှာ ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့ရမည် ဖြစ်သည်။

ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များဖြင့် အစ်မကြီးဟုန် ကြည့်လိုက်ရာ ဘတ်စ်ကားသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မြို့ပျက်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာလာပြီဖြစ်ပြီး မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နောက်မှတ်တိုင်က သင်္ချိုင်းကုန်း ပဲ တိုက်ဆိုင်မှုလား နိမိတ်ပြတာလား"

အစ်မကြီးဟုန် နောက်မှတ်တိုင်ကို သိလိုက်သည်။

"ဒီယန်ကျန့် နဲ့ ချုံဆမ်ဝတ် အမျိုးသမီး ရန်ဖြစ်ကုန်ကြပြီလား ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ ဒါပေမဲ့ ရန်ဖြစ်ချင်ရင်လည်း ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ မဖြစ်ကြပါနဲ့လား ငါ့ကိုပါ ရောပြီး သတ်ချင်နေတာလား"

ကားထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်နေသော တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်သူ တစ္ဆေဆရာသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေသည်။

သူ့ကံကောင်းမှုတွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီဟု ထင်နေသည်။ နောက်ထပ် ပဋိပက္ခတစ်ခုကြား ညပ်ပြီး အကြောင်းမဲ့ သေဆုံးရတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဘတ်စ်ကား ဆက်လက် မောင်းနှင်နေပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ငြိမ်သက်နေသည်။

တဖြည်းဖြည်းချင်း အဝေးတွင် သင်္ချိုင်းဂူဟောင်း အချို့ ပေါ်လာသည်။ ဘတ်စ်ကား ရှေ့ဆက်မောင်းလာသည်နှင့်အမျှ သင်္ချိုင်းဂူများ ပိုမို များပြားလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးမမြင်နိုင်သော သင်္ချိုင်းကုန်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရောက်လာပြီ...

နောက်မှတ်တိုင် သင်္ချိုင်းကုန်း ရောက်တော့မည်။

"ဒီနေရာက မင်းတို့လိုလူတွေနဲ့ တော်တော် လိုက်ဖက်တယ် ခေတ်ဟောင်းက လူတွေက သင်္ချိုင်းဟောင်းကြီးထဲမှာပဲ မြှုပ်နှံခံသင့်တယ် ထွက်ပြီး ရှုပ်မနေသင့်ဘူး"

ယန်ကျန့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

အခန်း (၁၄၀၀) ရုတ်တရက် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်တောက်ခြင်း

တစ္ဆေဘတ်စ်ကား အရှိန် တဖြည်းဖြည်း လျော့ကျလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒီမှတ်တိုင်၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဒီမှတ်တိုင်က ထူးခြားသည်။ ဘယ်ညာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အဆုံးမမြင်နိုင်သော သင်္ချိုင်းကုန်းကြီး ရှိနေသည်။ သင်္ချိုင်းကုန်းထဲတွင် နေရာတိုင်း၌ မြေပုံများ ရှိနေသည်။ ဒီမြေပုံဟောင်းများသည် ငြိမ်သက်နေပုံရသော်လည်း အထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေများ မြှုပ်နှံထားကြောင်း အားလုံး ကောင်းစွာ သိကြသည်။ ထိုတစ္ဆေများသည် မြေပုံများထဲတွင် အိပ်မောကျနေပြီး ပြန်လည် နိုးထလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ယန်ကျန့် မင်း တကယ် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား စိတ်ပြောင်းလို့ မရဘူးလား"

ဘတ်စ်ကားပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အစ်မကြီးဟုန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းမှာ ပြဿနာ ဖြေရှင်းလိုစိတ် ရှိတယ် ဆိုရင်တော့ ငါလည်း လိုက်လျောပေးလိုက်မယ် ဒီလူငါးယောက်ကို တစ္ဆေလောကထဲမှာ ထာဝရ ထားခဲ့လိုက် လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ လုံးဝ ပေါ်မလာစေနဲ့ ဒါဆိုရင် ငါ ဒီကိစ္စကို မသိသလို နေပေးမယ်"

"ငါ သူတို့အတွက် အာမခံပေးတာတောင် မရဘူးလား ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်လေ တစ္ဆေတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရာမှာ တာဝန်ကျေခဲ့ပါတယ် အခုမှ ပြန်လည် ရှင်သန်လာရတဲ့ ဘဝမှာ လူနည်းနည်းလောက်အတွက် အာမခံပေးဖို့တောင် အရည်အချင်း မရှိတော့ဘူးလား"

အစ်မကြီးဟုန် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ပြောခဲ့တယ်လေ မင်းက အစ်မကြီးဟုန်ပါ အတိတ်က ကျန်းယိုဟုန် သေသွားပြီ မင်းက ကျန်းယိုဟုန် နဲ့ လျိုချင်းချင်း တို့ နှစ်ယောက် ပေါင်းစပ်ပြီး မွေးဖွားလာတဲ့ လူသစ် တစ်ယောက်ပဲ မင်းမှာ အတိတ်အကြောင်း ပြောဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူး ငါနဲ့ အတိတ်က ဂုဏ်ဒြပ်တွေအကြောင်း ပြောချင်ရင် ကျန်းတုန်း ကို သွားခေါ်ခဲ့"

ယန်ကျန့် ဘတ်စ်ကားကို ရပ်လိုက်ပြီး အဆင်းပေါက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မင်း အာမခံချင်ရင် ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင် အဘိုးကြီးကို ငါနဲ့ လာတွေ့ခိုင်းလိုက် မင်း သူ့ကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာပဲ ငါ စိုးရိမ်တယ်"

ဆေးဆိုင်ပိုင်ရှင် အဘိုးကြီးမှသာ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်သော ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ စစ်စစ် ဖြစ်သည်။ အစ်မကြီးဟုန်က တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောရလျှင် ထိုအဆင့် မဟုတ်တော့ပေ။ သဘာဝလွန် စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ပြန်လည် ရှင်သန်လာသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး စစ်မှန်မှု မရှိတော့ပေ။

"သူ အာမခံရင် မင်း လက်ခံမှာလား"

အစ်မကြီးဟုန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုအဘိုးကြီးက သူမအတွက် လုံးဝ အာမခံပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူ့အတွေးအခေါ်က ခေါင်းမာသည်။ ခေတ်ဟောင်းက လူတွေ ပြန်ပေါ်လာပြီး ရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်သင့်တော့ဘူး၊ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသင့်တယ်၊ ခေတ်သစ်က လူငယ်တွေရဲ့ ခေတ်ဖြစ်တယ် ဆိုပြီး ယန်ကျန့်နှင့် တူညီသော ခံယူချက် ရှိသည်။ သူမသာ သွားပြောလျှင် ယန်ကျန့်ထက်ပင် ပိုမို ရက်စက်စွာ တုံ့ပြန်ကောင်း တုံ့ပြန်လိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ယခင်က သူတို့ သဘောတူညီချက် တစ်ခု ရယူထားခဲ့ဖူးသည်။ သူမက သဘောတူညီချက်ကို ချိုးဖောက်ပြီး သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က လူငါးဦးကို လက်ရှိခေတ်တွင် ပြန်လည် နိုးထလာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်း... ဆွေးနွေးလို့ မရတော့ဘူးပေါ့"

အစ်မကြီးဟုန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတောင် မင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းတွေ အာမခံပေးမယ်လို့ မယုံကြည်ရဲဘူး မဟုတ်လား ဒါဆိုရင် မင်းလုပ်ရပ် မှန်တယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား မင်း သဘောရှိ လုပ်လွန်းနေပြီ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က လူငါးယောက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရင် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ငါ သဘောထားပေးမယ် မင်းကို လက်တွေ့ကမ္ဘာ ပြန်ရောက်တဲ့အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ် ဒါ နောက်ဆုံး သတိပေးချက်ပဲ"

"ပြီးတော့ ငါ ဝင်ပါတာ လွန်တယ်လို့ မထင်နဲ့ ငါက တရားဥပဒေစိုးမိုးရေး ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ငါ့မှာ တာဝန်ရှိတယ် ပြီးတော့ မင်း သိပါတယ် ငါနဲ့မင်းက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရန်ငြိုး မရှိဘူး ဆိုတာ"

သူနှင့် အစ်မကြီးဟုန်၊ ပြီးတော့ သူမနောက်က လူငါးယောက်နဲ့ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီးဟုန်နဲ့ ဒီလူငါးယောက်ကို လွှတ်ထားလိုက်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြဿနာကြီးတွေ တက်လာမှာ သေချာတယ်လို့ ယုံကြည်စရာ အကြောင်းရှိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က ဒီခေတ်လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဒီခေတ်အပေါ် သံယောဇဉ် မရှိဘူး။ ဆွေမျိုး မရှိ၊ သူငယ်ချင်း မရှိ၊ ထိန်းချုပ်မယ့်လူ မရှိဘူး။ သူတို့ နိုးထလာပြီး ဘာမှမလုပ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေသွားမယ် ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။

အစ်မကြီးဟုန် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ဆင်းတော့ ငါ စက်သတ်တော့မယ် ဒီကားပေါ်က တစ္ဆေတွေကိုလည်း ရှင်းထုတ်ပစ်ရမယ် လက်တွေ့ကမ္ဘာကို ခေါ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး"

ယန်ကျန့် အစ်မကြီးဟုန်ကို စဉ်းစားချိန် ထပ်မပေးတော့ပေ။ ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ဘတ်စ်ကားကို ထပ်မံ စက်သတ်လိုက်သည်။

စက်သတ်လိုက်သည်နှင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်ရှိ မီးများ တဖျပ်ဖျပ် လက်လာပြီး ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် အလင်းရောင် မှိန်သွားပြီး အမှောင်ထုက ကားအတွင်းခန်း တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုလာသည်။

စက်သေသွားပြီးနောက် တံခါးများ ပွင့်လာသည်။ ဒီအချိန်တွင်သာ ဘတ်စ်ကား၏ စည်းမျဉ်းများကို လစ်လျူရှုနိုင်ပြီး ယန်ကျန့် အတက်ပေါက် တံခါးမှ တိုက်ရိုက် ဆင်းသွားလိုက်သည်။

သူ ဆင်းပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားနှင့် ဝေးရာသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"ထပ်ပြီး စက်သတ်ပြန်ပြီလား ငါ့ကို သေအောင် သတ်နေတာလား"

ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦးတည်းသော တစ္ဆေဆရာ ငိုချင်သွားသည်။ သို့သော် မတတ်နိုင်ပေ။ ခေါင်းမာမာဖြင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ပြေးဆင်းပြီး ပုန်းခိုစရာ နေရာရှာကာ အသက်ရှင်နိုင်မလား စောင့်ကြည့်ရတော့မည်။

"ကျန်းယိုဟုန် ငါတို့ ပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်လိုက်ရအောင် ဒါဆို ပြီးသွားပြီ မင်း ဘာတွေ တုံ့ဆိုင်းနေတာလဲ အရင်က မင်းနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး အရင်ကဆိုရင် မင်းက ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ စကားအများကြီး ပြောမနေဘူး ချက်ချင်း သတ်ပစ်လိုက်မှာ"

ရှည်လျားသော အင်္ကျီဝတ်ထားပြီး ကျိုးပဲ့နေသော မျက်မှန် တပ်ထားသည့် အမျိုးသားက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

အစ်မကြီးဟုန် ပြောလိုက်သည်။

"ခေတ်ကာလ မတူတော့ဘူး အဲဒီခေတ်က ငါတို့ခေတ် ငါတို့ ဦးဆောင်ခဲ့တဲ့ ခေတ် ငါတို့ကို တားဆီးတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို သတ်ပစ်လို့ ရတယ် ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်က သူ့ခေတ် ဖြစ်နေပြီ သူ့ကို ဆန့်ကျင်တာက လက်ရှိ တစ္ဆေလောက တစ်ခုလုံးကို ဆန့်ကျင်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ် ငါတို့က ခေတ်ဟောင်းက လက်ကျန်တွေပဲ အခုချိန်မှာ ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိတော့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ သူ ဓားနဲ့ထောက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်တာကိုတော့ ငြိမ်ခံနေလို့ မရဘူးလေ ငါတို့က အသက်ရှင်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ ဘာမှားလို့လဲ"

စုတ်ပြတ်နေသော စကတ်ရှည် ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ သူမ ရုပ်ရည်က အေးဆေးတည်ငြိမ်သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင် သေမင်းတမန် အငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေပြီး သက်ရှိလူသား အငွေ့အသက် လုံးဝ မရှိပေ။

အစ်မကြီးဟုန် ထိုင်ခုံမှ ထလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မမှားပါဘူး ငါ မှားတာပါ ခေတ်ရေစီးကြောင်းထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားရမှာကို မလိုလားဘဲ အတိတ်က လူတွေကို ဒီကမ္ဘာပေါ် ပြန်ခေါ်လာချင်မိတာ ဒါ့ကြောင့် တားမြစ်ချက်တွေကို ချိုးဖောက်မိခဲ့တယ် ထားပါတော့ အခု ဒါတွေ ပြောနေလည်း အလကားပါပဲ သွားကြစို့ ငါတို့ ဆင်းရတော့မယ် ဘတ်စ်ကား စက်သေသွားပြီ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး ဒီကိစ္စ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဖြေတစ်ခု ထွက်လာမှာပါ"

ယခုအချိန်တွင် ကားအတွင်းခန်း တစ်ခုလုံး မှောင်မည်းနေပြီး မီးများ လုံးဝ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

နောက်ဆုံးအချိန်တွင် အစ်မကြီးဟုန် ဆင်းသွားပြီး ကျန်လူငါးဦးလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။

"လမ်း ပျောက်သွားပြီလား"

ယန်ကျန့် ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် ခြေအောက်ရှိ လမ်းမရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ ရပ်နေသော နေရာသည် သင်္ချိုင်းကုန်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြေပုံဟောင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သိသာထင်ရှားသည်မှာ ခုနက လမ်းသည် တစ္ဆေဘတ်စ်ကား ဖန်တီးထားသော လမ်းဖြစ်ပြီး သင်္ချိုင်းကုန်းရှိ မူလလမ်း မဟုတ်ပေ။ ယခု ဘတ်စ်ကား စက်သေသွားသဖြင့် လမ်းလည်း အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"လမ်း ပျောက်သွားတာ ကောင်းတာပေါ့ ဒီလမ်းအတိုင်း ထွက်ပြေးမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး ဘတ်စ်ကား အကူအညီ မပါရင် သက်ရှိလူသား တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီသင်္ချိုင်းကုန်းကနေ ထွက်ခွာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"

ထို့နောက်...ကားပေါ်မှ ကျန်ရစ်သူ တစ္ဆေဆရာ ပြေးဆင်းလာသည်။ သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ရှုပြီး ဘယ်သွားရမှန်း မသိ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပြန့်ပြူးသော နေရာတစ်ခု ရှာတွေ့ပြီး ပုန်းအောင်းလိုက်သည်။ မကြာမီ ဖြစ်ပျက်လာမည့် ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လိုစိတ် မရှိပေ။

ထိုသူ ဆင်းပြီး ၁၀ စက္ကန့်ခန့် အကြာတွင်...

အစ်မကြီးဟုန်သည် ဘတ်စ်ကား အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးမခံရမီ ဆင်းလာသည်။ သူမနှင့်အတူ သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က လူငါးဦးလည်း ပါလာသည်။ စက်သေသွားပြီးနောက် ကားပေါ်တွင် ဆက်နေရဲကြပုံ မရပေ။

"ဒါ သင်္ချိုင်းစောင့် လော်ချန်း အသက်ရှင်စဉ်က နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာပဲ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ သူ သေဆုံးသွားလောက်ပြီ သူ့အလောင်း ဘယ်နား မြှုပ်ထားလဲ မသိဘူး"

ယန်ကျန့် ဒီသဘာဝလွန် နေရာအကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ထားသည်။ သင်္ချိုင်းကုန်းနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် သစ်သားအိမ်လေး တစ်လုံး ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သစ်သားအိမ်လေးက စုတ်ပြတ်ဟောင်းနွမ်းနေသော်လည်း ယခင်က လူနေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ အိမ်အတွင်းပိုင်း မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အတွင်းတွင် ဘာမှ မရှိသလောက် ရှင်းလင်းနေသည်။ ဖုန်တက်နေသော သစ်သားကုတင် တစ်လုံး၊ သစ်သားစားပွဲငယ် တစ်လုံးနှင့် စားပွဲပေါ်တွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကြွေခွက်တစ်လုံးသာ ရှိသည်။

တစ္ဆေဆရာများက သဘာဝလွန် စွမ်းအားဖြင့် အသက်ရှင်နိုင်ပြီး စားသောက်နေထိုင်မှု မလိုအပ်ဟု ဆိုသော်လည်း လော်ချန်း နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်လေးက ရိုးရှင်းလွန်းနေသည်။ အခြား ပစ္စည်းများ ရှိကောင်း ရှိနိုင်သော်လည်း သူနှင့်အတူ မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ယန်ကျန့် အကြည့်ပြန်ရုတ်လိုက်သောအခါ သူ့လက်ထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းသော ကြွေခွက်တစ်လုံး ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီပစ္စည်းက လော်ချန်း အသက်ရှင်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သော ပစ္စည်းဖြစ်သဖြင့် နောင်တစ်ချိန်တွင် ဟဲယင်အာ ကို ပေးပြီး ဝိညာဉ်ခေါ်ရန် ကြားခံပစ္စည်းအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်။

မယူဘဲ ထားခဲ့ရင်လည်း အလကား ဖြစ်နေမည်။ ယူထားလိုက်တာ မမှားပေ။

ကြွေခွက်ကို ဘေးနားရှိ ရေအိုင်ထဲ ပစ်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်း နစ်မြုပ်သွားသည်။

"ယန်ကျန့် စကားအများကြီး ပြောမနေတော့ဘူး မင်း တကယ် တိုက်ခိုက်ချင်တယ် ဆိုရင် ငါ အာမခံရဲတယ် ဒီနေရာမှာ မြှုပ်နှံခံရမယ့်သူက ငါတို့ မဟုတ်ဘဲ မင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ဒီအခြေအနေထိ ရောက်အောင် မင်း မနည်း ကြိုးစားခဲ့ရတာပါ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ပြီး အသက်အသေ မခံပါနဲ့ အခု စိတ်ပြောင်းမယ် ဆိုရင် အချိန်မီပါသေးတယ်"

အစ်မကြီးဟုန် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ ယန်ကျန့် ဒီလောက် ယုံကြည်မှု ရှိနေပြီး ဦးစွာ မတိုက်ခိုက်သေးသည်ကို သူမ အံ့သြနေမိသည်။

"ငါ ပြောပြီးသားပဲ မင်း နောက်က လူငါးယောက်ကို ဒီမှာ မြှုပ်နှံထားခဲ့ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ပေါ်မလာစေနဲ့ ဒါဆို ငါတို့ ပြေလည်သွားလိမ့်မယ် ပြဿနာ စရှာတာ ငါ မဟုတ်ဘူး မင်းပဲ"

ယန်ကျန့်၏ သဘောထား တင်းမာနေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဒီကမ္ဘာကြီးက ကျယ်ဝန်းပါတယ် ဘာလို့ သူတို့ငါးယောက် နေစရာ မရှိရတာလဲ"

အစ်မကြီးဟုန် ဆက်မေးလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ငါးယောက်က လူ မဟုတ်ဘူး တစ္ဆေတွေ ဖြစ်နေလို့ပဲ သူတို့ နိုးထလာရင် လူဖြစ်နေဦးမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာ တကယ်တမ်း ဒါ မင်းရဲ့ တစ်ဖက်သတ် အတွေးပဲ မင်းကို သူတို့ငါးယောက်နဲ့အတူ ထွက်သွားခွင့် ပြုလိုက်ရင် မင်း ဒီလူငါးယောက်ရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံရလိမ့်မယ် ငါက မင်းရဲ့ အမှားကို ပြင်ပေးနေတာ မင်း ခေါင်းမာမနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုက မင်းရဲ့ ပြန်လည်ရှင်သန်မှုနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး"

အစ်မကြီးဟုန် မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်က လူငါးယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း အတွေးလွန်နေတာပါ သူတို့က ပုံမှန်ပါပဲ"

"မင်း ပိုင်ရွှေမြို့ ကို ရောက်ဖူးလား"

ယန်ကျန့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပိုင်ရွှေမြို့မှာ ဝိညာဉ်လမ်း တစ်ခု ရှိတယ် အဲဒီမှာ သေဆုံးသွားတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို တွေ့နိုင်တယ် ဝိညာဉ်တွေကို အပြင်ခေါ်ထုတ်လာနိုင်ရင် သူတို့ ပြန်လည် ရှင်သန်လာပြီး လူစစ်စစ် ဖြစ်လာတယ် ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လူမျိုးက အချိန်တိုလေးပဲ ခံတယ် အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ တစ္ဆေစိတ်ဓာတ်တွေ ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးကျရင် လူမကျ တစ္ဆေမကျ ဖြစ်သွားတယ် အဲဒါက အန္တရာယ်ကြီးတယ်"

"မင်းက သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ တစ်ယောက်ပဲ ဒီလောက်လေးတောင် မမြင်တတ်ဘူးလား မင်း ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ခေါင်းမာနေတာက အမှန်တရားကို မျက်ကွယ်ပြုထားလို့ပဲ"

"ဒါ့ကြောင့် အခု လက်လျှော့လိုက်ပါ ငါ မင်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မင်းရဲ့ အတိတ်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်မယ် ဒီမှာပဲ မြှုပ်နှံလိုက်မယ် ပြီးရင် အစ်မကြီးဟုန် ဆိုတဲ့ နာမည်သစ်နဲ့ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ နေထိုင်သွားပါ ဒါ ငါ မင်းတို့ မျိုးဆက်ဟောင်းတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ နောက်ဆုံး လေးစားမှုပဲ"

အခြားသူသာ ဆိုလျှင် ယန်ကျန့် စောစောကတည်းက တိုက်ခိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခေတ်ဟောင်းက သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များကို အစွမ်းကုန် ဖြေရှင်းပေးခဲ့သော အစ်မကြီးဟုန်ကို သူ သည်းခံပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အစ်မကြီးဟုန် မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း စကားပြန်မပြောပေ။

"ကောင်းပြီ မင်းတို့လို သမ္မတနိုင်ငံခေတ် လူတွေအပေါ် ထားရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ"

အစ်မကြီးဟုန်၏ ပုံစံကို မြင်တော့ သူမ၏ သဘောထားကို ယန်ကျန့် နားလည်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ညှိနှိုင်းမှု ပျက်ပြားသွားပြီ။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

တောက်ပသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဒီအလင်းတန်းက ပတ်ဝန်းကျင် အမှောင်ထုကို ချက်ချင်း ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်သော အပူရှိန်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းပစ်တော့မယောင် ဖြစ်နေသည်။

တစ္ဆေမီးများ လောင်ကျွမ်းနေပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ ဖြင့် ပိတ်ဆို့ကာ ထွက်ပြေးမရအောင် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။

အစ်မကြီးဟုန် ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ ယန်ကျန့် တိုက်ခိုက်တော့မည် ဆိုတာ သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဒီလိုဆိုရင် ဘယ်သူမှားလဲ ဘယ်သူမှန်လဲ ဆိုတာထက် ဘယ်သူ အသက်ရှင်မလဲ ဆိုတာကိုပဲ ကြည့်ရတော့မည်။

သူမ ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ အနီရောင် ချုံဆမ်သည် တစ္ဆေမီး၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခံရသော်လည်း မီးမစွဲဘဲ ဖျော့တော့သော အနီရောင် အလင်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တချိန်တည်းမှာပင် တစ္ဆေနယ်မြေ ၏ ကျူးကျော်မှုကို တားဆီးလိုက်သည်။ သူမ၏ နောက်ဘက်တွင် အမှောင်ထုများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အလင်းရောင် မရောက်နိုင်သော နေရာ ဖြစ်နေသည်။

သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ပြန်လည် နိုးထလာသူ ငါးဦးသည် ထိုအမှောင်ရိပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး ယန်ကျန့်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်ရှားနေကြသည်။

"ငါ့တိုက်ခိုက်မှုကို မင်း တားနိုင်မလား"

ရုတ်တရက်...

ယန်ကျန့်၏ ပုံရိပ် အလင်းရောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အစ်မကြီးဟုန်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရောက်ရှိသည်နှင့် တပြိုင်နက် အနီရောင် လှံရှည်သည် အတားအဆီးများကို ထိုးဖောက်ပြီး ရှည်လျားသော အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားကာ ကျိုးပဲ့သော မျက်မှန် တပ်ထားသည့် အမျိုးသားဆီသို့ ဦးတည် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ဒီအေးစက်သော လူငယ်သည် စောစောက စကားကြောင့် ယန်ကျန့်၏ အငြိုးကို ခံထားရပြီး ယခု ပထမဆုံး ပစ်မှတ်ထား ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါတို့ကို လျှော့တွက်နေပုံရတယ် ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေးနဲ့ သတ်လို့ရမယ် ထင်နေတာ တကယ့် ကလေးကွက်ပဲ"

ကျိုးပဲ့သော မျက်မှန် တပ်ထားသည့် အမျိုးသား၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းမော့ကာ ယန်ကျန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြသည်။

ထို့နောက် တစ္ဆေဓား ကျရောက်လာသည်။ သူ မရှောင်မတိမ်းဘဲ နေလိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားသည်။

သို့သော် ပြတ်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သွေးမထွက်၊ ခြေရာလက်ရာ မကျန်ဘဲ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ စိတ်ကူးယဉ် သက်သက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ယန်ကျန့်၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ဒီမျက်မှန်တပ် အမျိုးသားသည် လျင်မြန်စွာ ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ သူ့မျက်စိရှေ့မှာတင်၊ သူ့တစ္ဆေနယ်မြေ ထဲမှာတင် ပြန်ပေါ်လာပြီး တစ္ဆေမီးများ လောင်ကျွမ်းနေသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ တစ္ဆေမျက်လုံး ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ဒီမျက်မှန်တပ် အမျိုးသား မရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါ သဘာဝမကျပေ။

"မင်း ငါ့ကို မသတ်နိုင်ဘူး"

မျက်မှန်တပ် အမျိုးသား ယန်ကျန့်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာသည်။

"တစ္ဆေမျက်လုံး နဲ့ မမြင်ရဘူး ဒါပေမဲ့ သာမန်မျက်လုံးနဲ့ မြင်ရတယ် ကျိန်စာ ပုံစံမျိုးနဲ့ တည်ရှိနေတာလား တစ္ဆေဗီရို ရဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုနဲ့ တူနေတယ်"

ယန်ကျန့် မတုံ့ဆိုင်းဘဲ တစ္ဆေကတ်ကြေး ကို ချက်ချင်း ထုတ်လိုက်သည်။

သွေးကန်တွင် ဆေးကြောထားသော တစ္ဆေကတ်ကြေးသည် သွေးရောင် တောက်နေပြီး မည်သည့် ကျိန်စာမှ မကျန်ရှိတော့ပေ။ အသုံးပြုလျှင်လည်း မည်သည့် သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်မှ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

"ဟူကျုံးရှန် သူ့နား မသွားနဲ့ သူ့လက်ထဲမှာ တစ္ဆေကတ်ကြေး ရှိတယ်"

စုတ်ပြတ်နေသော စကတ်ဝတ် အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း သတိပေးလိုက်သည်။

ဒီမျက်မှန်တပ် လူငယ် နာမည်က ဟူကျုံးရှန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး၏ သတိပေးချက် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေကတ်ကြေးကို အသုံးပြုလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိန်စာကြိုး တစ်ချောင်းကို ယန်ကျန့် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင်...

လျှောက်လာနေသော ဟူကျုံးရှန် ယန်ကျန့်၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေပုံဟောင်း တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အေးစက်စွာ လှမ်းကြည့်နေသည်။

"ကျန်းယိုဟုန်က ကတ်ကြေးကိုပါ သူ့ကို ပေးလိုက်တာလား"

ဟူကျုံးရှန် ဒေါသထွက်နေပုံ ရသည်။

"သူ့ကို အထင်မကြီးပါနဲ့ ငါ တစ္ဆေကတ်ကြေး ရတုန်းက သူ ပြန်မရှင်သေးဘူး"

ယန်ကျန့် ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အစ်မကြီးဟုန် တုံ့ပြန်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ချုံဆမ်ဝတ် သစ်သားရုပ်များ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး တစ္ဆေနယ်မြေ ကို နှောင့်ယှက်ကာ ယန်ကျန့်၏ ဆုတ်လမ်းကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ ဒီသစ်သားရုပ်များသည် လျိုချင်းချင်း ကို တိုက်ခိုက်တုန်းကနှင့် မတူတော့ပေ။

ယခင်က သစ်သားရုပ်များတွင် ခေါင်းနှင့် လက်များ မပါသော်လည်း ယခုအခါ ခေါင်းနှင့် လက်များ ပါဝင်နေပြီး အစ်မကြီးဟုန်၏ ပုံတူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကွာခြားချက်မှာ ဒီသစ်သားရုပ်များ၏ မျက်လုံးများက သက်မဲ့ဖြစ်ပြီး တောင့်တင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြီးပြည့်စုံသော သစ်သားရုပ်များသည် ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။ အစ်မကြီးဟုန်နှင့် တူညီသော သဘာဝလွန် စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း ယန်ကျန့် ခံစားမိသည်။

"သက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်လို့ မီးထဲမှာ ပါတဲ့ မီးဖို သဘာဝလွန် စွမ်းအားက မလောင်ကျွမ်းနိုင်တာလား ဒီလိုဆိုရင် တစ္ဆေမီး တစ်ခုတည်းနဲ့ ဒီသစ်သားရုပ်တွေကို ဖျက်ဆီးလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ ဒီသစ်သားရုပ်တွေက အရမ်း မာကျောတယ် အလောင်းကောင်သံချောင်း နဲ့တောင် ထိုးဖောက်ဖို့ ခက်တယ် နှိမ်နင်းနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက တစ္ဆေဓား ပဲ ရှိတယ်"

အစ်မကြီးဟုန်က သဘာဝလွန် အစိတ်အပိုင်းများကို စုစည်းပြီးနောက် ပြသလာသော တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားချက်မှာ အသတ်ရခက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြောရရင် ခံနိုင်ရည် ရှိလွန်းသည်။ သဘာဝလွန် နည်းလမ်း အများစုက သူမကို မထိခိုက်နိုင်ပေ။

ဒါကို သဘောပေါက်လိုက်သောအခါ ယန်ကျန့်သည် အစ်မကြီးဟုန်ကို ဦးစွာ မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ သူမကို ရှောင်ကွင်းပြီး သမ္မတနိုင်ငံခေတ် လူငါးဦးကို အရင် ရှင်းလင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုလူငါးဦးသည် တစ္ဆေဆရာများ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းရည် မညံ့ကြသော်လည်း အစ်မကြီးဟုန် အဆင့်ကို မမီကြသေးပေ။ သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ရတာ မခက်ခဲပေ။

"ဒီတစ်ချက်က ဟူကျုံးရှန် ကို သေချာပေါက် ထိမှန်ရမယ်"

ယန်ကျန့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် ကျိန်စာတစ်ခု တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဟင်...

အစ်မကြီးဟုန် ယန်ကျန့်၏ လုပ်ရပ်ကို သတိပြုမိပြီး တစ်စုံတစ်ရာကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ တားဆီးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေနယ်မြေ ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်ပေ။

ယန်ကျန့် နောက်သို့ ခြေလှမ်း အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး အစ်မကြီးဟုန်၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ရှောင်တိမ်းကာ တစ္ဆေဓားဖြင့် လေထဲသို့ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ဆုတောင်းပြည့်တစ္ဆေ ၏ စွမ်းအား အသက်ဝင်လာသည်။ ကြားခံပစ္စည်း တစ်ခု တစ္ဆေဓား ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကျရောက်လာသော ဓားချက်ဖြင့် ပြတ်တောက်သွားသည်။

မလှမ်းမကမ်းရှိ မြေပုံပေါ်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသား၏ မျက်နှာ ထုံထိုင်းသွားသည်။ အန္တရာယ်ကို သတိပြုမိလိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် နှစ်ပိုင်း ကွဲထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ..."

သံသယများနှင့်အတူ ဟူကျုံးရှန် အမည်ရှိ အမျိုးသား မြေကြီးပေါ်သို့ အားလျော့စွာ လဲကျသွားတော့သည်။