အခန်း (၂၀၈)

မျက်လုံးပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ အရောင်တောက်တောက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယွင်ရှန်းတစ်ယောက် တစ်ညတည်းနှင့် နာမည်ကျော်ကြားသွားခြင်းဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်သွားတော့သည်။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအတွက် သိုင်းအဆင့်ဆိုသည်မှာ အသက်တမျှ အရေးကြီးလှသည်။ အထူးသဖြင့် ရှန်းကွမ်ထော်သည် သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်မှ နယ်စားမင်းအဆင့်သို့ အတားအဆီးများကို ကျော်ဖြတ်ကာ တက်လှမ်းသွားနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ကြီးပေါ်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များအတွက် သိုင်းအဆင့်တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းရန်မှာ အနည်းဆုံး တစ်နှစ်မှ ဆယ်နှစ်အထိ အချိန်ယူရလေ့ရှိသည်။

သိုင်းသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးပါက အချို့မှာ ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ၍ အဆင့်မတက်ဘဲ တန့်နေတတ်ရာ ရှန်းကွမ်ထော်၏ တစ်ညတည်းနှင့် အဆင့်တက်သွားမှုမှာ ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမအတွင်း မည်မျှအထိ လှုပ်ခတ်သွားမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။ ဤအခြေအနေမှာ ဒုတိယခန်းမမှူး ကျန့်လီ၏ မျှော်လင့်ချက်များကိုပါ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တည်ကြည်လှသော ပုကျိုရှောင်က ရှေ့သို့ထွက်လာပြီး စုပြုံနေသော သိုင်းပညာရှင်များကို မောင်းထုတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။

"မင်းနာမည်က ယန်ယွင် မဟုတ်လား။ ဒုတိယခန်းမမှူးက အရေးကြီးကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ ဆေးခန်းမကို လာခဲ့ပါဦးတဲ့"

ပုကျိုရှောင်က ယွင်ရှန်းကို အလွန်အမင်း ရိုသေလေးစားစွာဖြင့် ပြောသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဤရလဒ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်၍ အေးအေးဆေးဆေးပင် ဆေးခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အကြီးအကဲကျန်း ရူးသွပ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ဆေးခန်းမကို စီမံခန့်ခွဲမည့်သူ မရှိတော့သဖြင့် ခြောက်ကပ်နေတော့သည်။

"ဒီနေ့ မင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ မင်းကို ဆေးခန်းမရဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုမှာ ကူညီပေးစေချင်လို့ပါ။ နောက်ပြီးတော့ သိုင်းကျောင်းက သိုင်းသမားတွေ သားရဲသွေးပေါင်းစပ်ခြင်းကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်ဖို့ သွေးတိမ်သားရဲသွေး ဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာလည်း မင်းရဲ့ အကူအညီကို လိုချင်ပါတယ်"

ကျန့်လီသည် သူ၏ ဒုတိယခန်းမမှူးဟူသော မာန်မာနများကို လုံးဝဘေးဖယ်ထားကာ ယွင်ရှန်းကို အလေးအနက် တိုင်ပင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် ယွင်ရှန်းမှာ သာမန်မှော်ဆေးဆရာမလေး တစ်ဦးမဟုတ်တော့ပေ။

ကျန့်လီသည် အစပိုင်းတွင် အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးက သိုင်းကျောင်းတစ်ခုလုံး၏ ဆေးခန်းမကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု လုံးဝမယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယွင်ရှန်း၏ ထူးခြားလှသော စွမ်းဆောင်ရည်များက ထိုအသက်အရွယ် ကန့်သတ်ချက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

"ဒုတိယခန်းမမှူး... ကျွန်မက သိုင်းကျောင်းကလူမှ မဟုတ်တာ။ ရှင့်ရဲ့ ခန့်အပ်မှုကို လက်ခံဖို့ ခက်ပါလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်းက နောက်ပြောင်သလို ပြောလိုက်သည်။

ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမတွင် လူပေါင်း ငါးရာကျော်ရှိရာ လူတိုင်းကို အပ်စိုက်ကုသပေးပြီး အရိုးတွင်းအညစ်အကြေး ဆေးကြောပေးရမည်ဆိုလျှင် သူမ အမောဆို့သေသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"စိတ်ချပါ။ မင်းကို ငါ မနစ်နာစေရဘူး။ အကြီးအကဲကျန်း ရခဲ့တဲ့ လစာအတိုင်း ပေးမယ့်အပြင် ဆေးခန်းမထဲမှာ ရှိသမျှ ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေကိုလည်း မင်း အခမဲ့ အသုံးပြုခွင့်ပေးမယ်"

ကျန့်လီက အခွင့်အရေးကို ပုံအောပေးလိုက်သည်။

ဤကမ်းလှမ်းချက်သည် ငြင်းပယ်ရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ ယွင်ရှန်းအတွက် လစာထက် ဆေးခန်းမရှိ ဆေးပင်များကို အခမဲ့ သုံးစွဲခွင့်ရခြင်းက ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ သမိုင်းကြောင်းရှိသော ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမတွင် တန်ဖိုးကြီးလှသော ရတနာအဆင့်နှင့် နတ်ဆေးအဆင့် ဆေးပင်များစွာ ရှိနေပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့မှာ ယွင်ရှန်း တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသေးသည့် အပင်များပင်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ယွင်ရှန်းသည် ကျန့်လီ၏ မြှူဆွယ်မှုကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့ပေ။

"ဒါအပြင် ကျွန်မရဲ့ အချိန်ဇယားမှာလည်း လုံးဝလွတ်လပ်ခွင့် ရှိရမယ်။ မနက်၊ နေ့လယ်၊ ည လေ့ကျင့်ခန်းတွေ လုပ်စရာမလိုတဲ့ ကင်းလွတ်ခွင့်ပေါ့။ နောက်ပြီး နောက်ဆုံး အချက်အနေနဲ့... လစာနဲ့ ဆေးပင်တွေအပြင် ကျွန်မကို ဂိုဏ်းတံဆိပ်တော်တစ်ခုလည်း ပေးရမယ်"

"………."

ကျန့်လီ တစ်ယောက် အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းလှသည်။ ဂိုဏ်းတံဆိပ်တော်ဆိုသည်မှာ လမ်းဘေးက ဂေါ်ဖီထုပ်ကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ရနိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ ထိုတံဆိပ်တော်ဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်ပါက ဂိုဏ်းသားအားလုံးက သူမ၏ အလိုအတိုင်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါ လုပ်ဆောင်ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

"မင်း တောင်းဆိုတာက များလွန်းနေပြီ"

ကျန့်လီက တွန့်ဆုတ်စွာ ပြောသည်။

"ဒုတိယခန်းမမှူး... ဒါက တံဆိပ်တော် တစ်ခုတည်းပါပဲ။ ကျွန်မ ဒါကို မကောင်းတဲ့နေရာမှာ မသုံးဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ ဒီအတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ရှင့်ရဲ့ သင်တန်းသား ရာပေါင်းများစွာကို သိုင်းအဆင့် တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကျွန်မ ကူညီပေးမယ်လေ။ ဒါက လူအနည်းငယ် မဟုတ်ဘူးနော် ရာနဲ့ချီတဲ့ လူတွေပါ"

ယွင်ရှန်းက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် သူမ၏ ပျားသကာလူးသော နှုတ်ဖျားမှ စကားလုံးများဖြင့် နားချလိုက်ရာ ကျန့်လီကဲ့သို့ ဝါရင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ အကယ်၍ သိုင်းသမားအားလုံးသာ အဆင့်တက်သွားခဲ့လျှင် နောက်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ပြုလုပ်မည့် နတ်ဘုရားလက်နက်ရှာဖွေရေးတွင် ဝူရွှမ်း ဝူကျိခန်းမက အသာစီးရမည်မှာ သေချာနေသည်။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကျန့်လီသည် နောက်ဆုံးတွင် အံကြိတ်ကာ ယွင်ရှန်း၏ အခြေအနေများကို သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

ဂိုဏ်းတံဆိပ်တော်ကို အောင်မြင်စွာ ရရှိလိုက်သဖြင့် ယွင်ရှန်းမှာ စိတ်ရွှင်လန်းနေပြီး ကျန့်လီအား အချက်အလက်အချို့ကိုလည်း ကြိုတင်အသိပေးလိုက်သည်။ သိုင်းသမားတိုင်းသည် သွေးတိမ်သားရဲသွေးနှင့် အပ်စိုက်ကုသမှု ခံယူရုံဖြင့် အဆင့်တက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိုင်းသမားတစ်ဦးချင်းစီ၏ သိုင်းအဆင့်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာဖွဲ့စည်းပုံပေါ် မူတည်၍ သူမက ဦးစွာစစ်ဆေးပြီးမှသာ ပေါင်းစပ်မှုကို ကူညီပေးနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။

ယွင်ရှန်းသည် ကျန့်လီ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအခြေအနေကိုလည်း စစ်ဆေးပေးခဲ့သေးသည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကျန့်လီ၏ လက်ရှိကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ သာမန်သားရဲသွေးပေါင်းစပ်ခြင်းဖြင့် အဆင့်တက်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ သိုင်းဂိုဏ်းချုပ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် ခွန်အားကြောင့် ယွင်ရှန်း၏ ဥတုလေးပါး ဖန်အပ်များမှာ သူ၏အရေပြားကိုပင် ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

သို့သော်လည်း ယွင်ရှန်းသည် ကျန့်လီ ငယ်စဉ်က စစ်တလင်းတွင် ရရှိခဲ့သော နာတာရှည်ရောဂါဝေဒနာအချို့ကိုမူ အပ်စိုက်ကုသမှုဖြင့် ပျောက်ကင်းအောင် ကုသပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ကျန့်လီသည် ယွင်ရှန်း၏ ဆန်းပြားလှသော အပ်စိုက်အတတ်ပညာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမအပေါ် ပိုမို၍ ရိုသေလေးစားစိတ် ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

"ငါ့အသက်အရွယ်နဲ့ဆိုရင် သိုင်းအဆင့်တက်ဖို့ မမျှော်လင့်တော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အပ်စိုက်ကုသမှုက တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းပြားတာကြောင့် ငါ့ရဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်ပါတယ်"

ကျန့်လီက ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ဖွင့်ဟပြောဆိုလာသည်။

"ဒုတိယခန်းမမှူး... အမိန့်ရှိပါရှင်။ ပိုက်ဆံယူပြီး အခက်အခဲတွေကို ဖြေရှင်းပေးတာက တစ်ပိုင်းပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အသက်ကယ်ပေးရမယ်ဆိုရင်တော့ အခကြေးငွေက သီးသန့်ရှိပါလိမ့်မယ်"

ယွင်ရှန်းက မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန့်လီသည် သက်ပြင်းချရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဤနတ်သမားတော်လေးမှာ တကယ်ကို အနိုင်ယူရန် မလွယ်ကူကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

"ဒါဆိုရင် ဆရာမလေးယန်... ငါနဲ့အတူ နေရာတစ်ခုကို လိုက်ခဲ့ပေးပါ"

ကျန့်လီသည် မဆိုင်းမတွဘဲ မြင်းရထားကို အမြန်ပြင်ဆင်စေကာ ယွင်ရှန်းကို ဖိတ်ခေါ်ပြီး ကျောက်စိမ်းမြို့တော်အတွင်းရှိ နေရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ မြင်းရထား ရပ်တန့်သွားချိန်တွင် ယွင်ရှန်း အပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားရတော့သည်။

ကျန့်လီက သူမကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ယွင်ရှန်း လုံးဝမမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဝူနင်းလမ်းသွယ်၊ သိုင်းသူတော်စင် စစ်သူကြီး၏ နေအိမ်။

ယွင်ရှန်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန့်လီက ဘေးမှနေ၍ "ဒါက မဟာကျိုးနိုင်ငံရဲ့ သိုင်းသူတော်စင် စစ်သူကြီးအိမ်တော်ပဲ။ ဒီနေ့ ငါမင်းကို ဖိတ်ခေါ်လာတာက ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတစ်ယောက်ကို ကုသပေးဖို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီ မိတ်ဆွေဟောင်းဆိုတာ... ယန်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လား"

ယွင်ရှန်းသည် စစ်သူကြီးအိမ်တော်အပေါ်တွင် ယနေ့တိုင် စိတ်ခုစရာများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

ယန်ပါးဟိုသည် သူမ၏ မိဘများ လက်ထပ်ခြင်းကို ကန့်ကွက်ခဲ့ရုံသာမက ယန်ခန်းဟိုင်ကို အိမ်ပေါ်မှ နှင်ထုတ်ကာ ပြင်းထန်သော ကျိန်ဆိုမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်ကို ယွင်ရှန်း ကောင်းစွာမှတ်မိနေသည်။ သူမဖခင် ယနေ့တိုင် သတိမရဘဲ သနားစရာဖြစ်နေရခြင်းမှာလည်း စစ်သူကြီးအိမ်တော်၏ ရက်စက်သော လုပ်ရပ်များကြောင့်ပင်။ ယွင်ရှန်းသည် တစ်ခါက သူမဖခင် သတိမရမချင်း စစ်သူကြီးအိမ်တော်သို့ ခြေတစ်လှမ်းမှ မချဘူးဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။

"မင်းလည်း ကျောက်စိမ်းမြို့တော်မှာ နေတာဆိုတော့ ငါ့မိတ်ဆွေအကြောင်း ကြားဖူးမှာပါ။ သူဟာ ငယ်စဉ်က ငါ့လိုပဲ မဟာကျိုးစစ်မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူကတော့ သိုင်းသူတော်စင် စစ်သူကြီး ယန်ပါးဟိုရဲ့ ဒုတိယမြောက်သား ယန်ချန်းလန်ပဲ"

စစ်မြေပြင်တွင် အတူဖြတ်သန်းခဲ့သော ရဲဘော်ရဲဘက် သံယောဇဉ်မှာ အမျိုးသားများအတွက် အခိုင်မာဆုံးသော အနှောင်အဖွဲ့ပင်။ ကျန့်လီသည် သိုင်းကျောင်းသို့ မဝင်ရောက်မီက ယန်ချန်းလန်နှင့် ညီအစ်ကိုရင်းချာကဲ့သို့ ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတွင် ရန်သူ့ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရစဉ် ယန်ချန်းလန်သည် ကျန့်လီကို အရင်လွတ်မြောက်စေရန် ရန်သူ့စစ်ကြောင်းကို ထိုးဖောက်ပေးခဲ့သော်လည်း သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။

ယန်ချန်းလန်ကို အသက်ချမ်းသာရာရအောင် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မသန်စွမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ဆေးဧကရာဇ်နန်းဆောင်မှ အတော်ဆုံး ဆေးဆရာကြီးများပင် လက္ခဏာမပြနိုင်တော့ပေ။ ထိုမသန်စွမ်းမှုကြောင့်ပင် ယန်ချန်းလန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ဓာတ်ကျကာ လူမြင်ကွင်းသို့ ထွက်မလာတော့ပေ။

ယန်မိသားစု၏ ပါရမီရှင်နှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက ပျောက်ဆုံးကာ တစ်ဦးက မသန်စွမ်း ဖြစ်သွားရသည့် အဖြစ်မှာ မြို့တော်သားများ ပြောမဆုံးနိုင်သည့် သက်ပြင်းချစရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယွင်ရှန်းသည်လည်း ကျောက်စိမ်းမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက် သမားတော်ဖန်ထံမှ ဤအကြောင်းများကို ကြားသိခဲ့ရသည်။

ယွင်ရှန်းသည် ဤဦးလေးအပေါ် သံယောဇဉ် ကြီးကြီးမားမား မရှိသော်လည်း သူသည် သူမ၏ ဦးလေးအရင်းပင်။ သူမဖခင်၏ ပြောပြချက်အရ ဦးလေးယန်ချန်းလန်သည် ငယ်စဉ်က ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် အခင်ဆုံး ညီအစ်ကို ဖြစ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူမဖခင်သာ သတိရနေပါက သူ၏ ညီဖြစ်သူ ဤကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားလျော့စွာ ဘဝကို အလဟဿ ကုန်ဆုံးနေသည်ကို မြင်လိုလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအတွေးများကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် အငြိုးအတေးများကို ခေတ္တဘေးဖယ်ထားကာ ကျန့်လီနှင့်အတူ သိုင်းသူတော်စင် စစ်သူကြီးအိမ်တော်အတွင်းသို့ လိုက်သွားတော့သည်။