အခန်း (၁၈၉)

ဆေးလုံးက လီယောင်း၏ နှုတ်ခမ်းကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့် ခဏမှာပင် ၎င်း၏ ပြင်းထန်လှသော အာနိသင်များမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်စနစ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ ကုသခြင်းစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးကြီးများသည် သူမ၏ အကြောအခြင်များတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး ပြတ်တောက်သွားသော ကြွက်သားများနှင့် အက်ကွဲသွားသော အရိုးများကို ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။ ဆေးအဆီအနှစ်များက ၎င်းတို့၏ မှော်ဆန်သော အစွမ်းကို ပြသလိုက်သဖြင့် ခမ်းခြောက်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ပြည့်ဖြည့်လာပြီး သူမကို ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်စေခဲ့သော မောပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဆေးကြောသုတ်သင်ပစ်လိုက်သည်။

အဆင့် ၅ ကုသရေးဆေးလုံးများသည် ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ပညာရှင်များအတွက် အထူးဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် သူမကဲ့သို့ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအတွက် ထိုကုသခြင်းစွမ်းအားများမှာ လွှမ်းမိုးလွန်းလှသည်။ သို့သော် သူမ၏ ယခု မသေနိုင်သော အဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်အမြစ်ကြောင့် ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များမှာ အလဟဿ မဖြစ်သွားဘဲ သူမ၏ အမြုတေထဲသို့ စုပ်ယူသွားကာ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပိုမိုခိုင်မာလာစေခဲ့သည်။

ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ဆေးလုံးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ၎င်းတွင် ဝိညာဉ်ကုသခြင်းဆိုင်ရာ အစွမ်းထက် အာနိသင်များလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် ဧကရီက လောဘတကြီး စုပ်ယူလိုက်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည်ပင်လျှင် အတားအဆီး ချိုးဖျက်ခြင်းအတွင်း သူမ အကုန်အကျခံခဲ့ရသော ကြီးမားလှသည့် စွမ်းအင်များကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

[ငါ့အတွက် ဝိညာဉ်အစားအစာ တောင်းမပေးတော့ဘူးလား]

ဧကရီက မေးလိုက်သည်။

သို့သော် လီယောင်းကမူ ထိုတောင်းဆိုချက်ကို လုံးလုံး လျစ်လျူရှုထားသည်။ ဆေးအာနိသင်ကြောင့် ခွန်အားများ ပြန်လည်ရရှိလာသည့်တိုင်အောင် သူမသည် ရှန်းယွီ၏ နှုတ်ခမ်းများကို လွှတ်ပေးမည့် အမူအရာ မပြပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်ကို အရသာခံရင်း သူမ၏ လက်မောင်းများဖြင့် သူ့ကို တင်းကျပ်စွာ ဆက်လက် ဖက်ထားဆဲပင်။

နှလုံးခုန်သံ အနည်းငယ်စာမျှ အချည်းနှီး ရုန်းကန်ပြီးနောက် ရှန်းယွီသည် နောက်ဆုံး၌ အရှုံးပေးလိုက်ရပြီး သူမ အလိုရှိသမျှကို ခွင့်ပြုလိုက်ရတော့သည်။ သူမ စိတ်ကျေနပ်သွားမှသာ လီယောင်းက နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်ရာ သူမှာမူ အသက်ရှူအနည်းငယ် မမှန်ဘဲ အတော်လေး ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရှာသည်။

သူမ လွှတ်ပေးလိုက်ချိန်တွင် ရှန်းယွီက မကျေနပ်သော အမူအရာဖြင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားသည်။

"ဟွန်း"

သူက စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်ရင်း ဒေါသတကြီး တွေးနေမိသည်။ သူကတော့ အိမ်မှာပဲ နေ့တိုင်းနေပြီး ကလေးတွေကို ကြည့်ပေးနေရတာ။ သူမကတော့ အပြင်က ပြန်လာတိုင်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြဲတမ်း အခွင့်ကောင်းယူဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတော့တာပဲ။ လူတစ်ယောက်က ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိတာလား။

"စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်"

လီယောင်းက အမှားဝန်ခံသော လေသံဖြင့် သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။

သို့သော် ရှန်းယွီကမူ သူ၏ သိက္ခာကို အထိပါးမခံနိုင်သဖြင့် မျက်နှာကို ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဇွတ်တရွတ် လှည့်ထားဆဲပင်။

သူတစ်ပါးက အလိုရှိတိုင်း သူ့ကို အခွင့်ကောင်းယူတာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။ ဒါဆို သူက ဘယ်လို ယောက်ျားမျိုး ဖြစ်မှာလဲ။

"အခု ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ။ စီနီယာအစ်ကိုက စိတ်ဆိုးနေပြီ"

လီယောင်းက မေးလိုက်သည်။

[ဟွန်း အဲဒါ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ငါလည်း စိတ်ဆိုးနေတာပဲ]

ဧကရီက ကြေညာလိုက်ပြီးနောက် လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ဆုတ်ခွာသွားကာ မည်သည့်ဆက်သွယ်မှုကိုမျှ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်။ အကယ်၍ ဧကရီသာ ကျွန်မကို ကူညီမယ်ဆိုရင် စီနီယာအစ်ကို့ကို အခုချက်ချင်းပဲ အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ ပြင်ဆင်ခိုင်းပေးပါ့မယ်"

လီယောင်းက အသည်းအသန် အသနားခံလိုက်ရတော့သည်။

[ဟွန်း... နင်ကတော့ သိတတ်စိတ်လေး နည်းနည်းရှိပါသေးတယ်]

ဧကရီက နောက်ဆုံးတွင် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

[ဒီလိုလုပ်...]

သူမက လီယောင်းကို အကြံဉာဏ်ပေးလိုက်ရာ လီယောင်း၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ တောက်ပသွားတော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို... ဝူမင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို အနိုင်ယူပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မ ရလာတဲ့ ဒီသိုင်းကျမ်းကို ကြည့်ပါဦး"

လီယောင်းက ကြေညာလိုက်ပြီး သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ လက်စွဲစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ဟွန်း... ဒီလောက် သိသာတဲ့ လှည့်ကွက်မျိုး ငါ့အပေါ်မှာ အလုပ်မဖြစ်ပါဘူး ဟု သူက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ဂိုဏ်းချုပ်ဆီက ရလာတာဆိုတော့လည်း... တစ်ချက်လောက်တော့ ကြည့်သင့်တာပေါ့...

သူက စိတ်ထဲမှ ငြင်းဆန်နေသော်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်က အနိုင်ရသွားသဖြင့် မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ခိုးကြည့်မိသွားသည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ ထိုကျမ်းစာအုပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် ခဏမှာပင် သူ၏ စစ်ဆေးခြင်းအတတ်မှာ အလိုအလျောက် အသက်ဝင်လာတော့သည်။

[အမည် - ဝိညာဉ်ဆူးချွန်]

[အမျိုးအစား - သိုင်းကွက်]

[အဆင့် - မြင့်မြတ်သောအဆင့်]

[အချက်အလက် - ….မှ ဖန်တီးထားသော ရိုးရှင်းသည့် ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်]

ရှန်းယွီ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားပြီး သူ၏ အစောပိုင်းက စိတ်ကောက်နေမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပြယ်သွားတော့သည်။ ရိုးရှင်းသောဆိုသည့် စကားလုံးနှင့် မြင့်မြတ်သောအဆင့် ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းဆိုသည့် စကားလုံးများက တစ်ကြောင်းတည်းမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနေနိုင်ရတာလဲ။

ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးသည် ဝူမင်ဂိုဏ်းချုပ်ထံမှ လာခြင်းဖြစ်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူ၏စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော ယုတ္တိရှိသည့် ကောက်ချက်ကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။

ဒါက လူသားဧကရီဆီက ဖြစ်ရမည်။ မြင့်မြတ်သောအဆင့်ရှိသော နည်းစနစ်တစ်ခုကို ရိုးရှင်းပါတယ်ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောနိုင်သူမှာ သူသိသမျှထဲတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အဆင့် ၃ စစ်ဆေးခြင်းအတတ်က ဖော်ထုတ်လို့မရဘဲ "…." ဟု ပေါ်လာနိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သူမှာလည်း သူမတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

စိတ်ဆိုးနေသည့် ဟန်ဆောင်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် အတွေးများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရှန်းယွီသည် လီယောင်း၏ ဘေးနားသို့ တယ်လီပို့လုပ်သကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။ သူ၏ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အမူအရာကြောင့် လီယောင်းပင်လျှင် အနည်းငယ် လန့်သွားရသည်။

သူသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ သိုင်းကျမ်းကို အမြန်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မဖုံးကွယ်နိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

"ယောင်းယောင်း... စီနီယာအစ်ကို ဒါကို တကယ် လိုချင်နေတာ"

သူက ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

"စီနီယာအစ်ကို ဒါကို ကြိုက်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း အစ်ကို့အတွက်ပဲ သီးသန့် ယူလာခဲ့တာလေ"

သူမက ချိုသာသော အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမကို ကြည်ညိုလေးစားမှု အပြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ဂျူနီယာညီမလေးမှာ တကယ်တော့ လူယောင်ဆောင်ထားသည့် နတ်မိမယ်လေးများလား။ အစောပိုင်းက သူ့အပေါ် အခွင့်အရေးယူခဲ့သည့် ကိစ္စမှာ ယခုအခါ လုံးဝ အရေးမပါတော့သလိုပင်။

ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို ပေးနိုင်မည်ဆိုပါက အနမ်းအချို့ ပေးလိုက်ရခြင်းက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မြင့်မြတ်သောအဆင့် ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်ရေးသိုင်းနှင့် လဲလှယ်ခြင်းမှာ ဧကန်မလွဲ ရာစုနှစ်အတွင်း အကောင်းဆုံး အပေးအယူပင်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုမျှအထိ တန်ဖိုးမရှိနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် သူမကို အနည်းငယ်လောက် လိမ်လိုက်ရသလို ခံစားနေရသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ အသေးအမွှားလေးတွေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။

လီယောင်းသည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ကာ ပို၍ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုသိုင်းကျမ်းမှာ ဧကရီပိုင်ဆိုင်သော မရေမတွက်နိုင်သော နည်းလမ်းများထဲမှ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော နည်းစနစ်ပေါင်း သန်းချီ၍ ဖုန်တက်နေကြသည်။ အနမ်းတစ်ချက်နှင့် လဲလှယ်လိုက်ရခြင်းမှာ သူမအတွက် လုံးဝ အရှုံးမရှိဘဲ အလကားနီးပါးပင်။ သူမသည်လည်း စီနီယာအစ်ကို့ကို အနည်းငယ်လောက် လိမ်လိုက်ရသလို ခံစားနေရသော်လည်း ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်တွေ့ဘဝအကြောင်းကို သူမကလွဲရင် ဘယ်သူက သင်ပေးဦးမှာလဲ။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ကသာ အသာစီးရသွားသည်ဟု ယုံကြည်နေကြပြီး တစ်ဖက်လူကို လုံးဝ လိမ်နိုင်ခဲ့ပြီဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောရင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး သိနားလည်သည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

လီမေသည် ကျယ်ပြောလှသော ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာသည်။ ပြောင်လက်နေသော စကျင်ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သူမ၏ ခြေသံများမှာ ဟိန်းထွက်နေပြီးခန်းမအဆုံးရှိ ခန့်ညားလှသော ရာဇပလ္လင်ကြီးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ ထိုပလ္လင်ပေါ်တွင် ထုထည်ကြီးမားသော လူတစ်ဦး ထိုင်နေကာ သူသည် အသက်အရွယ်ရလာပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ရိုသေလေးစားမှုကို ရရှိစေဆဲပင်။ အသက်ကြီးနေသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြံ့ခိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေသည်။

ဤသူကား အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ ထိပ်တန်း မိသားစုကြီး ဆယ်စုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော လီမိသားစု ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးပင်။ ထိုမိသားစုကြီး ဆယ်စုမှာ အစွမ်းထက်လှသော သန့်စင်သော နယ်မြေများ၏ အောက်တစ်ဆင့်တွင် ရှိနေကြပြီး မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော မိမိတို့ကိုယ်ပိုင် မသေနိုင်သော အမွေအနှစ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။ ထိုအမွေအနှစ်များမှာ သန့်စင်သော နယ်မြေ များကဲ့သို့ ကမ္ဘာတုန်လောက်အောင် မကြီးမားသေးသော်လည်း အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်သော နယ်ပယ်တွင်မူ ရိုသေလေးစားခံရလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှသည်။

"ဂျူနီယာက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ထိုသို့ပြောကာ လီမေက ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်သည်။

"ရှောင်မေ... ငါတို့နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ ဒီလိုမျိုးတွေ လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး"

ထိုလူကြီးက ပြန်ပြောလိုက်ရာ သူ၏ တင်းမာသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သွားတော့သည်။ သူသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်မှ အားယူကာ ထရပ်လိုက်စဉ် ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံများမှာ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ရင်းနှီးပြီး နူးညံ့လှသော လေသံကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီမေ၏ တည်ငြိမ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားတော့သည်။ သူမသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အားနည်းနေသော အခြေအနေကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်သွားရသည်။

"အဖိုး..."

သူမက အော်ဟစ်လိုက်ရင်း စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားကာ သူ့ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်တော့သည်။

သူသည် သူမကို ဖက်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး နွေးထွေးသော ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ ဒီအဖိုးကြီးမှာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ နေဖို့ အချိန်ကျန်ပါသေးတယ်"

သူက နှစ်သိမ့်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ရင်း သူ၏ ကြီးမားသော လက်ဖဝါးဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်တော့သည်။

"အဖိုး... သမီးလေ..."

လီမေသည် စကားစရန် ဝန်လေးနေမိသည်။

"ကောင်းကင်နန်းတော်က..."

သူမ စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် အဖိုးဖြစ်သူက ပြတ်သားစွာ တားမြစ်လိုက်သည်။

"တော်တော့"

သူက အမိန့်ပေးသံဖြင့် ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏လက်ကမူ သူမ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ဆက်လက် ပွတ်သပ်ပေးနေဆဲပင်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် စကားပြောသောအခါ လေသံမှာ ပြန်လည် နူးညံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"လီမိသားစုဟာ သူတို့ရဲ့ အကူအညီ မလိုဘူး။ သူတို့က ငါတို့မိသားစုရဲ့ အမွေအနှစ်ကိုပဲ မျက်စိကျနေတာ။ သူတို့ကို မယုံနဲ့"

လီမေက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက သူမ နားလည်သွားသည့်အတွက် ကျေနပ်သွားပုံရသည်။

"ဒီနေ့ ငါ နင့်ကို ဒီကို ခေါ်လိုက်တာက နင့်အတွက် တာဝန်တစ်ခု ရှိလို့ပဲ"

"တာဝန်လား ဘာတာဝန်လဲဟင်"

သူမက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ငါ အခုလေးတင် ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက်သတင်းတစ်ခု ရထားတယ်"

သူက အမူအရာ လေးနက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ယောင်ကို မှတ်မိသေးလား"

လီမေသည် စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"ဝမ်းကွဲညီမ လီယောင်း လား"

သူမက မေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပုံရိပ်များ ပြန်လည် ပေါ်လာတော့သည်။

"ဟုတ်တယ် သူမက အဲဒီတုန်းက တိုက်ခိုက်မှုကနေ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ပုံရတယ်"

သူက အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"သူမဟာ အခုဆိုရင် လောကကြီးက အသိအမှတ်ပြုထားတဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါးဝိညာဉ် တစ်ဦးတောင် ဖြစ်နေပြီ"

"အဲဒီ လီယောင်းလား"

လီမေက သံသယနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ရောပြွမ်းနေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမ မှတ်မိသလောက် ထိုဝမ်းကွဲညီမလေးမှာ ပါရမီရှိသည်မှာ မှန်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်ရာ အသွင်ကူးပြောင်းမှုမျိုး ဖြစ်လာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူမ၏ အမူအရာကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ထိုရယ်သံမှာ ပြင်းထန်သော ချောင်းဆိုးသံများအဖြစ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။

"နင်လည်း အံ့ဩသွားတယ်မလား။ အစတုန်းက ငါလည်း မယုံနိုင်ခဲ့ဘူးလေ"

သူက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်ပြီးနောက် သွေးစအချို့ ထွက်လာသည်အထိ ဆက်တိုက် ချောင်းဆိုးပြန်သည်။

"အဖိုး"

လီမေသည် သူ့ကို တွဲထားရန် အလိုအလျောက် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ရတယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူး"

သူက သူမ၏ စိုးရိမ်မှုကို လက်ယမ်း၍ ပယ်လိုက်သည်။

"အရှေ့ပိုင်းဒေသကို သွားပြီး လီယောင်းကို ရှာပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်က သူမကို တစ်ပတ်အတွင်း မိသားစုဆီ အမြန်ပြန်လာဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်တယ်လို့ သွားပြောလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး"

လီမေသည် စည်းကမ်းတကျ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝန်လေးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ခန်းမကြီးထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်၍ တိတ်ဆိတ်သွားချိန်၌ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာ တစ်ဦးတည်း ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အတွေးထဲတွင် နစ်မြောနေမိသည်။ အချိန်တွေက တကယ်ပဲ ကုန်ဆုံးတာ မြန်လိုက်တာဟု သူ တွေးနေမိသည်။ လီမိသားစု အမှန်တကယ် စည်ပင်ထွန်းကားခဲ့ပြီး တစ်ိုက်ကြီးလုံးအပေါ် လွှမ်းမိုးနိုင်ခဲ့သည့် အချိန်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့သည် အမည်ခံ မိသားစုကြီး တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့ကာ ယခင်က ကျော်ကြားမှုများမှာ မှေးမှိန်နေသော မှတ်ဉာဏ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် လီယောင်းက သူ့ကို အငြိုးထားနေမလားဟု သူ တွေးနေမိသည်။ တကယ်တော့ သူမက ပြန်လာဖို့ ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။ အမှန်စင်စစ် သူ လီမေကို စေလွှတ်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ လီယောင်းကို ပြန်ခေါ်ရန် မဟုတ်ဘဲ မိသားစုကြီးအပေါ် ကျရောက်လာတော့မည့် အန္တရာယ်များနှင့် ဝေးရာတွင် လီမေကို သူမ၏ ဝမ်းကွဲညီမနှင့်အတူ ဘေးကင်းစွာ နေထိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

"တစ်ပတ်အတွင်း ပြန်လာဖို့ ဟုတ်လား"

သူက မိမိကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ပတ်ဆိုရင် ပြန်လာစရာ နေရာရော ကျန်ဦးမှာမို့လို့လား"

သူ၏ အကြည့်က သူ၏ လက်ချောင်းတွင် ဝတ်ဆင်ထားသော လက်စွပ်ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ အိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် သိနားလည်သည့် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ လီမိသားစု၏ မသေနိုင်သော အမွေအနှစ် မှာ သူ့ဆီမှာပဲ ရှိသေးတယ်လို့ လူတွေက ထင်နေကြသည်။ တကယ်တော့ သူက အဲဒါကို လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက ပေးအပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အခုဆိုရင် လီယောင်းက အဲဒီဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းထားရပြီဆိုတာ သူ သေချာပေါက် သိနေသည်။

"ငါတို့ လီမိသားစုဟာ မကြာခင် ပြန်လည် ထွန်းကားလာမှာပါ"

သူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ဆိတ်ငြိမ်သော ခန်းမကြီးအတွင်း သူ၏အသံမှာ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထိုနောက်ဆုံး ကြေညာချက်ကို ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ထွက်သွားတော့ရာ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်ခိုင်မာလာတော့သည်။

"ဒီအဖိုးကြီးကတော့ သူ့ရဲ့ ရဲဘော်ရဲဘက်တွေဆီ သွားရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ ထင်တယ်"