အခန်းရ(၁၉၄)

ရှန်းယွီသည် လီယောင်း၏ အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်းသူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့်ဆိုလျှင် အိပ်စက်ခြင်းကို လုံးဝမလိုအပ်တော့ပါလျက်နှင့် ယခုကဲ့သို့ အိပ်ပျော်သွားသည်အထိ သူမကိုယ်သူမ ဘယ်လောက်တောင် အတင်းတွန်းအားပေးခဲ့သလဲဟု တွေးတောနေမိသည်။

"ရှန်းယွီ... ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်မှာလဲ"

အကြီးအကဲဟွမ်က အနားသို့ လျှောက်လာရင်း မေးလိုက်သည်။ တခြားဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတွေက သူတို့ဘာသာ စားသောက်နေကြတာကို သူမ တွေ့ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ်ကသာ သူတို့ကို သွားရောက် ဧည့်ခံစကားပြောဆိုခြင်း မရှိပါက သူတို့ကို အထင်သေးနေသည်ဟု ထင်သွားကြမည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် လက်ညှိုးတင်ကာ တိုးတိုးနေရန် အမြန်အချက်ပြလိုက်ပြီး၊ လီယောင်း၏ အိပ်ပျော်နေသော ပုံရိပ်ဆီသို့ မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။ အကြီးအကဲဟွမ်သည်လည်း အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်တော့သည်။

ထိုအသံကြောင့် လီယောင်းသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ မျက်တောင်လေးများမှာ နိုးလာတော့မတတ် တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခါသွားသည်။ ရှန်းယွီနှင့် အကြီးအကဲဟွမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အသက်ရှူပင် မဝံ့ဘဲ ငြိမ်သက်သွားကြသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံလေးများ ပြန်လည် နက်ရှိုင်းသွားကာ အိပ်စက်ခြင်းထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်ကို မြင်ရမှသာ ရှန်းယွီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို သာသာလေး ချလိုက်မိသည်။

"သူ တကယ် အိပ်ပျော်နေတာလား"

အကြီးအကဲဟွမ်က အံ့ဩတကြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ လီယောင်းကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦး ယခုကဲ့သို့ အကာအကွယ်မဲ့စွာ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မြင်ရခဲလှသည် မဟုတ်ပါလား။

"ဟုတ်တယ်"

ရှန်းယွီက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် အတည်ပြုလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ကိစ္စကို ဒေါ်လေးကိုပဲ အပ်လိုက်ပါရစေ"

အကြီးအကဲဟွမ်သည် ကိုယ်ဟန်ကို မတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ လက်တင်ကာ ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာဖြင့် "ငါ့ကိုသာ ယုံကြည်လိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရှန်းယွီက ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးနောက် အနီးနားရှိ စားပွဲပေါ်မှ သေသေသပ်သပ် ပြင်ဆင်ထားသော ဝေစုများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးရဲ့ ဝေစုက ဟိုမှာပါ။ ဆရာ့ရဲ့ ဝေစုနဲ့ အတူတူပါပဲ"

ထို့နောက် သူသည် လီယောင်းကို မင်းသမီးလေးပွေ့သလို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ သူက သူမ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းလိုက်ရာ သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးမှာ သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီကျသွားတော့သည်။ ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများကို ယူလိုက်သည်။ အကြီးအကဲဟွမ်သည် သူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို ပြုံး၍ ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် သူမနှင့် အကြီးအကဲကောင်းတို့၏ ဝေစုများကို ယူရန် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရှန်းယွီသည် လီယောင်း နိုးမသွားစေရန် သူမ၏ အိပ်ဆောင်ဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူသည် တံခါးကို သူ၏ ပခုံးဖြင့် အသာအယာ တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ တံခါးမှ ကျွိခနဲ မြည်သံလေး ထွက်လာသဖြင့် မျက်နှာရှုံ့သွားမိသည်။ ထို့နောက် ကုတင်နားသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်သွားကာ နူးညံ့လှသော မွေ့ရာပေါ်သို့ သူမကို ဂရုတစိုက် အသာအယာ ချလိုက်တော့သည်။

သူမကို အိပ်ရာပေါ်တွင် သေသေချာချာ ချထားပေးချိန်မှာပင် လီယောင်း၏ မျက်လုံးများက ရုတ်တရက် ပွင့်လာသဖြင့် ရှန်းယွီမှာ လန့်သွားရသည်။

"စီနီယာအစ်ကို..."

သူမက အိပ်ချင်မူးတူး လေသံလေးဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"နိုးလာပြီလား"

လီယောင်းသည် သူမ၏ ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို လက်ဖြင့်သပ်ရင်း အမြန်ထိုင်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ အိပ်ပျော်သွားတာလား စီနီယာအစ်ကို့ကို ဒုက္ခပေးမိပြီ... အားနာလိုက်တာ"

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ် ဘာမှ ဒုက္ခမဖြစ်ပါဘူး"

ရှန်းယွီက နွေးထွေးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို သေချာကြည့်ရင်း ယခင်ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ တစ်မျိုးဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ကဲ... တစ်ခုခု စားလိုက်ဦး။ စားလိုက်ရင် စိတ်ထဲမှာ ပိုနေလို့ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

ထိုသို့ပြောကာ သူယူဆောင်လာသော အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်အစားအစာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

သူမက တိုးတိုးလေး သဘောတူလိုက်သည်။

ရှန်းယွီသည် သူမကို အနားယူစေရန်အတွက် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လီယောင်း၏လက်က ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး သူ၏လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား"

သူက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လှည့်မေးလိုက်သည်။

"အတူတူ စားရအောင်လေ"

သူမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ သူခဲခဲယဉ်ယဉ်သာ မြင်တွေ့ရတတ်သည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ရှန်းယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပျော့ပြောင်းသွားတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

သူသည် သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူ၏စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ကုတင်ဘေးရှိ စားပွဲလေးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် သက်သောင့်သက်သာရှိသော တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုနှင့်အတူ အစားအသောက်များကို စားသုံးနေကြသည်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံလေးများမှအပ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ရှန်းယွီသည် စားနေရင်း လီယောင်းကို ခိုးခိုးကြည့်မိသည်။ သူမ ယခုကဲ့သို့ ထူးထူးခြားခြား ငြိမ်သက်နေခြင်းကို သူ အသားမကျနိုင်သေးဘဲ သူမ အမြန်ဆုံး ပြန်လည်လန်းဆန်းလာပါစေဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လီယောင်း၏ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အတွင်း၌ ဧကရီသည် ပျင်းကြောဆန့်လိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ ငါ အသက်ပြန်ဝင်လာပြီ"

သူမက ကျေနပ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ အဆင့် ၂ ဝိညာဉ်အစားအစာမှာ တကယ့်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။ ၎င်းက သူမ၏ ကန့်သတ်ချက်ကျော်လွန်ခြင်း အသုံးပြုစဉ်က ကုန်ဆုံးသွားသော သက်တမ်းကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်ရုံသာမက ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းသော တက်ကြွမှုများကို ရရှိစေခဲ့သည်။

ရှန်းယွီ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ နောက်ထပ်တစ်ဆင့် တိုးတက်သွားပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အရည်အချင်းရှိသူမျိုးကို မသေမျိုးဂိုဏ်းကြီးများပင်လျှင် လိုလိုလားလား လက်ခံကြပေလိမ့်မည်။ ဤမျှအထိ မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် သူ မည်မျှအထိ ထူးခြားဆန်းပြားသော အမွေအနှစ်များကို ဆက်ခံရရှိထားတာလဲဟု သူမ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

စားသောက်ပြီးနောက် လီယောင်းသည် ဘာသတိပေးချက်မှ မရှိဘဲ ရှန်းယွီ၏ ပခုံးပေါ်သို့ မှီချလိုက်သည်။

"ယောင်းယောင်း..."

သူက တိုးတိုးလေး ခေါ်ကြည့်သော်လည်း ဘာပြန်ထူးသံမှ မကြားရပေ။

သူမ၏ အသက်ရှူသံကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်ပျော်သွားပြန်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ အစောပိုင်းကကဲ့သို့ပင် ဂရုတစိုက် လှုပ်ရှားရင်း သူမကို ကုတင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ချပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းအောက်တွင် ခေါင်းအုံးကို သေချာခုပေးကာ စောင်အိအိလေးကိုပါ ခြုံပေးလိုက်သည်။ လီယောင်းကဲ့သို့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မြင့်သူတစ်ဦးမှာ အအေးမိစရာ အကြောင်းမရှိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူမမှာ သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် မြင်တွေ့နေရသည်။

ရှန်းယွီ အပြင်သို့ ထွက်ရန် လှည့်လိုက်စဉ် သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို တစ်စုံတစ်ယောက်က အသာအယာ ဆွဲထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လီယောင်း၏ လက်ချောင်းလေးများသည် မသိစိတ်မှ အင်္ကျီစကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများမှာလည်း မကြားတကြား ရေရွတ်နေမိသည်။

"မသွားပါနဲ့... မသွားပါနဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး မသွားပါနဲ့..."

သူမက ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေပြီး အိပ်ပျော်နေစဉ်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နာကျင်ပူဆွေးမှုများကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။

သူမ၏ သနားစဖွယ် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး ရှန်းယွီ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် အပြည့်အဝ နိုးမလာသေးသော်လည်း သူမ အိပ်မက်မက်နေသည့်အရာမှာ တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ တစ်ခုခုဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ သူသည် ဘာမှမဆိုင်းမတွဘဲ ကုတင်စွန်းတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကို ချော့မြှူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးနေမိသည်။

"ရတယ်နော်... ကိုယ် ဒီမှာရှိတယ်။ ဘယ်မှ မသွားဘူး"

သူ တတ်နိုင်သမျှ အနူးညံ့ဆုံး အသံဖြင့် သူမကို အားပေးလိုက်သည်။

သူ၏ ထိတွေ့မှုအောက်တွင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့သွားပြီးစိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်လည်အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ ရှန်းယွီသည် မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်ရှိနေပြီး သူမ အမှန်တကယ် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားပြီဟု သေချာမှသာ သူမ၏ လက်ထဲမှ အသာအယာ ရုန်းထွက်ကာ အခန်းထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဝိညာဉ်ကြောရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားလိုက်သည်။ အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ဝိညာဉ်စမ်းရေတွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ စုစည်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရပြီး သူသည် သင့်တော်သော နေရာ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှာ သူ၏ နေ့စဉ်လုပ်ငန်းဆောင်တာဖြစ်သော သွေးမျိုးဆက် လှုံ့ဆော်ခြင်း ပြုလုပ်ရမည့် အချိန်ပင်။

ရှန်းယွီသည် ဘာမှမတွန့်ဆုတ်ဘဲ နဂါးနှင့် ဖီးနစ် သွေးမျိုးဆက် နှစ်ခုလုံးအပေါ် သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားစုနှစ်ခုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ စတင် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားတော့သည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားပါက ကာကွယ်ရန်အတွက် နက်ရှိုင်းသောမီးလျှံကို သူ၏ အရေးကြီးသော အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြိုတင် နေရာချထားလိုက်သည်။

ကုသရေးဆေးလုံးများသည် သူ၏ တိုးတက်မှုကို ကူညီပေးမည့်အစား အမှန်တကယ်တွင် နှောင့်နှေးစေကြောင်း ယခင်က သူ သိရှိထားခဲ့သဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဆေးလုံးများကို လုံးဝ အသုံးမပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖီးနစ်သွေးမျိုးဆက် အဆင့်မြှင့်တင်မှုကြောင့် သူ၏ ပင်ကိုယ်ကုသနိုင်စွမ်းမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဆေးလုံးများမှာ မလိုအပ်တော့ပေ။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျက်စီးလိုက် ပြန်လည် တည်ဆောက်လိုက်ဆိုသည့် ရင်းနှီးနေသော သံသရာထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး တစ်ရှူးများ ပျက်စီးသွားလိုက် ယခင်ကထက် ပိုမိုခိုင်မာစွာ ပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာလိုက်ဖြင့် ရှိနေတော့သည်။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်မှာ မရပ်မနား ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင်မူ စနစ်၏ ပြန်လည်သတ်မှတ်ခြင်း အသိပေးချက်မှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။